Home Jack Middelburg Guestbook GP-races Daytona Toon Kannekens Diverse

 

Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.

In memoriam aan alle coureurs die tijdens het beoefenen van hun hobby verongelukt zijn.

Coureurs in het blauw zijn overleden.

1989

 

In 1989 wordt een nieuwe Grand Prix aan de kalender toegevoegd. Niet alleen een nieuw land, maar gelijktijdig ook een nieuw werelddeel. Australië! De GP van Portugal, die eigenlijk geen GP van Portugal was, omdat hij in Spanje werd verreden, komt te vervallen. Verder buiten de gebruikelijke wijzigingen van circuits in de landen die daartoe in staat waren, omdat ze nu eenmaal meerdere goede circuits tot hun beschikking hadden/hebben.

De 80cc gingen hun laatste seizoen in, met ingang van 1990 zou deze klasse, ingevoerd in 1984 als vervanger van de 50cc klasse, komen te vervallen. Er waren dit seizoen weer 15 Grand Prix te verrijden, zes stuks 80cc, in de 125cc twaalf, in de 250cc en 500cc vijftien en de zijspannen negen. 

Dan de teams/rijders, hier waren heel veel verschuivingen/vervangingen: in de 500cc was de overgang van wereldkampioen Eddie Lawson van het Agostini-Marlboro Yamhateam naar Honda (HRC-Kanemoto-Rothmans) uiteraard de grootste verrassing. De Amerikaan was vanaf zijn debuut in de GP's, in 1984, bij Yamaha in dienst geweest.

Honda Japan ging uiteraard wel verder met de wereldkampioen van '87 en de vice-kampioen van '88, Wayne Gardner in de Rothmans kleuren met i.p.v. de Japanner Shungi Yatsushiro, de jonge Australiër, Michael (later Mick genoemd) Doohan, die nog heel wat races en titels op zijn naam zou gaan schrijven in de nabije toekomst. Pierfrancesco Chili bestuurde eveneens weer de snelle Honda's met als sponsor HRC-HB. Dominique Sarron stapte over van de 250cc klasse naar de 500cc klasse en kreeg ook via ELF de beschikking over een 500cc fabrieksmachine. Ook nieuw op de Honda's was de Amerikaan Bubba Shobert op een Honda NSR500 van 1988.

Suzuki ging uiteraard verder met het Amerikaanse talent Kevin Schwantz en naast hem werd nu Ron Haslam i.p.v. Rob McElnea zijn teammaat onder de vlag van sponsor Pepsi. McElnea viel buiten de boot, maar zou na vier GP's de Honda van Bubba Shobert tot zijn beschikking krijgen toen deze een zware blessure opliep die hem uiteindelijk dwong te stoppen met de wegracerij. De één zijn dood, ... Cagiva ging alleen verder met Randy Mamola als officiële fabriekscoureur. Raymond Roche reed in Le Mans 1989 nog wel zijn thuis GP, maar dat was zijn laatste. Hij stapte over naar de Superbike WK op een Ducati en werd in 1990 wereldkampioen in deze racecategorie.

Dan Yamaha: bij het Roberts-Lucky Striketeam hadden Kevin Magee en Wayne Rainey volledig aan de verwachtingen van een eerste seizoen voldaan, mede door beiden een Grand Prix op hun naam te brengen. Dan nog een grote verrassing: Freddie Spencer die net voor het vorige seizoen bekend maakte te stoppen met de GP-racerij, na een paar seizoenen met alleen maar blessures en andere verwikkelingen, en waarmee Honda door deze toestanden ook niet meer verder wilde, maakte zeer verrassend wederom zijn rentree. En wel op Yamaha bij het Agostini-Marboroteam in de plaats van zijn landgenoot Eddie Lawson. Giacomo Agostini zou daar nog spijt van gaan krijgen (denk ik). Niet financieel, want Spencer had een laag basissalaris en werd per punt betaald en voor een eventuele titel (naar verluidt ruim 1.1 miljoen euro). Het probleem met Spencer was dat je als coureur niet een langere tijd uit de roulatie kan zijn op dat topniveau en dan weer kan aanhaken. Zeker niet een rijder met een waarschijnlijk lage pijngrens zoals Spencer m.i. was. De topcoureur zoals hij was, was niet meer. Eerder was hij altijd erg toegangkelijk en vrolijk. Ook dat was hij beiden niet meer. Tevens leek hij lichamelijk ook niet meer op de "oude" Spencer, de inspanningen kosten hem, zoals een ieder zag, veel meer moeite. Ook lag het nooit aan de Amerikaan zelf, maar altijd aan de (in het verleden zeer betrouwbare) Yamaha. Niall Mackenzie stapte over van HRC-HB, naar Agostini. Mackenzie was de opvolger van de naar de 250cc teruggekeerde Belg Didier de Radiguès. Tadahiko Taira bleef ook nog steeds aan boord van een Yamaha fabrieksmachine (Yamaha Motor Co) en Christian Sarron was nog steeds Yamahafabrieksrijder voor het Sonauto-Gauloisesteam. 

Wederom vele 250cc Honda NSR's dit jaar, met heel wat coureurs op een fabrieksmachine aan de start. Anton Mang was dus gestopt, maar in zijn plaats kreeg zijn landgenoot Helmut Bradl een NSR ter beschikking en voegde zich daarmee bij Reinhold Roth in het HRC-HB-Römerteam. Dominique Sarron stapte dus over naar de halveliterklasse. Wereldkampioen Sito Pons (Honda-Spain-Campsa) wilde zijn wereldtitel verdedigen, Carlos Cardus zijn team veranderde van HRC-Ducados naar HRC-Repsol. Jacques Cornu zijn team HRC-Parisienne werd HRC Lucky-Strike. De Japanner Masahiro Shimizu (HRC-Ajinomoto) bleef onder dezelfde vlag actief. Nieuw in het Hondageweld was Daniel Amatriain met als teammanager, ex-coureur, Takazumi Katayama. 

Ook nieuw, Loris Reggiani, die zijn Aprilia contract niet verlengde maar overstapte op een Honda NSR (HCR-HB). Nieuw bij Aprilia waren de uit de 500cc overgestapte Didier de Radiguès en Ivàn Palazesse. De laatste zou jammerlijk verongelukken tijdens de Duitse GP op Hockenheim in 1989. Venemotos nam afscheid van de ex- tweevoudig wereldkampioen Carlos Lavado, die dus zijn fabrieks Yamaha hierdoor ook kwijt was, en hij stapte over op een Aprilia/Rotax productieracer. Luca Cadalora bleef bij Agostini-Marlboro en de Spanjaard Juan Garriga bij Ducados met hun fabrieksmachines. Nieuw toegevoegd op een fabrieksmachine was de Fransman Jean-Philippe Ruggia via het Franse Sonauto-Gauloisesteam.

Wat de 125cc betreft. Honda gaf Ezio Gianola (Honda Italia) en Hans Spaan een echte fabrieksmachine, die ze in eigen beheer en met eigen sponsoren moesten berijden. Derbi ging verder met het zeer succesvolle duo Jorge Martinez (regerend wereldkampioen 80cc & 125cc) en Julian Miralles in de 125cc klasse en dezelfde Martinez en Manuel Herreros in de 80cc. De ander jonge "hond" van het Derbiteam, Alex Crivillé, stapte over naar het nieuwe Spaanse team van Cobas. Cobas bracht ook een 250cc in het veld bestuurd door Xavier Cardelus. Fausto Gresini ging van Garelli, waar hij zoveel successen had geboekt, naar het Apriliafabrieksteam, samen met Bruno Casanova. Garelli ging de strijd nu aan met Domenico Brigaglia en de rookie Emilio Cuppini (Europees kampioen van 1988). Verder verschenen en vooral veel productie Honda's in de strijd om de 125cc titel.

De tegenstand van het Spaanse Derbiteam in het laatste 80cc jaar moest vooral komen van de (lease) Krauser met Stefan Dörflinger in de nieuwe Marlborokleuren. Peter Öttl reed verder voor de Krauser fabriek in beide lichte klassen. Verder verschenen en vooral veel productie Krausers in de strijd om de laatste 80cc titel.

 
   

Jacques Cornu met zijn nieuwe NSR250cc Honda in de Lucky-Strike kleuren, met de nummer drie op de kuip en motor, verwijzend naar, uiteraard, zijn positie in het WK van 1988. Jörg Möller, de toptuner, bleef net als in 1988 aan zijn zijde. Voor dit jaar waren ze overgestapt, na vijf jaar, van sponsor Parisienne naar Lucky-Strike. Dat had ook weer zijn voordelen, want Jacques was in het voorseizoen een paar weken uitgenodigd op de ranch van Kenny Roberts, in Amerika, om te komen dirttracken.

 

1989 was in de 500cc een ‘all’ Amerikaans jaar. Kevin Schwantz, Eddie Lawson en Wayne Rainey verdeelden de podiumplaatsen mits hun machines en zijzelf heel bleven. Finishten ze alle drie dan stonden ze ook met z’n drieën op het podium. De enige die ze wat tegenstand had kunnen geven, de Australiër Wayne Gardner, die de tweede GP in Australië wint, breekt in de derde GP zijn been. Er debuteerde nog een andere 500cc veelvraat dit jaar, de Australiër Michael (Mike) Doohan. Hij zou in de 90-er jaren de ene overwinning en titel aan de andere knopen. 

Grootste verrassing aan het begin van het seizoen: de overstap van regerend wereldkampioen Eddie Lawson van Yamaha naar Honda. Hij zal de eerste rijder worden die twee wereldtitels op rij zal winnen op twee verschillende merken.

Kevin Schwantz op weg naar zijn victorie in Japan.

