TOPPERS TOBBEN IN DE REGEN

Wat volgens de kalender een mooie zomerdag had moeten worden, werd een mistroostige dag, die zelfs in de herfst nog uit de toon zou vallen. Maar toch was er niemand van de 125.000 die daar ook maar iets om gaf. Men zat immers massaal rond het TT circuit te genieten van spannende en enerverende races in de 55e Asser TT. De nagenoeg constant natte baan zorgde voor vele valpartijen, waar nogal wat toppers het slachtoffer van werden: Stefan Dörflinger (80cc), Carlos Lavado (250cc), Freddie Spencer, Christian Sarron, Eddie Lawson (500cc) en Webster/Hewitt (zijspan). Streuer en Schnieders leken eindelijk eens in Assen te zullen winnen, maar ze kleunden mis in de keuze van de remblokken en werden slechts derde. Gerd Kafka won zijn eerste GP. Pier-Paolo Bianchi was het snelst in de 125 cc. Freddie Spencer boekte zijn vierde zege op rij bij de kwartliters. Randy Mamola ging als een speedboot rond in de 500 cc en had geen enkele concurrentie te duchten. Rolf Biland en Kurt Waltisperg werden de verrassende winnaars bij de zijspannen. Joey Dunlop won zoals verwacht de Formule 1 race. De Nederlandse rijders voelden zich goed thuis in de natte omstandigheden. Dat bleek vooral in de 500cc en bij de zijspannen. In beide klassen klasseerden zich vier landgenoten bij de beste tien. Is Nederland nu opeens een toonaangevend land in de wegracerij? Nee, helaas niet. Onder normale omstandigheden zullen de meesten al gauw een tiental plaatsen lager eindigen.

 500 cc: Mamola als een vis in het water 

"Als het regent, dan ben ik zeker niet kansloos", zei Freddie Spencer vrijdag na afloop van de trainingen. Met een tijd van 2.13.91, gereden in de allerlaatste trainingsronde was hij maar liefst 1,83 seconde onder het ronderecord van Eddie Lawson gedoken. Christian Sarron reed in zijn laatste trainingsronde een tijd van 2.14,73, wat goed was voor een tweede startplaats. Titelverdediger Eddie Lawson kampte de laatste training met technische problemen, maar was desondanks optimistisch gestemd. "Ik kan zondermeer harder en als het regent ben ik ook niet kansloos." 

