01-06-1986 NK races Raalte

Met sombere gezichten zetten de bestuursleden van de Stichting Raalte Races zondagochtend koers naar de Luttenbergring. Onder een dik wolkendek en in een druilerig regentje zagen zij tot hun grote verbazing lange rijen toeschouwers voor de kassa's. Veertienduizend betalende bezoekers omzoomden het circuit waarop enkele jaren geleden Grand Prix vedetten fantastische wedstrijden reden voor tegen de 40.000 toeschouwers. De Nederlandse toppers bleken tot een zelfde prestatie in staat, met als absoluut hoogtepunt de spectaculaire race in de zijspanklasse.

Spannende races en een perfect zijspanspektakel.

Na negen ronden getraind te hebben stuurde Alain Michel zaterdagochtend zijn machine de pits in. "Dit is een mooi baantje man," riep hij enthousiast. Ook de op het allerlaatste moment gecontracteerde Steve Webster zag het helemaal zitten op de Luttenbergring, "Egbert Streuer heeft mij vanmorgen voor enkele zaken gewaarschuwd, maar hier is best te rijden hoor." Over en weer bespraken de coureurs hun ervaringen en de mogelijkheden op het circuit. "Er zijn slechts drie plaatsen waar je echt goed moet oppassen, maar daar zijn we het allemaal over eens. Het kan best een spannende race worden," voorspelde Alain Michel. Het werd inderdaad spannend, met de kleine Fransman in de hoofdrol. In de eerste manche voerde hij samen met Webster, Abbott en Van Kempen het veld van veertien combinaties aan. Graham Gleeson wist na enkele ronden ook aan te sluiten. Het tempo werd bepaald door Michell/Fresc en dat deden zij zo overtuigend dat het publiek zich angstig afvroeg of Streuer/Schnieders deze klus wel zouden kunnen klaren. "Ach, Streuer heeft zoveel over. Die pakt ze nog wel," was de mening van een groepje erkende motorsportjournalisten. Het einde van de eerste manche naderde echter met rasse schreden en nog was het Michel die de race domineerde. In de laatste ronde moest het uiteindelijk gebeuren. "Michel was net iets feller en profiteerde handig van enkele achterblijvers," vertelde Streuer nadat hij met een verschil van zeshonderdste van een seconde was geklopt door Michel. Theo van Kempen zakte in de laatste fase van de race terug naar een zevende plaats. "Mijn machine werd steeds moeilijker te besturen." Later bleek een bout van de voorvork los te zitten. Steve Abbott met Shaun Smith in de bak passeerde de finish als derde, gevolgd door Steve Webster en Tony Hewitt. Derek Jones had in de training twee keer te kampen met een defecte ontsteking en moest derhalve achteraan starten. Na een sterk gereden race werd hij net achter Graham/Gleeson als zesde afgevlagd. Cor van Reeuwijk kon aanvankelijk de kopgroep op enige afstand goed volgen, maar belandde twee ronden voor tijd spectaculair in het maisveld. "Mijn remmen waren roodgloeiend geworden en deden niets meer." In de tweede manche waren het opnieuw Alain Michel en Marc Fresc die de race domineerden. Zonder zich ook maar iets van de reputatie van de wereldkampioen aan te trekken snelden zij over de Luttenbergring. Theo van Kempen kon zich deze keer uitstekend handhaven, zodat Egbert Streuer met twee hardnekkige tegenstanders had af te rekenen. Twee ronden voor tijd slaagde de Asser combinatie er toch in de leiding over te nemen en met enkele meters voorsprong als eerste onder de finishvlag door te schieten. Michel werd tweede, met een verschil van drietiende seconde. Achter Theo van Kempen waren het Derek Jones en Brian Ayres die na een spectaculaire inhaalrace als vierde over de finish kwamen. Steve Webster moest, als gevolg van een defecte ontsteking de race al in de tweede ronde staken en Steve Abbott werd onterecht uit de race gehaald, omdat hij bij de start geholpen was. Achter Europees kampioen Frank Wrathall werden Cor van Reeuwijk en Hans Blaauw zesde.

Podium zijspannen: Michel/Fresc, Streuer/Schnieders & Van Kempen/De Haas, de laatste twee duo's in omgekeerde volgorde op het podium.

Echte NK-wedstrijden

Voor de eerste keer dit seizoen stonden alle senioren in de soloklassen op de deelnemerslijst en achteraf bleek dat de races om het kampioenschap van Nederland net zo spannend kunnen zijn, als een internationale race met duur betaalde vedetten. In de 500cc race had Rob Punt kopstart, maar in de vierde ronde moest hij de leiding overgeven aan zijn ex-leermeester Boet van Dulmen. Punt gaf zich echter niet zomaar gewonnen. In een nagenoeg identieke stijl beet hij zich gelijk een terriër vast in de schaduw van Van Dulmen. Wat Boet ook probeerde, de regerend Nederlands kampioen bleef aan zijn achterwiel. Boet hield de deur echter geroutineerd dicht, zodat Rob Punt genoegen moest nemen met een tweede plaats. Veel waardering oogstte Henk van der Mark met zijn optreden. Na een zeer slechte start stuurde hij zijn PDM-Honda als een scheermes door het deelnemersveld. Met nog vier ronden te gaan lag hij in vierde positie. Met rondetijden onder de 1.29 minuten slaagde Henk erin het gat tussen hem en Mile Pajic te overbruggen en de derde plaats voor zich op te eisen. Maarten Duyzers werd vijfde en de dit seizoen opvallend sterk rijdende Koos van Leyen pakte een zesde plaats, ruim voor het Docshop-duo Herwie Peters en Hennie Boerman.

