TT-Assen 30-06-1984, 80 &125cc

2e rij Jorge Martinez (no:11), Gerhard Waibel en Hans Müller, 3e rij zichtbaar Hubert Abold (no:20) en Paul Rimmelzwaan

TT-Assen 30-06-1984, 250cc

TT-Assen 30-06-1984, 500cc

Een Grand-Prix-dag van ruim 10 uur, is dat niet een beetje veel van het goeie? Voor elke andere GP zou het antwoord ja hebben moeten luiden, maar niet voor deze 54^e Dutch TT. Assen was dit jaar onvoorspelbaar verrassend en onvoorstelbaar spannend. Wie de races van zaterdag 30 juni herkauwt, kan niet anders dan genieten van de vele ontwikkelingen en de verrassende ontknopingen. Het uitvallen van de favorieten was ditmaal geen verarming, maar juist een verrijking van de races. In de 80cc verdween Stefan Dörflinger al snel uit de race, maar Jorge Martinez en Hans Spaan zorgden voor vuurwerk eerste klas. In de 500cc ontbraken Boet van Dulmen en Franco Uncini, terwijl Freddie Spencer na 2 ronden de pits in moest wegens een kapotte bougiekap, maar juist daarna barstte het spektakel pas goed los. ,,De thuisblijvers hadden ongelijk!”, riep wijlen Paul Nortier vaak tijdens zijn legendarische TT-verslagen op de radio. Zijn woorden gelden opnieuw voor deze 54^e Dutch TT.

80cc: stalorders remmen Hans Spaan

80cc: Huvo/Casal-team, Hans Spaan, Pier-Paolo Bianchi en Willem Heykoop

Op papier leek niets meer een overwinning voor het Huvo-team in de weg te staan. Nederlands snelste man in de 80cc Hans Spaan was de gelederen van het Huvo-team komen versterken. Met de rugdekking van Spaan en Heykoop moest Pier-Paolo Bianchi in staat zijn om Stefan Dörflinger van de overwinning af te houden. Althans op papier. Na drie trainingen voerden de drie Huvo-Casal piloten het deelnemersveld aan. In de allerlaatste trainingsronde realiseerde Stefan Dörflinger echter de snelste tijd. ,,Ik kan nog sneller rond, verklaarde de Zündapp-coureur na afloop van de trainingen en voegde daaraan toe: ,,Ik word de eerste wereldkampioen in de 80cc.” In de race was het echter snel afgelopen met Stefan Dörflinger. Een kapotte ontsteking, gevolgd door een vastloper, maakte dat de leider in het klassement  voor het wereldkampioenschap de gelederen van het honderddertigduizend koppige publiek moest verlaten. Na drie van de in totaal twaalf te verrijden ronden zag het er gunstig uit voor het Huvo-team. Bianchi op kop en Spaan op een tweede plaats. ,,Ik kwam erg gemakkelijk bij Bianchi. Het was de bedoeling om geen punten voor zijn neus weg te pakken. Ik bleef dan ook achter hem rijden, maar volgens mij was hij toch bang dat