Randy Mamola in de training, op de achtergrond Henk vd Mark

Nou, het regende dan ook bij de start. "Opklaringen in de middag", waren de weersvoorspellingen, maar het ging juist harder regenen. In een geweldige nevelmassa stoven de coureurs richting Haarbocht. Sito Pons zag daar helemaal niets meer en remde Wolfgang von Muralt onderuit. Bij de Ruskenhoek verdwenen twee favorieten tegelijk van de kletsnatte piste. Freddie Spencer werd namelijk onderuit gereden door Christian Sarron. Hoe het allemaal was gekomen vertelde Sarron na afloop: "Het zicht was erg slecht, en daarom wilde ik snel naar voren. Bij het uitremmen van Boet kwam ik even in het gras, stuurde de baan weer op en moest toen erg hard in de remmen voor de scherpe bocht. Mijn voorwiel blokkeerde en ik ging onderuit. Helaas nam ik Freddie in mijn val mee." Freddie Spencer vertelde: "Ik was in eerste instantie erg teleurgesteld, maar Christian deed het natuurlijk niet met opzet. Zoiets kan altijd gebeuren. Het verschil ten opzichte van Eddie Lawson is gelukkig hetzelfde gebleven." Randy Mamola voerde het veld aan, met Ron Haslam en Boet van Dulmen in de achtervolging. Eddie Lawson lag in vierde positie, gevolgd door Mike Baldwin. Takazumi Katayama reed al na een ronde de pits binnen. "Mentale problemen", was zijn commentaar. Mamola reed een erg sterke race. "Ik ben erg gelukkig met deze overwinning. Het ging perfect. Alleen de laatste twee ronden had ik problemen met de benzinetoevoer", vertelde hij na afloop, terwijl hij samen met Haslam en Gardner de videobeelden zat te bekijken. Eddie Lawson had al meerdere malen dit jaar laten weten dat hij graag zo veel mogelijk races wilde winnen. Ondanks het feit dat zijn grote concurrent als toeschouwer de race volgde, koos Lawson de aanval. Eerst passeerde hij Boet en in de negende ronde opende hij de jacht op Ron Haslam. Een ronde later ging hij iets te ver naar buiten, kwam op de witte streep, slipte weg, corrigeerde nog wel, maar remde daarbij iets te hard en ging onderuit. De eerste drie in de tussenstand voor het wereldkampioenschap, Spencer, Lawson en Sarron, waren hiermee uit de race. Baldwin, Hyvärinen, Le Liard en Truchsess waren inmiddels ook al onderuit gegaan. Gustav Reiner was met een beslagen vizier gestopt en Raymond Roche moest met een kapotte ontsteking de strijd staken. Boet van Dulmen leek op een derde plaats af te gaan, maar Wayne Gardner bleek over iets meer vermogen te beschikken.'"Ik heb veel geluk gehad. De grote mannen reden elkaar eraf of namen te veel risico. Gardner heeft de race rustig opgebouwd en heeft meer vermogen. Ik kon hem niet volgen. Acht WK-punten in een race is meer dan wij hadden durven hopen", was het commentaar van Boet, die in Francorchamps eindelijk eens over voldoende onderdelen hoopt te beschikken. Didier de Radiguès kon zijn teamgenoot Pierre-Etienne Samin niet volgen en moest genoegen nemen met een zesde plaats. Rob McElnea was de eerste niet Honda rijder. Hij vertelde na afloop: "Als Suzuki rijder krijg ik het steeds moeilijker. De mogelijkheden van ons blok zijn nagenoeg uitgeput." De resterende WK-punten werden door Nederlandse coureurs opgeëist. Mile Pajic was de eerste van het drietal dat door de finish ging. "Het ging wel lekker. Ik kon ternauwernood Pons en Von Muralt ontwijken. Later zaten Franco Uncini en Marco Lucchinelli mij in de weg. Ze hadden vast problemen, want ze zaten erg te rommelen. Ik was net van plan om naar Baldwin en Hyvärinen te rijden, maar zij waren mij voor door onderuit te gaan. Daarna heb ik erg voorzichtig gereden." Henk van der Mark vertelde over zijn race; "Ik was erg tevreden met mijn start, die anders nog wel eens slecht is. Helaas had ik een lekkende bougie. Steeds als ik door een plas reed, viel het toerental ver terug. Ik had anders bij McElnea kunnen zitten. Nu nog een WK-punt onder normale omstandigheden pakken en dit seizoen is geslaagd." Rob Punt was de vierde Nederlander die zich met een tiende plaats in de WK-punten reed. Ook Maarten Duyzers haalde de finish. Hij werd als negentiende afgevlagd.

Eddie Lawson na zijn val op weg naar de pits	Randy Mamola op weg naar overwinning
© foto's  Wout Meppelink

 Uitslagen 500 cc:

1. Randy Mamola (USA), Honda, 20 ronden in 50.47,22, gemiddeld 144.934 km/uur; 2. Ron Haslam (GB), Honda, 51.00,18; 3. Wayne Gardner (AUS), Honda, 51.22,98; 4. Boet van Dulmen (NL), Honda, 51.36,63; 5. Pierre-Etienne Samin (F), Honda, 51.42,33; 6. Didier de Radigues (B), Honda, 52.13,93; 7. Rob McElnea (GB), Suzuki, 53.06,94; 8. (op een ronde) Mile Pajic (NL), Honda; 9. Henk v.d. Mark (NL), Honda; 10. Rob Punt (NL), Suzuki; 11. Massimo Messere (I), Honda; 12. Fabia Biliotti (I), Honda; 13. Franco Uncini (I), Suzuki; 14. Manfred Fischer (D), Honda; 15. Armando Errico (I), Honda; 16. Ray Swann (GB). Suzuki; 17. (op twee ronden) Paul Iddon (GB), Suzuki; 18. Marco Papa (I), Suzuki; 19. Maarten Duyzers (NL), Suzuki.

