Home Jack Middelburg Guestbook GP-races Daytona Toon Kannekens Diverse

 

Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.

In memoriam aan alle coureurs die tijdens het beoefenen van hun hobby verongelukt zijn.

Coureurs in het blauw zijn overleden.

1988

 

 

 

 

 

 

In 1988 werd een volledig nieuw puntensysteem ingevoerd (voor de eerste keer), i.p.v. dat de nummers 1 t/m 10 punten konden verdienen, werd dat de nummers 1 t/m 15, wat ik persoonlijk een vreemde verandering vond, je kan iedereen wel punten geven, moet wel leuk blijven:

Oude systeem:

1e

2e

3e

4e

5e

6e

7e

8e

9e

10e

15 ptn

12 ptn

10 ptn

8 ptn

6 ptn

5 ptn

4 pns

3 ptn

2 ptn

1 pt

Nieuwe systeem:

1e

2e

3e

4e

5e

6e

7e

8e

9e

10e

11e

12e

13e

14e

15e

20 ptn

17 ptn

15 ptn

13 ptn

11 ptn

10 ptn

9 ptn

8 ptn

7 ptn

6 ptn

5 ptn

4 ptn

3 ptn

2 ptn

1 pt

Er werd vanaf 1988 gebruik gemaakt van koolstofremmen. In de 125cc klasse mogen alleen nog ééncilinders worden ingezet en de F.I.M. voert een nieuw wereldkampioenschap in voor zware motoren, de zogenaamde Superbikeklasse. Ze worden niet gelijktijdig met de Grand Prix verreden, maar krijgen een zelfstandig kampioenschap. De V4 machines van de fabrieken waren extreem sterk en dit in combinatie met de ultralichte frames zou voor vele zgn. ‘highsiders’ (de machine die als een rodeopaard de rijder uit het zadel slingert) zorgen. Een 'hihgsider' wordt veroorzaakt door het wegglijden van het achterwiel in een bocht, zodat de motor dwars komt te staan, waarna hij op een gegeven ogenblik toch weer grip krijgt. De motor zet zich dan in één keer recht, waardoor de rijder omhoog uit het zadel geworpen wordt. Vaak levert dit veel lichamelijke en materiële schade op. In 1988 werd de GP van Argentinië (Buenos Aires) na een jaar al weer van de kalender geschrapt en vervangen door een Amerikaanse GP, voor het eerst sinds 1965 Daytona, op het circuit van Laguna Seca (Monterrey, Californië). Verder waren er de bekende veranderingen van circuits in de ook bekende landen. Er waren dit seizoen dus wederom 15 Grand Prix te verrijden, in de 80cc slechts zeven, in de 125cc elf, in de 250cc en 500cc vijftien en de zijspannen negen.

Het Lucky-Strike Yamahateam met Kevin Magee, Kenny Roberts en Wayne Rainey.

Dan de teams/rijders: In de 500cc werd Rob McElnea vervangen, als teammaat van Eddie Lawson bij Agostini-Marlboro, door de Belg Didier de Radigučs. McElnea was in 1987 een paar keer te veel op de verkeerde manier afgestapt. Tadahiko Taira stapte over naar een nieuw team (Tech 21) wel nog steeds aan boord van een Yamaha fabrieksmachine, maar zou slechts voor een zestal GP's overkomen. Christian Sarron was nog steeds Yamahafabrieksrijder voor het Sonauto-Gauloisesteam. Zijn teammaat Patrick Igoa, vorig jaar nog op een 250, stapte ook over naar de 500cc klasse. Cagiva verloor dus Didier de Radigučs aan Agostini, maar kreeg daarvoor Randy Mamola van het Kenny Roberts Lucky-Striketeam voor terug. Mamola was vier keer vice-wereldkampioen geworden met fabrieksmachine's van Suzuki, Yamaha en Honda, maar niemand geloofde dat hij dat ook met de Cagiva voor elkaar zou krijgen. Raymond Roche bleef wel in dienst van Cagiva. De vervangers voor Randy Mamola en Mike Baldwin bij het Roberts-Lucky Striketeam waren Kevin Magee en Wayne Rainey. Rainey had in 1984 al eerder deelgenomen aan de 250cc GP wegrace en was regerend Superbikekampioen van Amerika. Magee had vorig seizoen, tijdens drie gastoptredens bij het team veel indruk gemaakt op Roberts. Ook had hij zijn sporen (overwinningen) in de endurance en TT F1 races verdiend. Freddie Spencer maakte net voor de start van het seizoen bekend te stoppen met de GP-racerij. Zo was uiteindelijk de lezing, maar in principe was hij ontslagen. Spencer was begin maart niet op komen dagen bij de eerste training van Honda op het circuit van Suzuka in Japan. Hierop belegde Honda een vergadering en werd er naar buiten gebracht dat Spencer vanwege gezondheidsredenen zich had teruggtrokken. Honda Japan ging uiteraard wel verder met regerend wereldkampioen Wayne Gardner in de Rothmans kleuren met Shungi Yatsushiro nog als zijn teammaat, de Brit Roger Burnett stapte over naar de Superbikeraces. Niall Mackenzie en Pierfrancesco Chili (op de ex-Gardner viercilinder) bestuurden de snelle Honda's met als sponsor HRC-HB. Suzuki kwam eindelijk weer met een redelijk competatieve machine aan de start met het Amerikaanse talent Kevin Schwantz en de bij Yamaha weggestuurde Rob McElnea als zijn maat onder de vlag van sponsor Pepsi.

 In de 250cc kwam Honda ook dit jaar met heel wat coureurs op een fabrieksmachine aan de start. Wereldkampioen Anton Mang (Honda-Germany-Rothmans) en Dominique Sarron (Honda-France-Rothmans) gingen nu samen onder de vlag van HCR-Rothmans. Bij Sito Pons (Honda-Spain-Campsa), Carlos Cardus met Alberto Puig (HRC-Ducados met Angel Nieto als manager), Reinhold Roth (HRC-HB-Römer) en Jacques Cornu (HRC-Parisienne) bleef alles hetzelfde als in '86 en '87, kregen ook weer de fabriekssteun. Toegevoegd aan het grote keurkorps van Honda in de 250cc klasse was de Japanner Masahiro Shimizu (HRC-Ajinomoto). Yamaha Japan met de vertrouwde gezichten, de ex-wereldkampioen Carlos Lavado (Venemotos en weer in de HB-kleuren), Luca Cadalora (Agostini-Marlboro) en als laatste toegevoegd de Spanjaard Juan Garriga (Ducados). Martin Wimmer was de grote verliezer. Hij was ontslagen bij het Agostini-Marlboroteam en moest het dit seizoen met een Yamaha productiemachine doen. Hij raakte ook nog geblesseerd in het voorseizoen (gebroken pols) tijdens testen op Misano en moest de eerste GP aan zich voorbij laten gaan. De tegenstand wat de fabrieken betreft moest verder wederom komen van Garelli (Paolo Casoli voor Maurizio Vitali) en als grootste outsider Aprilia met Loris Reggiani. 

Wat de 125cc betreft was iedereen natuurlijk zeer benieuwd wie er een goede ééncilinder aan de start zou brengen. Alleen Honda had zich tot op dat moment bewezen met Ezio Gianola (Honda Italia) in 1987. Honda kwam dan ook met veel productiemachines met een speciale fabriekskit op de markt dit seizoen. Dat zou wel deels zijn vruchten afwerpen, omdat het grootste deel van het veld gedomineerd werd door Honda, maar helaas voor de Japanners zou de wereldtitel nog uit beeld blijven.