ik hem voorbij zou gaan. Hij maakte veel fouten en ging beslist niet erg hard. In de zesde ronde zat Martinez al aan mijn achterwiel. Ik wilde er graag vandoor, want ik had nog genoeg over, maar afspraken zijn afspraken, dus bleef ik achter Bianchi rijden. Een ronde later passeerde Martinez mij en ging ook Bianchi voorbij. Bianchi kon Martinez niet volgen. Toen heb ik geprobeerd om Bianchi in mijn slipstream mee te trekken, maar dat mislukte. Hij moest lossen en ik ben met Martinez meegegaan. Steeds weer als ik voor de pist voorbij kwam, hoopte ik het sein te krijgen om door te mogen gaan. Pas drie ronden voor tijd kreeg ik dat teken. Toen was het echter te laat. Ik kon niet meer bij Martinez wegkomen. Jammer, ik had de TT van Assen kunnen winnen als ik had mogen gaan toen Martinez aansluiting kreeg. Aan de andere kant heb ik mij goed aan de afspraak gehouden om in dienst van Bianchi te rijden. Ik heb de indruk dat Bianchi erg zenuwachtig is gemaakt, omdat ik ook op een fabrieksmachine kon rijden. Ik vind het erg jammer dat het na één race al weer afgelopen is”, aldus een teleurgestelde Hans Spaan, die vervolgens verklaarde waarom Bianch niet kon winnen: ,,Door een gescheurde uitlaat miste hij vermogen.” In de laatste ronde kreeg Bianchi nog een extra teleurstelling te verwerken. Hubert Bartol op Zündapp was hem al drie ronden voor tijd gepasseerd. Nu gingen Gerhard Waibel en Willem Heykoop, nota bene de teammaat van Bianchi, hem ook nog voorbij. George Looijesteijn finishte als zevende. ,,Na een matige start zat ik na één ronde al op een achtste plaats. Later brak de uitlaat, maar gelukkig hield de uitlaatveer het zaakje bij elkaar. Doordoor konden Hans Müller en Theo Timmer weer bij mij aansluiten. Het werd zodoende een close-finish. Slechts éénhonderdste seconde was mijn voorsprong op Müller, die zijn motor over de finish probeerde te gooien en daardoor Theo Timmer ramde”. Theo Timmer was best te spreken over zijn negende plaats: ,,Mijn motor loopt goed en is zeker geschikt voor een plaats bij de eerste tien. Ik moet alleen zelf nog wat harder rijden”. Paul Rimmelzwaan was met een tiende plaats de vijfde Nederlander die WK-punten pakte. ,,Ik kwam wat moeilijk in mijn ritme. Toen het beter ging, liep mijn motor een paar rondjes niet goed, maar later pakte hij toch weer op. Achteraf bleek de zuigerveer vast te zitten”. De overige Nederlanders Hans Koopman, Bertus Grinwis, Aad Wijsman, Jos van Dongen, Bert Smit en Eico Rispens kwamen allen onder de zwart-wit geblokte vlag door.  

