Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.

In memoriam aan alle coureurs die tijdens het beoefenen van hun hobby verongelukt zijn.

Coureurs in het blauw zijn overleden.

1982

Met veel volledige uitslagen en trainingslijsten.

Links Kenny Roberts aan het werk in het voorseizoen. rechts boven: Agostini-Marlboroteam (Crosby/Rossi) en onder: Gallina-Suzukiteam (Reggiani/Uncini)

Boven: Graziano Rossi en onder Stefan Dörflinger (50cc).

Trainingstijden 125cc 

Uitslag 125cc (26 ronden, 103.324 km.)

*1 Eerste overwinning voor de tot Garelli omgedoopte Minarelli.

*2 De Argentijn, Willy Pérez, scoort het eerste podium in zijn motorsportcarrière. Hij had speciaal voor zijn thuis-GP de beschikking gekregen over een fabrieks-MBA.

Trainingstijden 350cc 

Uitslag 350cc (30 ronden, 119.220 km.) 

*1 Anton Mang begon niet erg goed aan het seizoen. De regerend wereldkampioen was gevallen in de training met de 350cc, waarmee hij in de 500cc klasse had willen deelnemen. Dit ging door te veel schade nu niet door. Zijn nummer één machine voor de 350cc liet hem in de 16e ronde in de steek.

*2 Carlos Lavado reed hier zijn eerste wedstrijd voor het WK, sinds zijn gecompliceerde beenbreuk opgelopen in Imola 1981.

 *3 Didier de Radiguès scoort zijn eerste erepodium in een GP.

 *4 Patrick Fernandez en Tony Rogers kwamen ten val in de race.

1982 350cc GP Argentinië, Jean-François Baldé

Trainingstijden 500cc 

Uitslag 500cc (32 ronden, 127.168 km.) 

Freddie Spencer, Kenny Roberts, Barry Sheene en Marco Lucchinelli. 

*1 Freddie Spencer scoort zijn eerste podium in zijn (totaal) derde GP, ondanks een valpartij in de training.

*2 Jack Middelburg is de tweede coureur die op een Suzuki over de finish komt in Buenos Aires, na Uncini (vierde) en dit ondanks het feit dat hij pas als een van de laatsten van de grid wegkwam. Hij kwam er wel achter dat hij toch al weer een redelijk sterk verouderde "fiets" had ten opzichte van de "echte" fabriekscoureurs. De nieuwe Suzuki was alleen al weer acht kilo lichter. De andere drie, echte, fabrieks-Suzuki's: Randy Mamola kwam ook erg slecht weg vanaf de start en begon een flinke inhaalrace. Een gebroken schakelstang betekende het einde van zijn race, net op het moment dat hij Kenny Roberts aan het achterwiel kwam. De tweede fabrieks-Suzuki kwam achter Jack binnen op een tiende plaats, Loris Reggiani was gevallen in de training, maar scoorde wel zijn eerste puntje in de halveliterklasse. Virginio Ferrari kreeg problemen met zijn achterrem, maar het grootste probleem was een handblessure die hij een week voor de GP in Argentinië had opgelopen bij een val in een training in Willow Springs (Californië). 

 *3 Bernard Fau besluit na de Argentijnse Grand Prix te stoppen met racen, dit vanwege de uitblijvende sponsoren en hij zou alleen nog in zijn thuis GP aan de start verschijnen. Hij zou later nog wel zijn rentree maken in de 250cc klasse.

 *4 Jon Ekerold (wereldkampioen 1980 in de 350cc en vice-kampioen van 1981) had de overstap gemaakt naar de 500cc klasse, maar kwam er als zovelen achter dat de stap van 250/350 naar de halveliters erg groot was.

• In Argentinië werd er geen 50cc, 250cc en zijspannen verreden. 

• Men liet bij Honda zien dat geld geen rol speelde. Buiten het feit dat men drie toppers op de loonlijst had staan (Ron Haslam stond bij Honda-UK op de lijst), kon het ook niet op kwa de rest van de salariskosten (en de rest). Wereldkampioen Marco Lucchinelli had maar liefst 22 man tot zijn beschikking! Honda was al drie weken in Argentinië voor de racedag en men had het circuit al vijf dagen afgehuurd. 