Het zeer succesvolle Spaanse Derbi ging in de 80cc verder met regerend wereldkampioen Jorge Martinez, Alex Crivillé en Manuel 'Champi' Herreros. Krauser kwam weer aan de start met meervoudig ex-wereldkampioen Stefan Dörflinger. Gerhard Waibel en Ian McConnachie werden naast de Zwitser vervangen door de Duitser Peter Öttl en de Hongaar Karoly Juhasz, terwijl het Nederlands/Portugees team Huvo/Casal met Hans Spaan en Theo Timmer verder ging.

 

        

Sito Pons met zijn Honda-Spain-Campsa team.

 

Grand Prix 1988 (14 stuks)

 
27 maart 1988 Japan 10 april 1988 USA 24 april 1988 Spanje 1 mei 1988 Portugal 29 mei 1988 Duitsland
12 juni 1988 Oostenrijk 26 juni 1988 Nederland 3 juli 1988 België 17 juli 1988 Joegoslavië 24 juli 1988 Frankrijk
  Gezocht!!

 

Wanted!!

  7 augustus 1988 Engeland 14 augustus 1988 Zweden 28 augustus 1988 Tsjechoslowakije 17 september 1988 Brazilië

 

 

 

 

Trainingstijden 250cc Grand Prix Japan, circuit Suzuka

Pos

Rijder

1e training

2e training

3e training

4e training

1

Toshihiko Honma 2.19.794 2.50.607 3.00.444 2.57.083

2

Keiji Tamura 2.20.595 2.59.703 -- 2.51.611

3

John Kocinski

2.21.299 2.38.131 2.46.207 2.45.024

4

Jacques Cornu 2.21.358 2.44.567 -- 2.57.979

5

Manfred Herweh 2.21.647 2.49.476 -- --

6

Jean-François Baldé 2.21.901 3.02.714 -- 3.43.874

7

Masumitsu Taguchi 2.22.053 -- 2.55.776 2.50.914

8

Youichi Yamamoto 2.22.115 2.49.386 -- 2.56.961

9

Carlos Cardús 2.22.350 2.46.238 2.49.986 2.48.586

10

Carlos Lavado 2.22.417 2.47.855 2.45.735 2.47.573

11

Jean-Philippe Ruggia 2.22.542 2.46.320 3.09.941 2.47.723

12

Yoshinari Hori 2.22.701 -- 2.59.826 2.57.257

13

Hideshi Tomita 2.22.896 2.46.274 2.53.908 --

14

Luca Cadalora 2.22.990 2.43.485 2.48.726 2.47.751

15

Paolo Casoli 2.23.101 2.48.990 -- --

16

Anton Mang 2.23.294 2.46.008 -- 2.51.419

17

Takayoshi Yamamoto 2.23.308 -- 2.49.667 2.47.998

18

Junya Arai 2.23.324 2.51.885 2.53.211 2.50.295

19

Sito Pons 2.23.477 2.45.053 2.51.489 2.51.104

20

Loris Reggiani 2.23.546 -- -- --

21

Masaru Kobayashi 2.23.599 -- -- 2.46.763

22

Alberto Puig 2.23.750 2.55.102 2.59.433 2.51.839

23

Kyoji Nanba 2.23.944 2.38.110 2.49.392 2.47.003

24

Bruno Casanova 2.23.957 -- 3.00.596 2.51.311

25

Urs Lüzi 2.24.143 2.49.495 -- 3.03.591

26

Juan Garriga 2.24.540 2.51.963 2.59.678 2.53.679

27

Seigo Kikuchi 2.24.608 -- 2.54.971 --

28

René Delaby 2.24.723 2.56.480 2.58.815 3.03.673

29

Katsuyosji Kozono 2.24.752 2.46.851 2.49.887 2.49.148

30

Jean-Michel Mattioli 2.24.767 2.56.245 3.09.159 3.14.730

31

Donnie McLeod 2.25.003 3.02.351 3.07.177 3.01.687

32

Dominique Sarron 2.25.008 2.47.725 2.51.628 2.47.963

33

Harald Eckl 2.25.315 -- -- --

34

Kevin Mitchell 2.25.496 2.41.073 2.56.873 2.51.337

35

Helmut Bradl 2.25.767 2.53.549 3.03.189 --

36

Aaron Slight 2.26.069 2.53.209 -- 3.01.899

37

August Auinger 2.27.949 3.08.452 3.08.926 3.04.595

38

Iván Palazzese 2.36.839 -- -- 4.00.149

39

Yoshihisa Hasegawa 2.49.507 2.42.077 -- --

John Kocinski

Anton Mang, Sito Pons (#3) & Masaru Kobayashi voor de zege.

Jacques Cornu

 

Trainingstijden 500cc Grand Prix Japan, circuit Suzuka

Pos

Rijder

1e training

2e training

3e training

4e training

1

Tadahiko Taira 2.42.187 2.32.007 2.51.381 --

2

Eddie Lawson 2.43.015 2.32.519 2.39.311 2.42.103

3

Kevin Schwantz

2.48.221 2.32.536 2.37.326 2.46.786

4

Wayne Gardner 2.39.029 2.33.169 2.39.552 2.43.044

5

Christian Sarron 2.39.581 2.33.169 2.42.960 2.41.559

6

Wayne Rainey 2.45.240 2.33.334 2.42.613 2.45.064

7

Kevin Magee 2.38.414 2.33.661 2.39.618 2.44.245

8

Rob McElnea 2.45.658 2.34.162 2.44.565 2.46.828

9

Shinichi Itoh 2.38.942 2.34.644 -- 2.44.385

10

Ron Haslam 2.46.997 2.34.706 2.49.483 2.45.039

11

Masaru Mizutani 2.48.842 2.34.809 2.54.741 2.54.840

12

Pierfrancesco Chili 2.42.983 2.34.988 2.54.296 2.43.500

13

Didier de Radigučs 2.43.885 2.35.000 2.50.463 2.47.125

14

Shinji Katayama 2.46.359 2.35.102 2.50.624 2.50.154

15

Hikaru Miyagi 2.40.485 2.35.249 2.41.742 2.45.086

16

Randy Mamola 2.50.944 2.36.173 3.03.215 3.19.713

17

Norihiko Fujiwara 2.44.522 2.36.454 2.57.523 2.51.063

18

Niall Mackenzie 2.41.856 2.36.716 2.47.380 2.48.608

19

Shunji Yatsushiro 2.43.234 2.36.764 2.44.036 2.47.551

20

Raymond Roche 2.52.271 2.38.714 3.04.755 2.53.899

21

Katunori Shinozaki -- 2.40.159 -- 3.16.415

22

Patrick Igoa 2.43.988 2.40.366 2.48.463 2.48.638

23

Osamu Hiwatashi 2.53.754 2.40.478 2.51.070 2.50.108

24

Alessandro Valesi 2.55.804 2.42.114 -- --

25

Fabio Barchitta 3.05.638 2.44.468 3.04.914 --

26

Marco Gentile 2.58.726 2.44.554 3.00.444 3.03.132

27

Hisashi Yamana 3.03.596 2.44.782 2.55.672 3.52.377

28

Keiji Kinoshita 2.45.297 -- 2.47.110 2.50.380

29

Manfred Fisher -- 3.01.432 2.53.533 3.02.658

 

 

27 maart 1988, Grand Prix Japan, circuit Suzuka

250cc (20 ronden, 117.189 km.)

Grid

500cc  (22 ronden, 128.907 km.)