 

 

 

 

 

Startopstelling 500cc Grand Prix Japan, circuit Suzuka

Pos

Rijder

Machine

Tijd

Verschil

1

Tadahiko Taira

Yamaha

2'11.866

-

2

Wayne Rainey

Yamaha

2'12.420

0.554

3

Kevin Schwantz

Suzuki

2'12.658

0.792

4

Wayne Gardner

Honda

2'12.988

1.122

5

Kevin Magee

Yamaha

2'13.251

1.385

6

Mick Doohan

Honda

2'13.989

2.123

7

Pierfrancesco Chili

Honda

2'14.071

2.205

8

Niall Mackenzie

Yamaha

2'14.271

2.405

9

Freddie Spencer

Yamaha

2'14.311

2.445

10

Eddie Lawson

Honda

2'14.346

2.480

11

Christian Sarron

Yamaha

2'14.437

2.571

12

Shinichi Itoh

Honda

2'15.212

3.346

13

Ron Haslam

Suzuki

2'15.330

3.464

14

Bubba Shobert

Honda

2'15.336

3.470

15

Kunio Machii

Yamaha

2'15.431

3.565

16

Norihiko Fujiwara

Yamaha

2'15.446

3.580

17

Randy Mamola

Cagiva

2'15.672

3.806

18

Osamu Hiwatashi

Suzuki

2'15.981

4.115

19

Shunji Yatsushiro

Honda

2'16.156

4.290

20

Doug Polen

Suzuki

2'17.749

5.883

21

Hikaru Miyagi

Honda

2'18.038

6.172

22

Shinji Katayama

Yamaha

2'18.194

6.328

23

Dominique Sarron

Honda

2'18.283

6.417

24

Alessandro Valesi

Yamaha

2'20.071

8.205

25

Norio Iobe

Honda

2'20.181

8.315

26

Katsunori Shinozaki

Suzuki

2'20.753

8.887

27

Marco Gentile

Fior/Yamaha

2'21.058

9.192

28

Keiji Kinoshita

Honda

2'21.299

9.433

29

Simon Buckmaster

Honda

2'22.742

10.876

30

Kenmei Matsumoto

Honda

2'23.948

12.082

31

Fernando González de Nicolás

Honda

2'28.357

16.491

 

26 maart 1989, Grand Prix Japan, circuit Suzuka

125cc (16 ronden, 93.744 km.)

250cc (20 ronden, 117.180 km.) 

500cc (22 ronden, 128.898 km.) 
1. Ezio Gianola *1 I Honda 39.20.64 1. John Kocinski *3 USA Yamaha 46.04.29 1. Kevin Schwantz  USA Suzuki 48.48.37
2. Hisashi Unemoto *2 J Honda 39.41.77 2. Sito Pons ES Honda 46.05.31 2. Wayne Rainey USA Yamaha 48.48.80
3. Kohji Takada *2 J Honda 39.41.91 3. Luca Cadalora I Yamaha 46.11.06 3. Eddie Lawson *5 USA Honda 49.19.05
4. Masayuki Hirose J Honda 39.42.47 4. Reinhold Roth D Honda 46.11.06 4. Wayne Gardner *6 AUS Honda 49.23.56
5. Kenichi Yoshida J Honda 39.49.60 5. Jean-Philippe Ruggia F Yamaha 46.18.42 5. Kevin Magee AUS Yamaha 49.24.79
6. Masato Shima J Honda 39.57.10 6. Tadayuki Okada *4 J Honda 46.27.29 6. Niall Mackenzie GB Yamaha 49.27.91
7. Yutaka Fujiwara J Honda 40.10.23 7. Toshinobu Shiomori J Yamaha 46.39.93 7. Christian Sarron  F Yamaha 49.36.85
8. Kazuaki Yamashita J Honda 40.10.47 8. Carlos Cardus ES Honda 46.39.99 8. Tadahiko Taira  J Yamaha 49.36.91
9. Shinichi Fujiyama J Honda 40.15.09 9. Jacques Cornu CH Honda 46.43.98 9. Norihiko Fujiwara *7 J Yamaha 49.57.65
10. Kazuya Yamada J Honda 40.18.75 10. Juan Garriga ES Yamaha 46.45.56 10. Shinichi Itoh J Suzuki 49.57.65
11. Fausto Gresini I Aprilia 40.28.31 11. Jim Filice USA Honda 46.48.17 11. Bubba Shobert *8 USA Honda 50.07.36
12. Robin Milton GB Honda 40.30.21 12. Helmut Bradl D Honda 46.50.78 12. Ron Haslam GB Suzuki 50.12.25
13. Allan Scott USA Honda 40.45.82 13. Masahiro Shimizu J Honda 46.57.03 13. Shunji Yatsushiro J Honda 50.14.05
14. Luis-Miguel Reyes ES Honda 40.45.91 14. Didier de Radiguès   B Aprilia 46.57.29 14. Freddie Spencer *9 USA Yamaha 50.14.38
15. Adi Stadler D Honda 40.46.18 15. Junya Arai J Honda 47.07.46 15. Kunio Machii J Yamaha 50.17.85
16. Johnny Wickström SF Honda 16. Masumitsu Taguchi J Honda 16. Randy Mamola USA Cagiva 50.34.17
17. Robin Appleyard GB Honda 17. Paolo Casoli I Honda 17. Shinji Katayama  J Yamaha 50.34.61
18. Corrado Catalano I Rotax 18. Masaru Kobayashi J Honda 18. Dominique Sarron *10 F Honda 51.00.50
19. Kazunari Wada J Honda 19. Loris Reggiani I Honda 19. Katunori Shinozaki J Suzuki 1 ronde
20. Heinz Lüthi CH Honda 20. Junzo Suzuki J Honda 20. Marco Gentile CH Fior 1 ronde
21. Kris Galatowicz GB Honda 21. Martin Wimmer D Aprilia 21. Keiji Kinoshita J Honda 1 ronde
22. Luca Pietroniro B Honda 22. Kyoji Nanba J Yamaha 22. Yoshimasa Matsumoto J Honda 2 ronden
23. Gerhard Waibel D Honda 23. Jochen Schmid D Honda 23. Fernando De Nicolás ES Honda 2 ronden
24. Mike Leitner A Honda 24. Daniel Amatriain ES Honda
25. Harald Eckl D Aprilia

Niet gefinished:

Niet gefinished:

26. Fabio Barchitta I Aprilia - Simon Buckmaster GB Honda Niet gestart
- Thierry Feuz CH Honda Uitgevallen 27. August Auinger A Yamaha - Doug Polen *11 USA Suzuki remmen
- Alex Bedford GB EMC Uitgevallen 28. Alberto Rota I Aprilia - Alessandro Valesi *12 I Yamaha Uitgevallen
- Domenico Brigaglia I Garelli Uitgevallen 29. Kevin Mitchell GB Yamaha - Osamu Hiwatashi J Suzuki Uitgevallen
- Toshiyuki Okamoto J Honda Uitgevallen 30. Javier Cardelus AND Cobas - Hikaru Miyagi J Honda Uitgevallen
- Julian Miralles ES Derbi Uitgevallen 31. Gary Cowan Ier Yamaha - Mick Doohan *13 AUS Honda zuiger
- Hans Spaan NL Honda Uitgevallen - Norio Iobe J Honda Uitgevallen
- Jorge Martinez ES Derbi Uitgevallen

Niet gefinished:

- Pierfrancesco Chili *14 I Honda Valpartij
- Herri Torrontegui ES Honda Uitgevallen - Iván Palazzese YV Aprilia Uitgevallen
- Stefan Prein D Honda Uitgevallen - Patrick v/d Goorbergh NL Yamaha Valpartij
- Stefan Dörflinger CH Aprilia Uitgevallen - Fausto Ricci I Aprilia Uitgevallen
- Kinya Wada J Honda Uitgevallen - Luis Lavado YV Yamaha Uitgevallen
- Yoshiari Hori J Honda Uitgevallen
- Alberto Puig ES Yamaha Uitgevallen
- Alexander Barros BR Yamaha Valpartij
- Reinhold Roth D Honda Valpartij
- Andreas Preining A Aprilia Uitgevallen

 

Start 500cc Japan: Freddie Spencer en Niall MacKenzie.

Amerikaans 500cc podium Japan: Wayne Rainey, Kevin Schwantz & Eddie Lawson.
*1 Alleen Ezio Gianola (snelste trainingstijd) was opgewassen tegen het 125cc geweld van de Japanners op hun Honda's in hun thuis GP. Hans Spaan (elfde trainingstijd) was dat ook, maar hij zag een prachtige tweede plaats door pech, ontstekingsproblemen, verloren gaan. Wereldkampioen Jorge Martinez zat het niet mee in Japan, tijdens de trainingen kwam hij ten val en in de race kon hij na een ronde de pits opzoeken vanwege een afgebroken schakelpendaaltje. Een andere favoriet, de nog zeer jonge Spanjaard Alex Crivillé breekt in de training zijn sleutelbeen.
*2 Nu de Hondafabriek, na jaren van afwezigheid, weer besloten had om terug te keren in de 125cc klasse kwamen vanaf dat moment ook langzaam de Japanse coureurs hun (her)intrede doen bij de achtsteliters. In 1989 is het Hisashi Unemoto die met zijn Honda over het gehele seizoen vrij constant weet te presteren. Hij slaagt er o.a. twee keer in naar het podium te rijden en aan het eind van het seizoen vinden we hem terug op een nette vierde plek in de eindstand, achter Alex Crivillé, Hans Spaan en Ezio Gianola. Ook Unemoto’s landgenoot Koiji Takada doet het dat seizoen, tevens aan boord van een Honda, bepaald niet onverdienstelijk met een aantal podiumplaatsen en een uiteindelijke zesde plek in de eindstand. Zowel Unemoto als Takada waren ook in 1988 al, weer als eerste Japanners sinds jaren, terug te vinden in de eindrangschikking bij de 125cc’s.
*3 John Kocinski reed, nu voor Yamaha Motor Company, evanals in 1988 (5e in Japan en 4e in Amerika), twee Grand Prix en zou zich de rest van het seizoen weer op de A.M.A. titel richten. Hij boekt hier in zijn derde Grote Prijs wel zijn eerste overwinning.
*4 Tadayuki 'Taddy' Okada (13 februari 1967) maakte hier zijn debuut in het WK wegrace. Hij zou van 1989 t/m 1991 de Japanse titel in de 250cc klasse pakken voor Honda. Honda liet hem vanaf 1993 vast aan het WK meedoen. In zijn eerste jaar werd hij direct achtste in de eindstand en scoorde drie (2x tweede, 1x derde) podiumplaatsen. Het jaar erop werd hij vice-kampioen achter Max Biaggi en won zijn eerste twee Grand Prix. In 1995 werd hij vierde, zonder overwinningen, en maakte zijn overstap naar de 500cc klasse. In dat jaar werd hij zevende, om in 1997 ook hier vice-kampioen te worden en zijn eerste 500cc race te winnen, de laatst GP van het seizoen in Australië. 1998 ging voorbij zonder overwinningen, mede door een polsblessure, maar 1999 werd een prima jaar, met een derde plaats in de eindstand en drie victories. Na het millennium jaar nam hij afscheid van de GP-racerij, om daarna een jaar in de Superbikes uit te komen. In 2008 reed hij met een wildcard de Italiaanse GP.
*5 Eddie Lawson vierde zijn debuut op een Honda in de GP wegrace met een podiumplaats. Hij was hier erg blij mee, want hij was vlak voor de start van het seizoen, hier in Japan, tijdens een training hard ten val gekomen en had hier lichamelijk nogal flink last van. En dan voornamelijk van zijn pols. 

