*1 Kazuto Sakata, de wereldkampioen van 1994 pakte zijn eerste overwinning sinds Brno '95 en dat voor eigen publiek.

De Yamaha YZR250 waar Shinya Nakano hier in Japan '98 mee reed.

*5 Shinya Nakano (10 oktober 1977) maakt hier met zijn tweede plaats een schitterend debuut in de GP's, evenals Kato met een 'wildcard'. Dit jaar zal het niet bij deze ene GP blijven. Ook in Australië zou hij van de partij zijn (4e). Hij zou dit jaar het Japanse 250cc kampioenschap winnen. Na het behalen van deze titel liet hij zijn land van herkomst achter zich, om plaats te nemen op de Tech 3 250cc machine in 1999. Op deze machine streed Shinya samen met de Franse coureur Oliver Jacque om het wereldkampioenschap. In zijn debuutjaar wist hij dan ook, tegen de verwachtingen in, een zege te pakken op zijn thuiscircuit Motegi. In 1999 wist hij nog vier andere podiumplaatsen op zijn naam te schrijven (3e in Maleisië, 2e in Le Mans, 3e in Donington en nog een 2e plek in Zuid-Afrika). Shinya eindigde vierde in het kampioenschap met 207 punten. Hiermee werd hij, als rookie, één van de potentiële kampioenen van de toekomst. Met de resultaten van 1999 verzekerde Shinya zichzelf opnieuw van een plek bij het Tech 3 250cc Yamaha team. Opnieuw moest hij dit team vertegenwoordigen met de Franse coureur Oliver Jacque. In dit seizoen pakte Shinya twaalf podiumplaatsen waarvan vijf keer de bovenste tree. Hij finishte slechts vier keer buiten het podium. Over heel 2000 scoorde Shinya één keer buiten de punten. Het seizoen van 2000 bleef spannend tot in de laatste bocht van de laatste race; Oliver Jacque was Shinya Nakano te slim af in die laatste bocht, en trok zo het kampioenschap naar zich toe. Shinya werd wel vice-wereldkampioen. Hij promoveerde in 2001 naar de hoogste klasse; de 500cc. Ook hier zou hij uitkomen op een Yamaha van het Gauloises Tech 3 team, welke ook 'verhuisde' naar de 500cc. Ook Oliver Jacque verhuisde mee. In zijn eerste, en laatste, jaar op de Yamaha YZR500 pakte Nakano zijn eerste podium in Duitsland, op de Sachsenring. Ook wist hij de concurrentie te imponeren door zich in de eerste vier races op de eerste rij te kwalificeren. In 2001 werd Shinya vijfde in het kampioenschap en wist de titel van 'Rookie of the Year' met gemak op zijn naam te schrijven. Ook in het jaar 2002 werd het Yamaha Tech 3 team door Nakano en Jacque vertegenwoordigd. Nakano kon echter slecht wennen aan de nieuwe generatie racemotoren. De 500cc machines waren vervangen door de 990cc grote viertakten. Aan het einde van het kampioenschap bemachtigde Shinya de elfde plaats met 'slechts' 68 punten. Na een vierjarige staat van dienst voor het Tech 3 Yamaha team besloten de Fransen een vervangende coureur voor Nakano in te zetten. Dit werd de Braziliaan Alex Barros. Noodgedwongen moest Shinya zijn carrière vervolgen bij een ander team. Nakano zal in 2003 uitkomen op de Yamaha YZF-M1 van het d’Antín Yamaha MotoGP Team. In 2003 weet de Japanner geen podiums te halen, wel weet hij zes keer in de top zes te finishen. In 2004 geeft Valentino Rossi kennis over zijn ambities het team van Yamaha te vertegenwoordigen. Hierdoor veranderde er veel bij het team, en er bleek geen plek te zijn voor de sympathieke Japanner. Voor de tweede keer in twee jaar moest Nakano noodgedwongen zijn loopbaan voortzetten bij een ander team. Dit werd het Kawasaki MotoGP team. In dit jaar was Nakano niet alleen de eerste coureur van het team, maar krijg ook de leiding van het Kawasaki MotoGP project, waarbij het niet allemaal op rolletjes leek te lopen. Shinya zette de Kawasaki op de derde startplek in Maleisië (de eerste keer voor Kawasaki sinds 1981 met Kork Ballington), en wist eindelijk weer een bokaal te bemachtigen. Dit gebeurde tijdens de Japanse Grand Prix in Motegi. Hiij pakte dit jaar de 10e plaats in het klassement. Nakano bleef ook de twee jaren er na bij Kawasaki en pakte de 10e en 14e plek in het klassement. Na drie jaar bij Kawa werd de overstap gemaakt naar het blauw wit van de Konica Minolta Honda. 2007 werd een fiasco voor Nakano. In dit jaar leek niks te lukken, en langzaam begonnen de fans vertrouwen te verliezen in de gedemotiveerde Japanner. In dit jaar bleek de combinatie Stoner-Ducati-Bridgestone een gouden te zijn. De combinatie Nakano-Honda-Michelin was ronduit bedroevend. Ook in 2007 troffen veranderingen in de reglementen de gehele MotoGP, de 990cc werd vervangen voor 800cc, iets waar een aantal coureurs (waaronder weer Nakano) zichtbaar moeite mee hadden. Nakano had in het verleden al laten zien gevoelig te zijn voor het type band, en tot overmaat van ramp werkte de Michelin niet voor hem. In het seizoen van 2007 haalde Nakano 47 punten binnen voor de Konica Minolta Honda, dit betekende de 17e plaats in het keindlassement. In 2008 (foto links) vangt Shinya Nakano wederom het seizoen aan op een Honda, wel 'switched' hij van team. Hij komt in het seizoen 2008 uit voor het San Carlo Honda Gresini MotoGP team. Nakano rijdt in 2008 zijn beste seizoen in de MotoGP. In het 18 races tellende seizoen rijdt Shinya 126 punten bij elkaar, welke goed zijn voor een 9e plek in het eindklassement. Hij haalt precies twee keer zoveel punten als zijn teamgenoot Alex de Angelis. Ondanks deze keiharde cijfers bleek het niet genoeg voor Gresini Honda om de Japanner een contract aan te bieden voor 2009. In 2009 zal Nakano vervangen worden door Toni Elias. Voor 2009 tekent Shinya een contract bij Honda HRC (MotoGP) als testcoureur, maar in oktober 2008 verbreekt Nakano het contract bij Honda en zet zijn handtekening onderaan een Aprilia contract voor de WSBK. 

