1985 NK Zandvoort Johnny Willemsen, Gerard vd Wal en Jos van Dongen promoten EK-Assen

De waarde van het EK is de laatste twee jaren in de GP's volledig tot uitdrukking gekomen. Helaas vinden wij maar weinig Nederlandse coureurs terug in de tussenstand. Om onze coureurs nog eens duidelijk te maken hoe leerzaam de competitie van het EK is, hebben wij enorm veel Nederlanders toegelaten", liet Jaap Timmer ons de week voorafgaand aan het evenement weten. Zijn ontwikkelingshulp in de Nederlandse racerij is volledig geslaagd met een overwinning (Bert Smit), twee tweede plaatsen (Jos van Dongen en Cees Doorakkers) en een derde plaats (Rob Punt). "Sportief gezien was het EK een succes, maar met vijfduizend toeschouwers langs het circuit is het met de financiën droevig gesteld."

80 cc: Jos van Dongen aan de leiding

Na afloop van de trainingen was Jos van Dongen bepaald niet optimistisch gestemd over zijn kansen: "Het Hertog Jan team had mij de fiets van Hans Spaan ter beschikking gesteld, maar in de eerste training brak het tandwiel van de tweede versnelling en ruïneerde het carter. In de tweede training draaide mijn beste cilinder kapot, zodat wij helemaal niets over de afstelling wisten." Om Jos enigszins de helpende hand toe te steken kreeg hij van de wedstrijdleiding toestemming om twee rondjes met de 125 cc klasse mee te trainen. Prompt volgde daarop een protest van de overige rijders, met als gevolg dat de 80 cc coureurs voor de race twee verkenningsronden mochten rijden. Dit speelde Jos van Dongen weer in de kaart, want hij ontdekte een kapotte bougie aan boord van zijn Casal en een te rijke afstelling. Vanaf de derde startrij demonstreerde Van Dongen een raketstart en ging drie ronden lang aan de leiding. Zijn grootste concurrent, Schirnhofer, kwam erg slecht weg en finishte uiteindelijk als tiende. Bert Smit nam in de vierde ronde de leiding van Van Dongen over en boekte de eerste overwinning in zijn carrière. Op de vraag of hij hel niet onsportief vond van Smit om hem drie EK­punten af te snoepen, antwoordde Jos: "Nee, in hel geheel niet. Wij hadden voor de race afgesproken dat, als alles naar wens liep, we er een leuk duel van zouden maken. Maar omdat het zo nat was, heb ik geen enkel risico genomen en Bert laten gaan. Bert heeft zelfs zijn diensten aangeboden, maar dat wilde ik niet." Met nog twee EK's te gaan, staat Jos met elf punten voorsprong op Schirnhofer aan de leiding in de tussenstand. Jan Verheul scoorde met een achtste plaats ook nog drie punten. 

125 cc: race om de troostprijzen

Met vier overwinningen op rij en een derde plaats begon de Italiaan Pier Francesco Chili als de nieuwe Europese kampioen aan de laatste 125 cc race van dit seizoen. De strijd om de tweede tot en met de vierde plaats was nog geheel open en ging tussen Paolo Casoli, Hakan Olsson en Paul Bordes. Chili nam in de eerste helft van de race duidelijk een afwachtende houding aan ten gunste van zijn teamgenoot Casoli. Toen deze echter vermogen verloor, versnelde Chili, maar de Zweed Olsson was al te ver weggelopen om nog van de overwinning afgehouden te worden. Achter de Oostenrijker Mike Leitner finishte Casoli als vierde. De Fransman Bordes kwam niet verder dan een tiende plaats. De Nederlandse deelname in deze klasse bestond uit negen rijders, van wie er vijf voortijdig uit de strijd verdwenen. Roelof Smeenge hield de schade voor ons land nog enigszins beperkt door als zevende onder de zwart-wit geblokte vlag door te gaan. 