*6 Ook Wayne Gardner was, achteraf, niet ontevreden met zijn vierde plek, nadat hij tot twee keer toe bijna van zijn Honda was gevlogen. De tweede keer leverde het hem wel een paar zeer pijnlijke en gezwollen ballen op, toen hij vol op zijn tank klapte....... *7 Norihiko Fujiwara (8 oktober 1966) had in 1987 in Japan zijn debuut gemaakt in de 500cc GP's. Hij kwam toen niet aan de finish. In 1988 was hij ook present en toen eindigde zijn race met een valpartij, nu werd hij netjes negende. Zijn beste prestatie zou hij in Duitsland behalen dit jaar, toen hij zesde werd. Hij was Japans kampioen 500cc in 1987 t/m 1989. Hij reed slechts 14 GP's in zijn raceloopbaan.
*8 Bubba Shobert maakt zijn debuut in de halveliterklasse, nadat hij dat in 1988 in de kwartliterklasse had gedaan. Helaas zou zijn carrière snel tot een einde komen... Hij zou zijn eerste volledige GP-seizoen gaan rijden. 
*9 Freddie Spencer maakte zijn rentree en daarbij zijn debuut op Yamaha. Na een negende trainingstijd reed hij enige tijd redelijk voorin, waarna hij steeds verder terugzakte.

*10 Dominique Sarron maakte zijn debuut in de GP 500 wegrace. Hij kwam er al snel achter dat de overstap van de 250cc naar de 500cc een hele grote was.
*11 De Amerikaan Doug Polen (2 september 1960) maakte, op uitnodiging van Suzuki, zijn debuut in de GP 500 wegrace. Hij zou zijn (grote) successen vooral in de Superbikeseries gaan behalen.
*12 De Italiaan, Alessandro Valesi, kreeg de beschikking over twee ex-team Agostini Yamaha YZR's van 1988. Hij werd daarbij gesponsored door het bedrijf Iberna (grote Italiaanse koelkastenfirma), dat aan zijn vader toebehoorde. *14 Pierfrancesco Chili kwam in de eerste ronde van de race al ten val (zie onderstaande foto's). Dit was hem tijdens de trainingsdagen ook al twee keer overkomen. Volgens Chili werd hij door Kevin Magee van de baan geduwd, maar die zag dit heel anders.
*13 De Australiër Michael (werd later Mick) Doohan (officiële rijder bij Honda) maakte zijn debuut in de GP 500 wegrace. Zijn laatste GP reed hij eveneens in Japan, in 1999. Hij had toen vijf wereldtitels en 54 zeges verovert in de koningsklasse van de wegrace.

  

Verdere Bijzonderheden:

  • Er werd geen 80cc en zijspanrace verreden in Japan.

  • Het Suzuka circuit was eigendom van Honda. In 1987 werd de GP gewonnen door Yamaha (Randy Mamola), in 1988 & 1989 door Suzuki (Kevin Schwantz), de Hondafabriek zal hier niet echt blij van zijn geweest.

  • Manfred Herweh (250cc) die vorig jaar in Japan tijdens de training de race door een schouderblessure moest missen, overkwam nu hetzelfde, alleen brak hij nu zijn scheen- en kuitbeen. 

  • Alexander Barros maakte zijn debuut in de 250cc klasse. Erg gelukkig was zijn eerste optreden niet, want hij ging onderuit. 

 

 

9 april 1989, Grand Prix Australië, circuit Phillip Island

125cc (22 ronden, 97.900  km.)

 Grid

250cc (26 ronden, 115.700 km.) 

 Grid

500cc (30 ronden, 133.500 km.) 

 Grid
1. Alex Crivillé *1 ES JJ Cobas 39.40.04 4e 1. Sito Pons ES Honda 43.16.54 2e 1. Wayne Gardner AUS Honda 48.15.94 3e
2. Robin Milton *2 GB Honda 39.48.76 5e 2. Jean-Philippe Ruggia *4 F Yamaha 43.16.67 1e 2. Wayne Rainey USA Yamaha 48.16.29 2e
3. Allan Scott *2 USA Honda 39.53.68 8e 3. Luca Cadalora *5 I Yamaha 43.25.29 3e 3. Christian Sarron  F Yamaha 48.16.41 5e
4. Stefan Prein D Honda 39.57.59 10e 4. Juan Garriga ES Yamaha 43.28.13 6e 4. Kevin Magee AUS Yamaha 48.17.45 6e
5. Ezio Gianola *3 I Honda 39.58.93 2e 5. Reinhold Roth D Honda 43.34.67 7e 5. Eddie Lawson USA Honda 48.26.91 7e
6. Julian Miralles ES Derbi 40.08.40 16e 6. Jacques Cornu CH Honda 43.46.05 4e 6. Tadahiko Taira J Yamaha 48.28.51 4e
7. Fausto Gresini I Aprilia 40.18.81 13e 7. Carlos Cardus ES Honda 43.49.58 11e 7. Ron Haslam GB Suzuki 48.48.40 11e
8. Hans Spaan NL Honda 40.21.94 3e 8. Helmut Bradl D Honda 43.49.71 8e 8. Mick Doohan AUS Honda 49.03.60 12e
9. Luis-Miguel Reyes ES Honda 40.32.54 11e 9. Didier de Radiguès B Aprilia 44.09.94 9e 9. Michael Dowson AUS Yamaha 49.43.76 16e
10. Adi Stadler D Honda 40.32.71 21e 10. Alexander Barros BR Yamaha 44.11.33 21e 10. Dominique Sarron F Honda 1 ronde 17e
11. Robin Appleyard GB Honda 40.33.06 18e 11. Loris Reggiani I Honda 44.11.46 12e 11. Alessandro Valesi  I Yamaha 19e
12. Luca Pietroniro B Honda 40.34.01 14e 12. Daryl Beattie *6 AUS Honda 44.11.84 10e 12. Simon Buckmaster GB Honda 20e
13. Ian Saunders AUS Honda 40.42.06 24e 13. Martin Wimmer D Aprilia 44.12.60 5e 13. Marco Gentile CH Fior 18e
14. Johnny Wickström SF Honda 40.43.68 19e 14. Masahiro Shimizu J Honda 44.17.91 26e 14. Nicholas Schmassman CH Honda 2 ronden 22e
15. Alex Bedford GB EMC 40.46.00 25e 15. August Auinger A Yamaha 44.20.72 13e 15. Michael Rudroff D Honda 21e
16. Domenico Brigaglia I Garelli 40.46.12 31e 16. Jochen Schmid D Honda 44.20.95 28e  

Niet gefinished:

  
17. Peter Galvin AUS Honda 40.50.13 34e 17. Roy Leslie AUS Yamaha 44.21.50 18e - Randy Mamola USA Cagiva Uitgevallen 14e
18. Thierry Feuz CH Honda 40.51.26 23e 18. Iván Palazzese YV Aprilia 44.36.70 25e - Freddie Spencer USA Yamaha Valpartij 8e
19. Rafael Roses ES Honda 40.58.62 20e 19. Fabio Barchitta I Aprilia 44.36.84 38e - Kevin Schwantz *7 USA Suzuki Valpartij 1e
20. Gerhard Waibel D Honda 41.10.69 29e 20. Harald Eckl D Aprilia 44.37.13 22e - Bubba Shobert USA Honda Uitgevallen 13e
21. Michael Brown AUS Honda 41.11.19 35e 21. Gary Cowan Ier Yamaha 44.37.25 32e - Fernando De Nicolás ES Honda Uitgevallen 24e
22. Steve Broughy AUS Honda 41.26.26 37e 22. Javier Cardelus AND Cobas 44.37.51 27e - Niall Mackenzie GB Yamaha Valpartij 9e
23. Michael Haisman AUS Honda 41.34.05 39e 23. Patrick v/d Goorbergh NL Yamaha 44.37.65 23e - Pierfrancesco Chili *8 I Honda Valpartij 10e
24. Mike Leitner A Honda

1 ronde

 32e 24. Daniel Amatriain ES Honda 44.37.91 24e - Greg Drew AUS PRP Uitgevallen 23e
25. Colin Clark AUS Honda   28e 25. Jean-Francois Foray F Yamaha 44.38.21 35e - James Judd AUS Yamaha Uitgevallen 25e
26. Braker AUS Honda 38e 26. Jean-François Baldé F Yamaha 44.41.60 34e - Malcolm Campbell AUS Honda Valpartij 15e
27. Bradshaw AUS Honda 15e 27. Steve Whitehouse AUS Yamaha 44.46.64 39e

Wayne Gardner & Christian Sarron vieren feest op het 500cc podium in Australië. Voor Wayne Gardner ging een jongensdroom in vervulling. Een Grand Prix winnen in zijn geboorteland.
28. Vivarelli RSM Honda 40e 28. René Bongers AUS Yamaha 1 ronde 17e

 Niet gefinished:

 29. Darren Millner AUS Yamaha   37e
- Bruno Casanova I Aprilia Uitgevallen 12e 30. David Horton AUS Yamaha 33e
- Herri Torrontegui ES Honda Uitgevallen 6e 31. Jones Nzl Yamaha 40e
- Koji Takada J Honda Uitgevallen 7e 32. Andreas Preining A Aprilia 36e
- Jorge Martinez ES Derbi Uitgevallen 1e 33. David Moore AUS Yamaha 30e
- Kris Galatowicz GB Honda Uitgevallen 22e

  Niet gefinished:
- Hisashi Unemoto J Honda Uitgevallen 9e - Carlos Lavado YV Aprilia Uitgevallen 29e
- Stefan Dörflinger CH Aprilia Uitgevallen 27e - Alberto Rota I Aprilia Uitgevallen 15e
- Heinz Lühti CH Honda Uitgevallen 30e - Oldfield AUS Yamaha Uitgevallen 31e
- Corrado Catalano I Rotax Uitgevallen 17e - Alberto Puig ES Yamaha Uitgevallen 16e
- Trevor Manley GB Honda Uitgevallen 36e - Fausto Ricci I Aprilia Uitgevallen 14e
- Juan Bolart ES Cobas Uitgevallen 26e - Paolo Casoli I Honda Uitgevallen 19e
- Emilio Cuppini I Aprilia Uitgevallen 33e - Jeffrey Sayle AUS Yamaha Uitgevallen 20e
 

40 starters, 28 finishers.

