Voordat er op Tweede Paasdag in Hengelo naar eieren gezocht kon worden, moest eerst zo'n beetje de sneeuw worden geruimd. Dat was, kort samengevat, het weersbeeld waaronder de eerste internationale wegrace van het seizoen haar beslag moest krijgen en helaas kwam daar weinig verandering in. De tweede manche van de 500 cc moest zelfs worden geschrapt omdat hagelbuien en windstoten de piste levensgevaarlijk maakten. Mede door het koude wegdek waren de valpartijen legio en onder de grootste slachtoffers bevonden zich Straver en Van Erp. Graeme Crosby continueerde zijn voorjaarsuccessen opnieuw met een zege, Hansi Müller won twee klassen (125 en 250) terwijl Mar Schouten in de 350 cc categorie een sterk visitekaartje af gaf.

Een grote teleurstelling kreeg Anton Straver - en natuurlijk allen die zijn opmerkelijke carrière volgen - al tijdens de trainingen op zaterdag te verwerken. De man uit Waardhuizen raakte met zijn 250 cc Yamaha van de baan, sloeg vele malen over de kop en vloog zeker veertig meter door de lucht voor hij tot stilstand kwam. Het resultaat: een bovenarmbreuk plus een zware sleutelbeen- en schouderblessure. Erg triest voor de innemende veertiger, die er een gewoonte van had gemaakt om keer op keer de jonge garde een lesje te leren. Nu zal Straver daar voorlopig mee moeten wachten, want het zal vele maanden duren voor hij weer op de been is. Veel sterkte vanaf deze zijde, Anton! Natuurlijk waren er ook prettige zaken te melden, zoals de komst van het imposante Marlboro/Agostini team met Graeme Crosby en Graziano Rossi als coureurs. De Italiaan had wat moeite om zich op de piste van de HAMOVE aan te passen, doch zijn teamgenoot, niet voor niets tweevoudig wereldkampioen Formule-l, voelde zich als een vis in het water, hoewel hij het circuit wat aan de korte kant vond. (Tja, als je de Nederlandse pistes met het Eiland Man gaat vergelijken . . .). Hoe het ook moge zijn, Croz maakt zich het hele jaar al waar en zijn veelzijdigheid als rijder, zowel op stratencircuits als permanente pistes en zowel op tweetakt- als viertaktmachines, staat buiten kijf. Over viertakten gesproken, Cees Cornwal opende met zijn Kawa vierpitter op treffende wijze het programma in Hengelo, door de sportklasse-S op zijn naam te schrijven voor Arie Verstoep en Jan Eikelenboom. Daarna was het de beurt aan de lichtste categorie, die opnieuw een prooi werd voor Hans Spaan. George Looijesteijn bleef in de opwarmronde al met een vastloper staan, terwijl Theo Timmer met een niet geheel gezonde Sultaco de man uit Castricum moest laten gaan. Jos van Dongen, goed gecoached door Pa Cees, werd netjes derde voor Henk van Kessel, Paul Rimmelzwaan en Rini Vrijdag. De grillen van de weergoden begonnen zich langzaam maar zeker te openbaren met zo links en rechts korte regenbuien en een venijnig opkomende wind, die de (toch nog) 12.000 toeschouwers wat dichter op elkaar deed kruipen, terwijl flessen met drank (uit Schiedam en omgeving) voor inwendige warmte moesten zorgen. De kwartlitercoureurs hadden in de meeste gevallen voor intermediate banden gekozen, behalve Mar Schouten, één van de favorieten. De MBA-coureur wist het veld twee ronden aan te voeren, maar moest toen buigen voor de uiterst snelle Hansi Müller. De Zwitser kende geen mededogen en liet snelle tijden voor zich afdrukken, Schouten vertrouwde zijn banden niet en moest Eero Hyvärinen ook laten passeren, zodat hij als eerste Nederlander op een derde plaats terecht kwam. Een uitstekende klassering ging naar Boy van Erp, die zich nu ook in een iets zwaardere klasse in de kijker had gereden, nog onwetend van de pech die hem boven het hoofd hing. Graeme McGregor stopte met machinepech en Martin Wimmer maakte een uiterst spectaculaire koprol bij de Molenbocht. De Duitser kwam er niet heelhuids vanaf, want hij brak een pols. Het valt allemaal nogal mee. Ik rij zeker in Nogaro weer, sprak hij hoopvol. Het internationale tintje werd benadrukt door Pekka Nurmi en Alan North, die als vijfde en zesde over de finish gingen. De Zuid-Afrikaan maakte daarmee veel indruk, want na een ronde lag hij pas zeventiende. 