125 cc: Italia, Italia, Italia

125cc 15.Ezio Gianola voor 3.Fausto Gresini en winnaar 18.Pier-Paolo Bianchi

Fausto Gresini (3e) en Pier-Paolo Bianchi (1e)

De drie Italianen die het WK-klassement voor Assen aanvoerden, Bianchi, Gresini en Gianola, beheersten ook de wedstrijd in Assen. Ondanks de bepaald niet Italiaanse weersomstandigheden was er niemand anders die hen van het erepodium kon afhouden. Tijdens de trainingen mochten nog wat andere rijders de illusie koesteren dat zij een kans zouden hebben. Na de tweede sessie bijvoorbeeld, voerde Auinger voor Pietroniro de lijst aan. Zuiderbuur Lucio Pietroniro zorgt dit jaar voor een verrassing in de 125 cc klasse. De 24-jarige Luikenaar, een zoon van Italiaanse ouders, behaalde een derde plaats in Italië en stond zevende in de tussenstand. Achter Gresini en Gianola bezette Pietroniro uiteindelijk de derde startplaats. Bianchi completeerde de eerste startrij. Met Olivier Liegeois als achtste zag het er voor de Belgen gunstig uit na de trainingen. Beste Nederlander was Anton Straver met een 13e tijd. Na de laatste training bemerkte hij dat er van het primaire tandwiel twee tanden afgebroken waren. Ton Spek en Jan Eggens verbeterden hun posities in de laatste training aanzienlijk. Toen kwam Boy van Erp door problemen met de rechter carburateur niet meer toe aan het zetten van een tijd. Zijn start kwam niet in gevaar. Hein Vink kende veel problemen in de training en zag geen kans zich te plaatsen. Het vertrek van Angel Nieto heeft een gunstige invloed op de 125 cc klasse. Speelde Nieto in het verleden vaak een spelletje met zijn tegenstanders, nu is dat niet meer mogelijk. De verschillen aan de top zijn niet erg groot. Niemand steekt echt met kop en schouders boven z'n concurrenten uit. Dat was ook het beeld van de race in Assen, een race waarin velen problemen hadden met het water. Niet zozeer omdat het moeilijk rijden was, maar meer vanwege de geringe vochtbestendigheid van een racemotor. Meer dan in andere klassen bleken de 125'ers gevoelig te zijn voor regen. Velen kwamen met een op slechts één cilinder lopende motor de pits binnen. Dat overkwam bijvoorbeeld Ascareggi, Perez, Reschke, Olsson, Wickström, Liegeois, Bedford en Spek. Sommigen vervingen één of beide bougies en gingen weer verder, maar kans op WK-punten was er niet meer. Het Italiaanse trio Bianchi, Gianola en Gresini was oppermachtig. Ze vonden elkaar al in de eerste ronde en bleven gedurende de eerste helft van de race in elkaars slipstream rijden. Gresini en Gianola toonden geen enkel respect voor Bianchi, maar ook niet voor elkaar. Diverse malen troefden ze elkaar af. Om de beurt gingen ze aan de leiding. Afstand nemen zat er voor niemand in. Pas in de tweede helft van de race wist Bianchi zich langzamerhand los te rijden van het Garelli duo. Bij elke doorkomst zat Bianchi wat verder voor Gianola en Gresini. Hun onderlinge strijd werd met duidelijk verschil in het voordeel van Gianola beslecht. Ondanks z'n toch nog vrij gemakkelijke overwinning - Bianchi finishte bijna tien seconden voor Gianola - was Bianchi tijdens de race verre van gerust op een goede afloop. Bianchi: "Ik was zo vreselijk bang voor de regen. Niet voor wat betreft het rijden, maar ik vreesde dat de motor last zou krijgen van het water. Tegen die tegenstander ben je als coureur machteloos. De tegenstanders op de baan had ik helemaal onder controle." Bianchi vergrootte zijn voorsprong op Gresini van 9 tot 14 punten. Ziet hij al een vierde wereldtitel in het verschiet? "Er is nog een lange weg te gaan. Er moeten nog vijf GP's verreden worden. Ik ben wel iets verder uitgelopen, maar om te zeggen dat de titel binnen bereik is, daarvoor is het nog te vroeg. " Achter de drie Italianen werd Selini vierde en Hautaniemi vijfde. De Fin reed een slechte eerste ronde en verspeelde zodoende een hoge klassering. Wel bracht hij de snelste ronde in deze klasse op zijn naam. Anton Straver kwam op de 17e plaats liggend de pits binnen. Een uitlaatveer bleek gebroken te zijn. Straver verloor veel tijd, maar besloot toch verder te rijden. Straver: "Nat was ik toch al". Van de Nederlanders was verder alleen Jan Eggens in de baan. "Met ons beiden nog in de race was de kans iets groter dat er in elk geval een Nederlander over de finish zou komen." Ze kwamen beiden aan de finish. Beste Nederlander werd de 43 jarige Assenaar Jan Eggens. Het was voor hem de eerste keer dat hij bij de TT op het erepodium kwam, als beste Nederlander (hij werd 12e). Eggens: "Een paar jaar geleden was ik bijna zover. Toen viel ik in de laatste bocht. Eindelijk eens op het podium. Het heeft me heel wat inspanning - ook financieel - gekost eer het zover is gekomen. Ton Spek bracht zijn motor slecht lopend de pits in. Vermoedelijk was de ontsteking vochtig geworden. Eerder had Boy van Erp al opgegeven. Bij het aanremmen voor een bocht blokkeerde de rem.