Mar Schouten slim en snel

Als een pijl uit een boog was Andre Stamsnijder weer vertrokken in de 250cc race, op enige afstand gevolgd door Patrick van de Goorbergh, Gerard van der Wal, Cees Doorakkers en Kees van der Endt. Van der Endt, vorig seizoen reed hij enkele races voor het SNRT, heeft voor de rest van het seizoen van Docshop een nieuwe Rotax ter beschikking gekregen. Samen met zijn broer Mark heeft hij in slechts drie dagen tijd de machine kunnen prepareren. "Wij hebben weinig slaap gehad en zijn nog lang niet klaar, maar we konden in ieder geval rijden," vertelde van der Endt na afloop van een schitterend debuut in de kwartliterklasse. Alsof hij nooit op een andere machine had gereden knokte hij zich naar een vierde plaats. In de kop van het veld wisten Gerard van der Wal en Mar Schouten weg te lopen van hun achtervolgers. De nog maar net van een beenblessure herstelde Mar Schouten kon zijn geluk niet op, nadat hij als eerste was afgevlagd. "Wat een mooie race. Gerard heeft een supersnelle machine, maar had een beetje pech bij het passeren van achterblijvers." Gerard van der Wal accepteerde de tweede plaats op bijzonder sportieve wijze". "Was dat geen schitterend duel? Mar is gewoon een enorm slimme en sterke rijder. Ik maakte drie ronden voor tijd een klein foutje, waarvan hij onmiddellijk profiteerde. En ook bij het inhalen van achterblijvers was hij iets handiger dan ik was." Andre Stamsnijder was na de vierde ronde ten val gekomen. In deze race leek Patrick van de Goorbergh zich eindelijk eens te manifesteren op een plaats waar iedereen hem verwacht. In de series had hij al bewezen tot de snelste kwartlitercoureurs te behoren, maar opnieuw gooide machinepech roet in het eten. Als gevolg van een vastloper kwam de voormalig RD-kampioen ten val. Hennie Boerman werd door de wedstrijdleiding uit de race gehaald. Tijdens de startprocedure had hij nog technische assistentie gekregen.

Gerard van der Wal, Mar Schouten en Cees Doorakkers.

Hans Spaan bijzonder snel

"Hans beschikt op dit moment over de meeste pk's en is bovendien erg goed in vorm. Hij stuurde mij op de meest onmogelijke plaatsen zonder moeite buitenom voorbij. Ik ben blij dat Hans ook aan het publiek heeft gedacht en niet meteen van mij is weggereden, waren de lovende woorden van Henk van Kessel voor de overwinning van Hans Spaan in de 80cc klasse. De namen van de eerste vijf aankomenden waren in beide manches precies gelijk. Achter Van Kessel werd Theo Timmer derde, gevolgd door Hans Koopman en Wilco Zeelenberg. Voorin misten wij de naam van Bert Smit. Hij was in de eerste manche in derde positie liggend hard ten val gekomen en met een enorm dikke enkel was het onmogelijk zijn leidende positie in het NK-tussenklassement te verdedigen.

Hans Spaan voor Henk van Kessel.

Op de deelnemerslijst van de 125cc klasse moest de naam van Anton Straver worden bijgeschreven. Enkele dagen voor de races in Raalte had Anton zelf het gips van zijn been verwijderd. "Ik moest voor controle naar het ziekenhuis en het leek mij verstandiger mij zonder gips te melden, want anders loop je de kans nog enkele weken erbij te krijgen." Van de circuitarts kreeg Straver zondermeer toestemming zich weer in het raceleder te hullen. In de eerste manche ging hij tot halverwege de race aan de leiding. "Toen kreeg ik niet alleen in mijn geblesseerde been kramp. Ook mijn andere voet reageerde niet zoals ik het wilde. Toch ben ik best tevreden over hoe het na een afwezigheid van vijf weken ging," liet Straver weten, nadat hij Boy van Erp voor had moeten laten gaan. In de tweede manche ging hij opnieuw aan de leiding, maar opnieuw kon Straver het tempo nog niet vasthouden. Jan Eggens won de race zeer overtuigend, gevolgd door Boy van Erp en Anton Straver.

Voorzitter Henk Aa dacht na afloop van de uitstekend georganiseerde races alweer aan volgend jaar. "Gezien de publieke belangstelling, ongeveer veertienduizend bezoekers, staat het voortbestaan van de Raalte races als een paal boven water.

Raceverslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)