1981 GP Nederland, TT Assen 27-06-1981

door Coen Verburg, Henk Keulemans en Toon Kannekens (bron Moto 73)

De 51e TT van Assen werd de TT van de tranen. Weinigen van de 128.000 bezoekers zullen ze echter gezien hebben. Alleen in het rennerskwartier zagen enkelen de hete tranen van geluk bij Marco Lucchinelli, die door een verrassende zege de nieuwe koploper werd in het 500 cc wereldkampioenschap. 

Weinigen zagen ook de tranen van woede op de wangen van chef-mecanicien Kel Carruthers toen hij samen met zijn zoontje diep ontgoocheld terugliep naar het Roberts-kamp. Zelden ook zal winst en verlies schrijnender geweest zijn dan in deze 51e TT, waarin de drama's hoog opgestapeld lagen. Drama's voor Stefan Dörflinger, Henk de Vries, Klaas Hernamdt, Takazumi Katayama, Randy Mamola, Graeme Crosby, Kenny Roberts, Barry Sheene en Egbert Streuer-Bernard Schnieders. En jubel bij Marco Lucchinelli, Boet van Dulmen, Willem Zoet, Jack Middelburg, Dick Alblas, Mar  Schouten, Peter Looijesteijn, natuurlijk Anton Mang (de toekomstige dubbelwereldkampioen), Angel Nieto (die zijn 69e GP-zege scoorde en zijn tiende wereldtitel binnen handbereik heeft), Ricardo Tormo, Henk van Kessel, Theo Timmer en Jos van Dongenl Zie daar, de 51e Dutch TT in een notedop.

Jack tijdens de trainingen voor Guido Paci.

Dol gedraaid

In geen enkele GP worden rijders en monteurs zo dol gedraaid als in de Dutch TT. Zelfs Kenny Roberts slaakte de verzuchting dat hij de dag zal zegenen dat het Asser rennerskwartier bevrijd zal zijn van allerlei mensen die daar duidelijk niets te zoeken hebben. Hoe profetisch die woorden - geslaakt tijdens de trainingen - zouden zijn, bleek zaterdagmiddag 27 juni om goed drie uur. Nog tijdens de laatste ronde van de 350 cc race kwamen de eerste druppels uit de inktzwarte hemel. En enkele minuten later viel de regen met bakken naar beneden. Opnieuw zou de TT beslist gaan worden door de juiste bandenkeus. Tijdens de 10 minuten dat de start uitgesteld werd voor het wisselen van banden, sloeg het drama in alle hevigheid toe. Assen bracht wereldkampioen Kenny Roberts tot dusver weinig geluk. En ook ditmaal werd de 3­voudige wereldkampioen weer door de pechduivel achtervolgd. Het anders zo koelbloedige Roberts-team (Kel Carruthers, Nobby Clark en Trevor Tilbury) maakte in de haast een dramatische fout bij het monteren van de remblokken. Tijdens de opwarmronde merkte Roberts al dat er iets fout zat. Koortsachtig sleutelen voor de start mocht niet baten. Luttele seconden voordat het startlicht op groen sprong, schoof Kenny zijn OW-54 met blokkerende voorrem aan de kant. 

Kenny Roberts druipt, teleurgesteld en boos, af.

Barry Sheene krijgt zijn Yamaha niet aan de praat

Boet van Dulmen, die zijn merkgenoot nog trachtte te helpen door zijn OW-53 dwars op de startplaats te zetten om zo de start op te houden, werd bijna zelf het slachtoffer. Toen het licht op groen sprong stond zijn machine nog dwars en vertrok hij pas in het middenveld. Het drama voor Yamaha zou nog erger worden, want Barry Sheene verprutste zijn start hopeloos. Hoe wanhopig Barry ook duwde, zijn OW-54 sloeg niet aan, maar verzoop. Na aangeduwd te zijn ­waarmee hij zichzelf automatisch diskwalificeerde - reed Barry nog een langzaam rondje, onderweg zijn teleurstelling wegslikkend. Weg unieke kans om aansluiting bij de koplopers van het WK­klassement te krijgen.... De aanvankelijk woedend weggebeende Kenny Roberts zou echter in de tweede ronde al opgelucht kunnen ademhalen, want zijn belangrijkste rivaal, Randy Mamola, probeerde in de eerste ronden, toen de baan nog kletsnat was, te hard te gaan op de gemonteerde "intermediate" banden (een tussenvorm van slick- en regenband) en kwam in de tweede ronde in de Rams­hoek hard ten val toen hij de bocht uitliep en op het gras belandde. Zijn teamgenoot Graeme Crosby deed in de zevende ronde min of meer hetzelfde toen hij zijn Suzuki Gamma vlak voor De Bult onderuit remde en de heide indook. Beiden raakten niet gewond, Crosby reed zelfs door naar de pits, maar hun kansen op een gunstiger aanzien van de WK-stand waren verkeken.