125cc, 21.Jussi Hautaniemi  29.Anton Straver  36.Willy Hupperich  37.Jacques Hutteau   55.Ton Spek

Zijspannen: Een ronde te lang

Egbert Streuer voor Webster?hewitt (#8) en Schwärzel/Buck (#2)

© foto Wout Meppelink

Voor de zijspancoureurs vielen dit jaar alle trainingen voor de Asser TT in het water. Beter gezegd: ze werden op een natte baan verreden. Alleen op vrijdag was het circuit eventjes niet echt vochtig. Van dit voordeeltje maakten drie combinaties gebruik: Webster/Hewitt, Steinhausen/Hiller en Van Kempen/De Haas. Deze 3 duo's stonden vooraan bij het hek van het parc-fermé en konden op slickbanden twee ronden van het iets droge asfalt profiteren en hun trainingstijden aanzienlijk verbeteren. Egbert Streuer en Bernard Schnieders waren er alles aan gelegen om van de eerste startrij te vertrekken en gingen in de regen op natweerschoeisel zelfs zo hard, dat ze tot op vierhonderdste seconde van pole position kwamen. De beste startplaats ging naar Steve Webster en Tony Hewitt. De eerste uit hun carrière. Opvallend waren de uitgangsposities van Schwärzel/Buck en Biland/Waltisperg. Zij mochten slechts van de vierde respectievelijk vijfde startrij vertrekken. Beide duo's hadden meer met het weer dan met de techniek te kampen en zagen de race vol vertrouwen tegemoet. Rolf Biland had zijn plan voor de start al lang getrokken. De Zwitser wist dat zijn membraangestuurde Krauser veel sneller zou aanspringen dan de zuigergestuurde Yamaha's. Hij had het geluk aan de linkerkant van de baan te mogen vertrekken. Zo kon de grasstrook als startbaan dienen. Het plan lukte wonderwel en via een fantastische start lag de fraaie Rothmans combinatie al voor de S-bocht aan de leiding! Webster/Hewitt, Streuer/Schnieders en Michel/Fresc volgden op de volgende plaatsen. Steve Webster zette de opwaartse lijn, die hij in dit seizoen laat zien, ook in deze race voort en nam de koppositie van Biland al in de eerste ronde over. De jonge Engelsman wist zelfs weg te lopen van Streuer en Biland die onderling aan het stuivertje wisselen waren. De zege­tocht van Webster/Hewitt duurde tot de achtste ronde. Toen maakten ze bij het uitkomen van de Ramshoek een stuurfout (te hard) en via het gras verdwenen ze met een enorme plons in een sloot. Bij deze spectaculaire crash bleven de lichamelijke verwondingen beperkt tot een gebroken arm van Steve Webster. Zijn passagier had wat rugklachten. Door dit voorval erfden Egbert Streuer en Bernard Schnieders tot grote vreugde van de toeschouwers de eerste plaats en leken nu zonder slag of stoot naar hun lang verwachte TT-zege te rijden. De voorsprong op Biland/Waltisperg liep zelfs op tot zeventien seconden en de verantwoordelijken van de omroepinstallatie legden het Wilhelmus al op de draaitafel. Drie ronden voor het einde slonk de voorsprong weliswaar wat, maar dat baarde geen onrust. Egbert en Bernard reden zo tegen het einde vast "op safe." Wie schetst ieders verbazing, en zeker die van monteur Hans Klaassens, als niet Egbert en Bernard maar Rolf Biland en Kurt