Noriyuki Haga in 2001 bij het Red Bull Yamaha fabrieksteam.

*11 Noriyuki Haga (2 maart 1975) maakt hier zijn debuut in de Grand Prix tijdens zijn thuis GP op een Yamaha YZR500 met een 'wildcard'. Dit optreden zou uiteindelijk zijn enige podium in de GP's betekenen. Haga was indertijd al een superster in Japan. In 1993 had hij zijn debuut gemaakt in de Japanse superbikeklasse op een Ducati, twee jaar later stapte hij over naar Yamaha om zich in 1997 de Japanse titel toe te eigenen. In 1996 won hij samen met de Amerikaan Colin Edwards de befaamde 8 Uren van Suzuka. De afgelopen jaren had hij ook al een paar maal in de World Superbike Championship deelgenomen en daar al diverse podiums en een overwinning geboekt. Haga was een schitterende rijder, die heel veel risico in zijn rijstijl lag. Hij viel daarom ook nog wel eens redelijk vaak van zijn machines, helaas. Vanaf 1998 nam hij fulltime deel aan het WSBK (World Superbike) en vanaf dat jaar gebruike hij ook altijd het nummer 41, wat hem geluk bracht, tenminste dat dacht hij, zo bijgelovig als veel Japanners zijn. Hij won in het begin van het seizoen drie van de vier races. Daarna ging het wat minder, maar wist hij toch nog twee races te winnen. In 2000 leek hij de titel te gaan pakken in de WSBK, maar er kwam halverwege het seizoen een flinke kink in de kabel toen hij positief getest werd op het gebruik van het verboden middel Efedrine. Hij werd voor een maand geschorst en moest zijn punten van de laatste twee manches in leveren. Het middel Efedrine bleek in een Japans voedingssupplement te zitten wat Haga buiten het seizoen om gebruikte. Zijn schorsing werd na protest teruggebracht tot twee weken en zijn punten kreeg hij ook terug. Echter door het missen van de Engelse WSBK-race moest hij de titel net laten aan Colin Edwards dit seizoen. Het jaar daarna trok Yamaha zich terug uit de WSBK om zich beter te concentreren op de 500cc GP's waar ze sinds 1992 (Wayne Rainey) geen titel meer hadden veroverd. Dit alles tegen Haga's zin, want hij wilde eerst de titel in de WSBK pakken, maakte hij de overstap naar de GP's. Het werd een zeer teleurstellend jaar voor de Japanner met een veertiende plaats in de eindstand en hij tekende voor 2002 een contract bij Aprilia in de WSBK, waarin hij diverse podiums haalde, maar geen victories. Het jaar erop stapte hij weer over naar de GP's met de nieuw ontwikkelde Aprilia RS3 Cube samen met zijn maat bij de WSBK, Colin Edwards. Het werd weer een zeer teleustellend jaar met wederom een veertiende plaats. Daarna keerde hij voorgoed terug naar de WSBK, waar hij tot vandaag de dag (2010) nog steeds actief is en op zoek naar zijn titel, die maar niet wilde komen na diverse tweede en derde plaatsen in de eindstand. Ook in 2009 werd hij weer tweede en dus vice-kampioen, nu achter de Amerikaan Ben Spies.