Sleutelpositie

De TT van Assen neemt elk jaar weer een sleutelpositie in. De Dutch TT zit traditioneel halfweg het seizoen en ook in het verleden kreeg de WK-stand in Assen een totaal ander aanzien. De spanningen liepen bij veel deelnemers hoog op. Te hoog bij sommigen, mede onder druk van de wisselvallige weersomstandigheden op woensdagmiddag en de slechte weersvooruitzichten voor donderdag en vrijdag. Veel rijders probeerden te snel een goede tijd te zetten om zeker te zijn van kwalificatie. Het aantal valpartijen tijdens de training was dan ook enorm hoog. De rij werd geopend door Jacques Cornu, die in de S-bocht na start en finish bij een passeerpoging de berm inging en een gecompliceerde bovenbeenbreuk opliep. Donderdag zou het aantal valpartijen dramatische hoogten bereiken: Pekka Nurmi brak een sleutelbeen, Henk de Vries kwam ten val door een vastloper en brak een pink, Virginio Ferrari reed zijn Cagiva plat en kwalificeerde zich niet, terwijl ook in het Nederlandse kamp de gemoederen ernstig verontrust werden door een schuiver van Jack Middelburg, waarbij hij zijn billen en zijn gezonde linkerpols ernstig bezeerde, terwijl Boet van Dulmen zijn poging Kenny Roberts bij te houden moest bekopen met een enorme schuiver, waarbij hij zijn linker enkel kneusde. Jack moest donderdagnacht zelfs nog een bezoek aan vriend en vertrouwensman dr. Derweduwen brengen, die hem via een genezende injectie en een pijnstillende injectie op zaterdag (waarvoor de Belgische bottenspecialist speciaal naar Assen kwam!) fit maakte voor de race. Ook de laatste keuring door Dr. De Vries van de Medische Commissie doorstond Jack goed, zodat de Sarome-Ergon coureur zijn sponsors niet teleur hoefde te stellen. 