Laatste bocht, laatste ronde

Zonneschijn (hoe was het mogelijk) begeleidde de 500 cc coureurs tijdens hun race, zodat de meesten hunner gewoon op slicks konden starten. Het spektakel begon al bij de eerste haakse bocht toen kopstarter Jack Middelburg met een te koude voorband onderuit ging. De wit-blauwe combinatie was snel weer ter been, maar een hoofdrol zat er uiteraard niet meer in, want daarvoor ligt het tempo bij de zware kanonnen veel te hoog. Dat tempo werd aanvankelijk gemaakt door Jon Ekerold met zijn privé-Suzuki. Hij hield het even vol, maar moest toen Crosby op zijn fabrieks-Yamaha laten gaan terwijl ook Den Boet hem voorbij stevende. 'Als Middelburg het hier laat afweten moet ik maar gassen', dacht de man uit Ammerzoden en zijn manier van rijden maakte niet alleen de toeschouwers warm, het bracht hem ook aan de leiding, terwijl zijn fabrieks-opponent hem bleef volgen. Gustav Reiner en Henk de Vries, die zijn Suzuki net uit het krat had getild, reden constant op de vierde respectievelijk vijfde plaats, terwijl Bobo van Eijk, Dick Alblas en Stu Avant om de zesde plaats knokten, die tenslotte door Dick dik werd verdiend. Maarten Duyzers maakte een schuivertje, Rossi viel uit na een slechte start en ook Jack Middelburg zette zijn machine na een inhaalrace stil. De laatste ronde moest de beslissing brengen en terwijl Crosby het surplus aan snelheid t.o.v. Boet had uitgebuit, moest V. Dulmen het in de laatste bocht met een alles-of-niets rempoging forceren. Het lukte niet want hij werd naar buiten gedreven en finishte als tweede. Toch een geweldige sensationele ontknoping!

Pieter Blaauwboer ging Gerard Flameling en Gerrie van Rooyen in de Formule-klasse vooraf en draaide ook de snelste ronde met zijn Bakker-Suzuki. Daarna was het de beurt aan Mar Schouten om na kopwerk van Graeme McGregor en 'Kamikaze Gustl', zoals Reiner wordt genoemd, het hoofd koel te houden en de 350 cc klasse te winnen. Als je in zo'n vorm steekt als Mar valt er nog flink wat te verwachten dit seizoen! Alan North opereerde wederom erg sterk. Nu werd een tweede plaats zijn deel voor McGregor, Eskelinen, Looijesteyn, Nurmi en V. Enthoven in misschien wel de mooiste race van de dag.

De 125 cc klasse werd een eenvoudige prooi voor, alweer, Hans Müller, voor Henk van Kessel en Matti Kinnunen. Spaan verloor zijn aansluiting met Henk door een schuiver en werd nu achter Wilem Heijkoop zesde. Helaas werd deze race door een valpartij overschaduwd waarbij Boy v. Erp, Theo Timmer en Peter v. Niel betrokken waren. Boy moest het bekopen met een beenfractuur en kan, net als Anton, het seizoen grotendeels als verloren beschouwen. Bijzonder sneu.

Nadat de 500 cc matadoren voor hun tweede manche waren gestart, werden ze er door kamprechter Frans Vos met de rode vlag na een ronde weer uitgehaald, omdat fikse windstoten en een spontane sneeuwstorm rijden levensgevaarlijk maakte. Ondanks een tweede poging kon men het verder vergeten, want toen de coureurs weer netjes stonden opgesteld brak er wederom een bui los, zodat het evenement toen definitief werd gestopt om erger te voorkomen. Jammer voor alle partijen en juist voor de veteranen, die voor niets naar Hengelo waren gekomen. Volgend jaar beter.

Raceverslag door Hans van Loozenoord (bron weekblad Motor)

Internationale races Hengelo

Hengelo 500cc 1e manche, Jack aan de leiding voor Grame Crosby (5).

Jack Middelburg troefde de weergoden en de concurrentie af!

Het verhaal is bekend. Lucchinelli bleef gewoon thuis. Jammer voor hem, want de eerste manche van de 500 cc was een race van wereldklasse. Middelburg, De Vries, Uncini en Van Dulmen waren de hoofdrolspelers in een wereldact, die zelden op een circuit wordt opgevoerd. Daar tegenover staken de prestaties van Mang, Fernandez, Salde en Dörflinger zeer pover af. Zij stelden met hun geëxperimenteer voor de komende GP's zeer teleur. 

