De nieuwe Honda 500cc RS machine van Corrado Tuzii.

Jean-François Baldé blij met zijn tweede overwinning in de 250cc klasse na Argentinië 1981.

*1 Hervé Guilleux (15 februari 1956) zijn beste resultaat tot dan toe. Blij was hij er niet echt mee, want hij was woest na de race. Hij zei diverse keren geblokkeerd te zijn door Jean-François Baldé (29 december 1950) en Didier de Radiguès (27 maart 1958), de Chevallier-teamgenoten, die met Guilleux in een driemans kopgroepje zaten. Op het einde hield De Radiguès hem af en reed Baldé naar de overwinning. Daarna kwam de Fransman, op de streep, ook nog een halve meter te kort om de Belg van de tweede plek af te houden. Hij maakte een schoppende beweging naar Didier toen ze de finish passeerden. Na de race weigerde hij ook de felicitaties van de teamgenoten en werden er nog flink wat verwensingen e.d. aan het adres van de Chevallierrijders geplaatst. Guilleux was in 1982 vice-wereldkampioen geworden in de endurance, samen met zijn landgenoten Patrick Igoa en Jean Lafond.

Hoofdrolspelers in de 250cc klasse in Zuid-Afrika, v.l.n.r.:  Jean-François Baldé, Didier de Radiguès en Hervé Guilleux.
Foto rechts: De Radiguès voor Guilleux & Baldé in Zuid-Afrika.

*2 Carlos Lavado was weer "geheel" genezen van zijn enkelblessure van het seizoen 1982, die hij had opgelopen in Misano. En dat terwijl er enige tijd sprake was dat hij niet meer zou kunnen racen. Hij reed enige tijd op kop en zakte toen langzaam af naar de zevende positie. later vertelde hij dat de vering niet goed was en de motor ging glijden en dat hij liever een lagere plaats dan te veel risico nam! Hij was van meer dingen genezen die afgelopen winter, want de oude Lavado ging nooit op zeker, maar alleen voor het hoogste, met vaak alle gevolgen van dien.

  *3 Thierry Rapicault zijn eerste punten uit zijn raceloopbaan. 

Thierry Rapicault

  *4 De debutant, Eddie Lawson, in de 500cc klasse, pakt zijn eerste punten in de wegracerij, met zijn Yamahafabrieksmachine. In 1980 had hij twee internationale wedstrijden gereden in Europa met een 500cc Yamaha (Ammerzoden en Chimay (B). In 1981 reed hij voor het eerst GP's en wel in de 250cc van Hockenheim, Monza en Paul Ricard. Dit deed hij met een 250cc Kawasaki, waarbij hij een contract had. Alle drie de GP's viel hij uit. Hij zou nog veel van zich doen horen en spreken de komende jaren.

*6 Gary Lingham was in Groot-Brittanië in die tijd een van de beste wegracers die ze hadden. Hij pikte ook regelmatig een GPtje mee, maar boekte geen bijzondere prestaties. Op 5 juni 1998 werd Lingham in Engeland veroordeelt tot 18 jaar gevangenisstraf vanwege diverse drugsdelicten.

*7 Voor de race zag men Takazumi Katayama, en zijn monteur, bezig met het bekloppen van zichzelf en zijn Honda, met vier heilige stenen. Dit was om het noodlot buiten de deur te houden. Het hielp hem niet, want een paar ronden voor het einde van de race tuimelde de Koreaanse Japanner van zijn motorfiets. Hij kneusde alleen een paar ribben, dus misschien had het wel een beetje geholpen...

*8 Leandro Beccheroni brak bij zijn valpartij een paar ribben.

Debuterend  in de 500cc klasse op een fabrieks-Honda, Ron Haslam.

Marco Lucchinelli in zijn nieuwe outfit.

Freddie Spencer naar de winst

*1 Stefan Dörflinger kwam voor de start van de 50cc klasse bij een gesloten hek en moest wat lichamelijk "geweld" gebruiken om nog toe gelaten te worden tot het parcours. Er werden, door de zeer koude baan, twee i.p.v. één opwarmrondes verreden en de nog boosachtige Zwitser kwam in de tweede ronde ten val. Hij had hier echter weinig van, want nadat het startveld was vertrokken, reed hij weg van zijn companen en men zag hem, als men niet gedubbeld werd, bij de finish pas weer terug.