Waltisperg als winnaars worden afgevlagd. Werner Schwärzel en Fritz Buck pakten de tweede plaats terwijl het Barclay-duo slechts als derde de finish passeerden. Het was dus weer niet gelukt! Een duidelijk teleurgestelde Egbert Streuer vertelde waarom: "In het begin van de race haperde de zesde versnelling al. Dat was echter niet zo erg, want die gebruik je alleen even op de Veenslang. Maar halverwege de wedstrijd kreeg ik problemen met de remmen. Ik moest steeds vroeger terugschakelen om op de motor af te remmen. Op het eind had ik helemaal geen remmen meer." Een nader onderzoek bracht aan het licht, dat bij de achterrem de remblokken en zelfs de zuigers waren weggesleten. Daardoor liep ook alle remolie weg. Nadat de teleurstelling enigszins verwerkt was, zei Bernard: "We zijn drie geworden, maar voor m'n gevoel hebben wij gewonnen." Gezien de reactie van de toeschouwers waren die het er mee eens! De strategie voor de rest van het seizoen is duidelijk. Egbert: "Als we onze wereldtitel willen behouden zullen we de laatste vier GP's moeten winnen." En dat lijkt met de huidige concurrentie een moeilijke opgave! Rolf Biland was natuurlijk erg blij met zijn onverwachte zege. Ook al omdat het de GP-doop van zijn Krauser motor was: "Ik vind het jammer voor Egbert en Bernard. Maar zoiets kan gebeuren. Dat weet ik zelf maar al te goed. Onze nieuwe motor liep prima. Ik kreeg alleen kramp, omdat de zitpositie nog niet optimaal is. Bovendien moet het remsysteem nog verbeterd worden. De hoofdremcilinder is te klein." Werner Schwärzel, die door zijn tweede plaats aan de leiding in het wereldkampioenschap bleef, had na zijn matige start nooit meer op de tweede plaats gerekend. Nadat Alain Michel/Jean-Marc Fresc (kapotte ontsteking) en Derek Jones/Brian Ayres met mechanische problemen de strijd hadden moeten staken, ging de vierde plaats naar de Zwitserse gebroeders Zurbrügg. Oe Engelse combinaties Barton/Birchall en Abbott/Smith werden vijfde en zesde. De zevende plaats ging uiteindelijk naar Hein van Drie en zijn Schotse passagier lan Colquhoun. Dit tweetal had het lange tijd aan de stok met Theo van Kempen en Bally de Haas. Laatstgenoemden zagen een hogere klassering de mist ingaan toen het dodemanskoortje bij Van Kempen losschoot. Bij het vallen van de finishvlag bezetten de Ringelberg coureurs de negende plaats. Zij werden voorafgegaan door het Kova team Martin Kooy/Raimond van der Groep. Zo eindigden er maar liefst vier vaderlandse combinaties bij de eerste negen, maar waar blijft een Nederlandse TT-zege op drie wielen?  

  80 cc: Kafka's eerste

Spaanse 80cc toppers Angel Nieto, Ricardo Tormo, Manuel Herreros en Jorge Martinez. Ricardo Tormo was langdurig geblesseerd geraakt tijdens een training op een industrieterrein en was tijdens deze TT aanwezig als TV-commentator. Hij zal lang hopen op een rentree in de motorsport, maar dat zal er nooit meer van komen. In 1998 overlijdt hij aan leukemie. Het in 1999 gereed gekomen circuit vlakbij Valencia, draagt de naam van Ricardo Tormo.