Grid
1. Anton Mang D Honda 47.14.26 16e 1. Kevin Schwantz *3 USA Suzuki *4 50.03.75 3e
2. Sito Pons ES Honda 47.14.88 19e 2. Wayne Gardner AUS Honda 50.12.13 4e
3. Masaru Kobayashi J Honda 47.15.43 21e 3. Eddie Lawson USA Yamaha 50.16.47 2e
4. Jacques Cornu CH Honda

47.19.23

4e 4. Niall Mackenzie GB Honda

50.19.53

18e
5. John Kocinski *1 USA Yamaha 47.19.83 3e 5. Tadahiko Taira *5 J Yamaha 50.40.13 1e
6. Juan Garriga ES Yamaha 47.20.57 26e 6. Wayne Rainey USA Yamaha 50.45.82 6e
7. Jean-Philippe Ruggia F Yamaha 47.21.59 11e 7. Kevin Magee AUS Yamaha 50.45.92 7e
8. Toshihiko Honma *2 J Yamaha 47.23.82 1e 8. Christian Sarron F Yamaha 50.48.93 5e
9. Carlos Cardús ES Honda 47.29.69 9e 9. Didier de Radigučs B Yamaha 51.04.96 13e
10. Masumitsu Taguchi J Honda 47.33.43 7e 10. Shunji Yatsushiro J Honda 51.14.03 19e
11. Seigo Kikuchi J Honda 47.33.62 27e 11. Hikaru Miyagi J Honda 51.19.95 15e
12. Kyoji Nanba J Yamaha 47.34.43 23e 12. Ron Haslam GB Honda 51.23.79 10e
13. Carlos Lavado YV Yamaha 47.35.25 10e 13. Patrick Igoa F Yamaha 51.33.28 22e
14. Youichi Yamamoto J Honda 47.43.03 8e 14. Pierfrancesco Chili I Honda 51.42.73 12e
15. Keiji Tamura J Yamaha 47.45.21 2e 15. Osamu Hiwatashi J Suzuki

51.46.29

23e
16. Yoshinari Hori J Honda 47.54.42 12e 16. Shinji Katayama J Yamaha 51.47.36 14e
17. Donnie McLeod GB Rotax 47.54.71 31e 17. Masaru Mizutani J Suzuki 52.08.20 11e
18. Hideshi Tomita J Honda 47.54.97 13e 18. Keiji Kinoshita J Honda 1 ronde 28e
19. Jean-Michel Mattioli F Yamaha 48.09.14 30e 19. Alessandro Valesi I Honda 1 ronde 24e
20. Urs Lüzi CH Honda 48.10.18 25e

Niet gefinished:

21. Jean-François Baldé F Rotax 48.22.60 6e
22. Katsuyosji Kozono J Honda 48.24.48 29e - Raymond Roche F Cagiva Machine 20e
23. Yoshihisa Hasegawa J Yamaha 48.28.96 39e - Rob McElnea GB Suzuki Valpartij 8e
24. Kevin Mitchell GB Yamaha 48.29.46 34e - Katunori Shinozaki J Suzuki Uitgevallen 21e
25. Alberto Puig ES Honda 48.43.54 22e - Norihiko Fujiwara J Yamaha Valpartij 17e
26. August Auinger A Aprilia 48.48.53 37e - Randy Mamola *6 F Cagiva Machine 16e
27. René Delaby B Yamaha 48.50.79 28e - Hisashi Yamana J Suzuki Uitgevallen 27e

Niet gefinished:

- Marco Gentile CH Fior Uitgevallen 26e
- Bruno Casanova I Aprilia Valpartij 24e - Manfred Fisher D Honda Uitgevallen 29e
- Dominique Sarron F Honda Uitgevallen 32e - Shinichi Itoh *7 J Honda Valpartij 9e
- Helmut Bradl D Honda Uitgevallen 35e - Fabio Barchitta I Honda Blessure 25e
- Junya Arai J Yamaha Uitgevallen 18e - Kunio Machii J Yamaha niet gekwal. 30e
- Luca Cadalora I Yamaha Uitgevallen 14e

Niall MacKenzie in Suzuka op weg naar een 4e plek.

- Iván Palazzese YV Yamaha Uitgevallen 38e
- Loris Reggiani I Aprilia Uitgevallen 20e
- Aaron Slight *8 AUS Yamaha Uitgevallen 36e
- Takayoshi Yamamoto J Yamaha Uitgevallen 17e

Niet gestart/geblesseerd:

- Manfred Herweh D Yamaha -- 5e
- Paolo Casoli I Garelli -- 15e
- Harald Eckl D Aprilia -- 33e

Niet aanwezig/geblesseerd:

- Martin Wimmer D Yamaha -- --
- Masahiro Shimizu J Honda -- --
- Reinhold Roth D Honda -- --

 

*1 John Kocinski maakte hier een prima debuut met zijn vijfde plaats. Kocinski werd begeleidt door drievoudig ex-wereldkampioen Kenny Roberts. Kocinski mocht van Roberts een paar Grand Prix rijden in 1988, maar het belangrijkste was nog het Amerikaanse A.M.A. 250cc kampioenschap dit jaar. Kocinski (geboren 20 maart 1967 in Little Rock, Arkansas) won in 1990 de Grand Prix wegracetitel in de 250cc klasse en de Superbiketitel in 1997. Op zeventienjarige leeftijd, was Kocinski reeds fabriekscoureur bij Yamaha in de AMA “Championship Cup” Hij won het Nationale Kampioenschap van de AMA, de “NUMBER ONE” titel van 1987 t/m 1989. Hij won ook de race in de Supersport klasse van 1989 in Daytona, startende van een drieënvijftigste plek in een deelnemersveld van tachtig rijders! 1989 werd zijn debuutjaar in het wereldkampioenschap 500cc. In 1990, won hij op een Roberts Yamaha TZ250, in zijn eerste volledig Grand Prix seizoen, de 250cc titel. Hij stapte daarna volledig over naar de 500cc klasse en eindigde de volgende twee jaar resp. als vierde en derde in het wereldkampioenschap. Kocinski begon 1993 weer in de 250cc klasse, op een Suzuki deze keer. Hij was de allereerste die een Suzuki naar het podium toe reed in de 250cc klasse. Hij scoorde een tweede plaats in de Australische Grand Prix en een derde plek  in de TT van Assen. Assen zou zijn laatste GP in de kwartliterklasse zijn, want halverwege het seizoen stapte John weer over naar de 500cc, na een ruzie met het Suzuki-team. Hij won, met een 500cc Cagiva de GP in Laguna Seca, USA en werd tiende in het eindklassement met slechts vier optredens. Hij opende het seizoen 1994 met winst in Australië en beëindigde het seizoen op een derde plaats totaal. Nadat Cagiva zich uit de Grand Prix terugtrok, begon John Kocinski een totaal andere profsport. Hij wilde professioneel waterskier worden, maar besloot om in 1996 toch weer te gaan racen. De Amerikaan stapte over van de Grand Prix racerij naar het Superbikewereldkampioenschap op een Ducati. Hij won bijna de titel in zijn eerste jaar, ondanks wederom een ruzie met zijn team. Kocinski stapte over naar Honda in 1997 en won de titel met negen keer winst en nog zeven podiums, keerde weer terug naar het 500cc wereldkampioenschap in 1998 en 1999 in het team van Erv Kanemoto maar slaagde er niet in om een race te winnen. Hij deed in 2000 nog mee in het USA kampioenschap van de AMA, en deed de daaropvolgende twee jaar testwerk voor Yamaha, alvorens zich terug te trekken uit de racerij. Daarna werd hij projectontwikkelaar in Beverly Hills, Californië.
*2 Toshihiko Honma reed op een speciale fabrieksmachine de snelste trainingstijd. 