 

40 starters, 33 finishers.

 

25 starters, 15 finishers.

  

 

Alfonso 'Sito' Pons op weg naar de overwinning in de 250cc klasse op Philip Island.

Podium Australië: Juan-Philippe Ruggia, Sito Pons en Luca Cadalora.

 

*1 Alex Crivillé wint hier zijn allereerste Grand Prix op slechts 19-jarige leeftijd. Dit was dubbel opmerkelijk, omdat hij twee weken eerder, tijdens de Japanse GP, zijn sleutelbeen had gebroken en daaraan was geopereerd. De druiven voor Derbi waren extra zuur, omdat Alex Crivillé uiteindelijk bij hun vandaan kwam. Ze hadden echter voor Crivillé alleen een 80cc ter beschikking in 1989 en geen 125cc. Hierdoor maakte de Spanjaard de overstap naar JJ Cobas. 

*2 Robin Milton en Allan Scott behalen hier beiden hun eerste podium in hun raceloopbaan. Achteraf zal blijken dat het voor beiden ook hun beste prestatie in hun carrière zou zijn. Milton had zijn productiemachine een paar dagen voor de GP van Japan, in Japan, gekocht. Hij kon van Michelin en Dunlop geen banden krijgen. Bridgestone hielp hem uit de brand en haalde hier een leuk stukje reclame mee. 

*3 Het zat wereldkampioen Jorge Martinez wederom niet mee in Australië, zoals het ook al het geval was in Japan, tijdens de trainingen kwam hij nu twee keer ten val door een vastloper van zijn Derbi. Na de start van de race ging hij met Ezio Gianola (foto's) in gevecht om de leiding in de race. ze gaven elkaar niets toe, tot in de vierde ronde Gianola onderuit ging. Hij zei na de race dat dit te wijten was aan de toeschouwers die na de 500cc race massaal met hun vuile schoenen de baan waren opgelopen om de overwinning van hun landgenoot, Wayner Gardner te vieren. Hij was over het vuil onderuit gegaan, aldus de kleine italiaan. Hij kon echter nog wel zijn race vervolgen en toch nog vijfde worden. Martinez verging het slechter, hij verdween, wederom met een vastgelopen Derbi motor, van het strijdtoneel. Hans Spaan ging onderuit, terwijl hij om de vierde plaats streed.
*4 Jean-Philippe Ruggia zijn beste prestatie tot op dat moment. In 1988 was hij in Spanje een keer derde geworden. Dit was pas zijn tweede race op een fabrieksmachine (Yamaha). *5 Luca Cadalora schoof in het begin van de race, in een langzame bocht, al onderuit en kwam na vier ronden al weer als twintigste door, om daarna de race als derde af te sluiten. Dat was zeker in de kwartliterklasse een prestatie van formaat.
*6 Daryl Beattie (26 september 1970) maakt hier in zijn thuisland, zijn debuut in de GP-wegracerij op een 250cc machine. Hij liet zien dat hij prima met een motor overweg kon. In de bochten, ging hij op zijn Honda, met veel minder vermogen, vele toppers voorbij, die hem daarna op het rechte eind weer inhaalden. Hij verdiende een contract bij Honda om in de Japanse 500cc series te rijden. Dit deed hij tot 1993, toen werd hij door Honda (Rothmans Honda) als teammaat van zijn landgenood Michael Doohan ingezet in de 500cc GP's. In 1992 had hij al aan twee GP's deelgenomen met een wildcard en won dat jaar, samen met Wayne Gardner, de prestigieuze Suzuka 8 Hours race. In zijn eerste volledige seizoen won hij zijn eerste Grote Prijs (Duitsland) en werd derde in de eindstand, dit betekende nog een plekje hoger dan stalgenoot Doohan. Verassend genoeg werd hij na dat seizoen ontslagen bij Honda. Hij had daarna een slecht seizoen, in 1994, op een Yamaha bij het Team Roberts Marlboro, waarin hij slechts dertiende werd, zonder aansprekende resultaten. Na dit seizoen wordt hem toch een baan aangeboden bij het Suzuki fabrieksteam. Hij zal bij Lucky-Strike Suzuki zijn beste jaar beleven, als teammaat van Kevin Schwantz, die na drie races plots zeer onverwacht zijn helm aan de wilgen hangt. Daarover meer op een ander moment op deze site, nu terug naar Beattie. Hij doet in 1995 lang mee om het kampioenschap in de 500cc klasse, staat zelfs bovenaan tot de Nederlandse GP. Daar komt hij tijdens de training ten val en kan niet van start gaan in de race. Michael Doohan wint de TT van Assen en neemt de leiding over in het WK. Hij zal die de rest van het seizoen ook niet meer afstaan. Doohan wordt wereldkampioen, maar Darryl Beattie wordt, met twee overwinningen, knap vice-kampioen. Beattie's carrière krijgt een dreun in 1996, als hij in het voorseizoen tijdens testen zwaar ten val komt en daarbij ernstige hoofdverwondingen oploopt. Bij zijn terugkeer, na het missen van twee GP’s, wordt hij vijfde in Japan om daarna in de GP van Spanje, wederom hard ten val te komen. Toch wordt hij de volgend GP vierde, maar de daaropvolgende GP in Frankrijk gaat het weer erg mis. Hij zal daarna langdurig geblesseerd zijn, aan het einde van het seizoen nog terugkomen, maar nooit meer zijn oude niveau halen. In 1997 rijdt hij nog een seizoen in de subtop, eindigt als elfde en beëindigt zijn carrière aan het einde van dat jaar. Hij kan terugkijken op drie overwinningen in de 500cc klasse.

*7 Kevin Schwantz had zich voor de eerste keer in zijn GP carrière naar pole-position getraind. In de race maakte hij er slecht gebruik van. Hij kwam slecht weg bij de start, wilde te snel het verloren gegane terrein goedmaken en kwam in de tweede bocht al ten val.

*8 Pierfrancesco Chili komt voor de tweede GP op rij ten val.

 

Verdere Bijzonderheden:

 

  • Er werd geen 80cc en zijspanrace verreden in Australië.

De Australische toppers, Michael Doohan, Wayne Gardner en Kevin Magee zijn blij met hun eerste thuis Grand Prix.

  • Dit was de allereerste Grand Prix gehouden op dit kleinste werelddeel.

  • In de 500cc waren er slechts 26 rijders die zich hadden ingeschreven. In de 125cc klasse (43) en 250cc klasse (48) was er meer tegenstand.

  • De vrijdagtraining in de 500cc verliep met vele valpartijen van niet de minsten. De eerste die ten val kwam was Michael Doohan (foto). Hij kwam er redelijk vanaf met een geheel ontvelde arm. Daarna moest Randy Mamola zijn Cagiva plat leggen, omdat zijn gasschuiven bleven hangen. Met een gangetje van 190 km/u schoof Randy door het gras en richting de zee. Twintig meter voor de zee kwamen hij en zijn machine tot stilstand. Nog was het niet voorbij, Kevin Magee zijn Yamaha liep vast en op het moment dat hij naar buiten stuurde knalde Eddie Lawson, heel hard bij hem "binnen". Lawson was een poosje van de wereld en nadat hij weer was bijgekomen, deed inmiddels zijn nog niet geblesseerde pols ook erg veel pijn en ook zijn nek en rug speelden hem parten. Magee kwam er beter vanaf. 

  • De start van de 125cc race was bijna een half uur later dan gepland, door de overwinning van thuisrijder Wayne Gardner in de 500cc klasse en de wilde feesttaferelen die dat met zich meebracht in 'Down Under'. 

 

 

 

16 april 1989, Grand Prix USA, circuit Laguna Seca

250cc (32 ronden, 113.088 km.)

500cc (40 ronden, 141.360 km.)

 Grid
1. John Kocinski  USA Yamaha 48.19.96 1. Wayne Rainey *1 USA Yamaha 58.56.17 1e
2. Jim Filice USA Honda 48.27.98 2. Kevin Schwantz USA Suzuki 59.03.02 2e
3. Luca Cadalora I Yamaha 48.32.75 3. Eddie Lawson USA Honda 59.16.09 6e
4. Sito Pons ES Honda

48.37.36

 4. Kevin Magee *2 AUS Yamaha

59.19.91

 4e
5. Carlos Cardus ES Honda 48.42.19 5. Niall Mackenzie GB Yamaha 59.24.40 7e
6. Jacques Cornu CH Honda 48.42.63 6. Christian Sarron F Yamaha 59.26.77 5e
7. Jean-Philippe Ruggia F Yamaha 48.52.64 7. Pierfrancesco Chili I Honda 1.00.26.08 11e
8. Reinhold Roth D Honda 49.13.94 8. Mick Doohan AUS Honda 1 ronde 12e
9. Loris Reggiani I Honda 49.22.66 9. Bubba Shobert *2 USA Honda 1 ronde 13e
10. Masahiro Shimizu J Honda 49.29.34 10. Dominique Sarron F Honda 1 ronde 15e
11. Iván Palazzese YV Aprilia 49.38.54 11. Alessandro Valesi I Yamaha 1 ronde 16e
12. Alberto Puig ES Yamaha 1 ronde 12. Marco Gentile CH Fior 2 ronden 17e
13. Jochen Schmid D Honda 13. Simon Buckmaster GB Honda 2 ronden 18e
14. Didier de Radiguès   B Aprilia 14. Bruno Kneubühler CH Honda 3 ronden 19e
15. Gary Cowan Ier Yamaha 15. Michael Rudroff D Honda 3 ronden 21e
16. Alexander Barros BR Yamaha 16. Fernando Gonzáles De Nicolás ES Honda 4 ronden 23e
17. Fabio Barchitta I Aprilia 17. Vincenzo Cascino I Honda 4 ronden 22e
18. Stefano Caracchi I Honda