Cees Doorakkers op zijn niveau

Eindelijk weer eens lachende gezichten in het kamp van Cees Doorakkers. De Flair-coureur werd en wordt nog steeds veel talent toegedicht, maar helaas raakte hij dit seizoen volledig in de anonimiteit. De keus voor de Grand Prix competitie leverde weinig en in de meeste gevallen, helemaal geen succes op. Cees kwam meestal niet verder dan de trainingen. "Achteraf gezien had ik misschien beter voor de EK's kunnen kiezen, maar aan de andere kant heb ik ook geleerd wat er allemaal voor komt kijken om met succes GP's te kunnen rijden", vertelde Cees nuchter, nadat hij als tweede was gehuldigd in de 250 cc klasse. Een klassering waarvoor hij alles moest geven. Zijn Honda kwam duidelijk vermogen te kort op de Yamaha van Edwin Weibel, maar, Cees kon dankzij zijn stuurmanskunst aan het achterwiel van de Oostenrijker blijven.. "In de laatste ronde had ik hem er al een paar keer uitgeremd, maar hij kwam steeds weer langszij. In de Geert Timmerbocht wilde ik het weer proberen, maar toen ging hij veel te laat in de remmen en belandde naast de baan." Ook vorig jaar knokten Doorakkers en Weibel om de tweede plaats. De uitslag was toen omgekeerd. De race leek nog meer Nederlands succes in petto te hebben. De in de middenmoot gestarte Gerard van der Wal stuurde zijn Wilddam Rotax als een scheermes door het deelnemersveld. Halverwege de race lag hij in zevende positie en reed vervolgens steeds verder weg van zijn achtervolgers, onder wie de snelle Steve Chambers en Andrea Brasini. Drie ronden voor tijd viel voor Gerard het doek. Een gebroken kabel van de bobine maakte hem machteloos. Als elfde finishte Andre Stamsnijder, negen seconden te laat om nog voor een EK-punt in aanmerking te komen. De Belg Stéphan Mertens, die dit seizoen ook met succes in de GP's uitkwam, won de race zonder enige tegenstand. De leider in de EK tussenstand, de Italiaan Massimo Matteoni, ook een Grand Prix-rijder, wist zich niet te kwalificeren.

 Zijspannen: Made in England

Het Europees Kampioenschap in de zijspanklasse heeft meer weg van een Engels kampioenschap. Maar liefst 8 Britse combinaties reden in de punten en het deelnemersveld van twintig spannen telde 12 overzeese deelnemers. De race werd gewonnen door Bingham met Ian Colquhoun, normaal de passagier van Hein van Drie, in de bak. De combinatie Wrathall/Chapman zorgde voor het enige spektakel in de race. In tweede positie belandden zij bij het lappen van een wel erg trage combinatie in de strobalen. Ze kwamen weer terug op de baan, maar toen was de helft van het deelnemersveld al gepasseerd. Binnen vier ronden hadden zij de tweede plaats weer te pakken. Jos Modder, met gelegenheidspassagier Geral de Haas, hield zich in het Engelse geweld knap staande en finishte als vierde. De Japanners Kumagaya en Makiachi, die met een Engelse licentie racen, eindigden op een derde plaats. 

Rob Punt als enige op slicks 

De ideale lijn was nog niet helemaal droog en aan de zuidkant van het circuit hingen grijze regenwolken, maar aan de andere kant leek het wolkendek steeds dunner te worden. Het merendeel van de rijders koos voor opgesneden slicks, maar Rob Punt stond voor en achter op profielloze slicks. Na de eerste ronde kwam de Engelsman Martin als eerste door, gevolgd door zijn landgenoot Swann en de Zweed Linden, die later met pech uitviel. Het achtervolgende kwartet bestond uit Paul lddon; Kees van der Endt, Vincio Bogani en Rob Punt. De ideale lijn werd over een steeds grotere breedte drooggereden, wat duidelijk in het voordeel van Punt was. Toen de zon ook nog boven het circuit verscheen, reed Punt bij de groep weg, maar de afstand naar de inmiddels op een tweede plaats rijdende Christopher Martin was te groot om nog kans te maken op een tweede plaats. Bogani, op de GP-machine van Franco Uncini, moest tegen het eind van de race met een stotterende motor naar de pits. Kees van der Endt nam geen risico's en finishte in zijn tweede 500 cc race als vijfde. "Het was niet eenvoudig om onder deze omstandigheden met het vermogen van de Honda om te gaan. Ik heb bewust geen risico's genomen, want aan een schuiver heb ik natuurlijk niets. Ik voel mij wel erg verwend met zo'n machine." Het Nederlandse succes was daarmee nog niet ten einde. Maarten Duyzers finishte voor de Engelsman Simon Buckmaster als zesde en Koos van Leijen pakte ook nog de nodige punten met een achtste plaats, waarmee de eerste acht plaatsen door vier Engelse en vier Nederlandse rijders werden ingenomen.

