De 500cc klasse: Team Repsol Honda, ging verder met wereldkampioen Alex Crivillé, Tadayuki Okada en Sete Gibernau, terwijl het dus het eerste keer sinds jaren was dat men zonder Michael Doohan van start ging. Verder had men bij het Repsol team erg veel problemen in de voorbereiding op dit nieuwe seizoen. Alex Crivillé had zich in de winterstop aan zijn zwaar geblesseerde hand laten opereren en ging tijdens de testritten in Barcelona en Philip Island beide keren tegen de vlakte en raakte daarbij o.a. een keer buiten bewustzijn. Tadayuki Okada kwam hard ten val tijdens testen in Valencia in februari, waarbij hij ongelukkig op zijn hoofd terecht kwam en lange tijd dubbel bleef zien. Er stond dus de nodige druk op het HRC-Repsol team aan het begin van het seizoen 2000. Tot overmaat van ramp kwam Sete Gibernau tijdens de testcase in Australië, drie weken voor het begin van het seizoen, ook nog hard ten val en kwam daar ook niet zonder kleerscheuren vanaf!

 Ook het Spaanse Emerson Honda Pons (vorig jaar gesponsord door Movistar) Team kreeg weer de beschikking over twee NSR500 modellen voor Alex Barros en Loris Capirossi in de plaats van Juan Borja. Capirossi, die dus weer de overstap maakte (tweede maal) van de 250cc naar de 500cc klasse. En dan natuurlijk het Italiaanse wonderkind, Valentino Rossi (foto Honda #46), die dus vroeg in zijn carrière, met een titel in de 125cc en 250cc op zak, de overstap maakte naar de koningsklasse. Honda had uiteindelijk gewonnen in het gevecht om de pas 21-jarige topper. Aprilia was heel ver gegaan om hem te behouden, maar Rossi koos toch voor een Honda NSR500 om zijn loopbaan voort te zetten. Hij werd begeleid door niemand minder dan vijfvoudig wereldkampioen Mick Doohan en diens chef-technicus Jeremy Burgess, en kreeg dezelfde voorkeursbehandeling als het Repsoltrio. 

Massimiliano 'Max' Biaggi (foto Yamaha #4) had het Yamaha Racing Team geheel naar zijn hand weten te zetten, nadat hij in 1999 zijn wantrouwen had uitgesproken over het technische team en had nu de beschikking over bijna allemaal Italiaanse monteurs, zoals hij wilde. Hij kwam echter drie weken voor aanvang van het seizoen hard ten val en was nog geheel niet fit toen het seizoen van start ging. Men had bij Yamaha Marlboro weer terug als hoofdsponsor, dus men kon weer flink investeren. Carlos Checa bleef ondanks zijn vele valpartijen in '99 in dienst als tweede rijder bij het Marlboro-Yamahateam. Yamaha had niet stilgezeten en had maar liefst twee nieuwe machines gebouwd in de winter van 1999-2000, een verbeterde versie van het model '99 en een geheel nieuw type met één krukas. Ook weer op een fabrieks-Yamaha, Norifumi Abe voor het Antenna 3 Yamaha Team d'Antin en het Red Bullteam met de rijders van '99, Régis Laconi en Garry McCoy. Laconi kwam in februari ten val op het circuit van Sepang en brak daarbij zijn scheenbeen, dus ook hij begon niet geheel fit aan het nieuwe seizoen.

Aprilia ging weer verder met hun tweecilinder project, terwijl Honda dit in de ijskast had gezet. Aprilia kwam zelfs buiten hun toprijder, Tetsuya Harada, met een tweede rijder aan de start. De van oorsprong Noord-Ier Jeremy McWilliams en men had ook het budget flink opgeschroefd. De Nederlander Jurgen v/d Goorbergh zat na het stoppen van Muz, zonder machine en nam dit jaar deel met een '99-er tweecilinder Honda van José Luis Cardoso in het Arie Molenaarteam met als teamgenoot de 250cc coureur Jarno Janssen en als monteur, voor het eerst in zijn loopbaan als monteur aan een halveliter, Hans Spaan. Dan het Suzukiteam met een nieuwe sponsor, Movistar, vorig jaar nog de hoofdsponsor van het Hondateam van Sito Pons, zij gingen door met Nobuatsu Aoki en als eerste rijder, Kenny Roberts Jr. Er was ook bij Suzuki flink geïnvesteerd deze winter. Het Duitse Muz verdween uit de wegracerij en Roberts Sr. ging met zijn Modenas, Proton Team Kenny Roberts, door met slechts één rijder, Jean-Michel Bayle en Mike Hale waren gestopt (bedankt) en voor hen in de plaats nam de Spanjaard David de Gea plaats in het zadel. Verder het Paton team met de Italiaan Paolo Tessari, die vorig seizoen al een paar GP's had deelgenomen. De grondlegger van dit merk, Giuseppe Pattoni, was in augustus 1999 overleden. De 500cc klasse bestond zodoende uit 22 coureurs, waaronder 15 fabrieksmachines. Kwalitatief een heel sterk veld, maar in de breedte werd het steeds minder. Financieel was het ook bijna een onbegonnen zaak om met een team in deze klasse uit te komen. John Kocinski en Erv Kanemoto waren niet aan de bak kunnen komen voor dit seizoen.

De 125cc klasse dan. Titelverdediger Emilio Alzamora wilde er uiteraard van alles aan gaan doen om zijn twee GP overwinningen uit te bouwen, want zijn laatste dateerde al weer uit 1996. Zijn titel van 1999 had hij alleen te danken aan zijn constante manier van rijden en punten scoren. Aprilia en Honda leverden elk aan een flink aantal rijders speciale onderdelen, maar hadden dus geen fabrieksteam of speciale fabrieksmachines. Alleen het Spaanse Derbi, vorig jaar teruggekeerd op dit toneel, verscheen met een fabrieksteam met dezelfde rijders als vorig jaar, Youichi Ui en Pablo Nieto en als uitbreiding de aankomende topper uit San Marino, Manuel Poggiali. De rijders met een speciaal Honda A-kit dit jaar: Alzamora, Ueda (foto links), Checcinello (foto rechts), Giansanti, Goi, William de Angelis, Jenkner, Angel Nieto jr. en Azuma. Voor de Apriliakit kwamen in aanmerking: Locatelli, Vincent, Scalvini, Borsoi en Sanna. Nieuw in de 125cc klasse dit jaar: Het Italiaanse Italjetteam, dat in 1999 ervaring had opgedaan in de EK-wedstrijden. Met Italjet kwam een oude bekende terug in de GP-racerij, Jörg Möller, de befaamde tuner/constructeur. De teammanager was oud-coureur Andreas Leuthe en als rijders had men de Tsjech Jaroslav Huleš en de pas 16-jarige zoon van Ron Haslam, Leon Haslam. Kanshebbers genoeg zou je zeggen en meer dan genoeg om weer voor veel spectakel te zorgen in de altijd zeer spannende lichtste klasse.