*2 Hans Koopman maakte een prachtig GP-debuut in Frankrijk. Ook Paul Rimmelzwaan (5e en beste prestatie ooit), George Looijesteijn (6e) en Henk Timmer (8e) deden het erg goed. Vier Nederlanders in de punten! In de 125cc klasse deden de Nederlanders het een stuk minder. Bij Hans Spaan brak de krukas, terwijl Anton Straver en Henk van Kessel ten val kwamen. 

Valpartij van Angel Nieto in Frankrijk in de "maak".

Nog slechter deed de wereldkampioen van 1982, Angel Nieto het op het koude circuit van Le Mans. Hij kwam met zijn Garelli ten val tijdens de training en deed dat in de race nog een keer dunnetjes over! Ook in de 250cc training ging hij nog een keer onderuit. Zijn teamgenoot Eugenio Lazzarini, haalde ook de finish niet. Slechte dag voor de onverslaanbare Garelli's. Nu was de 125cc een prooi voor Ricardo Tormo op zijn nieuwe MBA productiemachine. Er waren slechts twee van deze nieuwe machine's verkocht. De ene aan Tormo en de andere aan Maurizio Vitali, en die werd derde!

Tormo, Lazzarini en Nieto.

Een hele jonge Alan Carter

*3 Alan Carter (19 augustus 1964) wint hier, als jongste GP-winnaar ooit op dat moment, zijn eerste GP. Het was de tweede GP die hij reed, nadat hij in Kyalami zijn debuut had gemaakt. Men verwachtte heel erg veel van hem als de Britse kampioen van de Yamaha R350 klasse, de standaard klasse, die ook in Nederland begin jaren 80 erg populair was. Alan Carter werd Brits kampioen in deze klasse in 1982 en maakte de overstap naar de GP’s in 1983. Alan was tevens de jongste zoon van de in Engeland zeer bekende Mal Carter, de man die o.a. Ron Haslam groot had gemaakt als sponsor en begeleider. Een grotere "boer" was er overigens bijna niet te vinden in de racerij, als deze Mal Carter. In elke zin gebruikte hij wel een keer of wat het woord 'fucking' en toen zijn 18-jarige zoon over de finish kwam als winnaar, zei hij: ,,Thank God  that we geared the bike down for the little bastard!". Mal Carter was zelf ook nog een poosje in de wegracerij actief geweest. De enige die hem in die tijd kon verslaan, volgens hemzelf, was Phil Haslam, een van de oudere broers van Ron Haslam. Zodoende begon Mal Carter Phil te sponsoren. De naam van het team: Pharaoh, de naam van de garage van Carter. Eerst reden ze allebei nog, maar uiteindelijk was dit niet te betalen en werd alleen Haslam nog gesponserd en stopte Carter zelf met racen.

*4 Thierry Rapicault behaalde hier in zijn thuis GP de beste prestatie in zijn kortstondige motorsportloopbaan. Hij was in 1982 Frans kampioen geworden in de Yamahacup en vice-kampioen in de EK. De wereldkampioen, Jean-Louis Tournadre, zat er overigens zowaar weer goed bij op een tweede plaats, totdat hij onderuit ging. Hier knapte zijn zelfvertrouwen denk ik helemaal niet van op, want hij zou nooit meer een punt scoren in het WK en aan het einde van het seizoen stoppen. 

*5 Didier de Radiguès sloeg alles kwa valpartijen op Le Mans, hij kwam tijdens de 250 en 500cc in actie en wist tijdens de trainingen tot vier keer toe niet op zijn machine's te blijven zitten!

*6 Carlos Cardus (26 september 1959) rijdt hier zijn tweede GP, nadat hij in Kyalami zijn debuut had gemaakt. Hij zou in 1983 ook deelnemen aan de EK races in de 250cc klasse en daarin Europees kampioen worden.