*3 Kevin Schwantz rijdt hier in Japan naar zijn eerste GP-victorie tijdens zijn zevende Grote Prijs.

          

*4 De overwinning van Schwantz betekende de eerste voor Suzuki sinds de GP van Hockenheim 1982 (Randy Mamola)! 
*5 Tadahiko Taira had de snelste tijd gerealiseerd in de 500cc klasse en was daarmee de eerste Japanse coureur die dit voor elkaar kreeg in de 'Koningsklasse'. 

*6 Randy Mamola en zijn teammaat Raymond Roche vielen al snel uit met hun Cagiva's. De nieuwe Cagiva 500 zou pas voor de Grand Prix van Spanje ter beschikking zijn. Mamola kon bij een overwinning met de Italiaanse machine een "extraatje" verdienen in de vorm van een Ferrari Testarossa. Randy voelde zich door Kenny Roberts verraden toen hij uit het team gezet werd, hij had gedacht samen met Kevin Magee dit jaar samen uit te komen voor het Lucky-Strike team. Iedereen ging er nu van uit, dat de zeer populaire Amerikaan voor het grote geld had gekozen, maar hij zei dat hij ook bij Suzuki had kunnen tekenen, naast Kevin Schwantz, en ook voor heel veel geld. Ook had hij, volgens hemzelf, Honda's kunnen krijgen van HCR, als hij, net als hij in 1984 had gedaan toen hij zonder machine's zat, een eigen team zou beginnen. Randy besloot echter voor Cagiva te kiezen, en tekende een contract voor twee jaar, nadat hij al voor alle grote Japanse fabrieken (Suzuki, Honda en Yamaha) had gereden. Hij was ook vier maal vice-wereldkampioen geworden met deze machines. In '80 achter Kenny Roberts en '81 achter Marco Lucchinelli op Suzuki, in '84 achter Eddie Lawson op Honda en dus in '87 achter Wayne Gardner op Yamaha. Weinigen kunnen een indrukwekkender lijstje laten zien, maar helaas ontbrak die titel. In 1988 maakte hij niet alleen met Cagiva de verkeerde keuze, maar ook met zijn banden. Pirelli was nieuw in de wegracerij en kon niet opboksen tegen Dunlop en vooral Michelin. En dat in combinatie met de Cagiva was het net niet. 

*7 Shinichi Itoh had de beschikking over een fabrieks Honda tijdens zijn debuut. 
*8 Aaron Slight (19 januari 1966) stond hier nog aan het begin van zijn loopbaan als wegracer. De Australiër zou in 1990 Australisch kampioen Superbike worden en zich vanaf 1991 gaan toeleggen op het WK. Wereldkampioen zou hij niet worden, maar wel twee keer vice-wereldkampioen en drie maal derde in de eindstand. Ook won hij drie maal (1993-1995) de befaamde 8 Uren race van Suzuka.

 

Cagiva's: Raymond Roche voor Randy Mamola.

Pierfrancesco Chili, Norihiko Fujiwara (#35) & Tadahiko Taira (#6).

Verdere Bijzonderheden:

  • Er werd geen 80cc, zijspan en 125cc verreden in Japan.

  • Niet aanwezig in de 250cc klasse Japan, buiten Martin Wimmer, was ten eerste Masahiro Shimizu, die geblesseerd was. De volgende die afwezig was in 'het land van de rijzende zon' Reinhold Roth, door een scheen- en kuitbeenbreuk, deze had hij opgelopen tijdens een race in Japan in het najaar van 1987. Hij was vlak voor het seizoen wederom geopereerd, omdat de breuk niet wilde genezen. Dit bleek te komen doordat men een schroef met een verkeerde draad had gebruikt! De twee Duitse toppers in de kwartliterklasse zouden echter tijdens de tweede GP in Amerika weer van de partij zijn. Wel aanwezig was Jacques Cornu, die goed genezen was van zijn in de Zweedse GP van '87 opgelopen drievoudige bekkenbreuk.

  • Bruno Casanova, overgestapt van de 125cc (Garelli) naar de 250cc op een Aprilia, kwam tijdens de race ten val.

 

Honda NSR-250 van Anton Mang

Honda NSR-500 van Niall Mackenzie

Cagiva 500 van Randy Mamola

 

Een stukje Cagiva geschiedenis

In 1978 werd de failliete Aermacchi-fabriek (eigendom van Harley-Davidson) in Italië overgenomen door de Castiglioni broers, Claudio en Gianfranco. In oktober werd de fabriek voortgezet met 130 medewerkers i.p.v. de 400 in de oude situatie, onder de naam Cagiva. Waarom de naam Cagiva? Ze noemden hun fabriek/merk naar hun vader: Castiglioni Giovanni uit Varese. Waarom de olifant als handelsmerk? De broers gebruikten deze al jaren als geluksbrenger bij hun andere zaken. De motoren werden op de markt gebracht onder de naam HD-Cagiva. De fabriek had in het verleden nooit een zwaardere machine op de markt gebracht dan een 350cc, maar de broers, lyrisch van GP racen, wilden ook in de Grand Prix racerij de strijd aanbinden met de supersnelle 500cc machines uit Japan. In 1978, nadat MV-Augusta een bod ter overname had afgewezen, begonnen ze met het sponsoren van Marco Lucchinelli op een Suzuki RG500 in de MV kleuren, zonder sponsornamen. 

De Castiglioni broers

Ezio Mascheroni, de man achter het succes van de winnende machines van Walter Villa en Gilberto Milani, een vroegere rijder van de Aermacchi-fabriek, werkten voor de broers aan de Suzuki van Lucchinelli en deden zo veel ervaring op in de 500cc racerij. Ook werden er diverse monteurs weggekocht bij MV. Gaande het seizoen werd de Suzuki verbouwd tot een Cagiva racemachine en aan het einde van het seizoen zaten er bijna geen Suzuki-onderdelen meer op of aan. De eerste echte Cagiva verscheen in 1980 aan de start van de GP in Duitsland, met Virginio Ferrari aan het stuur. Het frame was van de befaamde Nederlandse framebouwer, Nico Bakker. Virginio zou geen al te grote successen boeken met de machines. Diverse andere topcoureurs zouden bij de fabriek in dienst komen in de komende jaren zoals: Jon Ekerold, Juan Garriga, Didier de Radigučs, Ron Haslam, Raymond Roche, Alexander Barros en Randy Mamola. In 1991 werd de meervoudig wereldkampioen Eddie Lawson aangenomen. En hij deed, in 1992, tijdens de verregende Hongaarse GP, wat de broers al die jaren najaagden, winnen op een Cagiva tijdens een 500cc GP. Dit leverde Lawson buiten de eer, ook nog een Ferrari Testarossa op. Een jaar later deed John Kocinski het ook, het kunststukje winnen op een Cagiva, op het circuit van Laguna Seca in Amerika. Dat herhaalde Kocinski een jaar later in Oostenrijk, maar daarna was het afgelopen met het Cagiva-verhaal in de Grand Prix wegracerij.

