Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.

In memoriam aan alle coureurs die tijdens het beoefenen van hun hobby verongelukt zijn.

Coureurs in het blauw zijn overleden.

1980

Met veel volledige uitslagen en trainingslijsten.

In 1980 waren er m.b.t. de circuits weer de vertrouwd geraakte veranderingen die om het jaar plaatsvonden in Italië, Frankrijk en Duitsland. Het Italiaanse circuit Imola maakte plaats voor Misano, Le Mans (Frankrijk) verschoof naar Paul Ricard, Hockenheim werd de Nürburgring (Duitsland). België verschoof eenmalig (voor de laatste keer) van Francorchamps naar Zolder, vanwege de problemen in 1979 met het nieuwe circuit. Venezuela en Zweden waren niet meer in het programma opgenomen vanwege financiële problemen bij de organisatie. De zijspannen waren in 1979 in twee verschillende categoriën verreden, maar dat was ook maar eenmalig geweest. Er vonden zoals altijd wel weer wat verschuivingen plaats bij de diverse fabrieksteams. In de lichtste klasse bleef Stefan Dörflinger verschijnen op een Van Veen Kreidler. Ook Ricardo Tormo kwam met een Van Veen Kreidler, maar dan gehuurd, aan de start. Eugenio Lazzarini moest het met een privé-Kreidler (Iprem) doen. Morbidelli-Ad Majora bracht in de 250cc klasse de Zwitser Roland Freymond en de Italiaan Sauro Pazzaglia in het strijdperk. De naam Ad Majora was afkomstig van een Italiaanse piloot, waarnaar Morbidelli zijn 250cc racer vernoemde. Kork Ballington bleef bij Kawasaki in de 250cc en 350cc klasse en tevens op de nieuwe 500cc Kawa. Kork had het druk. De FIM had op haar najaarscongres toch besloten om de 350 cc klasse te handhaven. Zodoende zouden er aan het eind van 1980 toch weer vijf wereldkampioenen uit de bus moeten komen in de soloklassen. Motobécane ging verder met Guy Bertin, die de twee laatste races van 1979 had gewonnen. Minarelli (in 1979 met Pierpaolo Bianchi en Angel Nieto) had door de overstap van Bianchi naar MBA een plaats over in hun team, deze werd ingenomen door de jonge Italiaan Loris Reggiani.  Gallina-Nava Olio Fiat team: Marco Lucchinelli & Graziano Rossi. Het 500cc Morbidelli-project werd deels "op stal" gezet en de berijder ervan, Graziano Rossi, vond onderdak bij het Gallina-Nava Olio Fiat Suzukifabrieksteam, in de plaats van Virginio Ferrari. De ontdekking van 1979, Graziano Rossi zou in principe ook in de 500cc klasse starten. Hij was dus opgenomen in het Fiat-team van Roberto Galina, samen met Marco Lucchinelli. Rossi was in het begin van het seizoen 1980 herstellende van een auto-ongeluk en mocht hij schuldig worden bevonden aan het veroorzaken van het ongeval dan kon dat consequenties hebben voor het rijden in het seizoen ’80, maar dat viel uiteindelijk mee voor de Italiaan. Giovanni Pelletier betrad het strijdperk met de oude 500cc Morbidelli. In het begin van het seizoen zou Graziano Rossi voor het eerst op de snelle Suzuki tijdens de Imola 200 met Barry Sheene en Kenny Roberts in de slag gaan en een mooie carrière in de 500cc klasse lag in het verschiet. Na deze Imola 200 kreeg de Italiaan een ernstig auto-ongeluk met een Simca rally-auto en hierna was het met zijn beste racen gedaan. Het Japanse Yamahafabrieksteam kwam wederom aan de start met: Yamaha Internationaal (regerend wereldkampioen Kenny Roberts) en Venemotos (Johnny Cecotto). Verder kregen Christian Sarron, Boet van Dulmen, Michel Frutschi en Patrick Pons de beschikking over speciale fabrieksracers van Yamaha. De officiële Suzukifabriekscoureurs waren in 1980: Randy Mamola en Graeme Crosby in de kleuren van het Team Herron-Texaco-Suzuki GB. Zij kwamen in de plaats van: Barry Sheene, die na problemen met Suzuki met een privéteam (Team Akai & Texaco) aan de races ging deelnemen met een Yamaha, de verongelukte Tom Herron en Steve Parrish. Nog een ander team kreeg wederom de beschikking over deze snelle Suzuki's: het Riemersma Racingteam met Wil Hartog. Kawasaki besloot ook in 1980 met een halveliter aan de GP's te gaan deelnemen. En wie konden ze beter aan het stuur plaatsen dan Kork Ballington, meervoudig wereldkampioen op Kawasaki in de 250 en 350cc klasse. Ricardo Tormo met zijn nieuwe 50cc Kreidler. Het Kawasaki 500cc team. "Dozy" Ballington (Kork zijn broer, steun en toeverlaat). Kork Ballington, Ken Suzuki (ja met die naam directeur bij Kawasaki), Martin Carney en Stuart Shenton (monteurs). De spuuglelijke Morbidelli van Giovanni Pelletier voor het seizoen 1980.

