Didier de Radiguès aan het testen op de Chevallier-Honda...

en Marco Lucchinelli op de Cagiva.

Gallina-HB-Team met achter de fabrieks-Suzuki Sergio Pellandini, Roberto Gallina & Franco Uncini.

25 maart 1984, Grand Prix Zuid-Afrika, circuit Kyalami

250cc (28 ronden, 114.912 km.)

500cc (30 ronden, 123.120 km.)

Grid

47.39.5

53.38.2

Niet gefinished:

34 deelnemers/23 finishers

Slechts 18 deelnemers/13 finishers

• Er werd geen 80cc, 125cc en zijspanrace verreden in Zuid-Afrika.

• De races in Zuid-Afrika werden onder zeer slechte (regen) omstandigheden verreden. Dit resulteerde vooral in de kwartliterklasse in flink wat buitelingen tijdens de races en de trainingen (o.a. Thierry Espié, Roland Freymond, Kevin Hellyer(Zaf), Harald Eckl, Thierry Rapicault, Hervé Guilleux).

• Alan North de symphatieke Zuid-Afrikaan, die jarenlang gesponsord was door de Nederlander Hennie ten Dam, was gestopt met de wegracerij. Het was voor hem bijna niet meer mogelijk om op een normale manier aan een visum te komen, dit visum dat hij door de toenmalige boycot van Zuid-Afrika (politieke redenen) nodig had. Vandaar dat hij het bijltje erbij neer gooide. Alan North was een zeer begenadigd coureur, die in de 250 & 350cc menigmaal de fabriekscoureurs naar huis reed met zijn privé-machines. Het was dat hij vanwege zijn Zuid-Afrikaanse paspoort nooit Joegoslavië, Zweden en Tsjecho-Slowakije in mocht, anders had hij waarschijnlijk zeker wel in de top drie beland of wereldkampioen geworden. Alan won één GP in zijn carrière (350cc Imola 1977). 

*1 Direct de eerste overwinning voor het Nederlandse Huvo-Casal team door Pierpaolo Bianchi.

*2 Jorge "Aspar" Martínez (29 augustus 1962) neemt dit jaar voor het eerst deel aan een volledig GP-seizoen. Zijn eerste overwinning (TT Assen '84) zal niet lang wegblijven. In 1982 & 1983 had hij al aan zijn thuis GP's deelgenomen en zijn eerste punten gepakt. In 1986, 1987 en 1988 zal hij de wereldtitels in de 80 cc moeiteloos opeisen. In 1988 slaat hij een dubbelslag door eveneens de titel in de 125cc te pakken. In 1997 beeindigde hij zijn raceloopbaan en begon zijn eigen raceteam, Aspar Racing Team, met Alex de Angelis als rijder. Op zijn naam staan 21 overwinningen in de 80cc en 15 in de 125cc. 

 *3 Luca Cadalora (17 mei 1963) reed dit jaar zijn eerste GP's (dit was zijn allereerste) en direct al diverse malen in de punten. Hij zou tot 2000 actief blijven in de wegracerij. In 1986 wint hij zijn eerste GP's in de 125cc klasse en zal dat jaar ook de titel pakken, waarna hij een stapje hoger gaat naar de 250cc in 1987. In 1988 als lid van het Agostini-Marlboroteam wint hij zijn eerste twee GP's in de kwartliterklasse. Vele overwinningen later grijpt hij ook hier de wereldtitel (1991), nu in dienst van het Kanemoto-Rothmansteam. Het jaar erop prolongeert hij "met twee vingers in zijn neus" de titel. Hij wordt door Kenny Roberts, van het Marlboro Team Roberts, gevraagd om bij de elite (de 500cc) te komen rijden in 1993 en dit doet hij. Iedereen denkt dat hij ook deze titel zal veroveren, zeker als hij dat jaar direct twee GP's winnend afsluit. Hij zal deze titel echter niet op zijn lijstje kunnen bijschrijven. Ook voornamelijk omdat hij in die jaren met de veelvraat, de Australiër Michael Doohan, te maken krijgt. Hij zal bij diverse teams totaal acht 500cc GP's weten te winnen en één maal tweede en twee maal derde worden in de eindstand. In 2000 stopt hij na de Tjechische GP waar hij één puntje pakt. Typisch een coureur die een paar jaar (drie) te lang doorging.

