08-06-1980_Internationale_races

"De Luttenbergring" heeft een lengte van 3150 meter. Het circuit kent een groot aantal bochten, waar veel gevraagd wordt van de stuurmanskunst van de rijders. De "Luttenbergring" kan dan ook met recht een stuurcircuit genoemd worden. 200 Meter na de start duiken de rijders de "Koolhofbocht" in. Even verder bereiken ze de "Tiesbocht", een haakse bocht. Hierna volgt de Buurtschapsweg met een lang aanhoudende linker en twee dito rechterbochten. De "Hellendoornbocht" is in feite een combinatie van 3 bochten: na een flauwe linkerbocht volgt een meer dan haakse bocht naar rechts en, dan tenslotte nog eens een flauwe bocht naar rechts. De Hellendoornseweg is een nagenoeg geheel rechte weg met een lengte van circa 800 meter. De derde hairpin, die in het circuit voorkomt, is de "Bakkersbocht", eveneens naar rechts.

Vanaf de "Bakkersbocht" tot aan de finish ligt misschien wet het meest interessante en spectaculaire deel van de "Luttenbergring". Over een afstand van zo'n 700 meter zijn 5 bochten te nemen. Allereerst de "Hendrikabocht", gevolgd door de lang aanhoudende "Pinnersbocht". Op een afstand van amper 50 meter liggen de beide "Monumentbochten", de eerste naar links, de tweede onmiddellijk daarop aansluitend naar rechts. Voor de rijders dan de finishlijn passeren moeten ze nog de "Timmerbocht" nemen. Alle toeschouwers kunnen naar hartelust genieten van de motorsport: de liefhebbers van pure snelheid langs de rechte gedeelten en de bewonderaars van het bochtenwerk in een van de vele prachtige bochten.

Op twee plaatsen langs het circuit zijn tribunes opgebouwd: bij de start en bij de Pinnersbocht. Vanaf de laatstgenoemde tribune hebben de toeschouwers een fantastisch uitzicht op het meest spectaculaire deel van de "Luttenbergring”.

Algemeen Dagblad 9 juni 1980

Roes rond Jack Middelburg

Raalte haalt motorcoureur uitbundig in

RAALTE - Nog meer dan de 40.000 toeschouwers op de Luttenbergring keken langs de drukbezochte afvoerwegen en op de stampvolle viaducten kilometers uit de buurt van Raalte naar de aftocht van het ,,leren" racelegioen, dat in motorcoureur Jack Middelburg de winnaar van de dag had gehuldigd'.

Hij was onverslaanbaar gebleken tijdens de generale repetitie voor de Asser TT, die over drie weken wordt verreden. Het organiseren van een internationale wegrace in ons land is een apart fenomeen geworden. Iedereen loopt er voor uit er komen meer bezoekers dan ooit. Als er geen kaarten meer zijn te bemachtigen hebben de dagjesmensen het er zelfs voor over om uren in een zonnestoeltje te gaan zitten te wachten op het vertrek van de immense stoet motoren, als afzonderlijke attractie. Driedik staat men vaak in de bocht, waar het er soms ook raar aan toe kan gaan. Want er zijn bezoekers, die de gashandel van hun motor iets verder dan normaal durven open te draaien, net als de wedstrijdcoureurs op het circuit. Voor elke organisatie is dat een probleem apart.

De Italiaanse fabrieksrijder Graziano Rossi had gisteren al snel begrepen dat hij met “stuntwerk" de harten van de toeschouwers kon veroveren. Daarom trok hij zijn machine telkens met een wiel omhoog na de verraderlijke bocht bij de pits. De bezoekers werden bijna uitzinnig van vreugde. Zij klommen op de banken en brachten ovatie na ovatie voor deze steeds meer in zwang komende waaghalzerij. De Nederlandse topcoureurs houden er over het algemeen niet van en dat is maar goed ook, want het is niet ongevaarlijk. Een schuivertje en de machine ligt plat op het wegdek. Internationaal is er dan ook al enige tijd een discussie gaande of deze zogenaamde “wheelies” niet verboden moeten worden. Maar het is voor het publiek spectaculair en de internationale motorbond (FIM) laat het maar zo. Jack Middelburg, die momenteel ijzersterk rijdt, zat gisteren te grijnzen op zijn motor. Hij vond het na zijn fraaie triomf in de eerste manche best dat de Italiaan bleef stunten. Het scheelde iedere keer kostbare seconden, die hij nodig had om het vermogensverschil van de machines goed te maken. Daardoor ontstond het boeiendste gevecht van het Nederlandse wegraceseizoen, dat aanvankelijk geteisterd werd door tragische ongelukken maar nu mede door een strakke organisatie weer een succes werd. Middelburg, die wel tien keer van positie wisselde met Rossi kreeg later staande applaus. Aan een lijdensweg van tien maanden, ontstaan door een nog steeds niet volledig genezen beenblessure – het starten gaat nog ongemakkelijk - lijkt definitief een einde gekomen. Zijn vertrouwen en zijn vorm zijn ook weer terug.

Nadrukkelijker nog dan, de vorige week in het Belgische Chimay bewees Middelburg dat gisteren in Raalte, waar hij na zijn zege in beide manches 500cc onmiddellijk zei geen voorstander van het stuntrijden op het achterwiel te zijn. ,,Ik zie niet in waarvoor dat nodig is", benadrukte hij. "Het publiek geniet er van, dat is waar. Maar als ik de wedstrijd weet te winnen doet het dat ook. Dat maakt dus weinig verschil. Daarnaast neem je toch iets meer risico’s en dat hoop ik nu langzamerhand aardig te hebben afgeleerd." Aanvankelijk hield de organisator zijn hart vast. In de eerste manche was Boet van Dulmen van zijn machine getuimeld. Daarbij liep hij een schouderblessure op (gebroken is het niet, wel gekneusd), die hem verder racen onmogelijk maakte. Dat was tegenvaller nummer twee na Wil Hartog, die eind vorige week te horen kreeg van de KNMV dat de medische commissie het onverantwoord vond hem toe te laten tot de start wegens zijn nog steeds niet genezen wervelbeschadiging. Van Dulmen, die een draagverband droeg: "Het kan soms raar lopen. Maanden wil de motor niet lopen. Vandaag ineens wel. Wat mijn monteur eraan gedaan heeft, weet ik niet maar er zat ontzettend veel gang in dat ding.

Het rijden van andere Nederlanders was eveneens een opvallende zaak. In de 5OOcc-klasse toonde Henk de Vries met een vierde en een vijfde plaats aan dat hij ten onrechte is afgewezen voor een start in de TT. Tijdens het Grand Prix debuut het vorige seizoen leverde hij regelmatig behoorlijke prestaties. Maar dit jaar lukt hem dat niet meer door een overdadig aanbod van internationale coureurs. Behoorlijk goed in de andere klassen deden het Theo Timmer, (tweede in 50 cc), Anton Straver (derde in de 125 cc), Peter Looijesteijn (tweede in de 250 cc en vierde in de 125 cc), Mar Schouten (derde in de 250 cc en zesde in de 350 cc), Rinus van Kasteren (vierde in 250 cc en vijfde in 350 cc) en Harrie v.d. Kruijs (vijfde in 250 cc).

Door Hans de Bruijn