Start 250cc, Reinhold Roth (#41), Dirk Verwey (#9), Harald Eckl (#40), Manfred Herweh (#42), Brent Jones (#44) & Frank Wagner (#43).

Een klein remfoutje was er de oorzaak van dat er geen succesverhaal viel op te tekenen uit de mond van een verrassend sterk rijdende jonge Nederlandse coureur. Al jaren achtereen zijn het de buitenlandse coureurs die de dienst uitmaken in de internationale kwartliterraces op de Nederlandse circuits. In de eerste manche van de 250 cc race leek daar eindelijk eens een einde aan te komen. Gevestigde GP-kanonnen als Reinhold Roth, Harald Eckl en Manfred Herweh zagen vier ronden lang in de verte een jonge coureur uit Twente voor zich uit snellen. Na een bliksemstart had Andre Stamsnijder niet alleen de kop gepakt, maar bleek ook in staat, de leiding verder uit te bouwen. In de vijfde ronde ging het echter mis. In de bekende Molenbocht remde Stamsnijder, toch bekend om zijn solide stijl van rijden, iets te hard en ging onderuit. Reinhold Roth kreeg hiermee de overwinning op een presenteerblaadje aangeboden. Manfred Herweh ging met zijn bijzonder mooie Aprilia ook onderuit. Achter Frank Wagner, Brent Jones, Siegfried Minich en Harald Eckl, finishte Ad Spruyt als beste Nederlander. De tweede manche werd opnieuw een overwinning voor de pijprokende Roth. Andre Stamsnijder revancheerde zich op fantastische wijze door Eckl en Herweh van zich af te schudden en als tweede te finishen. Guus ten Tije werd vijfde en Ad Spruyt herhaalde zijn prestatie van de eerste manche. Nadat het totaalklassement was opgemaakt werd Spruyt na Roth en Eckl als derde gehuldigd. "In '81 heb ik voor het laatst op een erepodium gestaan. Zal hiermee een einde gekomen zijn aan alle tegenslagen van de laatste jaren?" vroeg Spruyt zich af. De grootste pechvogel was zondermeer Dirk Verwey. Beide manches stond hij na zijn sterk optreden in de trainingen op een prima tweede startplaats. Helaas kreeg hij beide keren. zijn machine niet aan de praat.  

Zoals een wereldkampioen betaamt  

Dertien zijspancombinaties verschenen voor de eerste manche aan de start. Al na een halve ronde verdween Rolf Biland, een van de grootste smaakmakers van de driewieler klasse, met een vastloper uit de race. Ook in de trainingen had Biland reeds tweemaal te kampen gehad met dit euvel. De voorraad cilinders voor zijn Krauser-blok was daarmee totaal uitgeput, zodat Biland de tweede manche niet eens meer kon rijden en zijn geplande trip naar Engeland moest worden afgezegd. De Zwitser lijkt met de GP's in het verschiet al tegen een hopeloze achterstand op Streuer/Schnieders aan te kijken. De wereldkampioenen dulden in de eerste manche Theo van Kempen/Geral de Haas bij zich in de buurt. In de tweede manche mochten de gebroeders Egloff en Derek Jones/Brian Ayres de Assenaren van dichtbij volgen. Tegen het eind van beide manches liet Egbert Streuer echter even zien dat hij op dit moment de enige echte kampioen is. Theo van Kempen kreeg bij de tweede start zijn machine pas na heel lang duwen aan de praat. Meer dan een zevende plaats zat er daarna niet meer in. 

Anton Straver snel

Het aantal starters in de 125 cc klasse bedroeg niet meer dan een dozijn. De organisatie had een aantal sterke internationale coureurs gecontracteerd om Anton Straver van de nodige concurrentie te voorzien. Na de training leek Straver met een derde tijd eenvoudig te kloppen. Na een dag van keihard sleutelen bleek de Nederlandse kampioen echter voor iedereen te snel. Jean-Claude Selini heeft serieus geprobeerd de inmiddels 41-jarige Straver het vuur na aan de schenen te leggen, maar moest zijn inzet met een schuiver bekopen. De beide heren hadden op dat moment al zo'n enorme voorsprong, dat Selini, nog voordat de rest van het deelnemersveld was gepasseerd, zijn race kon vervolgen. De Fransman werd ruim tweeëntwintig seconden na Straver toch als tweede afgevlagd. De Zweed Hakan Olsson passeerde op het korte stukje tussen de Molenbocht en de finishlijn nog de Fin Johnny Wickström. Jan Eggens kwam met zijn fraaie EGA-LCR ten val, waarbij zijn bijzonder mooie machine deerlijk werd gehavend.  

Afvalrace  

Drieëntwintig coureurs, gezeten op een 80 cc machine of een 125 cc ééncilinder motor stonden klaar voor de race in de gecombineerde 80/125 cc klasse. Hans Spaan leidde van start tot finish, terwijl achter zijn rug maar liefst vijftien coureurs het strijdtoneel voortijdig verlieten. Het kwartet achter Spaan werd geleid door de 125 cc Rotax-coureur Arie Molenaar en de 80 cc piloten Wilco Zeelenberg, Bertus Grinwis en Theo Timmer. Grinwis moest met machinepech naar de kant. In de zesde ronde ging Wilco Zeelenberg onderuit. "Ik had totaal verkleumde vingers, waardoor ik de koppeling niet meer kon hanteren."Jos van Dongen was inmiddels van een negende positie opgeklommen naar de derde plaats. In de laatste bocht zag hij zijn poging om ook nog de tweede plaats te bereiken totaal mislukt. Een afgebroken remverankering was er de oorzaak van dat hij onderuit ging. Theo Timmer werd als derde afgevlagd, voor Hans Koopman en Kees Besseling. Wij misten dit weekeinde Henk van Kessel. Via de telefoon liet Henk ons weten waarom hij niet in Hengelo was verschenen. ,,De organisatie was niet eens bereid mijn reiskosten te vergoeden en liet duidelijk doorschemeren dat men helemaal geen belang had bij de 80 cc klasse. Een betreurenswaardige zaak, omdat dit de enige solo-klasse is, waarin ook internationaal door de Nederlanders heel behoorlijk wordt gepresteerd." Na afloop moest worden geconcludeerd dat ook de HAMOVE, als laatste internationale organisator, in de rode cijfers is geraakt. Ruim tienduizend betalende bezoekers waren nodig om de kosten te kunnen dekken. Het juiste aantal was nog niet bekend, maar een voorzichtige schatting ging in de richting van ruim vierduizend betalende bezoekers.