*4 Neil Robinson (1963 - † 13 septemer 1963) was een groot talent. Hij was in 1983 Brits 250cc kampioen geworden en leek het ook in de GP's wel te gaan redden. Eerst in de 125cc en later in de 500cc klasse. Het zou allemaal niet zo ver komen. Neil kwam ten val tijdens wedstrijden op het Engelse Scarborough circuit, brak zijn been en wat erger was, hij liep zware hersenbeschadigingen op, waaraan hij in het ziekenhuis zou overlijden. Zijn oudere broer, Donnie, zou op gevorderde leeftijd om het leven komen tijdens de beruchte North West 200 races in 1999.

  *5 Fausto Ricci (13 maart 1961) wint hier in zijn debuut Grand Prix direct zijn eerste en enige Grand Prix met een productie Yamaha! En dat in een carrière die tot 1994 zal lopen! Heel bijzonder.

  *6 Wayne Rainey (23 oktober 1960) rijdt hier eveneens zijn allereerste GP en direct naar het podium en dat na een zeer slechte start. De Amerikaanse Superbikekampioen van 1983 had overigens bijna niet mogen starten. Hij werd in het programmaboekje aangeprezen als zijnde de volgende topper uit Amerika, maar men had hem niet opgenomen in de deelnemerslijst! Er moest een stemming aan te pas komen of hij wel of niet mocht deelnemen! Rainey kwalificeerde zich als veertiende terwijl zijn teamgenoot, Alan Carter, zich niet voor de race wist te kwalificeren. De concurrentie in de 250cc klasse was dan ook moordend in deze jaren en de races ongemeen spannend. Rainey zou vooral in de 500cc klasse furore gaan maken en vele overwinningen en drie wereldtitels (van 1990-1992) behalen, totdat hij in de Italiaanse GP van 1993 ten val komt en daarbij voor de rest van zijn leven verlamd raakt. De man die bijna nooit viel zal vanuit zijn rolstoel nog een tijd teammanager zijn.

*7 Teruo Fukuda raakt bij zijn val zwaar geblesseerd en zal het gehele seizoen aan zich voorbij moeten laten gaan. In het begin van het seizoen 1985 zal hij tijdens trainingen beide benen breken...

  *8 Wayne Gardner (11 oktober 1959) rijdt hier flink in de punten. De Australiër was in Engeland al zeer bekend, vooral door zijn Superbikeraces. In Europa was hij vooral bekend door zijn deelname aan de TT van Assen in 1983 waarbij hij de gevallen Franco Uncini vol op zijn hoofd raakte. Op Grand Prix niveau had Wayne nog niet zo veel ervaring, maar hij zou al snel een fabriekcontract bij Honda vergaren en in 1987 de titel voor zich opeisen. 

• Er werd geen zijspanrace verreden in Italië.

• Sonauto-Gauloisesteamgenoten Christian Sarron en Thierry Rapicault gingen tijdens de 250cc race beiden op dezelfde plaats onderuit. Ook o.a. wereldkampioen Carlos Lavado (ging nog wel verder, maar kwam niet verder dan de 15e plek) en Massimo Matteoni kwamen ten val. Ook bij Derbi volgden beide teamgenoten Ricardo Tormo en Jorge Martinez elkaars voorbeeld, door het asfalt van naderbij te gaan bekijken.

6 mei 1984, Grand Prix Spanje, circuit Jarama

80cc (22 ronden)

125cc (28 ronden) 

48.50.01

250cc (31 ronden)

500cc (37 ronden)

49.06.30

57.55.54

49.53.63

Niet gefinished:

uitval:

• Er werd geen zijspanrace verreden in Spanje.

• Freddie Spencer had weer veel last gekregen van een blessure aan zijn beide voeten die hij tijdens de training in Zuid-Afrika had opgelopen en tijdens internationale races op Donington nogmaals tijdens een val had geblesseerd. Hij kon niet aan de race deelnemen in Spanje, wat hij heel laat aan het team mededeelde. later in zijn loopbaan zou blijken dat Freddie een lage pijngrens had en zijn veelbelovende (en toch imposante carrière) zou na zijn topjaar 1985 uitgaan als een nachtkaars. En dit ondanks diverse (mislukte) rentrees. Eddie Lawson spinde er garen bij en maakte het gat met Spencer z.s.m. onoverbrugbaar dit jaar.