Kopstart voor Crosby

Kort na drieën draaide de "bandenroulette" op volle toeren. Wie in deze kritieke fase de goede gok deed, had de race al voor de helft in de zak. Boet van Dulmen besloot voor "regenbanden" te kiezen, hoewel de meesten gokten op "intermediates", half slick, half regenband. Dat laatste bleek de goede keus te zijn, want kort nadat de opwarmronde verreden was, hield het op met regenen. "Direct al nadat ik terug kwam uit de opwarmronde zei ik tegen Gerrit (Veltscholten): we zijn verloren. Het regent lang niet hard genoeg", aldus Boet, die zaterdagavond na de TT als­nog een bezoek aan het ziekenhuis bracht om zijn linkervoet in het gips te laten verpakken. Na de chaotische taferelen bij de start, nam Graeme Crosby op de nog steeds kletsnatte baan de kop. Boet vloog echter dankzij zijn regenbanden iedereen met reuzensprongen voorbij en bij het ingaan van de tweede ronde zat de man uit Ammerzoden al aan de leiding, om vervolgens direct een gat te slaan. In de derde ronde had Boet 4 seconden op Crosby, in de vierde ronde zelfs zes. Maar helaas begon de baan snel op te drogen en al de mannen die op "intermediates" stonden begonnen langzaam vanuit het nadeel in het voordeel te komen. Mamola was er toen echter al niet meer bij. De jeugdige Amerikaan miste juist op dit moment de nodige koelbloedigheid om kalm zijn kansen af te wachten, want met Roberts en Sheene direct uit de strijd had hij niets te vrezen. In de eerste ronde zat Randy op de derde plaats achter Crosby en Ballington, maar in de tweede ronde ging hij te hard; kwam in het gras en zag zijn machine (met nieuw aluminium frame) een complete total-loss worden. Lucchinelli had in de derde ronde Crosby (die in de zesde ronde zou vallen) van de tweede plaats verdrongen. Aanvankelijk moest Lucky nog terrein prijs geven op Den Boet, maar in de zesde ronde begon de rappe Italiaan snel terug te komen. In de achtste ronde kwam Marco Lucchinelli voor het eerst als kopman door nadat hij Boet eruit geremd had aan het eind van de Bedeldijk. Zijn overwinning zou daarna niet meer in gevaar komen. Boet na afloop: "Toen de baan droger werd, wist ik dat hij over me heen zou komen. Ik heb me daar bij neergelegd. Ik moest voorzichtig rijden om de banden te sparen, anders zou ik de finish niet eens gehaald hebben. Toen Lucchinelli er éénmaal voorbij was heb ik helemaal op die tweede plaats gegokt. Tja, als het een kwartier langer had blijven regenen.,..?". Boet werd de held van Assen, maar ook Willem Zoet en Jack Middelburg zorgden voor opwinding op de taluds, terwijl Dick Alblas in de slotfase voor een leuke uitsmijter zorgde door Greg Hansford en Marc Fontan in de eindsprint professioneel te kloppen voor de 12e plaats. "Ik ben dik tevreden" aldus een glunderende Alblas. "zo hoog ben ik nog nooit in een GP geëindigd. Voor Nederlandse begrippen heb ik een snelle Suzuki, maar hier in dit veld... Ik heb bewust gekozen voor intermediates. Dat kan hier op Assen, ook als het blijft regenen. Wordt het droog, dan heb je voordeel. Blijft het nat, dan kan je toch redelijk rond blijven gaan". Ongeveer halfkoers was de race wel gelopen. Lucchinelli had de eerste plaats veilig in handen, Boet reed onbedreigd op de tweede plaats en hoewel Kork Ballington en Willem Zoet in de slotfase rap dichterbij kwamen, kon Boet het zich in de slotronde permitteren uitbundig naar het publiek te zwaaien. Willem "Stimerol" Zoet reed een fantastische race. Hij nestelde zich vanaf het begin aan het wiel van de ervaren rot Korky Ballington en bleef de gehele race "zwaan kleef aan" spelen. "Dat deed ik bewust. Kork heeft veel meer ervaring dan ik. Ik het onderweg heel wat van hem geleerd" aldus Willem, die uren na de race nog stilletjes stond te genieten. En met hem de speciaal voor Assen ingehuurde Steve Flaunty, de ex-monteur van Wil Hartog. "Tja, dat wist niemand. We hebben in het geheim veel getest in België en Frankrijk. De fiets loopt fantastisch. Ik hoop Steve er nog drie weken bij te kunnen houden". Assen leverde Willem Zoet zijn eerste WK-punten ooit op, maar liefst 8 tegelijk! Jack Middelburg stuurde zich van een negende plaats in de eerste ronde naar een uiteindelijke vijfde plaats. "Het belangrijkste voor mij was dit keer uitrijden, maar helemaal tevreden ben ik toch niet. De motor stond door gebrek aan training niet helemaal goed afgesteld. Hij pakte onderuit niet goed op. Was dat wel goed geweest, dan had er onder deze omstandigheden meer ingezeten", aldus Jack, die 's-middags nog een pijnstillende injectie gekregen had van dokter Derweduwen, die hiervoor een familiefeest in de steek had gelaten. In de middenmoot toonde Dave Potter zich in de slotfase de betere van Bernard Fau en Sergio Pellandini. Daarachter volgde op eenzame afstand de "Kojak" onder de coureurs, de Italiaanse straaljagerpiloot Guido Paci. En op de tiende plaats reed Honda zijn eerste WK-punt tegemoet, althans daar leek het op, totdat de NR500 in de laatste ronde met ontstekingsproblemen bleef staan. Die laatste WK­punt was nu voor Sadao Asami. 'In het wereldkampioenschap 500 cc neemt Marco Lucchinelli thans de eerste plaats in met 58 punten. Randy Mamola staat na Assen tweede met 54, gevolgd door Roberts (46), Crosby (42), Van Dulmen (41), Sheene (37), Kawasaki en Ballington (beiden 19) en Jack Middelburg (18) als 1e privé-coureur. 