Podiumplaatsen voor Cagiva
Coureur Jaar Plaats Grand Prix
Randy Mamola 1988 derde België
Eddie Lawson 1991 derde Italië
Eddie Lawson 1991 derde Frankrijk
Eddie Lawson 1992 eerste Hongarije
Doug Chandler 1993 derde Australië
John Kocinski 1993 eerste USA
John Kocinski 1994 eerste Australië
John Kocinski 1994 tweede Maleisië
John Kocinski 1994 derde Spanje
John Kocinski 1994 tweede Frankrijk
John Kocinski 1994 tweede USA
Doug Chandler 1994 tweede Argentinië
John Kocinski 1994 derde Argentinië
John Kocinski 1994 derde GP Europa

 

Eddie Lawson op de Cagiva in 1991.

 

 

 

 

 

Na de inlijving van Ducati, in 1985, werden ook daarvan motoren toegepast. Cagiva verbeterde de Ducati-motoren sterk en binnen korte tijd werd Ducati weer een belangrijk merk. Ook Moto Morini, MV Agusta, TGM en Husqvarna werden uiteindelijk nog aan het concern van de stinkend rijke Castiglioni broers toegevoegd. 

 

 

 

John Kocinski

 

Trainingstijden 250cc Grand Prix USA, circuit Laguna Seca

Pos

Rijder

1e training

2e training

3e training

4e training

1

John Kocinski 1.34.007 1.33.453 1.32.958 1.33.189

2

Jim Filice 1.35.030 1.34.621 1.32.962 1.34.251

3

Dominique Sarron 1.34.541 1.33.423 1.34.236 1.33.121

4

Sito Pons 1.35.002 1.33.921 1.35.173 1.33.178

5

Carlos Lavado 1.35.265 1.33.962 1.33.681 1.33.370

6

Carlos Cardus 1.34.567 1.34.423 1.33.423 1.33.535

7

Jacques Cornu 1.35.736 1.34.172 1.34.234 1.33.489

8

Juan Garriga 1.35.407 1.33.897 1.33.550 1.33.765

9

Bruno Casanova 1.35.125 1.34.942 1.33.747 1.34.503

10

Anton Mang 1.35.403 1.34.836 1.33.762 1.34.028

11

Luca Cadalora 1.34.688 1.33.784 1.34.908 1.34.054

12

Reinhold Roth 1.35.548 1.33.797 1.34.284 1.34.694

13

Bubba Shobert 1.35.344 1.34.776 1.33.977 1.34.616

14

Martin Wimmer 1.35.473 1.35.517 1.34.394 1.34.690

15

Loris Reggiani 1.35.274 1.35.986 1.34.397 1.34.859

16

Donnie McLeod 1.36.342 1.35.599 1.34.417 1.36.336

17

August Auinger 1.36.853 1.35.816 1.34.569 1.34.142

18

Jean-Philippe Ruggia 1.35.158 1.34.633 1.41.133 --

19

Jean-François Baldé 1.36.197 1.34.642 1.36.151 1.35.912

20

Alan Carter 1.36.450 1.34.795 1.35.939 1.34.927

21

Jean-Michel Mattioli 1.35.993 1.35.692 1.35.039 1.34.836

22

Harald Eckl 1.36.546 1.36.072 1.35.230 1.36.144

23

Randy Renfrow 1.36.903 1.35.372 1.35.252 1.35.574

24

Helmut Bradl 1.36.953 1.37.458 1.35.305 1.36.195

25

Urs Lüzi 1.36.914 1.35.585 1.35.698 1.35.409

26

Don Greene 1.35.500 1.37.574 1.36.705 1.35.460

27

Thomas Stevens 1.36.166 1.35.798 1.35.564 1.35.868

28

Alberto Puig 1.36.037 1.36.411 1.35.570 1.35.722

29

Paolo Casoli 1.41.520 1.37.015 1.35.879 1.37.267

30

Andrew Leisner 1.37.780 1.36.469 1.35.953 1.36.303

31

René Delaby 1.36.798 1.36.678 1.36.062 1.36.314

32

Richard Oliver 1.37.435 1.37.117 1.36.510 1.37.315

33

Doug Brauneck 1.38.960 1.39.405 1.37.614 1.36.964

34

Richard Moore -- 1.38.239 1.37.900 1.37.277

35

Luis Lavado -- -- 1.39.632 1.37.384

36

Jonathan Cornwell 1.41.570 1.42.518 1.37.951 1.37.426

Bubba Shobert

 

 

Trainingstijden 500cc Grand Prix USA, circuit Laguna Seca

Pos

Rijder

1e training

2e training

3e training

4e training

1

Wayne Rainey (#17) 1.30.374 1.30.220 1.29.214 1.30.346

2

Eddie Lawson 1.30.066 1.29.947 1.29.611 1.29.466

3

Niall Mackenzie (#5) 1.30.397 1.31.153 1.29.473 1.29.643

4

Kevin Schwantz 1.30.652 1.29.948 1.29.894 1.29.491

5

Kevin Magee 1.30.679 1.30.627 1.30.182 1.29.652

6

Wayne Gardner (#1) 1.30.203 1.29.813 1.29.766 1.30.232

7

Christian Sarron 1.31.458 1.31.069 1.30.385 1.30.366

8

Shunji Yatsushiro 1.31.666 1.31.587 1.31.632 1.31.445

9

Didier de Radigučs 1.33.065 1.32.480 1.32.006 1.31.688

10

Pierfrancesco Chili 1.32.566 1.32.056 1.31.707 1.31.866

11

Rob McElnea 1.32.620 1.32.224 1.32.122 1.31.767

12

Ron Haslam 1.32.633 1.32.584 1.31.793 1.32.019

13

Patrick Igoa 1.32.459 -- -- --

14

Raymond Roche 1.33.332 1.34.083 1.33.704 1.32.475

15

Mike Baldwin 1.33.449 1.32.854 1.32.838 1.33.381

16

Randy Mamola 1.33.462 1.36.048 -- --

17

Alessandro Valesi 1.35.177 1.34.684 1.34.573 1.34.296

18

Marco Gentile 1.34.747 1.35.423 1.35.575 1.34.652

19

John Long 1.41.303 1.40.652 1.41.586 1.41.480

20

Eugene Brown 1.42.740 1.41.593 1.42.365 --

21

William Knott -- -- 1.43.642 1.45.675

22

Russell Bigley -- -- 2.06.297 2.05.225

 

 

10 april 1988, Grand Prix USA, circuit Laguna Seca

250cc (31 ronden, 109.554 km.)

Grid

500cc (40 ronden, 141.360 km.)

Grid
1. Jim Filice *1 USA Honda 48.22.54 2e 1. Eddie Lawson USA Yamaha 1.00.48.07 2e
2. Sito Pons ES Honda 48.32.38 4e 2. Wayne Gardner AUS Honda 1.00.55.61 6e
3. Dominique Sarron F Honda 48.44.23 3e 3. Niall Mackenzie GB Honda 1.00.56.12 3e
4. John Kocinski  *2 USA Yamaha

48.47.87

1e 4. Wayne Rainey USA Yamaha

1.01.02.71

1e
5. Bubba Shobert *3 USA Honda 48.53.11 13e 5. Kevin Schwantz USA Suzuki 1.01.15.53 4e
6. Luca Cadalora I Yamaha 48.55.77 11e 6. Christian Sarron F Yamaha 1.02.07.28 7e
7. Jacques Cornu CH Honda 49.00.26 7e 7. Ron Haslam GB Honda 1.02.18.30 12e
8. Anton Mang D Honda 49.00.57 10e 8. Didier de Radigučs B Yamaha 1 ronde 9e
9. Reinhold Roth D Honda 49.14.39 12e 9. Rob McElnea GB Suzuki 1 ronde 11e
10. Juan Garriga ES Yamaha 49.17.55 8e 10. Mike Baldwin *5 USA Honda 1 ronde 15e
11. Bruno Casanova I Aprilia 49.19.55 9e 11. Alessandro Valesi I Honda 2 ronden 17e
12. Loris Reggiani I Aprilia 49.24.28 15e

