Zolang de wegracerij in Nederland niet de beschikking heeft over permanente accommodaties, zal de KNMV met de hulp van hardwerkende motorclubs uit moeten wijken naar stratencircuits. Veelal is dit een hachelijke onderneming, maar in het uiterste noorden (Eemshaven) en zuiden van ons land liggen twee industrieterreinen waarop alleszins acceptabele circuits uitgezet kunnen worden. Op het circuit “De Beitel”, ten zuiden van Heerlen prolongeerde Rob Punt zijn titel in de 500cc en verzamelden Paul Rimmelzwaan, Anton Straver en Gerard van der Wal voldoende punten om in de laatste kampioensrace op Zandvoort de titels in hun klasses naar zich toe te kunnen trekken.

Bij de start van de finalerace in de halveliterklasse had Rob Punt al vijftien punten voorsprong op Henk vd Mark. Van der Mark moest dus winnen om Punts kampioensfeest nog enkele weken uit te stellen en dat was de SNRT coureur dan ook zonder meer van plan. Zijn Honda accelereerde iets beter dan de Suzuki van Rob Punt, maar de titelverdediger ging duidelijk later in de remmen, waardoor het onderling verschil nauwelijks te meten was. Helaas kreeg deze krachtmeting een vroegtijdig einde. Met nog enkele ronden te gaan moest Henk van der Mark de Suzukirijder laten gaan. Remproblemen waren de oorzaak. Maarten Duyzers finishte als derde. Peter Smetsers wist tegen het eind van de race Theo Louwes los te rijden. Boet van Dulmen was niet van de partij, de organisatie beschikte niet over voldoende financiële middelen om de man uit Ammerzoden aan de start te brengen. Een kwestie van overmacht, Boet kan als professional niet voor niets rijden en de organisatie kampte al met verliezen op de begroting. 

Indien Mar Schouten gevrijwaard blijft van technische problemen is hij nog steeds niet te verslaan op de Nederlandse circuits. Het gehele seizoen wordt de coureur uit Almkerk geplaagd door allerlei technische problemen. Op het asfalt van Heerlen bleef de machine van Schouten eindelijk eens heel en de concurrentie had dus het nakijken. Gerard van der Wal is de titelkandidaat in de kwartliterklasse. Enigszins geplaagd door allerlei technische problemen, was hij in de serie een keer rechtdoor gegaan, waarop Schouten, Doorakkers en Hennie ten Dam een plattegrond van het circuit op Van der Wals tank hadden geplakt. In de race hield Gerard het hoofd er goed bij en stuurde zijn snelle Rotax naar een derde plaats. Twee ronden voor tijd leek er zelfs nog een tweede plaats in te zitten. Cees Doorakkers had een remfoutje gemaakt, waardoor Van der Wal bij hem aan kon pikken. Doorakkers herstelde zich in de laatste ronde uitstekend en gaf de Tukker geen ruimte.

Podium 250cc, 1e. Mar Schouten 2e. Cees Doorakkers 3e. Gerard vd Wal

De 80 cc coureurs reden twee manches. Bij de afwezigheid van Hans Spaan is Paul Rimmelzwaan momenteel de snelste man in deze klasse. Op zijn Harmsen boekte hij twee zeges en stelde daarmee duidelijk zijn kandidatuur voor de landstitel. De overige ereplaatsen gingen twee maal naar Theo Timmer en Bert Smit. Ook de vierde en vijfde plaats werd tweemaal achtereen door dezelfde coureurs bevochten. Was het in de eerste manche Cees Besseling die Wilco Zeelenberg achter zich wist te houden, in de tweede manche waren de rollen omgekeerd. Hans Koopman werd voor de zoveelste maal dit seizoen door pech achtervolgd. In de eerste race ging hij even onderuit, vervolgde weer snel zijn race, maar moest later lijdzaam toezien hoe het toerental van zijn machine drastisch terugliep door een gescheurde uitlaat. In de tweede manche moest de man uit Heino met machinepech de strijd staken 

De 125 cc gaf een zelfde beeld te zien als de 80 cc. Anton Straver won éénvoudig beide manches en Boy van Erp scoorde twee maal een tweede plaats. De slecht gestarte Ton Spek kwam net iets te kort om in de eerste manche Hein Vink van de derde plaats te verdringen. In de tweede manche lukte dit wel. Jan Eggens had het beide manches aan de stok met Twan van Alebeek. Ondanks goed stuurwerk van Van Alebeek ging de vijfde plaats toch naar Eggens.

Armoede kenmerkte de zijspanklasse. Streuer/Schnieders waren te duur voor de organisatie, Hein van drie rijdt geen kampioensraces en Theo van Kempen zit te krap bij kas om naast de GP's andere wedstrijden te rijden. Jos Modder, met Martin van het Klooster in de bak, leek de eerste manche te gaan winnen, maar machinepech opende de weg voor Lutz Petrwalsky. De tweede manche wist Modder zonder enige tegenstand wel te winnen en kwamen Petrwalsky/Van Lith niet verder dan een vijfde plaats. Henk van Vijfeijken en Ton Ruiter scoorden twee maal een tweede plaats. De combinatie Knevelman/Peters werd twee maal als derde afgevlagd. 

De beide races in de formuleklasse waren het aanzien meer dan waard. Henk de Vries pakte met zijn Yamaha FZ kopstart. Suzuki piloot Dirk Brand ging echter in de aanval, nam halverwege de race de leiding over, verremde zich en moest lijdzaam toezien hoe Henk de Vries hem toch weer terugpakte. Het kwartet Ben van der Maaten, Wim en Kees van Maris en Piet van den Heuvel vochten op het scherpst van de snede om de derde plaats. In de voorlaatste ronde kwam Van der Maaten als derde door. Zijn achtervolgers slaagden er niet in om hem in de laatste ronde terug te pakken. De tweede manche werd ook door Henk de Vries gewonnen en werd Dirk Brand opnieuw tweede. Het kwartet uit de eerste manche manifesteerde zich ook nu weer. Piet van der Heuvel moest met machinepech afhaken en Ben van der Maaten herhaalde zijn strategie van de eerste manche. 

Formule I, Henk de Vries (hier in actie op Hockenheim)

De Yamaha RD 350 LC klasse werd van start tot finish geregeerd door Patrick van de Goorbergh. De Limburger Ben Matthey werd tweede en Eric van Rijn finishte als derde. Met drieduizend toeschouwers in de brandende zon was de penningmeester nog niet uit de financiële zorgen geraakt. Gelukkig verklaarde Jos Vaessens: "Als KNMV zijn wij blij met dit circuit en zullen wij er alles aan doen om de mensen van deze club te helpen", waarmee het voortbestaan van de kampioensraces op "De Beitel" naar alle waarschijnlijkheid gewaarborgd blijft.