Vele bekende namen wisten zich niet te plaatsen voor de 250cc race in Frankrijk. De meest opzienbarende: De Fransman Hervé Guilleux, derde tijdens de eerste Grand Prix in Zuid-Afrika. Hij viel maar liefst drie keer van zijn Kawasaki (ex Jean-Francois Baldé) en kwam niet verder dan de 40e trainingstijd. Ook Mar Schouten wist zich door mechanische problemen niet te kwalificeren, evenals Angel Nieto (toch heel wat anders die 250cc als die lichtste klassen), Manfred Herweh, Peter Looijesteijn en Alan North. Het was ook zeer slecht weer in het noorden van Frankrijk dit weekend in april 1983. Twee graden boven nul en o.a. natte sneeuw. De maandag na de race lag heel midden-Frankrijk onder een laag sneeuw van tien centimeter!

*7 Keith Huewen zijn beste prestatie ooit in de 500cc.

Jacques Cornu, Thierry Rapicault & Alan Carter.

Alan Carter passeert Tony Head

• Alle klassen werden verreden in Frankrijk.

• Zijspanrace werd gewonnen door Rolf Biland en Kurt Waltisperg. 

• Boet van Dulmen ging onderuit in de training en kon niet aan de race deelnemen. Ook Takazumi Katayama startte niet, hij wist zich wel te kwalificeren, maar had nog te veel last van zijn ribblessure opgelopen in Kyalami. 

Start van de 500cc race in Le Mans, voor de ravage.

Eddie Lawson

Bij de start van de 500cc race in Le Mans sloeg de Suzuki van Randy Mamola niet snel aan en hij werd van achteren geramd door de Zwitser Sergio Pellandini, die hem niet had gezien. Mamola werd daarbij ook nog over zijn voet gereden door Guido Paci en moest zijn motor na een rondje aan de kant zetten, waar later bleek dat hij een botje in zijn voet had gebroken. Ook Eddie Lawson kreeg zijn portie te verwerken, ook hij kreeg zijn Yamaha niet aan de praat en werd ook door een rijder uit het achterveld getoucheerd en verloor hierbij zijn clip-on. Ook einde race. Franco Uncini kreeg zijn Suzuki helemaal niet aan de praat en was dus ook al bij de start uitgeschakeld. Degenen die geen startproblemen hadden waren de Honda-motoren, deze waren als een speer weg en verdeelden alle drie de posities op het erepodium, een onvervalste hattrick dus. Spencer voor Lucchinelli en Haslam. Katayama was niet gestart, zoals gezegd, anders had het misschien wel nr. 1 t/m 4 geweest, nu mocht Kenny Roberts deze plek 'in ontvangst' nemen.

• Loris Reggiani

  Iwao Ishikawa (10 november 1955 - † 29 maart 1983) kwam om het leven tijdens de trainingen van de 500cc GP van Frankijk, Le Mans in 1983. Ishikawa was één van de officiële testrijders van Suzuki in 1982-1983. Het ongeval vond tijdens de vrije trainingen plaats en gebeurde op een stuk, waar men vol moet remmen voor een scherpe bocht. Ten tijde van de dramatische gebeurtenis reed de Japanner op de ideale lijn en wilde hij gewoon de bocht insteken, toen Loris Reggiani met hoge snelheid aan de zijkant tegen hem aan reed. De gevolgen waren fataal, want Ishikawa overleed enkele uren later aan schedelletsel. Later bleek dat de remmen van Reggiani hadden geweigerd. Men vond in de berm van het circuit één van de remblokjes van de Suzuki. Reggiani kwam er eveneens slecht vanaf, want de HB-fabrieksrijder brak een arm en een been op totaal meer dan zeven plaatsen! Hij zou pas aan het einde van het seizoen weer aan de GP's kunnen deelnemen. Ishikawa, die twee maanden daarvoor in het huwelijk was getreden, was door Suzuki belast met het testen van speciale onderdelen voor de productieracers. Hij was in 1978 Japans kampioen geweest in de 350cc klasse.

1980: Michel Frutschi (rechts) met Patrick Pons, die ook om het leven kwam tijdens een GP (Silverstone 1980).