2 mei 1982, Grand Prix Oostenrijk, Salzburgring

Start 125cc Grand Prix Oostenrijk met o.a.: Angel Nieto (#1), August Auinger (#6), Willy Peréz, Johnny Wickström (#19), Stefan Dörflinger (#12), Pier Paolo Bianchi (#3), Theo Timmer (#2), Erich Klein (#31), Ricardo Tormo (#8), Peter Sommer (#36), Eugenio Lazzarini (#20), Helmut Lichtenberg (#38), Hans Hummel (#14), Matti Kinunnen (#35), Henk van Kessel (#16), Hans Müller (#4) en Bruno Kneubühler (#24).

Trainingstijden 125cc 

Uitslag 125cc 20 ronden, 93.29 km.

Thomas Möller Pedersen voorop.

*1 Kwamen ten val tijdens deze race. Jan Eggens kwam er het slechtste van af. De Nederlander liep een gecompliceerde armbreuk op. De EGA waar hij op reed had hij in 1980 zelf ontwikkeld en stond voor Eggens Assen.

Daniel Agrati, de Garellidirecteur in 1982 met de 125cc Garelli (ex-Minarelli).

Garellifabriek jaren '20.

*2 Deze overwinning van Angel Nieto, betekende de eerste overwinning voor Garelli in de 125cc klasse. Garelli was indertijd een van de drie grootste motorfietsen- kleine motorenfabrikanten van Europa. Ze bouwden voornamelijk 50cc machines in hun twee fabrieken in Milaan. Garelli werd in 1919 opgericht door Adalberto Garelli. Hij had eerder dat jaar met een zelf ontwikkelde machine de eerste editie van de Milaan - Napels wegrace gewonnen. Dit was een marathon race van 845 kilometer. Zijn rijder, Ettore Girardi deed bijna 22 uur over de race. Garelli deed in die jaren '20 al volop mee aan allerlei soorten wegraces, o.a. aan de eerste Italiaanse GP op Monza van 1922. Niet te verwarren met de huidige GP's onder auspiciën van de F.I.M., want die bestaan "pas" sinds 1949. In 1926 was Gsarelli ook aanwezig in de Junior TT op het Eiland Man. Ook zette men een enorm aantal snelheidsrecords neer. Garelli bouwde vanaf 1919 ook 348 cc eencilinder-tweetakten, waar men ook diverse races mee won. Het merk Garelli was erg succesvol, maar toch concentreerde men zich vanaf 1927 steeds meer op oorlogsmaterieel en stopte men ook met de wegracesport. Na 1935 stopte men de productie van motorfietsen. In 1946 kwam er aanvankelijk een hulpmotortje, de beroemde en zeer succesvolle 38 cc Mosquito en later tweetakt motorfietsen van 70- tot 123 cc. Rond 1956 ontstonden de eerste contacten met Agrati, dat aanvankelijk framedelen leverde en ook enkele Garelli-modellen ging assembleren. Garelli leverde ook de motorblokken voor Agrati's eigen motorfietsen. In 1961 gingen beide merken samen en ontstond Agrati-Garelli. Sindsdien richtte het merk zich op lichte tweetakten, zowel voor op de weg en in het terrein, maar er werden ook viertakten naar ontwerp van Giovanni Parrilla gemaakt. Vanaf 1965 werd uitsluitend de naam Garelli voor motorfietsen en scooters gebruikt. In 1969 werden alle nevenproducten geschrapt en maakte Garelli uitsluitend motor- en bromfietsen. Eind jaren '60 begon men ook weer racemotoren te maken, ook al waren dit alleen maar 50cctjes. Daarna werd het jaren stil rond de wegrace wat Garelli betrof. Daniel Agrati blies dit eind 1980 weer nieuw leven in, door een motorenbouwer en de regerend wereldkampioen in de lichtste klasse, Eugenio Lazzarini, in te huren. Na een half jaar was dit project volledig mislukt, voornamelijk doordat de bouwer geen ervaring genoeg had. Lazzarini was hier het zwaarst de dupe van, hij zat het hele seizoen 1981 langs de zijlijn en dat als wereldkampioen. Het leek een totaal fiasco voor Garelli, totdat Agrati in november 1981 de stand van Minarelli opliep tijdens een show in Milaan. Hij kwam in gesprek met Giorgio Minarelli, de zoon van de een paar maanden daarvoor overleden Vittorio Minarelli. Hij ontdekte dat deze Giorgio graag van de wegracetoestanden (hobby van zijn vader) afwilde. Het resultaat was dat de gehele Minarellistal met alle equipement en het personeel, Michele Verini (teammanager) en Jan Thiel (toptuner) en Angel Nieto (topcoureur), overgingen naar Garelli. Alleen de framebouwer, de Hollander Martin Mijwaart, wilde niet mee. Jan Thiel had al een mondeling contract gesloten met Cagiva, voor de bouw van de 500cc machine, maar zag meer in het Garelli-verhaal, dus nam hij de supervisie over het verder ontwikkelen van de 125cc Garelli (Minarelli) en het produceren van de 50cc racer.  Bij Garelli voelde men zich verplicht tot Lazarini, dus die kon ook blijven en men had zo de twee topcoureurs in huis. Hieronder de resultaten van Garelli in de jaren die kwamen:

1982

1983

1984

1985

1986

1987

50cc vanaf 1984 vervangen door 80cc. Daar had Garelli geen machine voor.

 Zes jaar achter elkaar werd de wereldtitel binnengehaald en tientallen overwinningen. Vanaf 1988 was het "sprookje" over. Fausto Gresini werd 21e en zijn teammaat Luis Miguel Reyes 14e. Dat zou zo een paar jaar aan blijven modderen. In In 1991 werd Garelli failliet verklaard. 

*3 Pierluigi Aldrovandi, Europees 125cc van 1981, scoorde hier een prachtige vijfde plek bij zijn debuut.

125cc Oostenrijk: winnaar Angel Nieto

2 mei 1982, Grand Prix Oostenrijk, Salzburgring

Trainingstijden 350cc 

Uitslag 350cc 26 ronden, 110.25 km.

*1 Eric Saul wint zijn eerste 350cc Grand Prix op zijn Yamaha-Chevallier. Didier de Radiguès, de teamgenoot van Eric Saul bij Team ELF-Johnson, lag ook lang aan de leiding, totdat hij met pech de race moest verlaten. de Belg moest zodoende nog even wachten op zijn eerste zege.

2 mei 1982, Grand Prix Oostenrijk, Salzburgring

Trainingstijden 500cc 

Uitslag 500cc 28 ronden, 122.97 km.

*1 Franco Uncini wint zijn eerste 500cc Grand Prix.

*2 Gustav Reiner haalde een prachtige zesde trainingstijd en nog een veel mooiere tweede in de 350cc, maar veel plezier zou 'Kamikaze Gustl' er niet aan beleven, want hij deed zijn naam weer eens eer aan. Zowel tijdens de 500cc als de 350cc, kwam hij ten val. Jean-François Baldé kon hem in de 350cc niet ontwijken en duikelde over de brokstukken van Reiner ook van zijn machine.

*3 Jack Middelburg had erg veel pech in de training, twee vastlopers en een valpartij. Na vijf ronden was ook de race over na een vetgeslagen bougie. Heel jammer, want deze 500cc GP was een van de mooiste in die jaren met heel lang een kopgroep van acht rijders. In de laatste ronde werd hij ook pas beslist, nadat eerst Marco Lucchinelli en daarna Loris Reggiani (foto) onderuit gingen.

 *4 Peter Looijesteijn, die ook een bijna cpl. Grand-Prix seizoen zou rijden, kwam in de opwarmingsronde met 260 km/u in de vangrail terecht en brak o.a. een kuitbeen, verrekte wat enkelbanden en had een flinke wond aan zijn hand. Gezien de klap mocht hij zeer van geluk spreken. Hij zou wel voorlopig uitgeschakeld zijn en had er ook een verliespost bij van 50.000 gulden door de totaal platte Suzuki. Hij zou pas in juni weer van de partij kunnen zijn.

*5 Mooie achtste plaats voor Leandro Beccheroni.

• In Oostenrijk werd er geen 50cc en 250cc verreden. 

• Zijspanrace werd gewonnen door Rolf Biland & Kurt Waltisperg.