Niet gefinished:
19. Harald Eckl D Aprilia - Tadahiko Taira  J Yamaha Uitgevallen 8e
20. Rich Oliver USA Yamaha - Nicholas Schmassman CH Honda Uitgevallen 20e
21. Fausto Ricci I Aprilia - Randy Mamola USA Cagiva Uitgevallen 14e
22. Andreas Preining A Aprilia - Ron Haslam GB Suzuki Uitgevallen 10e
23. David Moore AUS Yamaha - Eugene Brown USA Suzuki Uitgevallen 24e
24. Jean-François Baldé F Yamaha - Wayne Gardner *3 AUS Honda Valpartij 3e
- Freddie Spencer USA Yamaha Niet gestart 9e

Niet gefinished:

- David Busby USA Honda Niet gekwalif. 25e
- Daniel Amatriain ES Honda Uitgevallen - Michael Wild USA Suzuki Niet gekwalif. 26e
- Helmut Bradl D Honda Uitgevallen

Begin van de 500cc in Amerika, met Rainey (#3) al op kop.
- Juan Garriga ES Yamaha Uitgevallen
- Martin Wimmer D Aprilia Uitgevallen
- August Auinger A Yamaha Uitgevallen
- Javier Cardelus AND Cobas Uitgevallen
- Alberto Rota I Aprilia Uitgevallen
- Jean Foray F Yamaha Uitgevallen
- Alan Carter GB Aprilia Uitgevallen
- Rob Petersen USA Aprilia Uitgevallen
 
 

 

Start van de 500cc in Laguna Seca.

Start van de 250cc in Laguna Seca.

 

*1 De 500cc overwinning van Wayne Rainey betekende de 100ste overwinning van een Amerikaan in de GP wegracerij.

*2 In de uitrijronde komen Bubba Shobert en Kevin Magee met elkaar in botsing, als Magee bezig is met een ‘burn-out’. Shobert loopt hierbij een ernstige hersenbeschadiging op, die het einde van zijn carrière betekend en bijna van zijn leven. Shobert kon niet zien, door de rook, wat er gebeurde en was druk bezig met Eddie Lawson felicitaties uit te wisselen. Magee breekt bij de val zijn enkel.

Bubba Shobert hier in Laguna Seca in gesprek met zijn landgenoot Jim Filice, nog niet wetende wat hem boven het hoofd hing... 
*3 Wayne Gardner gaat onderuit in de race en breekt zijn linker scheenbeen op twee plaatsen. Hij raakte met zijn voet de kerbstones in een van de bochten en raakte daardoor de controle over zijn fiets kwijt. De trainingen waren ook al niet zo goed verlopen voor de wereldkampioen van 1987, die een week eerder nog zo ontzettend blij was met zijn overwinning in zijn thuis GP. In de training ramde hij zijn team- en landgenoot, Michael Doohan, al van zijn motor, omdat hij door zijn remmen kneep en hij kwam zelf ook een dag later met een flinke gang ten val. Doohan, was zeker ook tot geluk van Gardner, alleen wat vel van zijn handen kwijt. Door zijn beenbreuk zou Wayne Gardner vijf GP's moeten missen en in Nederland tijdens de TT van Assen pas weer aanwezig kunnen zijn.

 

500cc in Amerika, met Eddie Lawson voor Kevin Magee.

Verdere Bijzonderheden:

  • Er werd geen 80cc en 125 verreden in Amerika.

  • Voor het eerst in de historie word er in Amerika een zijspanrace verreden voor het WK, deze primeur werd gewonnen door Rolf Biland en Kurt Waltisperg.

  • Men had het circuit in Laguna Seca flink aangepakt en o.a. de asfaltlaag vervangen voor een groot gedeelte. Dit was goed merkbaar in de tijden. Vorige jaar pakten John Kocinski en Wayne Rainey de pole in resp. de 250 en 500cc klasse. Nu deden zij dat beiden weer, maar Kocinski was ruim drie en Rainey ruim twee seconden sneller als in 1988.

  • Zowel de 250cc als de 500cc klasse waren een prooi voor de "thuisrijdende" Amerikanen. Jim Filice die vorig jaar de 250cc op zijn naam bracht werd nu tweede achter zijn landgenoot John kocinski in de kwartliterklasse en het 500cc podium werd, zoals heel vaak dit jaar, bevolkt door drie Amerikanen. Juan Garriga had nog even het idee om de tweede plaats van Filice af te pakken in de 250cc, maar juist toen hij de aansluiting had gevonden ging de Spanjaard onderuit.

  • Patrick v/d Goorbergh behaalde de 38e trainingstijd en wist zich dus niet bij de eerste 36 te plaatsen die aan de race mochten deelnemen. Er werd in de USA een zgn. 'consolation race' gereden, een race voor diegenen die zich niet voor de hoofdrace wisten te plaasten. Hierin werd V/d Goorbergh tiende, de race werd gewonnen door Miguel DuHamel, de zoon van de bekende Yvon Duhamel, Canadese coureur uit de jaren '70. Deze Miguel DuHamel (26 mei 1968) zou overigens nog veel bekender worden dan zijn vader. Hij zou o.a. de befaamde Daytona 200 vijf maal op zijn naam weten te brengen tussen 1991 en 2005. 

  • Het toch al matige aantal starters in de 500cc klasse werd een paar uur voor de race nog met eentje vermindert. En dat was niemand minder dan Freddie Spencer, die veel last ondervond van een middenoorontsteking.

 

 

30 april 1989, Grand Prix Spanje, circuit Jerez

80cc (18 ronden, 75.924 km.)

125cc (22 ronden, 92.796 km.) 
1. Herri Torrontegui *1 ES Krauser 37.12.51 1. Alex Crivillé  *3 ES JJ Cobas 43.39.28
2. Stefan Dörflinger CH Krauser 37.15.36 2. Jorge Martinez ES Derbi 43.45.68
3. Peter Öttl D Krauser 37.48.49 3. Kohji Takada  J Honda 43.48.55
4. Bogdan Nikolov BG Krauser

37.50.38

 4. Ezio Gianola I Honda

44.03.72
5. Manuel Herreros ES Derbi 37.53.05 5. Fausto Gresini I Aprilia 44.09.19
6. Jose Saez ES Krauser 37.53.46 6. Allan Scott  USA Honda 44.13.77
7. Antonio Sanchez ES JJ Cobas 37.54.20 7. Julian Miralles ES Derbi 44.14.21
8. Ralf Waldmann  *2 D Seel 38.08.44 8. Hisashi Unemoto  J Honda 44.14.39
9. Jaime Mariano ES Casal

38.10.73

 9. Herri Torrontegui ES Honda 44.15.61
10. Gabriele Gnani I Gnani 38.43.22 10. Luis-Miguel Reyes ES Honda 44.21.96
11. Paolo Priori I Krauser 11. Stefan Prein D Honda 44.36.58
12. Hans Koopman NL Ziegler 12. Adi Stadler D Honda 44.36.94
13. René Dünki CH LCR 13. Robin Milton GB Honda 44.37.12
14. Jörg Seel D Seel 14. Luca Pietroniro B Honda 44.38.82
15. Bert Smit  NL Krauser 15. Taru Rinne SF Honda 44.44.57

36 starters, 24 finishers.
 

 

Startopstelling 500cc Grand Prix Spanje, circuit Jerez

Pos

Rijder

Machine

Tijd

Verschil

1

Wayne Rainey

Yamaha

1'48.640

-

2

Kevin Schwantz

Suzuki

1'48.840

0.200

3

Niall Mackenzie

Yamaha

1'48.870

0.230

4

Eddie Lawson

Honda

1'49.040

0.400

5

Christian Sarron

Yamaha

1'49.220

0.580

6

Freddie Spencer

Yamaha

1'49.860

1.220

7

Tadahiko Taira

Yamaha

1'50.090

1.450

8

Pierfrancesco Chili

Honda

1'50.120

1.480

9

Randy Mamola

Cagiva

1'50.840

2.200

10

Ron Haslam

Suzuki

1'50.950

2.310

11

Mick Doohan

Honda

1'51.510

2.870

12

Dominique Sarron

Honda

1'52.430

3.790

13

Alessandro Valesi

Yamaha

1'52.940

4.300

14

Marco Gentile

Fior/Yamaha

1'53.730

5.090

15

Simon Buckmaster

Honda

1'54.160

5.520

16

Massimo Broccoli

Cagiva

1'54.560

5.920

17

Juan Manuel López Mella

Honda

1'55.060

6.420

18

Bruno Kneubühler

Honda

1'55.880

7.240

19

Marco Papa

Paton

1'56.760

8.120

20

Niggi Schmassman

Honda

1'57.720

9.080

21

Eddie Laycock

Honda

1'57.950

9.310

22

Steve Williams

Yamaha

1'58.210

9.570

23

Michael Rudroff

Honda

1'58.270

9.630

24

Claude Albert

Suzuki

1'58.420

9.780

25

Josef Doppler

Honda

1'58.660

10.020

26

Andreas Leuthe

Librenti

1'59.280

10.640

27

Ian Pratt

Honda

1'59.910

11.270

28

Fernando González de Nicolás

Honda

2'00.310

11.670

29

Fabian Pilloud

Honda

2'02.960

14.320

-

Larry Moreno Vacondio

Suzuki

2'07.160

18.520

 

250cc  (25 ronden, 105.450 km.)