Michel Frutschi (6 januari 1953 - † 3 april 1983). Tijdens de 500 race van deze GP, op Le Mans, zou Michel Frutschi ten val komen, en overlijden aan zijn verwondingen opgelopen nadat hij een paal van de vanghekken raakte. In 1979 was Michel Frutschi tweede geworden in de eindstand van het F750 WK en vijfde in de klasse 350cc. Verder won de Zwitser, in 1982, de door de toppers gestaakte GP op Nogaro in de halveliterklasse. 

• Het was dus een zeer treurige GP, die twee doden 'opleverde'. 

• Guido Paci (17 december 1949 - † 10 april 1983), was een straaljagerpiloot uit Milaan die ook heel erg snel ging op een wegracer. Hij baarde nogal wat opzien in het rennerskwartier door zijn kale hoofd en de roze kleur waarmee hij zijn Suzuki spoot. Ook in bobsleeën blonk Guido uit. Paci kwam een week na de GP van Le Mans, waar hij erg knap achtste werd op zijn nieuwe Honda, hard ten val tijdens de 200-miles race op Imola en zou in het noodhospitaal op het rennerskwartier overlijden. 

Guido Paci (#39) hier in Le Mans tijdens zijn laatste GP.

Claudio Lusuardi

*1 Voor het eerst van zijn leven stond George Looijesteijn op een Grand Prix podium. Zijn monteuse, mevrouw Looijesteijn oftewel Ada was ook zeer blij met de prestatie van haar echtgenoot. Hans Spaan (6e) en Jos van Dongen (9e) deden het ook goed. Theo Timmer, kwam, na een valpartij in de training, voor de derde maal op rij niet aan de finish. Hans Koopman en Paul Rimmelzwaan hadden ook met mechanische problemen te kampen.

*2 Stefan Dörflinger kreeg terwijl hij met Eugenio Lazzarini om de leiding vocht een lekke band. Hij wisselde deze nog wel (2 min. 10 sec.) en kwam toch nog tot een mooie elfde plek, maar helaas voor de Zwitser dus net buiten de punten.

*1 Ezio Gianola (13 juni 1960) rijdt hier zijn eerste GP en direct naar het podium. Dit achter de nu wel ongenaakbare Garelli's van Angel Nieto en Eugenio Lazarini, die beiden de finish niet hadden gehaald in de laatste Grand Prix. De Italiaan won dit seizoen de EK race in Spanje (Jarama) en deed dit op een ex Hans Müller MBA. Ook de sponsor van de gestopte Zwitser, stak nu zijn centen in de jonge Italiaan. Eerst leek de derde plaats van Gianola naar Pierpaolo Bianchi te gaan, maar hij verloor de onaangevochten stek door een valpartij. De winnaar van de vorige GP, Ricardo Tormo, kwam nu niet verder dan de vierde plaats, nadat hij in de training twee keer hard van zijn MBA was gevallen. Nog drie Italianen, die in 1982 hoog waren geëindigd in het Europees kampioenschap kwamen bij de eerste tien; Libero Piccirillo (6e), Fausto Gresini (7e) en Stefano Caracchi (8e).

250cc coureurs.

Massimo Broccoli

Martin Wimmer

Roland Freymond

Christian Estrosi

Geen Nederlandse deelnemers in Monza helaas. En dat terwijl de Fransen ze niet aan konden slepen. Twee ex-subtoppers werden zelfs geweigerd. Bernard Fau, werd in 1981 elfde in het 250cc WK en pakte tijdens Hockenheim 1979 nog een vierde plek in de 500cc. Helaas voor hem, geen start. Ook niet voor Guy Bertin, in 1981 op Monza winnaar van de 125cc. Deze stond al helemaal niet op de gradinglijst, terwijl Fau dat wel stond, maar hij had nog zeven wachtende landgenoten voor hem!

*1 Kwamen met elkaar in botsing en dat betekende voor alle drie einde race.