 

Boet, Wil en Jack ondertekenen, in 1979, het contract met de 'World Series', waar uiteindelijk niets van terecht zou komen.

Voor de start van het seizoen 1980 hielden de organisatoren van de World Series (de afscheiding van Grand Prix races), in Londen, een persconferentie voor de verzamelde wereldpers over het plan om zich af te scheiden van de Grand Prix, een plan dat in 1979 was geboren. De drie initiatiefnemers van de World Series waren hier vertegenwoordigd en wel Kenny Roberts, Barry Sheene en ex-journalist en de nu organisator van de World Series, Barry Coleman. Coleman verklaarde daar dat de World Series ondanks de tegenwerking die zij ondervond van de FIM, die de hele motorsport controleert toch doorgang zou gaan vinden. Deze nieuwe wedstrijden waren dan ook in de eerste plaats georganiseerd om de motorsport meer professioneel te maken en wel door te racen met rijders die daarvoor competent waren. In de tweede plaats te rijden op circuits die naar de normen van de World Series veilig waren en ten derde, de belangrijkste reden, dat het prijzengeld wat er te verdienen was vele malen hoger lag dan de ‘fooi’ van de FIM. De FIM had inmiddels besloten, onder druk van de World Series, nu opeens wel dat  prijzengeld drastisch te verhogen. Deze nieuwe serie van wedstrijden zou dan ook op bekende circuits verreden gaan worden waarvan de eigenaars erin toegestemd hadden om een prijzengeld van niet minder dan 100.000 dollar op tafel te leggen voor de komst van het World Series circus. Deze nieuwe serie van wedstrijden zou dan wel een directe oppositie zijn van de FIM Grand Prix. Na vele jaren van een groeiende onrust bij de rijders over de manier waarop de FIM het wereldkampioenschap organiseerde hadden veertig rijders zich dan ook solidair verklaard met de World Series ook al betekende dit dat zij hun fabriekscontract er door konden verliezen zodat zij gedoemd zouden zijn om als privérijder te moeten gaan racen. De World Series rijders zeiden dan ook dat zij binnen de reglementen van de FIM reden en wilden dan ook graag de steun van die FIM. Maar de FIM verklaarde echter dat zij alleen haar eigen Wereldkampioenschap erkende. De regerende 500cc wereldkampioen, Kenny Roberts, verklaarde dat hij nooit meer aan een Grand Prix zou deelnemen en tijdens de persconferentie in Londen verklaarde hij weer dat de FIM Grand Prix niets te maken hadden met een professionele aanpak van de motorsport. Roberts, de eigenlijke grondlegger van de World Series die ten alle tijden gesteund werd door Barry Sheene, verklaarde tevens dat de World Series de rijders nu eigenlijk een stem zouden geven waar het aankwam op de veiligheid van de circuits. 'Het zal ons ook een kans geven om direct deel te nemen aan de groei van de motorsport', zei Kenny. Geen van de rijders die een contract voor de World Series getekend hadden zouden dan ook deelnemen aan de FIM wereldkampioenschappen en mochten zij, mede op aandrang van de fabrieken, dit toch doen dan zouden zij door de organisatie van de World Series voor de rechter gedaagd worden. Dit alles duidde er op dat er ook binnen de gelederen van de World Series-rijders niet alles koek en ei was, mede omdat er verschillende fabrieksrijders waren die deel zouden gaan nemen aan de Grand Prix maar die toch ook voor de World Series getekend hadden (o.a. Wil Hartog). Barry Coleman verklaarde dat, hoewel er nog enige details geregeld moesten worden, er acht races waren vastgesteld op de volgende circuits:

