Raceverslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

Theo Timmer vond het niet verantwoord om in Tubbergen van start te gaan: "Ik heb het circuit afgekeurd vanwege de ontelbare bomen en wallen langs de baan. Dit heb ik ruim een jaar geleden ook al geroepen. Deze race is te vergelijken met een voetbalwedstrijd op een veld bezaaid met glasscherven. Zo lang je niet valt is er niets aan de hand..." Bovendien lapte Theo de toekomstverwachtingen in Tubbergen aan zijn laars. "Stel dat er wat gebeurt, dan is het helemaal afgelopen."

0-0-0-0-0

Henk de Vries bleef eveneens thuis: "Ik heb donderdagmiddag het circuit op een snelle straatmotor langdurig verkend. De organisatie probeert werkelijk alles af te schermen, maar obstakels zijn alleen te beveiligen door ze weg te halen. Na de TT van Assen zijn de kampioensraces de belangrijkste wedstrijden in Nederland. Ik vind het niet verantwoord op dit circuit te strijden om het kampioenschap. Halfgas rijden tast het principe van het kampioenschap aan." Ook in het rennerskwartier hadden veel rijders hun bedenkingen. Jan van Iwaarden: "Het is knap link. Vooral de Manderveenseweg maakt racen onmogelijk. Als je echt gas geeft, hobbel je zomaar van je machine en dat moet juist niet gebeuren. Je hebt namelijk weinig kans." Cees Doorakkers: "Het achterste stuk hobbelt zo erg, dat je aan het eind niets meer ziet. Je ogen trillen je hoofd uit, terwijl je juist op dat stuk goed moet opletten. " Hans Spaan: "Men heeft veel werk verzet, maar veel zin heeft het niet gehad. Dit circuit is niet te beveiligen. Ik vind het vreemd dat hier een kampioensrace wordt georganiseerd. " Ruud van der Dussen: "Ik durf op dit circuit geen gas te geven. " Anton Straver: "Ik blijf gewoon rechtop zitten en vergroot mijn veiligheidsmarge. Dit is geen plaats om een kampioensrace te verrijden. Wie hard wil gaan, die gaat maar." Boet van Dulmen: "Als we blijven afkeuren houden we straks geen race meer over. Willen we in de toekomst internationaal mee blijven tellen, dan zal er toch gereden moeten worden, ook op stratencircuits. Natuurlijk is dit circuit niet veilig en als rijder zul je je moeten aanpassen. Achterin is het zo hobbelig dat iedereen het gas wel dicht doet. De chicane op het snelle stuk is een goede maatregel. Het grote probleem op dit soort circuits is het snelheidsverschil. Het vraagt veel beheersing en concentratie om netjes rond te gaan. Ik hoop dat iedereen dat op kan brengen."

Tot slot bestuurslid van de Stichting Circuit Tubbergen en oud-coureur Theo Bult, na een inspectietocht op de motor van Henk de Vries: "Ik ben hier natuurlijk ook niet gelukkig mee, maar de toekomstplannen houden mij staande. "

NK races Tubbergen 80cc

NK races Tubbergen 125cc

NK races Tubbergen 250cc

NK races Tubbergen 500cc

NK races Tubbergen 500cc, winnaar Rob Punt

Met een ongelofelijke inzet had de stichting circuit van Tubbergen getracht het nieuwe stratencircuit, gelegen tussen Tubbergen en Geesteren, aan de eisen des tijds aan te passen. Obstakels blijven echter obstakels, ook al worden ze bekleed met grote hoeveelheden stro. Kuilen en hobbels maakten de situatie alleen nog maar hachelijker. Geruggensteund door secundaire veiligheidsmaatregelen, zoals een gesloten tv-circuit, de mobiele kliniek en een calamiteitenplan, durfde de KNMV het aan om de coureurs van start te laten gaan. Sterker nog, er moest gestreden worden om kampioenschappunten, zodat de coureurs min of meer verplicht waren om van start te gaan. Een gemist resultaat zou immers kunnen leiden tot een tweederangspositie op een EK of GP gradings list. Met de gedachte dat naast de baan geen overlevingskansen lagen, reden de coureurs hun ronden. Echt racen was onmogelijk, terwijl toch een kampioensrace tot topsport zou moeten leiden. Alleen de angst voor een fatale crash heeft er toe geleid dat de motorsport niet wederom negatief  in de publiciteit is gekomen en dat de KNMV zich niet opnieuw bij de overheid zou moeten verantwoorden.

