Voor de vierde keer dit seizoen bezocht ik voor MOTO 73 een wegrace in Nederland. Dikke truien, regenkleding, laarzen en een enigszins gelaten gevoel vormden een belangrijk onderdeel van mijn bagage. Tijdens de trainingen en races in Hengelo bleken de genoemde attributen totaal overbodig. Schitterend weer, een sterk rennersveld, goed gevulde tribunes, een prima organisatie en spannende races deden het gelaten gevoel veranderen in een hernieuwd enthousiasme voor de wegracerij. Zo'n racedag was broodnodig in Nederland... 

Het programma werd geopend door de rijders in de 350cc nationaal. Piet van der Wal won deze race, met in zijn schaduw Duke Wille. De 80cc race werd een one-man show. Pier Paolo Bianchi was naar Hengelo gehaald en niet voor niets. Op zijn Huvo Casal veegde hij de vloer aan met het hele deelnemersveld. ,,Ik vind dit prachtig. Het is een leuke ervaring om hier te rijden. Met mijn snelle machine is het natuurlijk erg gemakkelijk om te winnen." Bianchi verbaasde zich overigens over de gang van zaken in de Nederlandse racerij: "Wat wordt er weinig getraind. Twee keer een kwartier is helemaal niets. In Italië trainen we altijd twee keer veertig minuten. En dan die haakse bochten. Ik begrijp niet hoe bijvoorbeeld Hans Spaan daar zo hard door kan gaan. Eigenlijk is dit geen circuit met al die bomen en smalle straten. Hoe harder het gaat, hoe smaller het wordt." 

80cc: Chris Baert (België 5e) voor Aad Wijsman (4e)

Hans Spaan finishte met acht seconden achterstand als tweede op zijn totaal versleten Kreidler. "Na Misano was het blok totaal op. Ik heb zo goed mogelijk de zaak weer aan de praat gebracht en tot mijn grote verbazing bleef alles nog heel ook. Gelukkig heb ik mijn Casalblok ook gekregen, waarmee ik in Tubbergen hoop te rijden." George Looijesteijn werd als derde afgevlagd. "De afstelling van mijn Casal is nog niet optimaal, maar het gaat steeds beter." Aad Wijsman ging na een schitterend duel met Chris Baert als vierde over de streep. Pech was er voor Theo Timmer. Na een inhaalrace moest hij zonder compressie drie ronden voor tijd naar de pits. 

Boet van Dulmen was in de training maar liefst vier seconden sneller dan Eero Hyvärinen. In de race kwam hij lang niet aan zijn trainingstijd, omdat hij het veel te druk had met de regie van een spannende raceshow. Dan weer kwam hij als eerste door, maar een ronde later lag hij op de derde plaats. Om hem heen reden Rob Punt, Eero Hyvärinen en Raymond Roche. Verder terug in het deelnemersveld vochten Didier de Radiguès en Henk de Vries zich van de laatste startrij steeds verder naar voren. De Radiguès was maandagmorgen pas op het rennerskwartier verschenen. "Donderdag hebben wij op de testbank een blok opgeblazen, zodat wij geen zin meer hadden om naar Hengelo te komen." "Ik heb ze duidelijk gemaakt dat er in Hengelo gereden moest worden," lichtte organisator Dick Langwerden toe, na de slechte ervaring van vorig jaar met Chevallier, de manager en technische man achter Didier de Radiguès. "Als ze niet waren gekomen hadden we vergaande maatregelen genomen." Een dreigement dat niet tegen dovemansoren was geuit, want Didier de Radiguès deed gewoon zijn uiterste best en finishte als vijfde. Henk de Vries reed met een gekneusde enkel, opgelopen bij een val tijdens de training, naar een zesde plaats. Hij kreeg van wedstrijdleider Vierdag toestemming om zich aan te laten duwen. Boet ging enkele ronden voor tijd aan de haal en won. Rob Punt had zijn handen vol aan EK-rijder Hyvärinen. Dit duel werd bij de laatste doorkomst in de Molenbocht beslist. Hyvärinen ging te laat in de remmen en zag Rob Punt, maar ook Raymond Roche aan zich voorbij gaan. 