Stefan Dörflinger stond 's-morgens voor aanvang van de 80 cc race nog te braken in zijn caravan. Zo nerveus was de regerende wereldkampioen. Eigenlijk onnodig, want de Zwitser was ondanks een Derbi offensief het snelste in de training geweest. Was het dan toch de psychologische druk die het inzetten van de Spaanse Joker Angel Nieto te weeg bracht? Gezien het verschil in trainingstijden, een kleine zes (!) seconden, leek dat ook niet nodig te zijn. Nieto zag het voor de race toch anders: "Ik heb door het natte weer nauwelijks goed kunnen trainen en daardoor was het moeilijk de machine af te stellen. Maar als ik een goede start heb, dan ben ik er van overtuigd dat ik Martinez in zijn strijd tegen Dörflinger kan helpen." De dreiging voor de Zwitser zou echter uit een geheel andere hoek komen. Direct nadat het stoplicht voor het eerst op deze vijfenvijftigste TT-dag op groen was gesprongen spoot Gerd Kafka op de Seel weg. Hij passeerde snelste starter Henk van Kessel en bouwde direct een voorsprong op. De jonge Oostenrijker voelde zich duidelijk op het natte Asser circuit in zijn element. De enige die de jacht op hem kon inzetten, was Stefan Dörflinger, die daarvoor het extra vermogen van zijn Krauser volledig moest aanspreken. Het duurde tot de negende ronde eer de rijder met startnummer één ook als nummer één langs de hoofdtribune dweilde en rechtstreeks op de zege leek af te stevenen. Maar het gebeurt nog wel eens dat in Assen een grote favoriet wordt dwarsgezeten. Zo ook nu. Bij het lappen van achterblijvers werd Dörflinger dusdanig in de weg gezeten door de Duitser Johann Auer, dat er voor de regerende wereldkampioen niets anders opzat dan een excursie in het natte, dus gladde, gras te beginnen. Wonder boven wonder bleef Steffie op de wielen en keerde op het asfalt terug. Intussen lag Gerd Kafka echter weer aan de leiding en kon Dörflinger voor de tweede maal de jacht op de Oostenrijker openen. Een halve ronde voor het einde had hij zijn prooi weer te pakken om ... in de laatste bocht onderuit te schuiven. Zo boekte Gerd Kafka dan toch zijn eerste GP-zege! "Ik vind Assen prachtig", aldus de overgelukkige winnaar. "Verleden jaar won ik hier de EK-race en nu zelfs de WK. Alles ging zo onverwacht, want nadat Stefan mij voor de tweede keer gepasseerd was, had ik mij al tevreden gesteld met de tweede plaats." Kafka deelde zijn succes met Horst Seel, de constructeur, die nagenoeg alles zelf maakt. Hij zat de avond voor de TT nog met rollende ogen en trillende handen aan de machine te werken. Zo vermoeid was de bescheiden Duitser. Ondanks het nodige ploegwerk wist Dörflinger de race, nog als tweede te beëindigen. Waarom ging hij onderuit? "Omdat ik nog een aanval van Kafka verwachtte, week ik van de ideale lijn af. Het moet daar wat gladder geweest zijn, want in een keer was het voorwiel weg.

Valpartij   Stefan Dörflinger
In de Geert Timmer bocht verspeelde Dörflinger de winst. Hij zat snel weer in het zadel en werd nog tweede.