 125cc Natuurlijk Nieto  

Angel Nieto had zich in Assen één ding ten doel gesteld: het verwezenlijken van de eerste één-twee-drie GP-overwinning voor Garelli. Daarbij wilde Nieto zelf wel winnen, met het liefst – gezien de WK-stand – Fausto Gresini op de tweede en Eugenio Lazzarini op de derde plaats. Om zijn doel te bereiken nam Nieto de jonge Gresini al tijdens de trainingen geregeld op sleeptouw om hem zo de ideale lijn van het circuit te tonen. En ook in de race ontfermde de meester zich over zijn leerling, want nadat snelle starter Hans Müller de eerste twee doorkomsten aan de leiding had gereden, dirigeerde Nieto in de derde ronde Gresini naar de kop van het veld. Hoewel Nieto veel, beter gezegd, erg veel kan regelen, is hij toch niet in staat om tijdens een race alle factoren naar zijn hand te zetten. Want ondanks de rugdekking van zowel Nieto als Lazzarini tegen de aanvallen van Maurizio Vitali, August Auinger en Hans Müller, kon Gresini de druk niet aan en ging in de vierde ronde onderuit. De spanning was echter niet uit de race, want met name Maurizio Vitali en August Auinger wensten zich niet bij de traditionele Garelli overheersing te leggen. De fanatiek sturende MBA-privérijders wisten beide de eerste plaats over te nemen, maar helaas was dit maar van korte duur. Vitali bleef dit keer wel op zijn machine zitten, maar moest de race verlaten, omdat één van de cilinders was gaan lekken. ,,Jammer dat dit gebeurde, want ik denk dat ik het Nieto en Lazzarini op dit stuurcircuit erg moeilijk had kunnen maken, “meldde de Italiaan na afloop. August Auinger moest op kop liggend de Garellitrein laten gaan, omdat hij in een bocht te laat remde en rechtdoor schoot. Uiteindelijk werd de Oostenrijker zesde. Nadat de directe bedreigingen waren verdwenen, kon Nieto zich weer helemaal uitleven op teamgenoot Lazzarini. De uiterst zelfverzekerde wereldkampioen maakte Lazzarini op alle manieren duidelijk dat hij de race ging winnen. Dit gebeurde dan ook en de arme Lazzarini moet haast wel een Nieto-complex hebben. Hij moest zich andermaal met een tweede plaat – op ééntiende seconde – tevreden stellen. Zo boekte Nieto niet alleen zijn 88e GP-overwinning , maar is nu met vijftien overwinningen de absolute recordhouder op de Drentse heide. De wereldkampioen komt in ieder geval uit het Garelliteam. Drie GP’s te gaan en er is nog alleen de vraag: Wie? Lazzarini of Nieto? Gezien de manier van optreden zullen we het maar op Nieto houden. De derde plaats was weggelegd voor een hard en verstandig rijdende Hans Müller. De Zwitser klom dor dit resultaat op naar de derde positie in de tussenstand van het WK, maar zijn achterstand bedraagt maar liefst 48 punten op Nieto en is dus nu al onoverbrugbaar. Jean-Claude Selini werd eenzaam vierde voor Stefano Caracchi die, nadat hij op het nippertje de opwarmronde op tijd had beëindigd, een fraaie inhaalrace reed en van de zeventiende naar de vijfde plaats klom. Ook Bruno Kneubühler had een slechte start. De Zwitser belandde uiteindelijk op de zevende plaats en kon zo vier WK-punten op zijn conto bijschrijven.Vlak achter de rug van Bruno Kneubühler passeerde Henk van Kessel de streep als achtste en daardoor stond de man uit Mill weer als beste Nederlander op het podium. De negende positie ging naar Neil Robinson. De Ier voelde echter aan het einde van de race de adem van een hevig knokkend trio in zijn nek. De inzet betrof het laatste WK-puntje en degenen die erom streden waren Alfred Waibel, Ton Spek en Anton Straver. Lange tijd zag het er naar uit dat Ton Spek, die dit seizoen steeds beter is gaan rijden, de gelukkige zou zijn. Het was echter Anton Straver die daar anders over dacht. ,,In de laatste ronde pakte ik in de Veenslang, tegen wind in, zowel Spek als Waibel. Daarna heb ik ze geen kans  meer gegeven om voorbij te komen,” aldus de grijze eminentie, die als een kind zo blij was met het laatste puntje. Leuk voor Anton, jammer voor Ton, die zich nu tevreden moest stellen met de ondankbare elfde plaats. Van de overige Nederlanders, die zich overigens in deze klasse allemaal wisten te kwalificeren, vielen Boy van Erp (defecte ontsteking), Martin van Soest (uitgelopen big-end) en Willem Heijkoop (slecht lopende motor) reeds vroeg in de race uit. De negentiende plaats ging naar Jan Eggens. 

125cc, Angel Nieto (1), Fausto Gresini (8) en Eugenio Lazzarini (3) de Garelli club. Verder zichtbaar: Hans Müller

`

 250cc: Lavado heerst van woensdag t/m zaterdag 

start 250cc: 1e rij Carlos Lavado (no:1), Guy Bertin, Manfred Herweh en Wayne Rainey, 2e rij: Christian Sarron (no:2), Jacques Cornu, Martin Wimmer, 3e rij: Anton Mang (no:3).