Kees vd Endt was de eerste coureur die werd gehuldigd werd. Alvorens zover te komen had de Suzuki-rijder uit Goes in de sportklasse 600 moeten afrekenen met Co Looijesteijn. Hans Spaan reed in de 80cc race voor de eerste maal op een Casal. ,,Ik heb het blok nog maar tien dagen, dus helemaal gezond loopt het nog niet. Vooral bij het accelereren is deze machine nog te traag. Tijdens de trainingen voor de GP van Spanje hoop ik de juiste afstelling te vinden, maar voor alle zekerheid neem ik mijn Kreidler ook mee”,  vertelde Hans na zijn overwinning. Spaan rijdt erg sterk en zal in de toekomst de Nederlandse troef op internationaal niveau moeten worden. Theo Timmer liet ons weten in de toekomst al zijn ervaring in dienst te zullen stellen van de man uit Castricum. Bertus Grinwis en Aad Wijsman gingen van start tot finish schouder aan schouder rond. Achter dit duo werd Jos van Dongen tot zijn eigen verbazing vierde: ,, Eindelijk rijd ik een race uit, maar tien meter na de finish viel de machine opnieuw stil. Ik ben benieuwd wat er nu weer kapot is gegaan”.  

Weinig strijd 

Normaal staat de kwartliterklasse bol van de pakkende duels en het betere stuurwerk. De omstandigheden waren, zoals al eerder opgemerkt, niet best, zodat de coureurs plichtmatig hun rondjes afwerkten. Positiewisselingen deden zich nauwelijks voor. Peter Looijesteijn won op zijn snelle Rotax en nam hiermee de leiding in de tussenstand van het kampioenschap van Cees Doorakkers over. Doorakkers manifesteerde zich opnieuw erg sterk, door heel beheerst naar de tweede plaats te rijden. John van Veldhoven bleef Mar Schouten de gehele race een wiellengte voor en pakte daardoor de derde plaats. Op een Rotax finishte de laatste Honda-kampioen Peter van Dijk als vijfde. Een slechte beurt maakte Gerard vd Wal. De Tukker leverde zijn machine bij zijn begeleider Gerrit Filart in met de woorden ,,een vastloper”. Filart constateerde echter geheel gave zuigers en cilinders. 

Duke Wille won de 350cc klasse. Plaatselijk favoriet Hans Breukers werd achter Piet vd Wal derde. Nadat oud-winnaars Wil Hartog, Marcel Ankoné, Theo Bult, Cees van Dongen, Ernst Hiller en Jan Huberts een wedstrijd hadden gereden, ging de 125cc van start. Al na enkele ronden waren meerdere kanshebbers uit de strijd verdwenen. Martin van Soest ging samen met Jan Eggens in de chicane onderuit en liep daarbij een sleutelbeenbreuk op. Henk van Kessel moest met een uitgelopen big-end naar de kant en Anton Straver moest met een vastgelopen versnellingsbak de strijd staken. Boy van Erp won de race, op afstand gevolgd door Hein Vink. Ton Spek kwam 8 sec. later als derde over de streep. 

Van Dulmen draaide samen met zijn teammaat Rob Punt zijn rondjes. Rob mocht winnen. ,,Ik rij toch niet voor het kampioenschap”, verklaarde Boet na afloop. Ron Punt reed in de trainingen met een 16 inch voorwiel, maar dat beviel nog niet. ,,Ik kan nog niet uit de voeten met zo’n voorwiel. Hopelijk lukt het in Spanje wel.” ,,Toch zal hij het moeten leren, want de ontwikkeling is niet anders meer dan 16 inch. Op het circuit van Jarama is deze maat een voorwaarde om mee te kunnen komen”, lichtte Boet nog toe. Hennie Boerman leek een derde plaats te pakken, maar een vastloper wierp hem uit de race. Totaal gedesillusioneerd vertelde de coureur uit Almelo later: ,,Het blok zit helemaal vast. Na de pech in Hengelo kunnen we het nu wel vergeten. We hebben geen geld meer om het blok opnieuw op te bouwen. Ook de EK races zijn geen haalbare kaart meer voor ons. Peter Lemstra, ook al weken achtervolgd door vastlopers, werd me een vinger aan de koppeling derde. Maarten Duijzers, Theo Louwes en Albert Bosch gingen na Lemstra over de streep. Nadat de veteranen waren afgevlagd haalden vele opgelucht adem.

Raceverslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)