• De Oostenrijkse Grand Prix had wederom (1980) bijna geen doorgang gevonden wegens het erg slechte weer. Men had daar toch eens een keer van moeten leren. Dit door deze GP later in het seizoen te laten verrijden. Met veel kunst- en vliegwerk kon men de verplichte vier trainingsessies rijden. Tijdens de trainingen en privétrainingen van de fabrieken, kwamen er vele toppers ten val door de zeer slechte weersomstandigheden (regen, sneeuw) en de daardoor natte en vooral koude baan. Onder hen Marco Lucchinelli, Jack Middelburg, Randy Mamola, Takazumi Katayama, Kork Ballington en Freddie Spencer.

Ook Marco Lucchinelli was nog geblesseerd na zijn valpartij in Oostenrijk.

Loris Reggiani kwam het waarschijnlijk goed uit de staking van de toppers in Frankrijk. Hij was nog geblesseerd na zijn valpartij in Oostenrijk.

Marc Fontan

De derde GP van het seizoen op Nogaro in Zuid-Frankrijk ging uiteindelijk niet door (voor de top) vanwege een rijdersstaking. Men had van tevoren (in 1981) al aangegeven dat het circuit te gevaarlijk was. Het kleine zeer bochtige circuit bleek dat ook te zijn. Spencer, Roberts en Uncini gingen er in de trainingen hard af. Jack Middelburg zag het wel zitten, omdat het sturen hem nu eenmaal goed afging en de afstelling op dit circuit niet zo kritisch was. Dat bleek wel uit zijn tweede trainingstijd in de vrije trainingen. Er waren echter ook volop problemen met het asfalt, meterslange diepe geulen, dit was ook in 1981 al aangegeven, toen het circuit op de lijst werd gezet voor 1982. Toch had men dit gehandhaafd en dit terwijl Frankrijk zoveel mooie circuits had en heeft. De lichtere klassen hadden niet zo veel problemen met het circuit, maar het waren voornamelijk de ultralichte frames van de 500cc fabrieksmachines die afscheurden en braken. Men zou een jaar later een nieuwe asfaltlaag aanbrengen, dus waarom niet dit jaar nog een keer op Paul Ricard of Le Mans gereden en een jaar later op Nogaro? Ook de faciliteiten in het rennerskwartier waren niet goed. Te klein, te brandgevaarlijk, slechte en minimale hygiënische voorzieningen, etc. Door de gleuven in het asfalt brak van de machine van Franco Uncini een stuurdemper volledig af en het frame van Kenny Roberts vertoonde twee haarscheurtjes. Uiteindelijk trokken de fabrieken zich terug met hun coureurs, ook diverse privé-coureurs deden dit. Er werd ook gesproken over het feit dat de staking de fabrieken wel goed uitkwam i.v.m. de vele geblesseerde fabriekscoureurs. Lucchinelli (Honda) liep met zijn voet in het gips, Sheene (Yamaha) had een zware griep, Reggiani (Suzuki) een arm in het verband, Mamola (Suzuki) liep ook niet makkelijk na zijn vele valpartijen tot op dat moment en Fontan (Yamaha) was nog niet hersteld van een sleutelbeenbreuk. Ook in de lichtere klassen kwamen de meeste toppers niet aan de start. Jack Middelburg mocht ook niet van start gaan, omdat hij nu eenmaal zijn motoren van de fabriek had gehad en zich dus aan hun orders diende te houden. de fabrieken verboden uitdrukkelijk de rijders te rijden in de tijdtraining, dus kon men zich ook uiteraard niet kwalificeren. Het leverde de stakers een boete op van 10.000 Zwitserse francs. Enige weken later zouden deze boetes overigens weer worden ingetrokken. Ook alle toppers in de lichtere klassen trokken zich terug van deelname. O.a. Hans Müller, Stefan Dörflinger, Angel Nieto, Eugenio Lazzarini, Ricardo Tormo en Bruno Kneubühler in de lichtste klassen. Anton Mang, Patrick Fernandez, Carlos Lavado, Eric Saul en Didier de Radiguès in de middenklassen . De laatste twee kregen uiteindelijk van hun Franse sponsors de opdracht om toch te rijden. Didier de Radiguès, die wel had getraind, parkeerde zijn Chevallier daarna na de eerste ronde aan de kant i.v.m. mechanische problemen (250cc) en werd tweede in de 350cc. August Auinger en nog diverse anderen in de 125cc klasse zetten hun machines na een ronde aan de kant om toch solidair te blijven met de stakers. De stakers in de 500cc klasse: Jack Middelburg, Freddie Spencer, Graeme Crosby, Barry Sheene, Marco Lucchinelli, Kenny Roberts (uiteraard weer stakingsleider), Marc Fontan, Boet van Dulmen,Takazumi Katayama, Randy Mamola, Franco Uncini, Kork Ballington, Raymond Roche, Leandro Beccheroni, Bernard Fau en Loris Reggiani. Nogaro zou ook nooit meer terugkomen als GP-circuit op de kalender. 