250 cc: Mang ijzersterk, Lavado beregoed

Het was maar goed dat het publiek voor de race in de kwartliterklasse door middel van een pauze op adem had kunnen komen, want Mang en Lavado maakten er een bloedstollende raceshow van, terwijl de strijd om de derde plaats niet minder spannend was. Na de opwarmronde moest de man in pole-position Baldé nog even een bougie wisselen. Ook Bruno Kneubühler had problemen voor de start. Het veertje van de uitlaat was kapot en moest vernieuwd worden. Toch kon iedereen van start gaan toen het licht op groen sprong, al vertrok Richard Schlachter pas toen de rest al onder de loopbrug door richting Bedeldijk was. Opnieuw was het Carlos Lavado die als eerste voor de hoofdtribune langskwam, gevolgd door Mang, Freymond, Sayle en.... Thierry Espié op zijn nieuwe Pernod. Hans Müller was in die eerste ronde onderuit gegaan. In de tweede ronde veranderde aan de kop niets. Jean Marc Toffolo wist met zijn Rotax door te stoten naar de vijfde plaats. Het Pernod feest was inmiddels alweer afgelopen. Een kapotte bougie en een defecte ontsteking dwongen Espié de race verder als toeschouwer te volgen. Iedereen maakte zich de volgende ronde op voor een herhaling van de race in de 350. Mang had namelijk de leiding overgenomen. De wereldkampioen was echter heel wat anders van plan. Ad Majora rijder Freymond en Sayle op zijn Armstrong Rotax werden in de loop van de race bedreigd door Baldé op zijn Kawasaki. Ook Fernandez deed er alles aan om aansluiting te krijgen, om zo nog kans op een ereplaats te maken. Toffolo moest zijn plaats in de voorste gelederen al snel weer prijsgeven en in de negende ronde moest de Belg met een onwillige Rotax zelfs de pits in. De Fransman Guignabodet reed op een zevende plaats. Angel Nieto en Herve Guilleux waanden zich veilig op een achtste en negende plaats, maar er was een Amerikaan in aantocht. Richard Schlachter was na zijn slechte start bezig aan een ware inhaalrace. Hij boenderde werkelijk door het veld heen. Na zeventig van de te verrijden honderdvijftien kilometers had Schlachter het achterwiel van Nieto te pakken. Door een schuiver in de Strubben was Peter Looijesteijn al in de vijfde ronde uit de strijd verdwenen. "Het ging gewoon te hard. Ik kwam naast de baan en kon niet meer corrigeren." Ook Klaas Hernamdt moest de strijd staken. Een kapotte versnellingsbak (de derde en vierde versnelling waren defect) gooide voor de zoveelste maal roet in het eten van de door pech achtervolgde Fries (hij besloot na de TT overigens te stoppen met de wegrace, na goed overleg met zijn sponsor Hennie ten Dam). Na de race vertelde Klaas overigens aan zijn monteur wat er was gebeurd, dit alles in het Fries, de NOS filmde dit gebeuren en vroeg in het Engels aan de Fries wat er aan de hand was. Klaas antwoordde prompt ook in het Engels, omdat hij niet in de gaten had dat het de NOS was:) Mang en Lavado gingen voorin onverminderd door. Zij trakteerden het publiek op een prachtige raceshow, waarin Mang de hoofdrol speelde. Steeds weer liet de zelfverzekerde Kawasaki piloot de Venezolaan tot aan het achterwiel komen en had daarbij ook nog tijd voor gebaren en grimassen aan het adres van Lavado, die in zijn bekende spectaculaire stijl steeds weer bleef komen. Tot op de finish ging dit door. Mang ging zelfs achterom kijkend en zwaaiend naar Lavado over de streep. De strijd om de derde plaats kreeg nog een verrassende ontknoping. Sayle, Fernandez, Freymond en Baldé begonnen in deze volgorde aan hun laatste ronde. Fernandez kwam uiteindelijk als eerste uit de Timmer­bocht voor Freymond, Sayle en Baldé. Guignabodet pakte de zevende plaats, terwijl Martin Wimmer heel knap Richard Schlachter naar de negende plaats terug verwees. Didier de Radiguès pakte het resterende WK-puntje, nadat Guilleux vier ronden voor tijd was uitgevallen en Nieto terug was gezakt naar de twaalfde plaats. McGregor finishte als elfde. Mar Schouten reed zich naar een vijftiende plaats. Zijn MBA maakte het niet mogelijk om opnieuw in de punten te rijden. Rinus van Kasteren was met een zeventiende plaats best tevreden. "Ik heb een splinternieuwe Yamaha. Je moet daar wel even aan wennen. Hij stuurt prima, maar de afstelling heb ik nog niet onder de knie."