500cc 1e manche: Een natte droom

Nadat Jan van Iwaarden als winnaar in de nationale kwartliterklasse was gehuldigd, kon het grote spel beginnen. Het was gelijk raak. Henk de Vries en Franco Uncini lieten vlak voor het vertrek van de opwarmronde hun slicks vervangen door intermediates. Boet stond al op dit schoeisel en maakte zijn concurrenten nog zenuwachtiger dan zij al waren, door links en rechts op banden te wijzen. Jack Middelburg keek nog eens naar de lucht gelijk Jan Pelleboer en gaf zijn monteurs op het laatste moment opdracht regenbanden te monteren. Na dit pokerspel, waarvan de uitslag pas na vijftien ronden bekend gemaakt zou worden, nam Jack met een bliksemstart de leiding. Toen het hele veld al uit het zicht was verdwenen, duwde Boet zich nog te pletter om zijn machine aan de praat te krijgen. "Gerrit is in het rennerskwartier met de motor gevallen. In de opwarmronde ontdekte ik dat de eerste versnelling door een krom schakelpedaal niet te gebruiken was. Dan maar even langer duwen om de machine door de tweede versnelling te krijgen", verklaarde Boet later lachend, na een onvoorstelbare inhaalrace. Als een scheermes vloog hij door het deelnemersveld. Middelburg had na drie ronden al een voorsprong van ruim dertien seconden op Henk de Vries en Guido Paci. Naarmate de ideale lijn droger werd verloor Middelburg snel terrein. Met drie seconden per rondje stormde De Vries op Middelburg af. Halverwege de race was het met Jack gedaan. Hij zakte zelfs terug naar een vierde plaats. Franco Uncini kreeg aansluiting bij De Vries en Boet probeerde op zijn beurt weer aansluiting te krijgen met de koplopers. Toen niemand meer in de kansen van Jack geloofde, trokken donkere wolken zich boven het circuit samen. Met een brede grijns verwelkomde Middelburg de eerste dikke regendruppels. De Vries dacht er anders over: "Mijn vizier besloeg prompt toen de eerste druppels vielen. Ik kon nog net zien dat Uncini en Boet mij voorbij gingen, maar waar ze bleven kon ik echt niet zien. Op dit circuit heb je erg weinig gelegenheid om wat anders te doen dan sturen. Toen Jack mij voorbij ging kreeg ik het vizier los, zodat het weer helder werd. Toen kon ik weer voluit gaan", was de verklaring van Henk de Vries voor zijn plotselinge terugval naar de vierde plaats, Van Dulmen was inmiddels Uncini gepasseerd, maar zelfs de regenspecialist bij uitstek was niet tegen de weerkundige Middelburg opgewassen. Toen het water met bakken uit de lucht kwam vloog hij weer naar de kop van het veld. In de voorlaatste ronde stuurde Henk de Vries koel Uncini en Van Dulmen voorbij en pakte daarmee de tweede plaats. Prachtig, wat een race. Het leek wel een droom, alleen wel een erg natte. 

Een tegenvaller 

Terwijl de regendruppels nog zeer gestaag naar beneden vielen en de toeschouwers alle moeite deden om niet helemaal kletsnat te worden, vertrokken de rijders in de 50 cc klasse voor hun race. Stefan Dörflinger was al na een ronde van het circuit verdwenen. Kees Besseling voerde even het veld aan, waarna Paul Rimmelzwaan het initiatief naar zich toe trok. Een schuiver op het spekgladde nieuwe gedeelte van het circuit wierp hem terug naar de vierde plaats. Henk van Kessel nam de leiding over voor Theo Timmer en Hans Spaan. Na de training had het er alle schijn van dat de race in de kwartliterklasse bijzonder spannend zou worden. Temeer daar Jean-Francois Baldé zich had laten ontvallen: "Na Nogaro (staking door diverse fabriekscoureurs i.v.m. slecht wegdek GP Frankrijk) is de sfeer tussen Mang, Fernandez en mijn persoontje zeer koel. Ik wil hen hier graag wat laten zien." Het duel Mang-Baldé bleef echter totaal achterwege. Onopvallend, ergens middenin het veld draaiden zij hun rondjes. Baldé verklaarde waarom: "Wij stonden beiden op zojuist nieuw ontwikkelde Dunlops. Helaas konden we er niet voluit mee rijden." Mang had helemaal geen commentaar, al liet hij wel merken dat de snelheid van de Kawasaki nog geen reden tot juichen gaf. Fernandez had helemaal niets te vertellen, omdat hij gewoon te laat in het parc­fermé verscheen voor de opwarmronde. Mar Schouten moest voor de overwinning in de slag met Pekka Nurmi. Tegen het eind van de race kon Mar het tempo van de Fin niet meer volgen. "Ik had voor een te zachte band gekozen. Jammer, want mijn MBA liep prima." Voor de elfde achtereenvolgende maal weer geen Nederlandse overwinning dus op de Luttenbergring. Hans Müller wist de aanvallen van Alan North af te slaan en pakte een derde plaats. Achter Yasuaki Fugimoto werd Dick van Logchem met een zesde plaats als tweede Nederlander afgevlagd. 