500cc (30 ronden, 126.540 km.)
1. Luca Cadalora I Yamaha 46.46.30 1. Eddie Lawson USA Honda 55.11.26
2. Sito Pons ES Honda 46.48.39 2. Wayne Rainey USA Yamaha 55.21.43
3. Jean-Philippe Ruggia F Yamaha 46.57.33 3. Niall Mackenzie   GB Yamaha 55.28.74
4. Juan Garriga *4 ES Yamaha

47.00.17

 4. Christian Sarron F Yamaha

55.49.65
5. Carlos Cardus ES Honda 47.02.40 5. Freddie Spencer USA Yamaha 56.02.26
6. Reinhold Roth D Honda 47.29.06 6. Pierfrancesco Chili *6 I Honda 56.31.20
7. Masahiro Shimizu J Honda 47.36.39 7. Ron Haslam *6 GB Suzuki 56.40.71
8. Martin Wimmer D Aprilia 47.41.95 8. Tadahiko Taira J Yamaha 56.54.70
9. Gary Cowan Ier Yamaha 47.49.91 9. Dominique Sarron F Honda

56.58.13
10. Wilco Zeelenberg *5 NL Honda 47.55.77 10. Alessandro Valesi I Yamaha 57.05.12
11. Iván Palazzese YV Aprilia

47.59.56

 11. Massimo Broccoli I Cagiva

1 ronde
12. Daniel Amatriain ES Honda 48.02.80 12. Marco Gentile CH Fior 1 ronde
13. Jochen Schmid D Honda 48.03.06 13. Simon Buckmaster GB Honda 1 ronde
14. Alberto Rota I Aprilia 48.04.35 14. Juan Lopez Mella ES Honda

2 ronden
15. Stefano Caracchi I Honda

48.05.34

 15. Eddie Laycock IER Honda 2 ronden
16. Harald Eckl D Aprilia 16. Bruno Kneubühler CH Honda 2 ronden
17. Andreas Preining A Aprilia 17. Claude Albert F Suzuki 2 ronden
18. Adrien Morillas ES Yamaha 18. Josef Doppler A Honda 2 ronden
19. Kevin Mitchell GB Yamaha 19. Steve Williams GB Honda 2 ronden
20. Javier Cardelus AND Cobas 20. Ian Pratt GB Honda 2 ronden
21. Patrick v/d Goorbergh NL Yamaha 21. Nicholas Schmassman GB Honda 2 ronden
22. Bernard Haenggeli CH Yamaha 22. Fabian Pilloud F Honda 4 ronden
 

Niet gefinished:

Niet gefinished:
- Alain Bronec F Aprilia Uitgevallen - Mick Doohan AUS Honda Valpartij
- Renzo Colleoni I Aprilia Uitgevallen - Marco Papa I Honda Uitgevallen
- Fausto Ricci I Aprilia Uitgevallen - Nicholas Schmassman CH Honda Uitgevallen
- Fabio Barchitta I Aprilia Uitgevallen - Kevin Schwantz  *7 USA Suzuki Valpartij
- Jean Foray F Yamaha Uitgevallen - Andreas Leuthe D Honda Uitgevallen
- Bruno Bonhuil F Yamaha Uitgevallen - Randy Mamola USA Cagiva Uitgevallen
- Luis Carlos Marel ES Yamaha Uitgevallen - Fernando Gonzáles De Nicolás ES Honda Uitgevallen
- August Auinger A Yamaha Uitgevallen
- Loris Reggiani I Honda Valpartij
- Jacques Cornu CH Honda Valpartij
- Alberto Puig ES Yamaha Uitgevallen
- Helmut Bradl D Honda Uitgevallen
- Didier de Radiguès B Aprilia Uitgevallen
- Paolo Casoli I Honda Uitgevallen
- Loris Reggiani I Honda Uitgevallen

 

*1 Francisco 'Herri' Torrontegui (19 april 1967), de Spanjaard uit Baskenland, wint zijn eerste grote prijs, zonder ooit eerder op het podium te hebben gestaan. Hij doet dit op een productie-Krauser. Het bijzondere doet zich voor dat hij eindigt voor de fabrieksmachines van Krauser van Stefan Dörflinger en Peter Öttl. Dit seizoen zou uiteindelijk, met twee overwinningen en een vierde plaats in de eindstand voor de titel, zijn beste uit zijn raceloopbaan worden. Hij zou door gaan met de wegrace tot 1996, maar nooit meer een overwinning boeken.
*2 Ralf 'Waldi' Waldmann zijn eerste punten in een Grand Prix. In 1990 zou hij aan zijn eerste volledige seizoen beginnen in de 125cc klasse. Hij reed dat jaar voor Schuh Racing Team op een JJ Cobas. Het jaar erop stapte hij over op een Honda voor het Zwafink Team en begon zijn carrière flinke glans te krijgen. Hij wist dat jaar al twee GP's op zijn naam te brengen wat resulteerde in een derde plaats in zijn tweede volledige jaar. In 1992 consolideerde hij zijn derde plaats met drie overwinningen in de eerste vier GP's. Hij stond op dat moment ruim voor in de tussesntand, maar twee misperen, uitgevallen doordat er geen olie in de versnellingsbak zat en een verkeerde afstelling, zetten hem terug in de tussenstand voor het WK, waarna hij plots (bijna) geen goede uitslag meer wist te noteren dat seizoen. In '93 ging hij over op Aprilia (Marlboro Aprilia) en won de allerlaatste GP van het seizoen (Jarama) en zakte een plaatsje in de eindstand (vierde). Het jaar erop maakte hij zijn opwachting in de kwartliterklasse, nu ook weer op een Honda bij het HB Honda Germany Team. Hij won zijn allereerste kwartliter GP en begon ook in deze klasse een flink toontje mee te blazen. Het jaar erop won hij er twee (3e 'over all') en in 1996 werd hij vice-kampioen achter Max Biaggi, met vier overwinningen en slechts 6 punten minder dan de Italiaan. De Duitser scoorde dat jaar in elke GP en voor de laatst GP was het verschil tussen hem en Biaggi slechts één punt, maar helaas voor de op 14 juli 1966 geboren 'Waldi' won Biaggi de laatste GP en werd hij tweede. Als je denkt dat een spannend slot was, 1997 werd nog spannender. Na 13 races en vier overwinningen voor Max Biaggi en drie voor Ralf Waldmann, begonnen ze met een voorsprong van negen punten in het voordeel van Waldmann aan de laatste twee GP's. De één na laatste GP (Indonesië) werd gewonnen door Biaggi, terwijl Waldmann slechts zevende werd en nu het verschil zeven punten in het voordeel van de Italiaan was. Ralf herpakte zich, won de laatste GP van het seizoen in Australiê, maar helaas voor hem eindigde er niemand tussen hem en Biaggi en zo verloor hij het wereldkampioenschap op slechts twee punten! Ook nu scoorde de Duitser in alle 15 de GP's. Max Biaggi stapte het jaar erop (1998) over naar de 500cc klasse, dus nu zou Waldmann zijn kans kunnen grijpen, maar hij kreeg van Kenny Roberts een aanbieding voor de 500cc klasse op een Modenas en hij nam dit aanbod aan. Zullen wel veel dollars mee gemoeid zijn geweest, want sportief bracht het niet heel veel. Terwijl Biaggi op zijn Honda door ging met GP's winnen in de 500cc en tweede werd in zijn eerste jaar in de eindstand, kwam Waldmann niet verder dan een 13e plaats in de eindstand door het sprokkelen van punten. Hij keerde het seizoen daarop direct al weer terug naar de 250cc op een Aprilia en moest daar weer een jaar aan wennen om het jaar erop (2000) nog twee winsten aan zijn totaal toe te voegen. Na het seizoen 2002 stopte de op dat moment 36 jarige Duitser. Hij werd echter in 2003 overgehaald door het nieuwe Harris MotoGP team, om al zijn rentree te maken. Hij kon echter niet wennen aan de nieuwe viertaktfietsen en gaf het voor het begin van het seizoen al op. In 2009 nam hij met een andere Duitse 250cc topper, Martin Wimmer, het Duitse, in 1906 opgerichte, bedrijf MZ (Motorradwerk Zschopau) over. MZ was opgericht door een Deen, Jørgen Skafte Rasmussen als stoommachinefabriek, in Zschopau voormalig Oost-Duitsland. Hij ontwikkelde auto's en motoren. In 1923 werd de fabriek omgedoopt in DKW (Das Kleine Wunder) en de jaren erna begon men zich meer en meer toe te leggen op het maken van motoren en in 1929 is DKW het grootste motorenmerk ter wereld. Vlak voor WO-II komt de fabriek uit met de RT 125 (foto) en er zit na de oorlog geen patent meer op. Er wordt veel moeite gedaan om de productie te hervatten. Dat is niet eenvoudig: de fabriek in Zschopau ligt achter het IJzeren Gordijn, de chef- constructeur belandt in de Sovjetunie en de ontwerptekeningen zijn kwijt. Uiteindelijk is aan de hand van een exemplaar uit 1940 het model in diverse landen in het westen nagebouwd (Amerika (H-D), Engeland (BSA), Italië, Rusland, Japan en West-Duitsland). De West-Duitse variant werd in 1949 met wat wijzigingen in productie genomen in de nieuwe fabriek in Ingolstadt. Het resultaat kwam onder de naam DKW RT 125 W op de markt. In de 90er jaren was de fabriek, inmiddels onder de naam MuZ (Motorrad und Zweiradwerk), ook actief in de wegracerij. In 2008 gaat het heel slecht met de fabriek en op 31 december sluit het zijn deuren. In 2009 wordt de fabriek dus weer nieuw leven ingeblazen door de twee ex-coureurs en toppers, Ralf Waldmann en Martin Wimmer.
*3 Alex Crivillé pakt zijn tweede zege op rij, terwijl Hans Spaan  een zekere tweede plaats verloor in de 125cc door een kapot schakelpaneeltje. Ook in de training had de Casstricummer pech toen hij een slippertje maakte (dit overkwam hem nog wel eens in die tijd). Aan het einde van het seizoen, dat leek er uiteraard hier in Spanje nog niet op, zou het begin van Spaan met de weinige scores, hem de wereldtitel kosten. Er kwamen tijdens de training in Spanje maar liefst 66 coureurs in actie tijdens de 125cc klasse, dit tekende de toenemende populairiteit van de, tegenwoordig, lichtste klasse in de GP-wegracerij.

*4 Het zat de vice-wereldkampioen Juan Garriga van wie heel veel verwacht werd tijdens zijn thuis Grand Prix, niet echt mee. Hij had niet alleen veel last van een geblesseerde pols, maar had ook veel last van koortsaanvallen tijdens dit GP weekend. Tot overmaat van ramp verpeste hij ook nog zijn start van de 250cc race. Vlak voor het rode licht op groen ging liet hij zijn fabrieks Yamaha namelijk afslaan. Snel duwde hij zijn motor van het startveld af, waar hij op de eerste startrij stond (zie foto) met een tweede trainingstijd achter Luca Cadalora, maar voor Jean-Philippe Ruggis (#7) en Jacques Cornu (#3). Vanaf de zijkant kreeg hij zijn Yamaha snel weer aan de praat en voegde zo in bij het vertrekkende startveld. Hij werd dus uiteindelijk nog knap vierde, maar mocht van heel veel geluk spreken dat hij niet werd gediskwalificeerd.