• Imola 13 april
• Donington Park 18 mei
• Laguna Seca 3 augustus
• Le Mans 31 augustus
• Monza 7 september
• Zandvoort 14 september
• Salzburgring 21 september
• Zolder nog geen datum bekend

Deze circuits voldeden aan onze veiligheidseisen, voegde Barry Coleman hieraan toe en hij verklaarde tevens dat het moeten racen op circuits als Imatra en het eiland Man een van de redenen was geweest voor het ontstaan van de World Series. Al met al was het duidelijk geworden dat de vraag of het al of niet doorgaan van de World Series niet bij deze organisatie zelf lag of bij de FIM. Nee, de fabrieken waren het die in dit spel het laatste woord hadden. Zij moesten de toprijders voorzien van de geldelijke middelen om deze geldverslindende sport te bedrijven en dienden aan de toprijders dan ook de lakens uit. Want als zij tegen een man als Wil Hartog zeiden dat hij de Grand Prix moest gaan rijden dan zou deze dat zeker doen mede omdat in zijn contract met de World Series wijselijk een ontsnappingsclausule was ingebouwd. De fabrieken zouden uiteindelijk dan ook de laatste stem hebben en een man als Kenny Roberts zou zich belachelijk maken door uiteindelijk, mede onder druk van zijn sponsor, ook gewoon weer aan de start te verschijnen van de Grand Prix!

Grand Prix 1980 (10 stuks) Gezocht!! Wanted!!   11 mei 1980 Italië 18 mei 1980 Spanje 25 mei 1980 Frankrijk 15 juni 1980 Joegoslavië 28 juni 1980 Nederland 6 juli 1980 België 27 juli 1980 Finland 10 augustus 1980 Engeland 17 augustus 1980 Tsjechoslowakije 24 augustus 1980 Duitsland       De Oostenrijkse Grand Prix, op 27 april, werd door slechte weersomstandigheden afgelast. Er viel ruim een halve meter op het circuit van Salzburg en de coureurs raakten ingesneeuwd in het rennerskwartier. Op dinsdag begon het te sneeuwen en het hield niet meer op. Diverse fabrieksploegen en enkele privé-rijders waren op dat moment al aanwezig, omdat Suzuki op maandag en Yamaha op dinsdag en woensdag het circuit had afgehuurd. De rest van de coureurs was op dinsdag uiteraard onderweg. In eerste instantie zou de race vier dagen (naar 1 mei) uitgesteld worden, maar toen er een dag later nog meer sneeuw viel, besloot men een andere datum voor de Oostenrijkse Grand Prix te zoeken, deze werd overigens nooit gevonden. De Grand Prix van Oostenrijk 1980 werd dus uit de boeken geschrapt. Het was niet voor de eerste keer dat het er slecht weer was en men had daar toch eens een keer van moeten leren. Dit door deze GP later in het seizoen te laten verrijden.       Regerend wereldkampioen 500cc, Kenny Roberts zou zijn titel met verve verdedigen in 1980.     Olivier Chevallier (6 februari 1949 - † 6 april 1980). Olivier kwam om het leven na een race-ongeval tijdens een 250cc race op het circuit van Paul Ricard in het voorseizoen van 1980. Deze race was een bijprogramma voor de bekende Moto-Journal 200. Olivier won in zijn carrière (1972 - 1980) één GP, nl. de 350cc tijdens de Joegoslavische GP van 1976.

*2 Jack Middelburg verschenen te laat aan de start. De Italiaanse organisatie had de 500cc race een half uur naar voren gehaald in het programma, maar dit was de rijder ontgaan. Hij was nog ruim op tijd voor de race, maar de Italianen hadden de eerste reserverijder al snel tot het circuit toegelaten.

• In Italië werd er geen zijspanrace verreden. 