De race in de kwartliterklasse stond van de eerste tot de laatste meter bol van de spanning. Aanvankelijk reden er vier man aan de leiding: Manfred Herweh, Harald Eckl, Peter Looijesteijn en Cees Doorakkers remden elkaar er voortdurend uit. Met name Cees Doorakkers, het racetalent in Nederland, ging steeds weer zo laat in de remmen, dat de posities zich bij elke bocht wijzigden. Naarmate de race vorderde, mengde Jacques Bolle zich ook in de kopgroep. Hij reed, evenals Jean-Francois Baldé, niet op een Pernod. "Bernard Farques, onze chefmonteur is zondagavond na de GP van Misano bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Het team moet opnieuw worden georganiseerd en de Pernods lopen ook niet optimaal. Ik rijd op de machine van mijn broer Pierre, terwijl Baldé de motor van een vriend heeft geleend," vertelde Jacques Bolle, nadat hij als derde coureur de bloemen in ontvangst had genomen. Peter Looijesteijn werd tweede. "Boven verwachting. In de training hebben we twee blokken stuk gedraaid en maar drie rondjes getraind," riep Peter dolgelukkig na afloop van de race. Manfred Herweh werd eerste en gaf als commentaar: "Ik heb de snelste machine en dit circuit ligt mij wel." Cees Doorakkers handhaafde zich met een vierde plaats uitstekend tussen de vele internationale toppers. Anton Mang stelde diep teleur. In de opwarmronde bleef hij al steken. Harm Jansen van de technische kommissie van de KNMV constateerde een gat in de linkerzuiger. 

250cc Start: Cees Doorakkers (#9), Herald Eckl (#51), Duke Wille (#19) & Manfred Herweh (#52)

Zwitsers geweld 

De formule klasse denderde vervolgens over de Varsselring. Rob Beute lag lange tijd aan de leiding, maar moest met machinepech de strijd staken. Van een nieuwe koploper was eigenlijk geen sprake, want Mark van der Endt en Mile Pajic reden meer naast dan achter elkaar. Uiteindelijk was Pajic op zijn Kawasaki de snelste. 

De 125 cc race werd beheerst door de Zwitsers Hans Müller en Bruno Kneubühler. Kneubühler won op zijn X. "Ik schrijf niet in met MBA, omdat de fabriek nog nooit iets voor mij heeft gedaan. Jorg Möller heeft zoveel aan mijn blok veranderd, dat er niet veel originele onderdelen meer in zitten," aldus de Zwitser. Hans Müller werd dus tweede en demonstreerde, zoals we van hem gewend zijn, volop vechterslust. "De machine van Kneubi is sneller en mijn remmen werden minder," was zijn commentaar na de race. Henk van Kessel finishte als derde, gevolgd door Anton Straver. Achter de dertigers kwam Ton Spek, met in zijn kielzog Boy van Erp en Hein Vink als vijfde over de streep. 

125cc doorkomst 1e ronde: 12. Henk van Kessel 9. Hein Vink 6. Jan Eggens 4.Martin van Soest

De tweede manche in de halve literklasse kende weinig spektakel. Boet van Dulmen ging van meet af aan aan de haal en won met maar liefst twintig seconden voorsprong. Toen Gustav Reiner aan Boet vroeg waarom hij zo'n gat had geslagen, antwoordde Boet: "Ik wilde gewoon laten zien dat ik ook hard kon rijden;" was het droge commentaar. Raymond Roche werd gemakkelijk tweede. Gustav Reiner, die in de eerste manche met een defecte koppeling was uitgevallen wist pas tegen het eind van de race Rob Punt van zich af te schudden. Didier de Radiguès finishte wederom als vijfde. Peter Lemstra had zowel in de eerste als in de tweede manche weinig geluk. In zesde positie viel hij twee keer met pech uit. Boet van Dulmen werd totaalwinnaar, met Raymond Roche op de tweede plaats. Rob Punt kon als derde het erepodium beklimmen. Terwijl het publiek wegstroomde sloten de veteranen de geslaagde internationale Paasraces af.

Raceverslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

80cc

Hengelo 80cc, Hans Spaan

125cc

Hengelo 125cc,  De Zwitsers, Bruno Kneubühler voor Hans Müller, 1e en 2e in de race.

250cc

Hengelo 250cc, Peter Looijesteijn (#3) voor Cees Doorakkers (#9), Manfred Herweh en Jacques Bolle (#55).

500cc

Hengelo 500cc, Henk de Vries