Ik wist dat de voorsprong op de derde erg groot was en dacht er direct aan om de machine weer op te pakken. Gelukkig was ie op zijn rechter kant in het zand geschoven en wilde zelfs weer starten." Over het incident met Auer wilde had. Manuel Herreros had ook dit keer weer een slechte start en eindigde als vierde. Het Derbi debakel werd kompleet gemaakt door het uitvallen van Angel Nieto. Al na twee ronden hield de dertienvoudig wereldkampioen het voor gezien, nadat er water in de carburateur van zijn machine was gekomen. Door eenzelfde euvel was een ronde eerder al het Britse talent Ian MacConnachie tot stilstand gekomen. Henk van Kessel stuurde zijn Olijve-Casal als vijfde over de streep en kon daardoor weer eens als "beste Nederlander" het podium bestijgen. Dit laatste had Theo Timmer ook graag willen doen, maar dit keer moest de Hertog Jan coureur zich achter Van Kessel tevreden stellen met de zesde plaats. Timmer werd technisch bijgestaan door Hans Spaan, die in plaats van coureur als monteur in Assen aanwezig was. Het Huvo-team had in de trainingen met de nodige tegenslagen te kampen. Theo kwam zelfs een keer door een vastloper ten val en pas op vrijdagmiddag werden er op de proefbank bij Jaap Voskamp de nodige pk's (terug) gevonden. Omdat ook de Spaanse Autisa coureur Domingo Gil - hij lag in het begin van de race zelfs tweede - in de laatste bocht onderuit ging, werd de Belg Serge Julin zevende. Joan Bolart bracht de tweede Autisa (het blokje van deze racer is een ontwerp van Jan Thiel) wel heel over de streep en werd achtste. Kees Besseling verraste vriend en vijand en waarschijnlijk zichzelf het meest door met een negende plaats bij zijn GP-debuut direct twee WK-punten te pakken. Een door technische problemen geplaagde Gerhard Waibel maakte de eerste tien vol. Paul Rimmelzwaan was weliswaar met een achtste plaats de snelste Nederlander in de training geweest, een kapot draadje van de waterpomp maakte bij post zeven aan al zijn illusies een eind. Twee ronden later kwam Bert Smit op dezelfde plaats door een vastloper ten val. Bert reed op dat moment in zesde positie. Hans Koopman bleef ook dit keer niet van pech verschoond, want een defecte waterpomp zorgde voor een vroegtijdig einde. De overige Nederlanders reden hun TT wel uit. Wilco Zeelenberg werd twaalfde, Henri van Heist 14e en Jos van Dongen 17e. Met een achtentwintigste plaats sloot Aad Wijsman de 80cc rij.

80cc: winnaar Gert Kafka voor Stefan Dörflinger.	Jorge Martinez, Gert Kafka en Stefan Dörflinger, de eerste drie in Assen.
© foto's Wout Meppelink

250 cc: Freddie, wie anders?

Begin 250cc 3.Carlos Lavado  7.Martin Wimmer  19.Freddie Spencer  6.Jacques Cornu  39.Loris Reggiani  34.Stephane Mertens  35.Fausto Ricci