Carlos Lavado, regerend wereldkampioen, spectaculair coureur, show-man, eerste klas stuurman, enz. In 1980 en 1983 was hij al de rapste in de 250cc in Assen. Nu het gerenoveerde circuit nog meer eisen stelt aan de stuurcapaciteit van de coureurs tipten wij de man uit Caracas als favoriet. Na de eerste training riep Carlos al: ,,Prima circuit. Hier kan ik winnen.” Toen de startopstelling bekend werd gemaakt, werd duidelijk dat Carlos niets teveel had gezegd. Poleposition en maar liefst 1 seconde sneller dan Guy Bertin was het resultaat van zijn trainingen. Na het vallen van de vlag leek het voornemen van Lavado in het water te vallen, want hij kwam slecht weg. Niet alleen zijn start viel in het water. 'Pluvius' trakteerde het circuit van Assen namelijk op een flinke regenbui. De race werd dan ook in de 1e ronde afgevlagd. Een telefoontje naar de meteorologische dienst leverde het volgende weer bericht op: ,,tien minuten regen en daarna zeker een uur droog weer". De rijders werden hiervan op de hoogte gesteld en kregen, nadat er ruimschoots de tijd was gegeven om banden te wisselen, de gelegenheid om het circuit één rondje te verkennen. Daarna konden de coureurs beslissen op wat voor banden men wilde vertrekken. Na de opwarmronde kon er niet meer gewisseld worden, waar de Belg Mertens zich echter niet aan zou houden. Het merendeel van de rijders koos voor slicks en intermediates voor. Na het groen licht was het Guy Bertin op MBA die aan de leiding ging, gevolgd door August Auinger. Bertin leek op de nog natte baan weg te kunnen komen. Echter in de vierde ronde reed Lavado het gat dicht en ging meteen door. Als gevolg van een slechte start probeerden Anton Mang, Jacques Cornu en Wayne Rainey, die helemaal als laatste was vertrokken, aansluiting te krijgen. Halverwege de race, de baan was toen inmiddels droog, was de situatie als volgt: Carlos Lavado op kop, op afstand gevolgd door Sarron, Herweh, Espié, Bertin en Auinger. Cornu had aansluiting gekregen bij Fukuda en Mang stelde alles in het werk om bij dit tweetal te komen. Alan Carter had zich verremd en was in de achterhoede terecht gekomen. Jean-Francois Baldé had de matig lopende Pernod te plat gelegd. Met nog 5 ronden te gaan opende Sarron de aanval op Lavado en bracht in één ronde tijd het verschil van 4,5 seconde terug naar 3 seconden. Een ronde later verliet Sarron het strijdperk door een defecte rem. Pierre Bolle ging onderuit, evenals Freymond en Simeon. Freymond reed met een nieuw Honda-blok, voorzien van een Atac-systeem. Dit lijkt een verbetering, maar dan zal wel de juiste afstelling gevonden moeten worden. De laatste fase van de race werd een schitterend schouwspel, opgevoerd door Cornu en Mang. Het leek wel of de machine van Jacques Cornu zonder coureur reed, zo ver hing de boomlange Zwitser naast zijn fiets. Dolgelukkig vloog hij als tweede over de streep. Verder dan: ,,Dit was de mooiste race van mijn leven," kwam de geëmotioneerde Cornu niet. Manfred Herweh werd derde. ,,Cornu verraste mij," was zijn teleurgestelde reactie. Anton Mang finishte als vierde en oogste daarmee, evenals Cornu, veel bewondering. De 5e plaats ging naar snelstarter Guy Bertin, gevolgd door August Auinger en Siegfried Minich. GP-debutant Cees Doorakkers werd met een 17e plaats beste Nederlander. Peter Looijesteijn reed de hele race met één oog gericht op de temperatuurmeter. Door een scheurtje in zijn radiateur liep de watertemperatuur van zijn motor op tot boven de 100 graden, waardoor echt racen onmogelijk was. ,,Een achttiende plaats is in ieder geval beter dan uitvallen. Jammer dat het zo ging, want in de training zat er geen boutje verkeerd. Ik had mij erg veel van deze TT voorgesteld", was zijn reactie. Mar Schouten was één van de weinige coureurs die voor een profielband had gekozen. Met een tweeëntwintigste plaats werd hij voorlaatste. Martin Wimmer sloot de rij. In de derde ronde had hij een pitstop gemaakt om een afgebroken boutje van de bevestiging van het schakelpaneel te laten vervangen. Dertien coureurs haalden de finish niet.

