Kevin Schwantz 19-06-1964
Kevin Schwantz was een kanjer, de Texaan ging te keer op zijn motor alsof het een paard was waar hij rodeo op reed, hij had zeer veel weg van Jack. Ging ook altijd tot en over de limit. Was goedlachs en lag goed bij het publiek. Een beetje een vrijbuiter ook. In de goeie zin van het woord. Net als Jack kon hij van zijn motor stuiteren (deed dat ook erg regelmatig) en dan een paar minuten later op een andere motor nog sneller gaan. In 1995 was dit plots over, hij had last van zijn pols en begon bang te worden van het vallen. Besloot daarom te stoppen met de wegrace, dit was een groot verlies. In een emotionele persconferentie maakte Kevin zijn besluit bekend. Kevin, die altijd met nummer 34 wilde rijden, zoals Barry Sheene, dat had met nummer 7, kreeg te horen van de IRTA en de FIM, dat zij het besluit hadden genomen dat niemand ooit nog met nr. 34 in de 500cc, later MotoGP, klasse zou rijden. Dit eerbetoon was nog nooit iemand ten deel gevallen.
De ouders van Kevin
Schwant bezaten een motorfietshandel in Houston
en Schwantz leerde motorfiets rijden op de leeftijd van 3 jaar. Zijn eerste machine was een
Bonanza mini-fiets die door een Briggs & Stratton
grasmaaiermotor werd aangedreven. De vader van Schwantz reed
trialwedstrijden en de jonge Schwantz besloot dat
ook te gaan doen. In zijn puberteit stapte
Kevin over van trial naar motorcross en reed ook een paar dirttrack amateurraces. Hij gebruikte
hiervoor motorfietsen,
die hij van zijn oom, A.M.A. ‘Grand National’ racer Darryl
Hurst leende. Schwantz kreeg de smaak van wegracen te pakken,
tijdens een race door de straten van Austin, Texas. Schwantz won
de race van een aantal van de beste wegracers in Texas, rijdend op
een shorttack-Yamaha van zijn oom. Na het oplopen van een kneuzing
tijdens een motorcrosswedstrijd, in 1983, besloot Schwantz te
stoppen met crossen en te gaan wegracen. Na een jaar van clubracen en endurance, kreeg hij een aanbieding van het
Yoshimura Suzuki Superbiketeam, aan het einde van 1984. Yoshimura manager Suehiro Watanabe
was zo onder de indruk van zijn prestaties, dat hij Schwantz een
contract liet ondertekenen, onmiddellijk nadat Kevin zijn eerste race
had gereden. Yoshimura Suzuki deed in 1985 alleen mee aan de
Daytona races en de Superbikeraces aan de westkust In Daytona,
kwalificeerde Schwantz zich als derde, maar al tijdens de eerste ronde,
in de race, ging zijn koppeling kapot. Tijdens de volgende race op de
‘Willow Springs Raceway’ in Rosamond, Californië, op 28 April, won
Schwantz beide manches en zijn eerste nationale overwinning bij de
A.M.A. was een feit. Hij won nog twee andere races in de Superbike en
rangschikte zich als zevende aan het einde van het seizoen, na in
slechts de helft van de races zijn opwachting te hebben gemaakt. Yoshimura
Suzuki had een nieuwe GSXR750 in 1986, maar men ondervond talrijke
ontwikkelingsproblemen. Schwantz begon het seizoen door tweede te worden
achter Eddie Lawson in de Daytona 200, maar overkwam heel veel pech in
de rest van het seizoen. Hij miste drie
van de acht rondes nadat hij tijdens de training in Brainerd, Minnesota,
zijn sleutelbeen brak en beëindigde het seizoen opnieuw als zevende.
Het seizoen van 1987 is één van het meest gedenkwaardig in de
geschiedenis van de A.M.A. Superbike, dankzij Schwantz en Wayne Rainey.
De strijd van dit duo was harder dan om het even wat voorheen ooit was
gezien in het Superbikekampioenschap.