• Nog een grote afwezige in Spanje, tenminste op het circuit, was Ricardo Tormo. De kleine Spanjaard had diverse zware blessures opgelopen nadat hij enige weken voor de GP was aangereden door een automobiliste. Hij was op een (afgesloten) industrieterrein aan het trainen met zijn 80cc Derbi toen de vrouw, volgens zeggen, schrok van de heftig zwaaiende (om te waarschuwen) besmeurde monteurs. Ze was bang aangerand te worden en gaf vol gas. Op dat moment kwam Ricardo met een flinke gang voorbij... Uiteindelijk zou dit voorval het einde betekenen van Ricardo Tormo in de wegracerij. 

• Op het circuit van Jarama liepen overigens nogal wat geblesseerde rijders rond te strompelen. Wayne Rainey had last van gebroken middenvoetbeentjes, opgelopen tijdens races in Engeland op Donington Park. Tijdens het begin van de GP gingen Hervé Guilleux en Alfonso Garcia, ook nog vlak voor hem hard onderuit. Wayne besloot het daarna rustig aan te doen en één puntje was zijn deel. Thierry Rapicault (val Misano) en Stefan Dörflinger (val trainingen Hockenheim) liepen eveneens strompelend door het Spaanse rennerskwartier.

• De Zweedse 500cc rijder Peter Sköld brak zijn been in de trainingen en Virginio Ferrari deed hetzelfde. De Italiaanse Yamahafabrieksrijder kon op de een of andere manier niet meer meekomen. Hij had dezelfde machines ter beschikking als Eddie Lawson, maar zette er geen prestaties mee neer. Ondanks zijn gebroken been zou hij de volgende GP in Oostenrijk echter wel gewoon weer van de partij zijn. Zij waren niet de enige 500cc coureurs die onderuit gingen op het Spaanse asfalt. Ook Wolfgang von Muralt, Massimo Broccoli en Didier de Radiguès volgden dit slechte voorbeeld al heel vroeg in de race. 

• Het aantal deelnemers aan de 80cc was historisch laag in Spanje. Slechts 26 rijders namen aan de training deel en daarvan wisten zich er maar 22 voor de race te plaatsen. Theo Timmer werd in het begin al uit de race gereden door de Spanjaard Manuel Herreros. 

20 mei 1984, Grand Prix Oostenrijk, Salzburgring

80cc

250cc 

500cc 

Grid

Niet gefinished:

uitval:

• Zijspanrace werd gewonnen door Egbert Streuer/Bernard Schnieders.

• Er werd geen 125cc verreden in Oostenrijk.

• Voor het eerst sinds 1971 stond de lichtste wegraceklasse weer op het programma in Oostenrijk. Toen uiteraard de 50cc en nu de 80cc. Dit was niet echt verstandig, omdat de Salzburgring nu eenmaal de snelste baan is in het GP-gebeuren en de snelheidsverschillen juist in de lichtste klasse erg groot waren. Volgens de reglementen hadden zich slechts twaalf rijders voor de race geplaatst (toegestaan 7% van de snelste tijd). Men liet daarom alle 32 rijders maar van start gaan.

• In de 250cc plaatsten 34 rijders zich binnen twee seconden, dit om aan te geven hoe close het racen was in deze klasse.

27 mei 1984, Grand Prix Duitsland, circuit Nürburgring.

80cc (18 ronden, 81.756 km.)

125cc (23 ronden, 104.466 km.)

38.02.00

44.46.34

46.27.33

Niet gefinished:

Niet gefinished:

Begin van de 125cc race met o.a.: Fausto Gresini (#8), Maurizio Vitali (#4), Hans Müller (#5), Luca Cadalora (#22), Eugenio Lazzarini (#3), Bruno Kneubühler (#2), Helmut Lichtenberg (#66), Johnny Wickström (#6), Jean-Claude Selini (#12) en Domenico Brigaglia (#57).