500cc: Raymond Roche razende Roeland

Kennelijk geïnspireerd door het koude weer was ook de "koude oorlogsvoering" populair bij de 500cc coureurs. De heren laten tijdens de trainingen steeds minder het achterste van hun tong zien, om pas in de laatste trainingsronden hun slag te slaan. Daarmee hoopt men de concurrentie een ongemakkelijke nacht te bezorgen. Eddie Lawson greep in de voorlaatste ronde poleposition, terwijl Randy Mamola en Ron Haslam zelfs tot de laatste ronde wachtten om hun snelste tijd neer te zetten. Raymond Roche en Freddie Spencer die daarvoor de lijst aanvoerden, duikelden hierdoor onverwachts naar de 4e en 5e plaats. "Fast" Freddie baalde na afloop van die 5e plaats als een stier, want als regerend wereldkampioen moest hij zelfs van de tweede startrij vertrekken. Zijn poging van vrijdagmorgen om zijn tijd van donderdag te verbeteren, leed faliekant schipbreuk. Door het koude weer werkte het rubbercompound van de voorband niet helemaal naar wens en een nieuwe band moest daar vrijdag verandering in brengen. Ook deze band bleek echter bij extreme belasting te gaan glijden, zodat Freddie kort voor het einde van de training nogmaals tot een bandenwissel besloot. Maar die beslissing kwam te laat en de training werd afgevlagd voordat Spencer een nieuwe poging had kunnen wagen. 

Doordat de toppers het in het begin rustig aandeden, voerden De Radiguès en Henk de Vries woensdag de training aan. De motorhandelaar uit Lelystad zou uiteindelijk op een 26e startplaats belanden, terwijl Henk vd Mark met een 21e plaats beste Nederlander werd. Rob punt kwalificeerde zich als 27e, terwijl Maarten Duyzers zich voor Marco Lucchinelli en Fabio Biliotti als 34e wist te kwalificeren. Hennie Boerman wist zich niet te kwalificeren, maar als welgeplaatsten beleefden Rob Punt en Henk vd Mark nauwelijks meer plezier aan Assen. Punt moest in de eerste ronde al opgeven door een vastloper, terwijl V/d Mark in de 15e ronde wat al te fanatiek een bocht instuurde en onderuit gleed, juist op het moment dat hij een duel met Henk de Vries in zijn voordeel leek te beslissen. ,,Ik zat eerste rang" grijnsde deze na afloop. ,,Ik had hem daarvoor ook al een paar foutjes zien maken". Zo kwam Henk de Vries, die waarschijnlijk zijn racecarrière in Assen afsloot, als beste Nederlander op het erepodium te staan. Tot de vroege uitvallers behoorde ook Marco Lucchinelli, die slecht van start kwam en na twee ronden zijn Cagiva huilend in de pits inleverde. Afgebrand heet zoiets..... De Zuid-Afrikaan Dan Petersen crashte in de eerste ronde in de Bult, terwijl Virginio Ferrari al na een halve ronde dacht met de WK-grasbaanraces mee te doen. Ook hij ging geruisloos door de zijdeur af. Halfweg de 3e ronde moest ook Freddie Spencer plotseling rechtop gaan zitten. Hij dacht eerst aan een vastloper, maar naarstig sleutelwerk in de pist leerde dat een kapot borgveertje van een bougie de boosdoener was. Spencer kwam nog even terug op de baan, maar gaf toen al snel op. Dat betekende eveneens dat hij zijn kans op prolongatie van zijn wereldtitel tot minimale proporties zag slinken. Barry Sheene moest in Assen voor het eerst constateren dat nummer 7 hem ditmaal geen geluk bracht. Na een voorspoedig en snel begin, waarbij hij zelfs even tweede lag, moest hij in de zevende ronde opgeven met een gebroken drijfstang. Hervé Moineau kon zijn succes van Joegoslavië niet herhalen. Een defecte versnellingsbak haalde hem na 6 ronden uit de strijd. Didier de Radiguès was al twee ronden eerder door de pechduivel geveld (vastloper), terwijl Sergio Pellandini de eer van het Gallina-team tevergeefs probeerde hoog te houden, maar in de 10e ronde met een falende voorrem op moest geven. Het publiek had echter maar voor één ding oog: het titanengevecht tussen Randy Mamola, Raymond Roche en Eddie Lawson. Roche rook zijn kans en ging als een razende Roeland tekeer, waarbij hij zijn fiets in elk gaatje prikte dat Mamola en Lawson open lieten. Lawson liet zich uiteindelijk door deze agressieve rijstijl definitief afbluffen. ,,Ik had alles te verliezen. Mamola en Roche alles te winnen. Het ging op een gegeven ogenblik zo fel dat ik vreesde dat hij mij of Randy zou torpederen!". ,,Sorry for you", brabbelde Raymond Roche op het podium verontschuldigend naar Eddie Lawson, die nog aangeslagen zat na te blazen. ,,That guy is crazy!" riep Lawson tegen Mamola, die deze uitspraak na een bijna botsing in de Geert-Timmerbocht volmondig beaamde. ,,Al had ik door het gras gemoeten, maar winnen zou ik!", zei Randy na afloop tegen zijn monteurs (waarbij ik U netheidshalve niet de letterlijke vertaling geef van het met geslachtsdelen en krachttermen doorspekte Amerikaanse commentaar). Door het spektakel op kop reden Wayne Gardner en Ron Haslam naar een vijfde en vierde plaats. De Japanse Yamaha fabrieksrijder Taira stuurde zijn machine naar een verdienstelijke 6e plaats, terwijl Gustav Reiner zijn voortreffelijke come-back maakte door zevende te worden. Ook Takazumi Katayama smaakte dat genoegen van een goede come-back eveneens door 3 punten te pakken. Reinhold Rothe en Eero Hyvärinen veroverden de laatste puntjes met een 9e en 10e plaats.   