Woensdagavond na de tweede training zagen de kwartlitercoureurs hun kansen op een overwinning stijgen. "Zou Freddie Spencer toch nog last hebben van zijn in Joegoslavië opgelopen lies- en dijbeenblessure?" was de algemene vraag, nadat Spencer zich helemaal niet op de baan had laten zien en tijdens de eerste training al na drie rondjes verdwenen was. Een bezoek aan zijn riante motorhome maakte ons niets wijzer, omdat daar niemand thuis gaf. Mac Mackay, persoonlijk begeleider van Freddie, vertelde ons later lachend dat de stroom van regendruppels op zijn motorhome Freddie in slaap hadden doen vallen en dat hij het wel best vond voor vandaag. Toch vertrouwden we de zaak niet, maar donderdagochtend vertelde een uiterst opgewekte Spencer zelf: "Met mij is alles oké. Onder het rijden denk ik niet eens meer aan die blessure. Om de spieren toch enigszins te ontlasten is mijn bovenbeen wel ingetaped. De 250 cc machine rijdt zo gemakkelijk dat ik niet zoveel hoef te trainen." De vierde training werd in de regen opnieuw zonder Spencer afgewerkt. Pole-position was voor Carlos Lavado, die in de voorlaatste ronde van de trainingen een tijd realiseerde van 2.19,97. Spencer bleef daar bijna zestiende van een seconde boven. Lavado trainde in totaal 313 kilometer, terwijl Spencer slechts 90 kilometer had afgelegd. Van de vijf trainingen werden er slechts twee op een droge baan verreden en juist in die twee sessies werd Anton Mang geplaagd door een vastloper. Het nikasyl in de cilinder had losgelaten. Mang was dan ook voor niemand te spreken en moest vanaf een negenentwintigste startplaats vertrekken. Na een verkenningsronde liet Spencer vóór nog een volle regenband monteren. Ook Lavado stond op dat schoeisel, terwijl Wimmer voor een intermediate had gekozen. De start van de kwartliterrace verliep voor iedereen zonder problemen en het was dan ook verbazingwekkend dat Anton Mang zich al na een ronde op een zesde plaats meldde. Wimmer voerde het veld aan gevolgd door Lavado en Spencer. Op enkele meters volgden Loris Reggiani, Jacques Cornu en Mang. Fausto Ricci was al onderuit gegaan, evenals Dominique Sarron. In de derde ronde nam Mang over en sloot Stéphane Mertens ook aan bij de kopgroep. De Belg strekte op de rechte stukken voortdurend zijn linkerbeen om zijn gekwetste knie (val in Spanje) te ontlasten. Mang, Spencer en Lavado konden een gaatje slaan. In de vijfde ronde ging Lavado op de gladde witte kantlijn bij de Stekkenwal onderuit. Na negen van de te verrijden achttien ronden was de situatie als volgt: Freddie Spencer aan de leiding, op ruim vijf seconden gevolgd door Anton Mang. Reggiani en Wimmer waren weggereden van Jacques Cornu, die een stuurfoutje had gemaakt. Mertens, McLeod en Mattioli vochten om de zesde plaats. Na tweederde van het aantal af te leggen ronden was de ideale lijn over het hele circuit nagenoeg drooggereden. Martin Wimmer profiteerde hiervan en wist het gat tussen hem en zijn landgenoot Mang dicht te rijden. In de vijftiende ronde nam Wimmer de tweede plaats over. "Dat ik de finish nog gehaald heb! Toen ik Toni had gepasseerd verloor ik mijn einddemper, waardoor mijn machine meer toeren ging maken. Ik reed voortdurend met twee vingers aan de koppeling, maar gelukkig bleef de machine heel en kon ik Mang achter mij houden", vertelde een tevreden Wimmer na afloop. Reggiani finishte als vierde. Acht seconden later kwam Cornu onder de zwart wit geblokte vlag door. Stéphane Mertens moest in de laatste fase van de race McLeod, Mattioli en Roth voor laten gaan, maar pakte desondanks toch nog twee punten. Terwijl Spencer ons vertelde dat de bandenkeuze erg belangrijk was geweest, kwam Toni Mang bij de huldiging zijn grote rivaal succes wensen voor de race in de 500cc. Er was geen Nederlandse deelname in de kwartliterklasse, terwijl er toch 3 waren uitgenodigd. Mar Schouten, Cees Doorakkers en Gerard vd Wal rijden op de Nederlandse circuits iedereen zoek, maar in de GP races komen ze niet in het stuk voor. Zelfs op hun thuiscircuit wisten ze zich niet te kwalificeren.

250cc: Loris Reggiani voor Martin Wimmer (#7)

© foto Wout Meppelink

 Uitslagen 250 cc:

1. Freddie Spencer (USA), Honda, 18 ronden in 45.14,57, gemiddeld 146.425 km/uur; 2. Martin Wimmer (D), Yamaha, 45.26,87; 3. Anton Mang (D), Honda, 45.31,06; 4. Loris Reggiani (I), Aprilia,A5.49,42; 5. Jacques Cornu (CH), Honda, 46.01,56; 6. Donnie McLeod (GB), Armstrong, 46.08,04; 7, Jean-Michel Mattioli (F), Yamaha, 46.16,15; 8. Reinhold Roth (D), Römer-Juchem, 46.17,23; 9. Stéphane Mertens (B), Yamaha, 46.24,96; 10. Jean Foray (F), Chevallier, 46.25,21; 11. Pierre Bolle (CH), Parisienne; 12. Siegfried Minich (A), Yamaha; 13. Alan Carter (GB), Honda; 14. Niall Mackenzie (GB), Armstrong; 15. Hans Lindner (A), Rotax; 16. Jean-Louis Guignabodet (F), Mig; 17. Roland Freymond (CH), Yamaha; 18. August Auinger (A), Bartol; 19. Harald Eckl (D), Romer Juchem; 20, Edwin Weibel (CH), Yamaha; 21. (op een ronde) Luis Reyes (E), Cobas; 22. Andy Watts (GB), EMC; 23. Manfred Herweh (D), Real; 24. Stefano Caracchi (I), MBA; 25. Rene Detaby (B), Rotax; 26. Jean-Luc Guillemef (F), Yamaha. Snelste ronde: Martin Wimmer, 2.26,84 = 150.384 km/uur.  

Raceverslag door Toon Kannekens, Henk Keulemans en Jan Boer (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.