9 mei 1982, Grand Prix Frankrijk, circuit Nogaro

Trainingstijden 125cc 

Uitslag 125cc 30 ronden, 93.600 km.

*1 Hans Müller (foto links), Stefan Dörflinger, Angel Nieto, Eugenio Lazzarini, Ricardo Tormo en Bruno Kneubühler lieten de 125cc race dus voor wat hij was. August Auinger ging zogenaamd met pech uit de race. Pierpaolo Bianchi, Maurizio Vitali en Pierluigi Aldrovandi gingen onderuit en waren dus ook uit de race. Dit gaf Jean-Claude Selini de kans om zijn eerste (en enige) GP te winnen. Ook voor nummer twee, de ervaren rot, Johnny Wickström zou het de beste prestatie uit zijn loopbaan worden.

9 mei 1982, Grand Prix Frankrijk, circuit Nogaro

Trainingstijden 250cc

Uitslag 250cc 35 ronden, 109.200 km.

Jean-Louis Tournadre viert zijn overwinning samen met, links, zijn landgenoot Jean-Francois Baldé.

*1 Jean-Louis Tournadre wint de 250cc race in Frankrijk, zijn thuisland, voor landgenoot Jean-Francois Baldé (l) en de Australiër Jeffrey Sayle (r). Het zal de enige overwinning van Tournadre ooit zijn, maar hij pakt dit jaar wel de wereldtitel in de 250cc, met één punt voorsprong op Anton Mang, die vijf GP's wint. Tournadre scoorde elke race, waarvan nog vier maal een tweede plaats en drie keer een derde.

9 mei 1982, Grand Prix Frankrijk, circuit Nogaro

Trainingstijden 350cc

Uitslag 350cc 36 ronden, 112.320 km.

*1 Jean-François Baldé reed gewoon en won de 350cc klasse. Hij zei: ik ben het verplicht in mijn thuis GP om te rijden en ook tegenover mijn Franse sponsors. Het werd hem door zijn medecoureurs niet in dank afgenomen.

9 mei 1982, Grand Prix Frankrijk, circuit Nogaro

Trainingstijden 500cc 

Uitslag 500cc 40 ronden, 124.800 km.

*1 Michel Frutschi (6 januari 1953 - † 3 april 1983) wint deze 500 race van deze door de toppers gestaakte GP op Nogaro. Het is voor de Zwitser en zijn motormerk, Sanvenero, de eerste en enige overwinning. In 1983 tijdens de Franse GP op Le Mans, zou Michel Frutschi ten val komen, en overlijden aan zijn verwondingen opgelopen nadat hij een paal van de vanghekken raakte. In 1979 was Michel Frutschi tweede geworden in de eindstand van het F750 WK en vijfde in de klasse 350cc. 

*2 Gina Bovaird wist zich, door het niet rijden van de toppers, als eerste vrouw te kwalificeren voor de 500cc klasse. Ze kwam helaas tijdens de race ten val.

• In Frankrijk werd er geen 50cc en zijspanrace verreden. 

In de week na de Franse Grand prix kwamen er twee coureurs om het leven: Ikujiro Takai (16 februari 1947 - † 12 mei 1982), testrijder bij Yamaha, kwam bij het testen, op het circuit van Sugo (Japan) van de nieuwe Yamaha OW61 door een vastloper ten val en overleed aan zijn verwondingen. Ikujiro reed tussen 1978 en 1982 diverse GP's, voornamelijk voor testgegevens. De tweede is de Engelsman John Newbold (14 december 1952 - † 15 mei 1982), die op het stratencircuit van de North West 200 om het leven komt.

23 mei 1982, Grand Prix Spanje, circuit Jarama

Trainingstijden 50cc 

Uitslag 50cc 19 ronden, 64.676 km.

1.51.32

35.44.72

1.54.05