500cc: Virginio Ferrari voor teamgenoot Eddie Lawson

500cc: Randy Mamola voor Raymond Roche (11), Keith Huewen (16) en Fabio Biliotti

Zijspannen: tweede plaats betekend winst voor Streuer/Schnieders

Zijspannen: v.l.n.r. Alain Michel, Egbert Streuer en Rolf Biland bij de start

Egbert Streuer en Bernard Schnieders hielden woord. Voor hun thuiswedstrijd verklaarden de Assenaren meerder malen, dat ze tijdens hun "eigen" TT in de eerste plaats zouden kiezen voor het verdedigen van hun voorsprong in het wereldkampioenschap. Hoe graag ze ook eindelijk die TT van Assen eens zouden willen winnen. De nuchtere Noordelingen lieten zich niet van de wijs brengen. Niet door de golf van publiciteit die je door zo'n groot evenement nu eenmaal krijgt en ook niet door ene Rolf Biland. De trainingen liepen voor de Barclay-combinatie zonder problemen. Iets dat ook gezegd kan worden over de andere twee kanshebbers, de duo's Rolf Biland/Kurt Waltisperg en Alain Michel/Jean-Marc Fresc. De drie snelste tweetallen werden gescheiden door niet meer dan een seconde en dat deed Rolf Biland opmerken, dat hij een spannende wedstrijd verwachtte. Zover kwam het eigenlijk niet. Direct na de start zaten de twee grootste favorieten, Biland en Streuer, weliswaar op kop, maar voor Michel was deze race al bij de Ossebroeken ten einde. Michel en Fresc die een zeer matige start hadden, kamen nl. in aanraking met de Zwitserse combinatie Hans Hügli/Andreas Schütz. Een zeer felle en teleurgestelde Alain Michel schoof de schuld op  Hügli. ,,Die klungel gooide het gat dicht toen wij hem eruit remden. De wereldtitel kunnen we nu wel vergeten". Hügli was een andere mening toegedaan: ,,na zijn slechte start ging Michel als een idioot te keer. Hij reed zo bij ons binnen". De Fransen probeerden de race nog wel te vervolgen, maar in de Strubben moesten zij hun beschadigde LCR definitief in de berm parkeren. Daarmee waren Streuer/Schnieders hun op papier grootste concurrent  kwijt. Gezien hun belangen was het helemaal logisch dat de Nederlanders er vanaf zagen de strijd met het leidende duo Biland/Waltisperg aan te binden. Toch kwam Streuer in de negende ronde aan de leiding. Aan zijn gebaren was duidelijk te zien dat Biland liever een fraai duel wilde leveren dan er vandoor te gaan. Bovendien zal hij met de gedachte gespeeld hebben dat bij een eventuele fout van Egbert Streuer en Bernard Schnieders de winst geen drie, maar 15 punten zou bedragen. Twee ronden werd er verschillende keren van plaats gewisseld. Toen was het uit met de pret. Egbert verteld waarom: ,,Het begon te sputteren en dat heeft me de smaak verpest. Er trok een regenbui dwars over het circuit. De ene bocht was nat, de andere droog. Het was onbetrouwbaar en om het tempo van Biland aan de houden vond ik een te groot risico. Ik had geen zin om een draaier voor eigen publiek te maken". Rolf Biland had duidelijk