*2 Kwamen met elkaar in botsing en gingen daarbij ook onderuit, terwijl ze een stuk voor de latere winnaar Carlos Lavado in de strijd waren aan de kop van het veld. De Venezulaan kon nog verder en knap als achtste eindigen. Ook al was hij hier helemaal niet blij mee, want er had zeker een eerste zege in gezeten.

De Italiaanse 250cc GP met Sito Pons (#15), Iván Palazzese, Carlos Lavado (#5) en Manfred Herweh (#19).

*3 Kwamen ook ten val in deze race.

De drie Yamaha fabriekscoureurs van 1983
Marc Fontan	Eddie Lawson	Kenny Roberts

Tijdens de training was er al volop spanning te bespeuren in de halve literklasse. Problemen bij Suzuki en Barry Sheene moest in het geweer komen om aldaar voor versterking te zorgen. Onze Nederlanders waren ook druk in de weer; Jack Middelburg klaagde over gebrek aan vermogen, terwijl Boet van Dulmen dik tevreden was over zijn tijd. Zij lagen zeer dicht bij elkaar waar het de geklokte tijden betrof; Jack reed 1.58.17 en Boet 1.58.53 en dat terwijl Roberts als snelste trainde met 1.53.92 en daarmee de koppositie pakte. In de laatste training echter trok Jack een tevredener gezicht omdat nu de problemen opgelost waren, hij een beduidend snellere tijd bleek te hebben gerealiseerd dan "rivaal" Boet. Jack noteerde een dertiende startplaats; Boet moest genoegen nemen met een vijfentwintigste. Dan de race. Na een goede start nam Randy Mamola gelijk de kop met achter zich Kenny Roberts, Marco Lucchinelli, Freddie Spencer en Franco Uncini. Jack lag op een negende positie. Mamola kon de kop echter maar vier ronden vast houden en moest toen toezien, dat Roberts de leiding overnam. Jack kon zich in dit geweld van de giganten aardig handhaven en ook Boet was inmiddels opgeklommen naar een vijftiende plaats. Aan de kop bleef het stuivertje wisselen tussen de heren Roberts en Mamola totdat in de achtste ronde laatstgenoemde moest afhaken en zag hoe Ron Haslam en Freddie Spencer hem voorbij schoven. Het leek er even op, dat het weer roet in het eten zou gooien in de vorm van een fikse regenbui. Dit zou mogelijk onze vaderlandse rijders ten goede zijn gekomen. Edoch men had Jack in de negende ronde niet meer zien doorkomen. Ook in de tv kamer was niets waargenomen over het uitvallen van Jack. Later werd bekend gemaakt, dat Jack bij een baanpost stond met mechanische problemen. Inmiddels ging aan de kop de strijd onverdroten voort.

Randy Mamola met zijn zwaar geblesseerde enkel, souveniertje van Le Mans.

 Roberts begon iets uit te lopen maar naar alle waarschijnlijkheid is dit hem opgebroken, want een stuurfout van "king" Kenny deed hem in de strobalen belanden. Tot ieders verbazing echter stond hij op en vervolgde zijn weg. Maar nu wel op een vierde plaats. Op kop reed nu Spencer gevolgd door Mamola, Haslam, Roberts en Lawson. Uncini kon zijn ritme niet vinden en zakte terug naar een tiende plaats voorafgegaan door Takazumi Katayama, Marco Lucchinelli, Raymond Roche en Marc Fontan. En dit alles met nog vier ronden te gaan. Tot ieders verbazing plaatste Uncini toen plotseling toch nog een aanval en passeerde snel de zojuist genoemde coureurs. Alleen Katayama zag kans, door er stevig aan te trekken, de vluchteling te volgen. Bij het ingaan van de laatste ronde deed zich nog een valpartij voor. Ron Haslam crashte en verdween uit de wedstrijd. Ook Roberts staakte de race omdat zijn machine een halve ronde voor het einde het begaf. En als toeschouwer zag hij Freddie Spencer zijn al weer derde overwinning van het seizoen in drie GP's behalen. Randy Mamola en Eddie Lawson completeerden het podium. De topsnelheden van de coureurs die op een zelfde Honda als Jack reden, waren beduidend hoger, dus er moest nog het nodige gesleuteld worden.