*5 Wilco Zeelenberg eindigt voor de eerste keer bij de eerste tien in de 250cc klasse, nadat tegen het einde van de race twee concurrenten, Loris Reggiani (6e) en Jacques Cornu (4e) onderuit gingen.

*6 Pierfrancesco Chili, de eerste twee races slachtoffer van een crash, raakt Ron Haslam bij een inhaalmanouvre. Het is een stomme actie van de Italiaan en Haslam “ramt” hem terug. Hierbij komen beiden buiten de baan, maar kunnen hun weg vervolgen, al duurt dit bij Haslam wel enige tijd.

Eddie Lawson viert op het podium zijn eerste zege met de Honda. Lawson die in het verleden de bijnaam 'lonely wolf' had gekregen, omdat hij altijd heel erg op zichzelf was en met bijna niemand contact had, was sinds hij was overgestapt naar Honda helemaal omgeslagen. Hij werd zelfs woordvoerder voor de rijders in de 500cc klasse en sprak veel opener met de pers e.d. De overstap had hem erg goed gedaan.
*7 Kevin Schwantz heeft met nog vijf ronden te gaan een comfortable voorsprong. Waarschijnlijk TE comfortabel, want de Texaan valt van zijn Suzuki, weg overwinning. Hierdoor kon Eddie Lawson zijn eerste zege op zijn Honda boeken. Het betekende tevens de vierde winnaar van een 500cc race in net zoveel Grand Prix (Schwantz, Gardner, Rainey en Lawson). Er vielen ontzettend veel rijders in alle vier de klassen tijdens de trainingen in Jerez. Een zeer opvallende hieronder was Wayne Rainey, die voor het eerst sinds de GP van Japan van 1988 (de eerste van het seizoen) weer een keer ten val kwam. Rainey wilde Ron Haslam op zijn fabrieks Suzuki passeren, maar maakte daarbij een inschattingsfout waardoor zijn Yamaha onderuit gleed. In zijn val nam hij ook Ron Haslam met zich mee, maar gelukkig kwamen beide rijders met de schrik vrij. Dat kon niet gezegt worden van o.a. Kees Besseling die tijdens de 80cc training hard ten val kwam en daar een open beenbreuk aan overhield. Nog enige prominente vallers in de 250cc klasse: Jean-Philippe Ruggia, Helmut Bradl, Didier de Radiguès, 500cc: Tadahiko Taira en in de 80cc klasse de regerende wereldkampioen in de 80cc en 125cc Jorge Martinez. Dit was al de achtste valpartij van de Spanjaard en zijn Derbi dit seizoen!

Verdere Bijzonderheden:

  • Er werd geen zijspanrace verreden in Spanje.

  • De 80cc kwam voor de eerste keer dit seizoen in actie.

  • Honda Rothmans gaf in Jerez te kennen dat ze geen vervanger voor Wayne Gardner zouden zoeken, zolang hij geblesseerd was. Even was er sprake van de Brit Roger Burnett, maar die zat met zijn Superbike verplichtingen. Ook Kenny Roberts besloot voor de eveneens met een gebroken been zittende Kevin Magee ook geen vervanger in te zetten. Hij wilde zijn oogappel John Kocinski langzaam brengen en nog niet een heel seizoen inzetten. Het Cabin-Honda team van Bubba Shobert was wel druk op zoek naar een vervanger. De ongelukkige Amerikaan, die zwaar hersenletsel op had gelopen tijdens de uitrijronde in Amerika, twee weken geleden, was inmiddels wel weer bij kennis en buiten levensgevaar. Uiteindelijk zou Shobert vervangen worden door Rob McElnea.

  • Carlos Lavado was niet aanwezig in Spanje vanwege een gebrek aan materiaal.

  • Jos van Dongen en Bert Smit wisten zich niet voor de 125cc klasse te kwalificeren. En dit terwijl Van Dongen ook nog ten val kwam in de 80cc.

  • In de 125cc klasse maakt Doriano Romboni zijn debuut. De Italiaan zal in de nabije toekomst nog genoeg van zich doen horen en zien. In deze race valt hij nog uit.

 

 

 

14 mei 1989, Grand Prix Italië, circuit Misano 

80cc (22 ronden, 76.736 km.)

125cc (26 ronden, 90.688 km.) 
1. Jorge Martínez *1 ES Derbi 33.31.93 1. Ezio Gianola I Honda 37.28.51
2. Gabriele Gnani *2 I Gnani 33.36.19 2. Hans Spaan *4 NL Honda 37.28.64
3. Herri Torrontegui *3 ES Krauser 33.48.92 3. Fausto Gresini I Aprilia 37.59.46
4. Manuel Herreros ES Derbi

33.49.84

 4. Kohji Takada  J Honda

38.01.07
5. Stefan Dörflinger CH Krauser 34.00.37 5. Julian Miralles ES Derbi 38.02.28
6. Jose Saez ES Krauser 34.07.75 6. Hisashi Unemoto  J Honda 38.03.59
7. Giuseppe Ascareggi I BBFT 34.09.73 7. Robin Milton GB Honda 38.04.62
8. Antonio Sanchez ES JJ Cobas 34.16.36 8. Adi Stadler D Honda 38.06.71
9. Roberto Sassone I Unimoto

34.16.54

 9. Bruno Casanova I Aprilia 38.07.67
10. Paolo Priori I Krauser 34.31.20 10. Doriano Romboni *5 I Honda 38.07.95
11. Jacques Bernard F Fantic 11. Luis-Miguel Reyes ES Honda 38.08.07
12. Hans Koopman NL Ziegler 12. Herri Torrontegui ES Honda 38.23.86
13. Stefan Kurfiss D Krauser 13. Domenico Brigaglia I Garelli 38.26.45
14. Ralf Waldmann D Seel 14. Robin Appleyard GB Honda 38.26.60
15. Jos van Dongen NL Casal 1 ronde 15. Luca Pietroniro B Honda 38.27.00
16. Jaime Mariano ES Casal 16. Stefan Prein D Honda
17. Janez Pintar YU Eberhardt 17. Gastone Grassetti I Aprilia
18. Alojs Pavlic YU Seel 18. Johnny Wickström SF Honda
19. Paul Bordes F RB 19. Taru Rinne SF Honda
20. Stefan Brägger CH Casal 20. Jean-Claude Selini F Honda
21. Heinz Paschen D Casal 21. Mandy Fischer A Honda
22. Reiner Koster CH Kroko 22. Thierry Feuz CH Honda

Niet gefinished:

 23. Emilio Cuppini I Aprilia
- Peter Öttl D Krauser Valpartij 24. Rafael Roses ES Honda
- René Dünki CH LCR Uitgevallen 25. Alfred Waibel D Honda
- Zdravko Matulja YU Casal Uitgevallen 26. Mike Leitner A Honda
- Janos Szabo H Krauser Uitgevallen

Niet gefinished:
- Bert Smit NL Krauser Uitgevallen - Alex Crivillé ES JJ Cobas Valpartij
- Jörg Seel D Seel Uitgevallen - Jorge Martinez ES Derbi Uitgevallen
- Bogdan Nikolov GB Krauser Uitgevallen - Allan Scott USA Honda Uitgevallen
- Javier Arumi ES Krauser Uitgevallen - Stefan Dörflinger CH Aprilia Uitgevallen
- Reiner Scheidhauer D Seel Uitgevallen - Corrado Catalano I Gazzaniga Uitgevallen
- Salvatore Milano I Krauser Uitgevallen - Kris Galatowicz GB Honda Uitgevallen
- Hubert Abold D Rotax Uitgevallen
- Bady Hassaine ALG Honda Uitgevallen
- Heinz Lühti CH Honda Uitgevallen
- Manuel Hernandez ES Honda Uitgevallen
 

 

Startopstelling 500cc Grand Prix Italië, circuit Misano 

Pos

Rijder

Machine

Tijd

Verschil

1

Kevin Schwantz

Suzuki

1'17.424

-

2

Eddie Lawson

Honda

1'18.147

0.723

3

Pierfrancesco Chili

Honda

1'18.181

0.757

4

Wayne Rainey

Yamaha

1'18.286

0.862

5

Christian Sarron

Yamaha

1'18.606

1.182

6

Niall Mackenzie

Yamaha

1'18.902

1.478

7

Freddie Spencer

Yamaha

1'19.036

1.612

8

Ron Haslam

Suzuki

1'19.075

1.651

9

Mick Doohan

Honda

1'19.180

1.756

10

Fred Merkel

Honda

1'19.232

1.808

11

Randy Mamola

Cagiva

1'19.235

1.811

12

Robert McElnea

Honda

1'19.701

2.277

13

Dominique Sarron

Honda

1'20.061

2.637

14

Norihiko Fujiwara

Yamaha

1'20.925

3.501

15

Alessandro Valesi

Yamaha

1'20.972

3.548

16

Massimo Broccoli

Cagiva

1'20.984

3.560

17

Simon Buckmaster

Honda

1'21.849

4.425

18

Raymond Roche

Cagiva

1'22.064

4.640

19

Marco Gentile

Fior/Yamaha

1'22.333

4.909

20

Bruno Kneubühler

Honda

1'22.477

5.053

21

Juan Manuel López Mella

Honda

1'22.833

5.409

22

Vittorio Scatola

Suzuki

1'22.841

5.417

23

Romolo Balbi

Honda

1'22.992

5.568

24

Michael Rudroff

Honda

1'23.449

6.025

25

Josef Doppler

Honda

1'23.473

6.049

26

Claude Albert

Suzuki

1'23.552

6.128

27

Marco Papa

Paton

1'23.722

6.298

28

Andreas Leuthe

Suzuki

1'24.095

6.671

29

Niggi Schmassman

Honda

1'24.194

6.770

30

Stefan Klabacher

Honda

1'24.665

7.241

31

Alois Meyer

Honda

1'25.819

8.395

32

Fernando González de Nicolás

Honda

1'27.396

9.972

33

Larry Moreno Vacondio

Suzuki

1'27.594

10.170

 

250cc  (30 ronden, 104.640 km.)