 Tegenvaller

De internationale zijspanrace, verreden over twee heats en gedoteerd met het GP prijzenschema, viel tegen. In de eerste heat nam Rolf Biland halverwege de race de leiding over van Alain Michel en sloeg onmiddellijk een groot gat. Biland kon dan wel haast hebben (hij had 's middags om drie uur een afspraak in Zürich), maar met een goed gevulde prijzenpot hadden we toch enige show van hem mogen verwachten. Egbert Streuer reed plichtmatig zijn rondjes op een derde plaats. Iets wat wij hem niet kwalijk konden nemen, want hij was behoorlijk ziek. Al ruim een week was zijn bed de enige plaats waar hij het uit kon houden. In de tweede manche reed hij wel aan de leiding. Een achterband waarvan het rubber afvloog, was er de oorzaak van dat eerst Michel, maar later ook Webster en Jones hem voorbij gingen. Als het rubber hem niet in de steek had gelaten, was het toch zijn conditie geweest dat het onmogelijk had gemaakt aan de leiding te blijven. "Ik ben zo slap, dat ik alleen maar wil rusten", liet hij onmiddellijk na de race weten.

De laatste ronde van het Europees kampioenschap leverde voor de Nederlandse coureurs niet meer dan een fikse kater op. Alleen in de 80 cc werden punten gescoord, maar dit succes werd overschaduwd door de teleurstelling van Jos van Dongens achtste plaats, waarmee hij naast de Europese titel greep. Met negen punten voorsprong op de 38-jarige Duitser Schirnhofer begon Jos van Dongen aan de laatste EK ronde. Van enig optimisme was echter nauwelijks sprake: "In eigen huis zijn de Duitsers natuurlijk in het voordeel en negen punten is niets teveel. Bovendien heeft Schirnhofer de beschikking over een blok van Stefan Dörflinger en is Rittberger voortdurend bij hem aan het sleutelen." Jos, toch al nooit de snelste in de trainingen, moest vanaf een negentiende startplaats vertrekken. "Om de een of andere onverklaarbare reden ben ik niet fanatiek genoeg in de trainingen. Ook heb ik dit keer erg vaak aan die negen punten gedacht. Tot overmaat van ramp liep er ook nog een zuigerveer vast, waardoor we met een nieuwe cilinder de race in moesten." Toen het licht op groen sprong waren binnen enkele honderden meters al negen plaatsen goed gemaakt. Zou het dan toch nog goed komen? Schirnhofer lag al na twee ronden een straatlengte voor. Hij mocht winnen, mits Jos maar bij de eerste vier zou finishen. Halverwege de race bleek echter al dat de eerste Europese titel voor een Nederlandse coureur er dit jaar zeker niet in zou zitten. Jos wist de Fransman Robert voorbij te steken, maar dat leverde niet meer dan een negende plaats op. In de laatste ronde stak Wilco Zeelenberg spontaan nog een helpende hand toe door het gas helemaal dicht te draaien en een zekere zevende plaats te laten lopen om Jos voorbij te laten gaan. Maar ook een achtste plaats was niet voldoende voor de titel. "Er zat gewoon niet meer in. Ik heb een betrouwbare, maar helaas geen snelle motor. Ik kon natuurlijk wel als een dolle rond gaan, maar dan stuiter je er af en heb je helemaal niets. Alleen regen had ons kunnen helpen", aldus de nuchtere Van Dongen. Bert Smit knokte de hele race om de tweede plaats, maar ook hij ging in het Duitse geweld ten onder en belandde uiteindelijk op een vijfde plaats. 

Stéphane Mertens troeft EK coureurs af

Maar liefst zesenveertig coureurs, onder wie Gerard van der Wal en Cees Doorakkers, vertrokken voor de beslissende twaalf ronden in de 250 cc klasse. De race groeide uit tot een schitterend spektakel. Titelkandidaat Massimo Matteoni ging in de beginfase samen met Hans Beckers en Thomas Grässel aan de leiding. Het achtervolgende peloton bestond uit zeker acht rijders; daarbij EK koploper Brasini en Stéphane Mertens. Het was met name Mertens die deze groep naar het leidende trio sleurde. Cees Doorakkers stond inmiddels met een vastloper aan de kant en Gerard van der Wal handhaafde zich in de middenmoot. Hij werd als zestiende afgevlagd. De spanning voorin groeide naar ongekende hoogte, vooral door de manmoedige pogingen van de Duitsers Becker en Grässel om zich Stéphane Mertens van het lijf te houden. Toch was het de routine van de Belg, welke uiteindelijk zegevierde. Matteoni ging tweetiende van een seconde eerder over de finish dan zijn landgenoot Brasini, waardoor de Europese titel naar de drieëndertig jarige Matteoni ging. 