Niet gefinished:

13. Jean-Philippe Ruggia F Yamaha 49.31.97 18e - Raymond Roche F Cagiva Uitgevallen 14e
14. August Auinger A Aprilia 49.32.30 17e - Kevin Magee AUS Yamaha Uitgevallen 5e
15. Alan Carter GB Yamaha 49.36.37 20e - Shunji Yatsushiro J Honda Valpartij 8e
16. Randy Renfrow *4 USA Honda 49.48.44 23e - Pierfrancesco Chili I Honda Valpartij 10e
17. Martin Wimmer D Yamaha 49.48.77 14e - Marco Gentile CH Fior Valpartij 18e
18. Donnie McLeod GB Rotax 49.53.11 16e - John Long USA Yamaha Uitgevallen 19e
19. Don Greene USA Honda 1 ronde 26e - Eugene Brown USA Suzuki Uitgevallen 20e
20. Jean-Michel Mattioli F Yamaha 1 ronde 21e - William Knott USA Suzuki niet gestart 21e
21. Helmut Bradl D Honda 1 ronde 24e - Russell Bigley USA Yamaha niet gestart 22e
22. Thomas Stevens USA Yamaha 1 ronde 27e - Randy Mamola USA Cagiva niet gestart 16e
23. Richard Oliver USA Yamaha 1 ronde 32e - Patrick Igoa F Yamaha niet gestart 13e
24. René Delaby B Yamaha 1 ronde 31e

Niet gekwalificeerd:

25. Doug Brauneck USA Yamaha 1 ronde 33e - Freddie Spencer USA Honda -- 23e
26. Jonathan Cornwell CAN Rotax 1 ronde 36e - Vincenzo Casino I Honda -- 24e
27. Luis Lavado YV Yamaha 5 ronden 35e - Fabio Barchitta I Honda -- 25e

Niet gefinished:

- Larry Moreno Vacondio YV Suzuki -- 26e
- Jean-François Baldé F Rotax Uitgevallen 19e - Tony Carey GB

Suzuki

-- 27e
- Alberto Puig ES Honda Uitgevallen 28e - Scott Gray USA

Suzuki

-- 28e
- Urs Lüzi CH Honda Uitgevallen 25e - Jim Poet USA

Suzuki

-- 29e
- Paolo Casoli I Garelli Uitgevallen 29e - David Busby USA Yamaha -- 30e
- Carlos Cardus ES Honda Uitgevallen 6e  
- Harald Eckl D Aprilia Uitgevallen 22e
- Carlos Lavado YV Yamaha Uitgevallen 5e
- Andrew Leisner CAN Aprilia Uitgevallen 30e
- Richard Moore CAN Yamaha Uitgevallen 34e
 

*1 Jim Filice (18 november 1962) rijdt en wint hier direct zijn allereerste (en tevens laatste) Grote Prijs op een Honda NSR-250! De Amerikaan reed op de fabrieksmachine van de geblesseerde Japanner Masahiro Shimizu. Hij had uiteraard wel het voordeel dat hij het circuit als zijn broekzak kon en de rest van de rijders (buiten Shobert en Kocinski) het circuit voor het eerst in hun leven aanschouwden. Het betekende de 200ste overwinning van een Honda in een Grand Prix, op 16-10-2005 scoorde de Japanse fabriek hun 600ste (Dani Pedrosa in Australië). Jim Filice had al een poos niet op een 250cc machine gereden omdat hij in die tijd Superbike races reed in Amerika, des te opmerkelijker dat hij zo goed voor de dag kwam. Filice werd in zijn carričre drie keer kampioen van de A.M.A. 250cc in Amerika in 1991, 1993 & 2001, alle keren op een Yamaha. Ook won hij twee keer de Daytona 250cc 100 miles race (1993 & 1994). De jaren na zijn winst in de GP op Laguna Seca werkte hij als testrijder voor Honda Japan en zo nu en dan deed hij in die hoedanigheid ook wel eens mee aan een GP, maar reed vooral in Japan en Amerika. 

Jim Filice in Leguna Seca op weg naar zijn GP winst.

In 1990 wilde de Hondafabriek hem inzetten in de Grand Prix, maar een ernstig auto-ongeluk weerhield hem hiervan. In 1991 begon hij wel aan het GP-seizoen, maar hij stopte al snel, omdat hij zich lichamelijk nog niet sterk genoeg voelde. Hij zou een jaar uit de roulatie zijn. Filice zou nog wel in 1994 een paar GP's rijden als vervanger voor een geblesseerde coureur (Kenny Roberts Jr.) in 1994 in de 250cc klasse, maar door pech en valpartijen geen rol van betekenis kunnen spelen. In 1996 stopte hij met racen en ging hij in Spanje werken voor kenny Roberts, die in Barcelona een trainingsfacilitie voor wegrace had geopend. Filice deed dit vier jaar, totdat Roberts zijn bedrijf beeindigde. Hij besloot, op 38 jarige leeftijd een comeback te maken en in 2001 werd hij dus nogmaals kampioen in de A.M.A. 250cc.

*2 Don Wayne 'Bubba' Shobert (29 januari 1962) reed evenals zijn landgenoot Filice zijn eerste GP en pas zijn tweede race in de 250cc klasse. Hij reed in Amerika op een 250cc Honda fabrieksmachine van 1987 en stond onder contract bij Honda-Amerika. Bubba was afkomstig uit de dirttack, waar hij in 1985 t/m 1987 de A.M.A. 'Grand National champion' in was (geweest), terwijl hij daarnaast ook in de Superbike klasse reed. Dit seizoen (1988) maakte hij de definitieve overstap naar de A.M.A. Superbikeklasse. Hij werd eind jaren '80 in Amerika gezien als de meest allrounde coureur. Hij won wedstrijden in diverse soorten van motorsport; dirttrack, shorttrack en wegrace. Zijn carričre zou helaas vroeg tot een dramatisch eind komen na de volgende Grand Prix in Amerika, Laguna Seca 1989. In de uitrijronde van de 500cc klasse, kwamen, Bubba Shobert en Kevin Magee met elkaar in botsing, als Magee bezig is met een ‘burn-out’ op het midden van de baan en men niets kan zien door de rookontwikkeling veroorzaakt door het verbrande rubber. Shobert loopt hierbij een ernstige hersenbeschadiging op, die het einde van zijn carričre betekend, na een hele lange revalidatieperiode. 
 

John Kocinski (#80) bij zijn debuut in de GP wegrace in Amerika, hier voor Anton Mang en Sito Pons.

