In 1991 ging men weer terug in de tijd. Iedere rijder mocht zijn twee slechtste resultaten laten vervallen. Dit deden ze ook in de vroegere GP jaren, maar waren er in de 70er jaren gelukkig van afgestapt. Het zou ook maar een jaar duren voor men het weer afschaftte. Het was o.a. ingevoerd zodat geblesseerde rijders meer tijd zouden nemen om terug te komen, maar dat werkte niet in de praktijk. De meeste toeschouwers snapten al helemaal niets van dat bruto-netto gedoe.

In 1991 werd de GP van Joegoslavië op het circuit van Rijeka van de kalender geschrapt i.v.m. de burgeroorlog die daar gaande was, de vervangende GP, van Europa, werd gereden in Spanje (Jarama). Ook de Braziliaanse GP werd op het laatste moment (augustus) geschrapt (zou na een jaar afwezigheid en opknapwerk weer terugkeren) i.v.m. veiligheidsredenen m.b.t. de baan. De vervangende GP hiervoor vond plaats in Frankrijk (Le Mans). De Grand Prix van San Marino, verdwenen in 1988, was weer terug op de kalender. Hij werd verreden op het Italiaanse circuit van Mugello. In Spanje, Frankrijk en Italië vonden dus twee GP's plaats dit jaar. Verder verdwenen de Belgische, Hongaarse en Zweedse Grand Prix i.v.m. organisatorische en andersoortige problemen. Er kwam wel weer een geheel nieuw organiserend land om de hoek kijken, Maleisië. Hier werd aan het einde van het seizoen voor het eerst een GP verreden op het circuit van Shah Alam.

Er waren dit seizoen dus weer 15 Grand Prix te verrijden, in de 125cc dertien (waren er veertien in '90), in de 250cc en 500cc vijftien en de zijspannen twaalf. Michelin besloot alleen het Rothmans Honda team van banden te voorzien in 1991, de rest van de rijders gebruikte Dunlops.

Dan de teams/rijders, hier waren uiteraard zoals altijd wel weer verschuivingen/vervangingen: in de 500cc was wederom de overgang van Eddie Lawson van het Roberts-Marlboroteam naar het Italiaanse Cagiva uiteraard weer de grootste verrassing van het seizoen. Net zoals de afgelopen twee seizoenen de overgang eerst van Lawson van Yamaha naar Honda ('89) en daarna de omgekeerde overgang in 1990 was. Ron Haslam en Randy Mamola verdwenen beiden bij Cagiva, alleen Alexander Barros werd nog in dienst gehouden naast Lawson. Het was sowieso verrassend dat Cagiva (lees de Gebr. Castiglioni) nog door ging, want ze hadden tegen het einde van het seizoen '90 aangegeven te stoppen met de geldverslindende racerij. Wereldkampioen 250cc, John Kocinski, stapte binnen het Roberts-Marlboroteam over van de 250cc naar de 500cc klasse en werd nu dus de directe teammaat van wereldkampioen Wayne Rainey. De Australiër Kevin Magee, teammaat van Kevin Schwantz bij Suzuki, was na zijn ongeval in de Amerikaanse GP (tweede race) aan het begin van vorig seizoen eindelijk weer terug. Hij moest zich echter eerst een paar GP's op een model van '90 bewijzen om een nieuw contract te krijgen. Dit mislukte en na een paar GP's werd hij bedankt voor bewezen diensten. De vervanger van Magee tijdens zijn ernstige, langdurige blessure, de Schot Niall MacKenzie kreeg geen nieuw materiaal c.q. contract, terwijl hij het met een vierde plaats in de eindstand helemaal niet zo slecht had gedaan. Hij maakte de overstap naar het WK Superbike. De Belg Didier de Radiguès kreeg, zeer verrassend, wel een contract. Hij raakte (weer eens) vlak voor het seizoen geblesseerd, maar kon toch aan de start verschijnen van de eerste GP. Suzuki kwam dit jaar wederom uit in de kleuren van Lucky-Strike. 

Honda Japan ging verder met de Australiërs Wayne Gardner en Michael Doohan in de kleuren van Rothmans in het team van HRC-Rothmans. Ook de Spanjaard Sito Pons kreeg een Honda NSR500 in het Campsateam. Met andere woorden er veranderde niets bij Honda in de 500cc klasse. Nou, is eigenlijk niet helemaal waar, want het team van Pierfrancesco Chili, ROC, van Paul Rosset hield op te bestaan in zijn oude vorm en Chili maakte de overstap naar de 250cc klasse. Christian Sarron was gestopt als rijder en nu manager bij "zijn" Sonauto-Yamahateam. Jarenlange sponsor, de sigarettengigant Gauloises, was gestopt en het voortbestaan van het team had lang aan een zijden draadje gehangen, totdat Paul Rosset (ROC) te hulp schoot en ze door de beide budgetten samen te voegen toch verder konden. Als rijders op hun Yamaha fabrieksracers: Jean-Philippe Ruggia met naast hem de Spanjaard Adrien Morillas. Ook weer op een Yamaha 500, de Spanjaard Juan Carriga (Ducados) en nieuw in de GP-racerij het team van nieuwkomer Franco Uncini (ja de wereldkampioen van '82 in de 500cc) met als rijder de Amerikaanse nieuwkomer Doug Chandler.

