Ieder jaar gaat in Nederland het raceseizoen eind maart van start. Barre weersomstandigheden zijn daarbij meer regel dan uitzondering. Als het even tegen zit moet de toeschouwer tot aan de enkels in de modder staan, regenbuien trotseren en middels warme worst of zakken patat proberen de hand en enigszins op temperatuur te houden. Normaliter wordt dan ook nog een langdradig programma afgewerkt en zijn sommige van de races niet meer dan een optocht met enorme onderlinge verschillen. Het kan ook anders.

Mede onder druk van een groot aantal coureurs en hun belangenbehartigers heeft de KNMV zich in de afgelopen wintermaanden bezig gehouden met de organisatie van de vaderlandse racerij. Het resultaat klinkt als een klok: een kwalificatiesysteem via series, korte races en een snelle afwikkeling van de startprocedure. De weersomstandigheden bleven zelfs voor de KNMV onaantastbaar. Het raceweekend start met een verplichte vrije training. Vervolgens moeten de coureurs zich via series proberen te plaatsen voor de finale. Maakt het aantal inschrijvers voor een bepaalde klasse geen series mogelijk, dan wordt de race verreden over twee manches. Het spreekt voor zich dat de series keiharde wedstrijden zijn, waardoor het programma veel aantrekkelijker is geworden. Wie daar niet warm voor kan lopen... De coureurs waren bijzonder enthousiast, ondanks het feit dat de vervoermiddelen tot aan hun assen in de modder staken en de zorgvuldig geprepareerde en nieuw gespoten machines door de bagger geduwd moesten worden. Anton Straver, 40 jaar jong en Neerlands hoop in de 125 cc klasse op Grand Prix niveau, beoordeelde de nieuwe aanpak als volgt: "Vroeger reden we 25 wedstrijden of meer. De laatste jaren kwamen we hooguit zeven keer aan de start. Met zo weinig wedstrijdervaring kun je het op internationaal niveau wel vergeten. Een race is voor een coureur de beste training. Zoals men nu te werk gaat betekent het een verdubbeling van het aantal wedstrijden. Bovendien werkt het nieuwe systeem zeer selectief. Wie niet bereid is alles te geven in een serie, maakt geen kans op een finaleplaats. Het kaf wordt duidelijk van het koren gescheiden, zodat de onderlinge verschillen in een finale veel kleiner zijn geworden."

Hans Spaan won beide manches in de 80 cc. "Toch zijn we nog lang niet klaar voor de GP's. Pas vorige week stond de machine gereed. Het testwerk moet nog beginnen." Verrassend was het optreden van Anton Gevers. In de tweede manche wist hij uiterst koelbloedig de tweede plaats te pakken, voor snelle mannen als Theo Timmer, Jos van Dongen en Hans Koopman. Koopman hoopt de eerstvolgende race meer snelheid in huis te hebben: "Deze week heb ik een nieuwe Ziegler gekregen. Mijn eigen machine is helemaal versleten."

In de 125 cc klasse is en blijft Anton Straver de te kloppen man. Toch heeft Hein Vink ook niet stil gezeten, want het verschil met Straver is aanmerkelijk kleiner geworden. Jan Eggens beschikt ook dit jaar weer over een snelle fiets. Na zijn tweede plaats in de eerste manche ging hij echter al vroeg in de tweede manche onderuit. Een gebroken sleutelbeen heeft hem voorlopig uitgeschakeld. 

Wie dit jaar kampioen van Nederland wordt in de 250 cc klasse is niet te voorspellen. Het deelnemersveld heeft in de breedte duidelijk aan kracht gewonnen. De kopgroep bestond uit Cees Doorakkers, Gerard van der Wal, Duke Wille, Mar Schouten en Dirk Verwey. Ook Mile Pajic maakte in de beginfase deel uit van de kopgroep, maar in de derde ronde trok hij de SNRT Honda onderuit. Zijn teamgenoot Ruud van Leyden kwalificeerde zich zonder probleem voor de finale, waarin hij zijn Honda, voorzien van regenbanden, dermate behoedzaam over de smalle landweggetjes manoeuvreerde dat een voorlaatste plaats zijn deel werd. Doorakkers had ook voor regenbanden gekozen, waardoor hij in de laatste fase van de race terrein moest prijsgeven. Gerard van der Wal leek rechtstreeks op de overwinning af te gaan, maar een te strak afgetapete rechterarm was er de oorzaak van dat hij in de laatste ronde het gas nauwelijks meer kon beroeren. Duke Wille werd de verrassende winnaar van de kwartliter finale.

Met een omgebouwde en totaal versleten Suzuki RG 5 uit 1980 wist Hennie Boerman het SNRT-team op haar kostbare Honda's achter zich te houden. "Eigenlijk wilde ik helemaal niet van start gaan in de 500 cc, want mijn machine is helemaal op en geld voor een nieuwe heb ik niet. Helaas is dat ding ook onverkoopbaar geworden, waardoor ik er toch maar weer ben opgestapt," vertelde een dolgelukkige Boerman na afloop van de race. Samen met Boet van Dulmen, wiens Honda iedere dag sneller lijkt te worden, kon Boerman Mile Pajic en Henk van der Mark op afstand houden. "Ik ken mijn mogelijkheden op een dergelijk stratencircuit nog lang niet en risico's nemen heeft geen zin," verklaarde Henk van der Mark zijn beheerste optreden.

Uitslagen:

80 cc: 1. Hans Spaan, Huvo; 2. Jos van Dongen, Casal; 3. Hans Koopman. Special; 4. Theo Timmer, Huvo; 5. Kees Besseling, SWV; 6. Adrie de Korte, Kreidler; 7. Rob Janssens, RTS; 8. Jan Verheul, Huvo-Casal; 9. Bert Reurink, Ziegler; 10. Bertus Grinwis, Bultaco.

125 cc: 1. Anton Straver, MBA; 2. Hein Vink, MBA; 3. Antoon Gevers, Roeman; 4. Theo Roelols jr., MBA; 5. Henk van Gerven, MBA; 6. Jan Nijhuis. Yamaha; 7. Eef van Mil; 8. Eric­Jan Mieremet; 9. Piet Rijlaarsdam; 10. Hans Vonk, allen Honda.

250 cc: Duke Wille, Rotax; 2. Gerard van der Wal, Rotax; 3. Mar Schouten, Yamaha; 4. Cees Doorakkers, Honda; 5. Dirk Verwey, Yamaha; 6. Peter van Dijk, Rotax; 7. Andre Stamsnijder; 8. Gerard Beck; 9. Rob Bron; 10. Koen Ebert, allen Yamaha.

500 cc: 1. Boet van Dulmen, Honda; 2. Henny Boerman, Suzuki; 3. Mile Pajle, Honda; 4. Henk van der Mark, Honda; 5. Maarten Duyzers; 6. Peter Lemstra; 7. Johan van Eyk; 8. Peter Smetsers; 9. Freek Ouwendijk; 10. Koos van Leijen, allen Suzuki.