*3 Ook John Kocinski (20 maart 1968) reed zijn eerste GP. Hij was de regerend kampioen van de A.M.A. 250cc in Amerika en reed voor het Nordica Team (Kenny) Roberts. Deze titel zou hij ook dit jaar en en 1989 behalen. Hij had ook in Amerika al diverse Superbike en enduranceraces op zijn naam staan en dat op pas 20-jarige leeftijd. Ook won hij twee keer de Daytona 250cc 100 miles race (1988 & 1989). In 1989 maakte hij tevens zijn debuut in de 500cc GP's en won twee 250cc GP's, in twee optredens (USA & Japan)! Het jaar erop reed hij zijn eerste volledige seizoen om de wereldtitel in de 250cc klasse en wist deze, door zeven van de vijftien races te winnen direct op zijn naam te schrijven. Het jaar daarop, 1991, maakte hij de overstap naar de 'Koningsklasse' en won de allerlaatste GP, die van Maleisië. Ook in 1992 won hij de laatste GP van het seizoen, maar nu in Zuid-Afrika. Dit allemaal nog onder de vlag van het Marlboro Team Roberts. In 1993 maakte hij dan de overstap naar Cagiva en schonk de Castiglioni broers dat jaar en in 1994, elk een GP-overwinning. Toen Cagiva zich aan het einde van het seizoen van 1994 uit de wegracerij terugtrok, begon Kocinski een carričre als professioneel waterskiër. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en hij maakte in 1996 zijn rentree in de motorsport in de 'World Superbike Series'. Het eerste jaar eindigde hij op Ducati als vice-wereldkampioen om een jaar later, maar nu op Honda, de titel voor zich op te eisen. Hij keerde voor de seizoenen 1998 en 1999 terug in de GP's met Erv Kanemoto als tuner, zoals in de 'good old days', maar wist geen race meer te winnen. Daarna reed hij nog in de A.M.A. kampioenschappen en testte een paar jaar voor Yamaha, voor hij zijn 'fiets' in de wilgen hing. Hij had vele races op zijn naam geschreven, waaronder negen in de 250cc en vier in de 500cc GP's als zijn beste prestaties.

*4 Randy Renfrow  (9 april 1956 - 9 augustus 2002) reed hier in Amerika de enige Grand Prix in zijn raceloopbaan. Renfrow was drievoudig nationaal kampioen in Amerika. Hij won in totaal 17 AMA races in vier verschillende klassen. In de Daytona AMA 250, bijprogramma van de Daytona 200, reed hij vijf maal naar een podiumplek. In 2002 kwam hij om het leven, doordat hij een hersenbeschadiging opliep na een val van een trap. Hij overleed na drie dagen in het ziekenhuis. Renfrow was net aan het herstellen van zware blessures die hij opliep na een race op zijn favoriete Daytonacircuit, in maart.
*5 Mike Baldwin, in 1987 nog onder contract bij Kenny Roberts, reed in Laguna Seca op de NS500 uit 1987 van Pierfrancesco Chili. In principe had Fabio Barchitta op deze machine moeten zitten, maar hij brak in Japan zijn schouder. Team Katayama had nu Baldwin ingehuurd voor een paar GP's, totdat Barchitta weer fit was.

    

Verdere Bijzonderheden:

Niall McKenzie in Amerika op weg naar een mooie derde plaats aan de finish.

Shunji Yatsushiro

Pierfrancesco Chili 

Er werd geen 80cc, zijspan en 125cc verreden in Amerika.

Van de slechts 17 starters in de 500cc kwamen er maar 11 aan de finish. Pierfrancesco Chili en Shunji Yatsushiro maakten een schuiver in de race en Randy Mamola en Patrick Igoa kwamen door een valpartij in de training niet aan de start. Ook Niall McKenzie was gevallen in de training, maar scoorde een mooie derde plaats, na enige tijd zelfs aan de leiding te hebben gelegen. Marco Gentile kwam aan het einde van de race ten val.

 

 

 