niets te verliezen en ging onverstoorbaar door. Het gat tussen de LCR's met startnummer één en twee groeide tot zo'n 4 seconden. Toen tegen het eind van de race de baan weer opdroogde liepen de Assenaren zienderogen in op de Zwitsers. Op de streep bedroeg het verschil nog maar 1.53 seconde. Omdat Werner Schwärzel en Andreas Huber onbedreigd naar de derde plaats reden, zijn de Duitsers nu de grootste concurrenten voor Egbert Streuer en Bernard Schnieders. Hun achterstand bedraagt echter al 14 punten. Met nog drie Grand Prix voor de boeg beginnen zelfs Egbert Streuer en Bernard Schnieders nu in een wereldtitel te geloven. Steve Abbott en Shaun Smith waren zeer gelukkig met de vierde plaats. Dat was te begrijpen, want in lange tijd hadden de Engelsen niet zo goed gescoord. Bovendien kon er niet aan gebrek aan geluk worden geklaagd toen ze bij het uitkomen van de Ramshoek op hoge snelheid een niet voorzien pirouette tot een goed einde brachten. Ditzelfde kunststukje voerden hun landgenoten Derek Bayley en Bryan Nixon op in de Geert-Timmerbocht, zonder hierbij hun vierde plaats te verliezen. Die ging echter wel in rook op toen in de veertiende ronde de motor vastliep. Datzelfde lot was eerder Derek Jones en Bryan Ayres, op dat moment zesde, overkomen. Op het duel Biland-Streuer na, had het driewielergebeuren een vrij saai verloop. De onderlinge afstanden waren te groot om van enige spanning te kunnen spreken. Bovendien moesten maar liefst 9 van de 20 combinaties vroegtijdig het veld ruimen. Een daarvan was helaas het duo Theo van Kempen/Geral de Haas. De Ringelberg-combinatie zaten zelfs even op de derde plaats, maar in de vijfde ronde ging het in de nieuwe Haarbocht goed fout. Theo: ,,Ik ging iets te enthousiast te werk. Gewoon te hard. We kwamen naast de baan en via een Barclay-bord reden we drie fietsen van EHBO-ers plat. In dit geval viel de schade mee. Dat kon niet gezegd worden van de crash die Hein van Drie en Willem van Dis tijdens de laatste training op vrijdag maakten. Door een stuurfout raakte de combinatie met een achterwiel van de baan. De gevolgen waren desastreus. Het span vloog over de kop en kwam in de sloot terecht. Willem van Dis werd eruit geslingerd. In het Academisch Ziekenhuis in Groningen werden er breuken in het rechter onderbeen, het linkerbeen en enkel geconstateerd. De ongelukkige passagier, die vrijdagavond een langdurige operatie onderging, zal nog de nodige weken in het ziekenhuis moeten vertoeven. Hein van Drie liep een hersenschudding en kneuzingen op en werd ter observatie in het ziekenhuis te Assen opgenomen. De combinaties van Jos Modder/Martin van 't Klooster en Martin Kooy/Raymond vd Groep wisten zich niet te kwalificeren.

Freddie Spencer zich aan het prepareren

Raceverslag door Toon Kannekens, Henk Keulemans, Coen Verburg en Jan Boer (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.