Grote verliezer dit seizoen, ook voor de toeschouwers een groot verlies, was de Amerikaan Randy Mamola. Hij was aan de kant gezet door Cagiva, zou opgenomen worden in het Franse Sonauto-Gauloisesteam, wat niet doorging (financieel?) en zat zonder machine en sponsoring. Dit kwam mede door de toenmalige Golfcrisis en oorlog, waardoor het Amerikaanse zakenleven pas op de plaats maakte en geen grote investeringen deed.

Om de 500cc wat aantrekkelijker te maken voor privérijders (1990 was een drama kwa inschrijvingen) had de IRTA een speciaal prijzenpotje ingesteld. De eerste drie aankomende privérijders kregen een flinke bonus. De meeste grote teams van weleer waren verdwenen i.v.m. gebrek aan sponsoring: Roberto Gallina, Erv Kanemoto, Giacomo Agostini en Paul Rosset om er een paar te noemen. 

De 250cc titel was net als vorig jaar vacant door het overstappen van de wereldkampioen John Kocinski naar de 500cc klasse. Honda kwam met iets minder NSR's aan de start dan de afgelopen jaren. Onder hen wel weer Wilco Zeelenberg en verder Helmut Bradl nu als enige rijder voor het HB-team. Reinhold Roth was voor de rest van zijn leven invalide en het Duitse team kreeg alleen nog voor Bradl de beschikking over het snelle materiaal. Dominique Sarron kreeg niet meer een fabrieksmachine van Honda, evenals Jacques Cornu, de laatste besloot te stoppen met de actieve motorsport. Carlos Cardus (HRC-Repsol) en Masahiro Shimizu (HRC-Ajinomoto) waren de laatste twee, die hun contract verlengd zagen. Carlos Cardus, vice-kampioen van '90 begon overigens geblesseerd aan het seizoen. Een blessure die hij aan het einde van 1990 had opgelopen. Nieuw bij Honda: Luca Cadalora en Alex Crivillé verlieten Agostini-Marlboro-Yamaha om voor resp. Rothmans-Kanemoto en Honda-Marlboro een Honda te gaan berijden (en met succes zo zou blijken). Alex Crivillé gebruikte geen Hondaframe maar een JJ Cobas frame. Honda kwam overigens met twee type fabrieksmachines op de markt dit jaar: de Honda NSR en een Honda RS met een zogenaamde A-kit. De A-kit kregen de volgende rijders tot hun beschikking: Jean-Pierre Jeandat (opvolger van Dominique Sarron), Doriano Romboni, Stefan Prein (de laatste twee overgestapt van de 125cc klasse), Jochen Schmid en de Nederlander Leon v/d Heijden (vanwege zijn Europese titel van 1990). 

Honda-Rothmans top trio: Wayne Gardner (500cc), Luca Cadalora (250cc) en Michael Doohan (500cc).

De Yamahafabriek stelde hier dit jaar tegenover: Luca Cadalora en Alex Crivillé, beiden dus weg bij Agostini-Marlboro, werden vervangen door de Italiaan Paolo Casoli. Het team werd niet meer door Giacomo maar door zijn broer Felice geleid. Verder evenals in 1990 de Spanjaard Alberto Puig voor Ducados. Niet veel fabrieksmachines voor Yamaha dit jaar in de 250cc klasse en hun twee 'aces' kwijt. Carlos Lavado stapte over van zijn Aprilia op een privé-Yamaha, evenals Dominique Sarron. De derde fabrieksgroep, het Italiaanse Aprilia kwam met Loris Reggiani en Pierfrancesco Chili (overgestapt van de 500cc) en testrijder Marcellino Lucchi aan de start. Martin Wimmer werd samen met de Duitse toptuner en ex-coureur Herbert Rittberger een contract aangeboden door Suzuki (Lucky-Strike) om met hun nieuwe RGV-kwartliter de strijd aan te gaan. Het was sinds 1967 niet meer voorgekomen dat Suzuki in de kwartliters actief was!

Wat de 125cc betreft. Honda ging weer verder met de vice-wereldkampioen van 1989 en 1990, Hans Spaan, maar die zou helaas zijn niveau van de laatste twee seizoenen niet meer halen. De regerend wereldkampioen Loris Capirossi, onder de vlag van het Honda-Pileri-AGV team, met als teamgenoot Fausto Gresini bleven ook actief in de lichtste klasse. Een van de smaakmakers van vorig seizoen, Doriano Romboni, maakte al de overstap naar de 250cc klasse (een beetje te snel). De smaakmaker van het jaar daarvoor, Ezio Gianola, was ook eindelijk weer aanwezig met zijn Derbi. Derbi had zich vorig jaar na de eerste GP in Japan teruggetrokken i.v.m. te weinig vermogen, maar het had een jaar geduurd voor ze dat vermogen eindelijk hadden gevonden. Verder als kanshebbers voor plaatsen voorin het veld: de Spanjaard Jorge Martinez met zijn JJ Cobas machine met zijn teamgenoot Julian Miralles. Zij hadden hun sponsor Ducados ingeruild voor de grootste concurrent van dit sigarettenmerk, Coronas. Verder Peter Öttl (Rotax), Ralf Waldmann en Bruno Casanova (Honda) en de Apriliafabriek met Gabriele Debbia en Alessandro Gramigni. Garelli was overigens geheel verdwenen van het 125cc toneel.

In 1990 waren er totaal 57 GP-overwinningen te verdelen. Amerika met Kocinski, Rainey en Schwantz streken er daar 19 stuks van op. Nederland (Spaan, Zeelenberg en Streuer) pakten er negen en daarmee stonden ze tweede! Voor landen als Italië (8), Spanje (7) en Frankrijk (5)!