 Trainingstijden 80cc Grand Prix Spanje, circuit Jarama

Pos

Rijder

Snelste tijd

1

Jorge Martínez 1.38.328

2

Stefan Dörflinger 1.39.239

3

Karoly Juhasz 1.40.565

4

Alex Crivillé 1.40.831

5

Herri Torrontegui 1.40.831

6

Manuel Herreros 1.41.053

7

Peter Öttl 1.42.055

8

Hubert Abold 1.43.419

9

Giuseppe Ascareggi 1.43.466

10

Ian McConnachie 1.43.963

11

Bogdan Nikolov 1.44.148

12

Gabriele Gnani 1.44.314

13

Günter Schirnhofer 1.44.706

14

Serge Julin 1.44.886

15

Jos van Dongen 1.44.914

16

René Dünki 1.45.021

17

Jaime Mariano 1.45.808

18

Reiner Koster 1.45.810

19

Paolo Priori 1.46.127

20

Jacques Bernard 1.46.177

21

Stuart Edwards 1.46.201

22

Adrie Nijenhuis  1.46.613

23

Heinz Paschen 1.46.774

24

Stefan Brägger 1.46.791

25

Paul Bordes 1.47.193

26

Javier Arumi 1.47.459

27

Salvatore Milano 1.47.797

28

Emilio Palencia 1.47.798

29

Joaquin Gali 1.48.332

30

Jose Saez 1.48.477

31

Juan Esteve 1.48.879

32

Jorge Cabanes 1.49.028

33

Antonio Sanchez 1.49.740

34

Philippe Desmet 1.49.875

35

José Sangrador 1.49.895

36

Dennis Batchelor 1.50.522

37

Chris Baert 1.50.718

38

Thomas Engl 1.51.580

39

Fabriche Roy 1.54.501

40

Juan Escuder 1.56.995

41

Luis Metello 2.02.964
 

 Trainingstijden 125cc Grand Prix Spanje, circuit Jarama

Pos

Rijder

Snelste tijd

1

Jorge Martínez 1.35.550

2

Ezio Gianola 1.36.128

3

Johnny Wickström 1.36.680

4

Fausto Gresini 1.36.707

5

Julian Miralles 1.36.977

6

Gastone Grassetti 1.37.133

7

Luis Miguel Reyes 1.37.519

8

Hans Spaan 1.37.541

9

Lucio Pietroniro 1.37.578

10

Stefan Dörflinger 1.37.678

11

Adi Stadler 1.37.700

12

Kohji Takada 1.37.731

13

Gerhard Waibel 1.37.835

14

Rafael Roses 1.37.946

15

Stefan Prein 1.38.016

16

Mike Leitner 1.38.115

17

Hisashi Unemoto 1.38.115

18

Esa Kytölä 1.38.265

19

Manuel Herreros 1.38.486

20

Jean-Claude Selini 1.38.547

21

Mandy Fisher 1.38.559

22

Juan Ramon Bolart 1.38.563

23

Paul Bordes 1.38.593

24

Heinz Lüthi 1.38.614

25

Corrado Catalano 1.38.708

26

Krysztof Galatowicz 1.38.802

27

Bady Hassaine 1.38.876

28

K.D. Kindle 1.38.896

29

Manuel Hernández 1.38.932

30

Claudio Macciotta 1.39.013

31

Stefano Bianchi 1.39.099

32

Andrés Sanchez 1.39.306

33

Robin Appleyard 1.39.471

34

Thierry Feuz 1.39.551

35

Pascal Serra 1.39.699

36

Fernando Nicolas 1.39.743

37

Pierpaolo Bianchi 1.39.865

38

Serge Julin 1.39.927

39

Jussi Hautaniemi 1.39.959

40

Karl Dauer 1.39.972

41

Christian Le Badezet 1.40.245

42

Taru Rinne   1.40.286

43

Hubert Abold 1.40.300

44

Ian McConnachie 1.40.643

45

Hĺkan Olsson 1.40.699

46

Marco Cipriani 1.40.758

47

Günther Schirnhofer 1.41.205

48

Paolo Scappini 1.41.359

49

Jos van Dongen 1.41.628

50

Robin Milton 1.41.708

51

Peter Baláz 1.43.327

52

Daniel Lanz 1.44.170

53

Flemming Kistrup 1.48.147

54

Stuart Edwards 1.49.127

55

Reiner Koster 1.49.714

56

Dario Marchetti 1.49.764

57

Chris Baert 1.51.991
 

 Trainingstijden 250cc Grand Prix Spanje, circuit Jarama

Pos

Rijder

Snelste tijd

1

Carlos Cardus 1.29.507

2

Sito Pons 1.29.620

3

Jacques Cornu 1.29.771

4

Juan Garriga 1.29.773

5

Anton Mang 1.29.795

6

Carlos Lavado 1.29.945

7

Reinhold Roth 1.29.950

8

Dominique Sarron 1.30.131

9

Loris Reggiani 1.30.173

10

Jean-François Baldé 1.30.191

11

Jean-Philippe Ruggia 1.30.570

12

Luca Cadalora 1.30.615

13

Manfred Herweh 1.30.689

14

Donnie McLeod 1.30.730

15

Jean-Michel Mattioli 1.30.928

16

Martin Wimmer 1.31.045

17

Masahiro Shimizu 1.31.285

18

Bruno Casanova 1.31.289

19

Iván Palazzese 1.31.365

20

Javier Cardelus 1.31.529

21

Stefano Caracchi 1.31.584

22

Alberto Puig 1.31.588

23

Engelbert Neumair 1.31.619

24

Maurizio Vitali 1.31.667

25

August Auinger 1.31.681

26

Paolo Casoli 1.31.840

27

Harald Eckl 1.32.055

28

Patrick v/d Goorbergh 1.32.075

29

Thierry Rapicault 1.32.113

30

Massimo Matteoni 1.32.136

31

Urs Lüzi 1.32.212

32

Alain Bronec 1.32.234

33

Helmut Bradl 1.32.298

34

Kevin Mitchell 1.32.299

35

Guy Bertin 1.32.404

36

Gary Cowan 1.32.511

37

Christian Boudinot 1.32.544

38

Bruno Bonhuil 1.32.544

39

René Delaby 1.32.640

40

Urs Jücker 1.32.776

41

Jochen Schmid 1.32.778

42

Bernard Haenggeli 1.32.876

43

Hans Lindner 1.33.164

44

Siegfried Minich 1.33.188

45

Juan Lopez 1.33.290

46

Jean Foray 1.33.434

47

Juan Bravo 1.33.576

48

Hervé Duffard 1.33.623

49

René Zanata 1.33.887

50

Ivan Troisi 1.33.921

51

Eddy Laycock 1.34.013

52

Roland Busch 1.34.118

 

24 april 1988, Grand Prix Spanje, circuit Jarama 

80cc (22 ronden, 72.864 km.) 

Grid

125cc (28 ronden, 92.736 km.) 

Grid
1. Stefan Dörflinger CH Krauser 36.58.81 2e 1. Jorge Martínez ES Derbi 45.20.86 1e
2. Jorge Martínez ES Derbi 37.03.93 1e 2. Julian Miralles *1 ES Honda 45.38.26 5e
3. Alex Crivillé ES Derbi 37.05.85 4e 3. Gastone Grassetti I Honda 45.40.75 6e
4. Manuel Herreros ES Derbi

37.20.34

6e 4. Fausto Gresini I Garelli

45.40.98

4e
5. Peter Öttl D Krauser 37.44.01 7e 5. Adi Stadler D Honda 45.42.90 11e
6. Herri Torrontegui ES Autisa 37.44.39 5e 6. Gerhard Waibel D Honda 45.56.66 13e
7. Karoly Juhasz H Krauser 37.50.42 3e 7. Hisashi Unemoto J Honda 45.56.80 17e
8. Bogdan Nikolov BG Krauser 38.20.15 11e 8. Lucio Pietroniro B Honda 45.59.66 9e
9. Serge Julin B Casal 38.33.25 14e 9. Kohji Takada J Honda 45.59.84 12e
10. Ian McConnachie GB Autisa 38.33.52 10e 10. Hans Spaan *2 NL Honda 46.11.39 8e
11. Jos van Dongen NL Casal

1 ronde

15e 11. Heinz Lüthi CH Honda 46.13.15 24e
12. Günter Schirnhofer D Krauser

1 ronde

13e 12. Manuel Hernández ES Honda 46.15.78 29e
13. Jacques Bernard B Fantic

1 ronde

20e 13. Stefan Prein D Honda 46.24.57 15e
14. Hubert Abold D Krauser

1 ronde

8e 14. Stefan Dörflinger CH Honda 46.35.38 10e
15. Javier Arumi ES Krauser

1 ronde

26e 15. Paul Bordes F Honda 46.52.84 23e
16. Reiner Koster CH Casal

1 ronde

18e 16. Juan Ramon Bolart ES Cobas 46.53.09 22e
17. Adrie Nijenhuis  NL Casal

1 ronde

22e 17. Mandy Fisher A Rotax 46.56.75 21e
18. Antonio Sanchez ES Cobas

1 ronde

33e 18. Krysztof Galatowicz GB Honda 47.14.95 26e
19. Jorge Cabanes ES Autisa

1 ronde

32e 19. Claudio Macciotta I Honda

1 ronde

30e
20. Jose Saez ES Autisa

1 ronde

30e 20. Bady Hassaine ALG Honda

1 ronde

27e
21. Juan Esteve ES Autisa

2 ronden

31e 21. Thierry Feuz CH Rotax

1 ronde

34e
22. Philippe Desmet F Autisa

2 ronden

34e 22. Robin Appleyard GB Honda

1 ronde

33e
23. Dennis Batchelor GB Krauser

2 ronden

36e 23. Stefano Bianchi I Cardati

1 ronde

31e

Niet gefinished:

24. Pascal Serra F Honda

1 ronde

35e
- Giuseppe Ascareggi I BBFT Uitgevallen 9e 25. K.D. Kindle USA Honda

1 ronde

28e
- Jaime Mariano ES Cobas Uitgevallen 17e

Niet gefinished:

- Heinz Paschen D Kiefer Uitgevallen 23e - Ezio Gianola I Honda Uitgevallen 2e
- Gabriele Gnani I Gnani Uitgevallen 12e - Esa Kytölä SF Honda Uitgevallen 18e
- Stefan Brägger CH Casal Uitgevallen 24e - Corrado Catalano I Aprilia Uitgevallen 25e
- José Sangrador ES Autisa Uitgevallen 35e - Johnny Wickström SF Honda Valpartij 3e
- Emilio Palencia ES Arbizu Uitgevallen 28e - Mike Leitner A LCR Uitgevallen 16e
- Joaquin Gali ES Krauser Uitgevallen 29e - Manuel Herreros ES Derbi Uitgevallen 19e
- Salvatore Milano I Krauser Uitgevallen 27e - Rafael Roses ES Matrakit Uitgevallen 14e
- Paul Bordes F RB Uitgevallen 25e - Fernando Nicolas ES Cobas Uitgevallen 36e
- Stuart Edwards GB Casal Uitgevallen 21e - Andrés Sanchez ES Rotax Uitgevallen 32e
- René Dünki CH Krauser Uitgevallen 16e - Jean-Claude Selini F Honda Uitgevallen 20e
- Paolo Priori I Krauser Uitgevallen 19e - Luis Miguel Reyes ES Garelli Uitgevallen 7e

Niet gekwalificeerd:

Niet gekwalificeerd:
- Chris Baert B Casal -- 37e - Pierpaolo Bianchi I Cagiva -- 37e
- Thomas Engl D Krauser -- 38e - Serge Julin B Rotax -- 38e
- Fabriche Roy ES Autisa -- 39e - Jussi Hautaniemi SF Honda -- 39e
- Juan Escuder ES Autisa -- 40e - Karl Dauer A Hummel -- 40e
- Luis Metello ES Autisa --