TT Formule 1 

Het EK programma werd onderbroken door de laatste WK ronde van de Formule 1. Joey Dunlop was al wereldkampioen; zijn vierde titel op rij. Ook ditmaal werd hij na ruim honderdzestig kilometers als eerste afgevlagd. Gerard Flameling kwam niet verder dan de warming-up training. "Ik ben zaterdag gevallen en heb daarbij een vinger gekneusd. Het is te pijnlijk om daarmee van start te gaan." Na de trainingen leek Henk de Vries voor een regelrechte sensatie te gaan zorgen. Een vijfde trainingstijd, slechts twee seconden achter Dunlop, en de wetenschap geen tankstop te hoeven maken, gaven alle hoop voor een schitterend resultaat. De start verliep naar wens en toen het enorme veld voor de eerste maal door het Motodrom denderde, zat hij met speels gemak op een vijfde plaats aan het achterwiel van Mick Grant. In de tweede ronde ging het echter helemaal mis. "Midden in de Sachs-Kurve brak het voorwiel zomaar weg en daar lag ik. Ik gaf helemaal geen gas en remde ook niet. Men bleek mij een te harde voorband te hebben geadviseerd." Achter Dunlop reden Gschwender, Andersson, Rubatto, McGregor, Grant en Parrish. De laatste maakte als eerste een tankstop. De grote vraag was: Wie durft de gok aan om niet te tanken? Twee ronden voor het einde was alleen Andersson niet in de pits geweest. De Suzuki piloot bleek over de zuinigste machine van de groep te beschikken en finishte als tweede, Gschwender viel in de laatste ronde uit, waardoor Mario Rubatto derde werd, gevolgd door McGregor, Grant en Parrish. Mark van der Endt werd op zijn Honda GBX als vijfentwintigste de best geklasseerde Nederlander. 

Formule-1    #10. Mick Grant, #17. Graeme McGregor  en #6. Steve Parrish.