• Ten gevolge van een geschil met de Duitse Kawasaki  importeur, besluit Anton Mang zijn motor om te dopen en hem de naam van zijn belangrijkste sponsor, Michael "Gigi" Krauser, te geven. Krauser was zowel constructeur als sponsor. Hij zou ook victorie behalen in de zijspanklasse en in de 80cc. Nadat Zündapp, waar Stefan Dörflinger in 1984 wereldkampioen mee zou worden, kort voor het einde van het wegraceseizoen falliet ging, besloot de motorzakenman Mike Krauser, toen nog sponsor, de race afdeling over te nemen en nog enkele jaren de 80 cc te voorzien van de bekende "Zündapp" wegracers onder de naam Krauser. In 1982 had hij ook Kreidler al overgenomen. Naast de productie van motorfietsen maakte Krauser ook koffersets. Krauser overleed begin jaren '90.

• De 125cc klasse bracht niet veel goed voor de deelnemende Nederlanders. Martin van Soest werd al in de eerste ronde getorpedeerd door de Italiaan Montella en Anton Straver, die hier vlak achter reed, kon geen kant meer op en knalde ook op de ontstane chaos. Henk van Kessel (vierde in de 50cc, net op de streep geklopt door Hans-Jürgen Hummel) en Peter Looijesteijn gingen ook beiden later in de race onderuit. 

Fotofinish 50cc met Henk van Kessel (#6) en Hans-Jürgen Hummel.

• De Fransen Guy Bertin (tweede) en Thierry Noblesse (zevende), maakten kennis met de gluiperige cultuur van de Italianen. Zij kregen, om Italianen te bevoordelen, een minuut tijdstraf, omdat ze tijdens de start teveel naar voren zouden hebben gestaan! Onzin natuurlijk, maar hierdoor werden ze wel respectievelijk zevende en elfde. Een paar weken later werd dit na protest weer teruggedraaid. 

• Voor Jack Middelburg en Michel Rougerie die met de Italiaanse smeerlapperij te maken kregen in de 500cc klasse kon het echter niet teruggedraaid worden. De 500cc race werd een half uur naar voren geschoven en terwijl iedereen naar de start werd geroepen zat Jack nog op zijn gemak in de caravan een shaggie te roken en zijn race-overall aan te trekken. Toen hij bij het hek arriveerde was de opwarmronde reeds begonnen en schoof de Italiaanse organisatie snel de eerste reserve-coureur naar voren. Ja, een Italiaan... Ook Michel Rougerie meldde zich te laat voor de opwarmronde. Aanvankelijk zou de race om 16.30 uur van start gaan, maar een nieuw tijdschema had de start bepaald op 16.00 uur. Weliswaar liep het programma uit, maar toen om 16.20 uur de 500cc mannen voor de opwarmronde vertrokken stond Jack nog zijn race-overall aan te trekken in zijn transporter. De twee (Italiaanse) reserves, Morbidelli fabrieksrijder Giovanni Pelletier en privé-rijder Carlo Prati, lieten zich dit buitenkansje niet ontnemen en geholpen door de chauvinistische official, die het hek voor de neus van Middelburg en Rougerie dicht deed, schoven zij haastig achter het deelnemersveld aan. Hartog viel uit met pech en Van Dulmen schoof onderuit, dus geen geluk voor de Nederlanders in de zwaarste klasse. Maar liefst 26 coureurs haalden de finish niet in de 500cc, door pech of valpartijen. 

Begin 250cc: Giampaolo Marchetti, Sauro Pazzaglia, Kork Ballington en Anton Mang op het vinkentouw. De Duitser had  over geluk niet te klagen, want later in de race, toen de plaats van Pazzaglia (onderuit gegaan) door Carlos Lavado was ingenomen en ze met z;n vieren om de overwinning streden, gingen Marchetti, Ballington en Lavado gezamelijk over een oliespoor onderuit. Hierdoor kon Mang, zelf gevallen in de 350cc, onbedreigd naar de finish rijden en zijn derde (1x125 en 1x250) overwinning binnenhalen. Carlos Lavado overigens, voor het eerst aanwezig buiten Venezuela, kwam in beide races ten val.

500cc: Roberts winnaar voor Uncini en Rossi

• Diverse Nederlanders wisten zich niet te kwalificeren voor de races, mede door het grote aantal Italiaanse deelnemers aan de trainingen. Deze pech was er voor Willem Zoet, Klaas Hernamdt en Mar Schouten. Bertus Grinwis was in de 50cc eerste reserve, maar had het geluk dat hij toch kon starten, vanwege het afvallen van een rijder. Hij werd achtiende.