De laatste bocht 

Na het rustige viertakt gesnor van de Honda 400N, waarin Peter van Dijk opnieuw Kees Bouwmeester voor wist te blijven, keken de toeschouwers tevergeefs uit naar het duel Mang-Baldé. Baldé deed niet mee, omdat hij zich niet had gekwalificeerd. Baldé: "De eerste training stond ik op regenbanden, maar de baan was droog. De tweede training regende het keihard. Er was nog wel een Nederlandse coureur die zijn plaats af wilde staan, maar ik was helaas tweede reserve. Ik heb die coureur toch maar twee banden cadeau gedaan voor zijn sportieve houding." Mar Schouten heeft er werkelijk alles aan gedaan om de 350cc op zijn naam te brengen, maar de bijzonder sterk rijdende Alan North was te snel voor hem. In een schitterend gereden race reed de sympathieke Zuid-Afrikaan naar de eerste plaats. De laatste ronden werden de coureurs vergezeld door een regenbui. Het leek erop dat Mar Schouten de wereldkampioen Toni Mang achter zich kon houden. "Toen ik voor de laatste keer de Monumentenbocht doorging sprak ik met mijzelf af om in de laatste bocht geen foutje meer te maken. Ik was de bocht nog niet door of het voorwiel brak plotseling weg. Onbegrijpelijk", was de reactie van Schouten, nadat hij weer snel opgekrabbeld was en nog net voor Fernandez als vierde de geblokte vlag had gepasseerd. Mang en Pekka Nurmi profiteerden van zijn schuiver. Geen bloemen dus voor Schouten, maar wel prolongatie van zijn nationale titel in de 350 cc.

500cc 2e manche: Een optocht

Zo spannend als de eerste manche was, zo saai werd de tweede manche van de 500. Nadat Henk de Vries en Johan van Eijk in de derde ronde onderuit waren gegaan, gebeurde er voorin eigenlijk niets meer. "Ik remde onder deze omstandigheden net even te hard. Stom, maar het is niet anders. Jammer dat mijn motor Van Eijk raakte, maar ik ging niet voor de lol plat", was het commentaar van De Vries. Even drong Middelburg nog bij Uncini aan. "Mijn achterband liet niet toe echt voluit in de aanval te gaan. Met een derde plaats ben ik toch totaal winnaar en heb ik het publiek gegeven waarvoor ze gekomen waren", was het commentaar van Jack Middelburg. 

Het verregende publiek verlangde blijkbaar naar een warme douche, want de tribunes stroomden leeg bij de start van de 125 cc klasse. Hans Müller won de race gemakkelijk, voor zijn landgenoot Bruno Kneubühler. Bruno was overigens in 1973 al winnaar in de 50 cc op de Luttenbergring. Hulde dus voor zijn tiende start op dit circuit. Henk van Kessel en Hans Spaan knokten om de derde plaats. "Ik schakelde naar de derde versnelling, leg mijn machine in de bocht en op dat moment vliegt hij weer uit de derde versnelling. Wat een rotklap zeg", was de verklaring van Spaan na z'n schuiver. Henk van Kessel pakte dus de derde plaats en voor het eerst in zijn lange carrière de Nederlandse titel in de 125 cc klasse. Theo Timmer kreeg zijn machine bij de start niet aan de loop. De massakabel was van het frame losgeraakt. 

Raceverslag door Toon Kannekens (bron  Moto 73)

Raalte 500cc, 2e. Franco Uncini, 1e. Jack Middelburg 3e. Boet van Dulmen.

11-07-1982 NK races Zandvoort