Henk de Vries

Henk werd op 07-12-1955 geboren in Emmeloord en nam in 1975 deel aan de weg­racecursus en datzelfde jaar maakte hij zijn debuut in de wedstrijden. Nadat hij halverwege het seizoen 1976 een nieuwe 350CC Yamaha productieracer had aangeschaft, proefde hij wat echt racen was. In 1977 won hij met die 35OCC motor vijf van de acht wedstrijden en werd hij nationaal kampioen. Daarna maakte hij een overstap naar de eredivisie van de wegraces, de klasse der 500CC Internationalen. Daar stuitte hij op toppers als Boet van Dulmen, Wil Hartog en Jack Middelburg. Aan het stuur van een 5O0CC Suzuki viercilinder van het type RG 500 verraste hij vriend en vijand door in de eerste kampioensrace van 1978 die op het TT-circuit van Assen werd verreden, meteen kopstart te nemen en twee ronden lang het veld aan te voeren. Daarna stelde regerend kampioen Jack Middelburg orde op zaken en zakte De Vries terug naar de tweede plaats. Die tweede plaats gaf de burger moed en vanaf dat moment wist Henk de Vries dat hij zich kon meten met de vaderlandse top. In het Nederlands kampioenschap eindigde hij op een vierde plaats achter Jack Middelburg, Piet van de Wal en Dick Alblas. Daarmee was hij verzekerd van een A-licentie die hem in 1979 het recht gaf om aan de Grand Prix en de TT van Assen deel te nemen. In de eerste twee GP's (Duitsland en Spanje) eindigde De Vries met zijn Suzuki telkens op een dertiende plaats. Een beter debuut temidden van de wereldtop kon hij zich nauwelijks wensen. In de gedevalueerde Grand Prix van Spa-Francorchamps (stakingen toppers) eindigde hij als vijfde, hetgeen hem zes WK-punten opleverde. Goed voor een 22e plek in het WK 500CC. Aan het eind van dat jaar nam hij de Suzuki van Boet van Dulmen over en opende begin februari 1980 een motorzaak in Lelystad. Ondanks dat de zakelijke beslommeringen veel tijd in beslag namen, zag hij kans om aan alle vooraanstaande motorraces deel te nemen. In de TT van Assen - die door Jack Middelburg werd gewonnen ­behaalde hij achter de Nieuw-Zeelander Graeme Crosby een negende plaats. Op nationaal vlak eindigde hij op een derde plaats achter Willem Zoet en Jack Middelburg. Zijn beste jaar in het Nederlands kampioenschap 500CC was 1981 toen hij met zijn Suzuki ais tweede achter Boet van Dulmen eindigde. Maar dat jaar kreeg hij ook te kampen met een zware domper want tijdens de trainingen voor de TT van Assen kwam hij door een vastloper ten val met als gevolg een gebroken pink en een lichte hersenschudding. In 1982 ging hij wederom van start met een Suzuki van het type RGB waarmee hij drie van de zes races uitreed. Het leverde hem een zevende plaats in de eindstand op. In 1983 scoorde hij in het NK 500CC een derde plaats achter Jack Middelburg en Rob Punt en bezette hij in het Europees kampioenschap de 15e plaats. Na het seizoen 1984 ­waarin Henk de Vries in de 500CC klasse nog een elfde plaats behaalde - hield hij het (incidenteel) deelnemen aan de 500CC races voor gezien. In de TT van Assen eindigde hij op de inmiddels drie jaar oude Suzuki nog op een 17e plaats en was daarmee de beste Nederlander. Daarna legde Henk zich meer toe op de nieuw ingestelde TT Formule I klassen pakte in 1985, 1986 en 1987 de titel in deze klasse. In 1988 keerde hij terug naar de 500CC klasse waar hij met de ex-Jack Middelburg driecilinder Honda RS500 aan het Nederlands kampioenschap deelnam. In de eerste drie kampioensraces eindigde De Vries telkens op een vijfde plaats, maar op 18 september raakte hij in Eemshaven bij een ongeval betrokken waarbij hij een verbrijzelde enkel opliep. Dat euvel maakte dat er een onverwacht einde aan zijn racecarrière kwam. .

Marco Gentile kampioen  

Met zeven punten voorsprong en een vier jaar oude Yamaha was Marco Gentile naar Hockenheim afgereisd. Zijn grootste concurrenten Paul Iddon en Vinicio Bogani werden in hun jacht op de Europese titel gesteund door schitterend materiaal. Het gehele Skoal Bandit team, inclusief de machine van Rob McElnea, stond in dienst van Paul Iddon. Bogani beschikte over de HB-Suzuki van Sito Pons. Het baatte echter allemaal niet. Iddon kwam niet verder dan een derde plaats, terwijl Bogani zelfs achter Gentile op een zevende plaats bleef steken. Kees van der Endt - Mile Pajic en Henk van der Mark werden door de leiding van de SNRT gepasseerd ten gunste van Van der Endt - reed lange tijd bij de eerste tien. Een gebroken krukas maakte echter aan alle aspiraties een voortijdig einde. De beste Nederlandse prestatie leverde Maarten Duyzers. Ondanks een niet passend inlaatdeksel (de juiste maat was nergens te koop) finishte hij als dertiende, waarmee het respect voor zijn inzet nog groter is geworden. Bij alle GP's en EK's wist hij zich dit jaar te kwalificeren en haalde hij de zwart/wit geblokte vlag. De race werd gewonnen door Wolfgang von Muralt voor de Oostenrijker Karl Truchsess.

De zijspanklasse werd met veel machtsvertoon gewonnen door de combinatie Wrathall/Ghapman. Zij moesten overigens ook winnen om kans te maken op de titel. De familie Bingham mocht dan niet verder komen dan een derde plaats. Zij waren in een fel duel gewikkeld met de "Britse" Japanners Kumagaya en Mahiuchi, waarbij de Japanners het merendeel van het traject voor de Engelsen lag en toen de machine van Bingham onregelmatig begon te lopen was het pleit in het voordeel van de Japanners, maar helemaal in het voordeel van Wrathall, beslist. Jos Modder, ook deze keer met Geral de Haas in de bak, zag de nodige EK punten door machinepech aan zijn neus voorbij gaan.

 Publiciteit