500cc (33 ronden, 115.104 km.)*7
1. Sito Pons ES Honda 40.34.48 1. Pierfrancesco Chili *7 I Honda 59.21.03
2. Jean-Philippe Ruggia *6 F Yamaha 40.34.62 2. Simon Buckmaster GB Honda 59.53.30
3. Jacques Cornu CH Honda 40.40.60 3. Michael Rudroff D Honda 59.53.63
4. Carlos Cardus *6 ES Honda

40.42.34

 4. Marco Gentile CH Fior

1.00.53.48
5. Reinhold Roth D Honda 40.42.75 5. Josef Doppler A Honda 1.01.12.15
6. Marcellino Lucchi I Aprilia 41.04.77 6. Alois Meyer D Honda

1 ronde
7. Iván Palazzese YV Aprilia 41.06.93 7. Romolo Balbi I Honda
8. Renzo Colleoni I Aprilia 41.07.37 8. Fernando De Nicolás ES Honda  
9. Martin Wimmer D Aprilia 41.08.27 9. Andreas Leuthe D Honda

2 ronden
10. Helmut Bradl D Honda 41.13.82 10. Nicholas Schmassman I Honda
11. Masahiro Shimizu J Honda

41.19.50

 

 
12. Harald Eckl D Aprilia 41.37.66
13. Alberto Rota I Aprilia 41.37.92
14. Wilco Zeelenberg NL Honda 41.38.12
15. Alexander Barros BR Yamaha

41.38.79
16. Alberto Puig ES Yamaha
17. Gary Cowan Ier Yamaha
18. Maurizio Vitali I Honda
19. Jochen Schmid D Honda
20. Erich Neumair A Aprilia
21. Bernard Haenggeli CH Yamaha
22. Andreas Preining A Aprilia
23. Fabio Barchitta I Aprilia
24. Jean Foray F Yamaha
25. Jean-François Baldé  F Yamaha

Niet gefinished:
- Alain Bronec F Aprilia Uitgevallen
- Didier de Radiguès   B Aprilia Uitgevallen
- Luca Cadalora I Yamaha Valpartij
- Juan Garriga ES Yamaha Valpartij
- Daniel Amatriain ES Honda Uitgevallen
- August Auinger A Yamaha Uitgevallen
- Urs Jücker CH Yamaha Uitgevallen
- Hans Becker D Honda Uitgevallen
- Stefano Caracchi I Honda Uitgevallen

*1 Jorge Martinez, dubbel wereldkampioen 1988, boekt zijn eerste overwinning van het seizoen.
*2 Gabriele Gnani boekt de beste prestatie uit zijn raceloopbaan op zijn eigenbouw machine.
*3 Herri Torrontegui boekte na zijn zege in Spanje, wederom een hele mooie podiumplaats. Hij was in de vierde ronde met de Duitser Peter Öttl in een hard gevecht om de tweede plaats samen buiten de baan in het gras terecht gekomen. Hierna begonnen beiden een flinke inhaalrace die ze twee ronden voor het einde weer samen bracht voor weer een hard gevecht. Nu ging het om plaats drie. Wederom kwamen ze samen in het gras, maar gingen nu ook beiden onderuit. Voor de Duitser was de race nu definitief ten einde, maar de jonge Spanjaard kon zijn race vervolgen en dus ook nog het podium bereiken.
*4 Hans Spaan kwam op de streep 0.131 seconde te kort om de eerste GP overwinning in zijn carrière te boeken, maar die was niet ver meer weg. Hij had in Italië de snelste trainingstijd geklokt. Alex Crivillé en Jorge Martinez hadden zich ook lang met de overwinning bemoeit, samen met Gianola en Spaan, totdat Martinez weer met pech moest opgeven met zijn Derbi en daarna Alex Crivillé met een fraaie boog van zijn JJ Cobas vloog. 
*5 Doriano Romboni (12 augustus 1968) reed hier zijn tweede GP. Hij zou dit jaar in nog enkele GP's zijn opwachting maken in de 125cc klasse en in 1990 aan zijn eerste volledige seizoen beginnen. Hij reed dat jaar voor Team HB del Rio en wist direct al twee GP's op zijn naam te brengen wat resulteerde in een vierde plaats in zijn eerste volledige jaar. Het jaar erop maakte hij zijn opwachting in de kwartliterklasse, ook op een Honda, met een speciale fabriekskit. Na een 15e en 10e plaats in de eindstand brak hij in 1993 door in de 250cc met een overwinning in Oostenrijk en een week later in Duitsland. Hij bleef in de jaren die kwamen zijn podiums meepakken en een enkele overwinning boeken. Waarop hij in 1996 de overstap maakte naar de 'Koningsklasse', nu op een Aprilia. Een jaar later finishte hij als derde in de TT van Assen achter Michael Doohan en Carlos Checa. Na 1997 stopte Aprilia met het 500cc project en kwam hij in 1998 maar bij één GP in actie, waarna hij zich terugtrok uit de GP-racerij. In 1999 stapte hij over naar het Superbike kampioenschap totdat hij een flinke blessure opliep aan zijn been. In 2000 kwam hij nog een paar maal in actie, stopte en maakte zijn rentree in de Superbikes in 2004.

*6 Jean-Philippe Ruggia en Carlos Cardus behaalden met hun tweede en vierde plaats een hele mooie prestatie. Zij waren samen in de warmingup ronde ten val gekomen, waarbij de Fransman zijn teen brak en de Spanjaard aan zijn schouder geblesseerd raakte. Ze gingen toch van start en dat leverde dus voor beiden een prachtige plaats op aan de finish en daarna een bezoek aan de medici. Luca Cadalora, snelste in de training en tweede in de tussenstand, deed het een stuk minder, door al in de eerste ronde hard ten val te komen. Vijfentwintig ronden later deed de op een derde plaats rijdende Juan Garriga, dit ook op dezelfde plek als Cadalora. Dus voor zowel de Italiaan als de Spanjaard, grote kanshebbers, geen punten in Misano.
*7 Voor de race spreken de coureurs hun bezorgdheid uit over de gladheid van het parcours en zeker bij natte omstandigheden. Verder vonden ze het een te hobbelig, te smal en te kort circuit. Ook inhalen was niet te doen. Ook wilde men i.p.v. één opwarmronde er twee, omdat de banden op dit gladde asfalt niet snel genoeg op temperatuur kwamen. Dit werd door de organisatie geweigert en het was erg moelijk om de 500cc coureurs op één lijn te krijgen, mede door het ontbreken van de geblesseerde Wayne Gardner, die de rijdersvertegenwoordiger voor de 500cc was. Toen het vlak voor de start dan ook werkelijk begon te regenen, was dit wel een teken om de rijders op een lijn te krijgen. Zij weigerden te rijden en na een vergadering deelden de rijders mee dat ze alleen op een droge baan van start zouden gaan. Aldus geschiedde, anderhalf uur na de geplande start gingen de 500cc-ers dan toch beginnen aan hun race. 

Na een poosje (vijf ronden) begint het tijdens de race ook weer te regenen en Kevin Schwantz, in de kopgroep, steekt zijn hand omhoog, ten teken om te stoppen. Hierop reageren de andere fabrieksrijders en zij vormen een groep die het de privérijders onmogelijk maakt om door te racen. De wedstrijdleiding besluit daarom de race af te vlaggen. Voor de herstart willen de toprijders een trainingsessie, maar dat wordt door de organisatie geweigert. Hierop weigeren de toprijders te rijden. Volgens Eddie Lawson kon je op elk circuit waar het begint te regenen met regenbanden de baan weer op, maar niet op dit circuit. 

Slechts dertien coureurs besluiten toch te rijden (elf privécoureurs en het team van Roberto Gallina met Pierfrancesco Chili en Fred Merkel. In de stortende regen gaat dit zeer kleine gezelschap van start aan een treurige race. Chili blijft het beste op de “been”. Zo wint hij zijn eerste 500cc GP. Terwijl hij de finishvlag passeert staat Lawson hem sarcastisch toe te juigen vanuit de pits en werpt Christian Sarron, Chili een kushandje toe. Op het podium liet Chili blijken dat hij ook niet gelukkig was met de gang van zaken en hij weigerde commentaar na de race. Zijn teammanager Roberto Gallina zei dat hij zelf ook had willen racen, maar de woordvoerder van sponsor HB vertelde dat zij hadden geëist dat de door HB gesponsorde coureurs zouden rijden. De andere rijder in het team op de '88er machines van Chili, de Amerikaan Fred Merkel (foto's, met #33 in Misano), die voor deze race was uitgenodigd door het Gallinateam, moest na één ronde al met pech naar de kant. Merkel was de regerende wereldkampioen in de Superbikes, die in 1989 zijn titel zou prolongeren. Ook was hij van 1984 t/m 1986 Amerikaans Superbikekampioen geweest.

Verdere Bijzonderheden:

  • Er werd geen zijspanrace verreden in Italië.

  • Patrick v/d Goorbergh wist zich niet voor de 250cc race te kwalificeren.

  • Het was de bedoeling dat de winnaar van de Japanse en Amerikaanse 250cc GP, John Kocinski, van het Lucky-Strike Team, zijn debuut zou maken in de 500cc klasse op de Yamaha van zijn geblesseerde teamgenoot Kevin Magee. Helaas brak de jonge Amerikaan tijdens de eerste race voor het Amerikaanse kampioenschap zijn rechterpols.

  • Carlos Lavado was wel aanwezig in Misano, maar zat nog steeds zonder motoren.

  • De Fransman Raymond Roche keerde ook weer terug op het GP strijdtoneel voor Cagiva, als derde rijder naast Randy Mamola en Massimo Broccoli. Hij was uitgeleend door Ducati, waar hij in de superbike reed. Het zou dus door de staking geen succes worden. 

  • Loris Reggiani kon niet van start gaan tijdens de 250cc race in zijn thuisland, nadat hij in de laatste ronde van de training ten val kwam en daarbij twee tenen brak en een rugblessure opliep. Hierdoor kon hij uiteraard niet starten in de race een dag later.

  • Nog even over de bijzondere carrière van Freddie Spencer. Ook hier in Misano verliep alles weer niet zoals het hoorde. Hij kwam tijdens de trainingen maar liefst drie keer ten val!

 

 

 

28 mei 1989, Grand Prix Duitsland, circuit Hockenheim

80cc (11 ronden, 74.668 km.)

Grid