Een boze Jean-Francois Baldé na zijn 6e plek in de 250cc

350 cc: natuurlijk Mang, Mar Schouten zesde  

Met het wegvallen van Jon Ekerold is er ook een eind gekomen aan de sensationele koude oorlog tussen Anton Mang en de Zuid Afrikaan. We bleven nu natuurlijk ook verstoken van de keiharde duels, waarbij zelfs het spuitwerk van de stroomlijnen werd gereden. Toch was het de moeite waard om de race in de 350 cc te volgen. Het is gewoon fantastisch om een ontspannen Mang aan het werk te zien. "Nu Jon is weggevallen kan ik heerlijk ontspannen naar een race toeleven. Tijdens de race heb ik nu alle tijd de zaak naar mijn hand te zetten en kan ik zelf bepalen wanneer ik een duel wil aangaan", aldus de wereldkampioen, die alleen nog door domme pech van een nieuwe wereldtitel kan worden afgehouden. Toch was het na het vallen van de start niet de gifgroene Kawasaki die als eerste de Bedeldijk opvloog. Het was onze eigen Mar Schouten die vanaf de tweede startrij als een raket uit de startblokken schoot. Aan het eind van de Bedeldijk was het Holland Festival echter alweer afgelopen. Carlos Lavado remde Mar eruit en nam de leiding over. Hij was het ook die als eerste uit de Timmerbocht tevoorschijn kwam, met in zijn wiel Mar Schouten en Toni Mang. McGregor, Sayle en Baldé volgden op enkele meters. Mick Grant ging in die eerste ronde in de Timmerbocht onderuit, waardoor de helft van het deelnemersveld door het gras of met een voet over het asfalt probeerde de ravage te ontwijken. Peter Looijesteijn kwam na een slechte start als veertiende door en Rinus van Kasteren moest genoegen nemen met een plaats in de achterhoede. Het werd al snel duidelijk dat Mar Schouten te weinig vermogen aan boord had om zich met de strijd om een van de ereplaatsen te kunnen blijven bemoeien. Toch wist Mar zich bijzonder knap te handhaven. In de derde ronde nam Anton Mang de leiding over. Even probeerde Lavado bij te blijven, maar het tempo van Mang lag te hoog voor de Zuid-Amerikaan. Per ronde liep de Duitser ruim een seconde verder weg, waardoor het verschil aan het eind van de race maar liefst zestien seconden bedroeg. Het gevecht om de derde plaats liep bijzonder hoog op. Eerst waren het Baldé en McGregor, maar halverwege de race ging Fernandez zich ook met deze strijd bemoeien. Vijf ronden voor het einde leek McGregor een gaatje te hebben geslagen, maar dat was een ronde later alweer teniet gedaan. Door een kapotte uitlaat moest McGregor zelfs terug naar een vijfde plaats. Baldé finishte uiteindelijk als derde voor zijn landgenoot Fernandez. Mar Schouten had het zwaar te verduren onder de aanvallen van Jeffrey Sayle. Voortdurend wisselden ze van plaats. Drie ronden voor tijd kon Mar opgelucht ademhalen. Sayle had teveel van zijn machine gevraagd en moest de pits in. Na het passeren van de geblokte vlag viel Mar, dolgelukkig met zijn vijf WK-punten, in de armen van zijn monteur Theo van Geffen. Hiermee was het Nederlandse succes nog niet ten einde. Peter Looijesteijn reed een werkelijk fantastische in haalrace. Vanaf een veertiende plaats knokte Peter zich steeds verder naar voren. Halfweg koers had hij de tiende plaats te pakken, waarna hij de strijd aanbond met Keith Huewen en het Duitse talent Martin Wimmer. Huewen was de snelste van dit drietal, maar Peter pakte toch nog drie WK-punten voor Wimmer, die negende werd. De Zweed Bengt Elgh kwam dertig seconden later met nog één uitlaat als tiende over de streep. Rinus van Kasteren pakte een zeventiende plaats en was al lang blij dat hij de finish had gehaald.

 

Anton Mang (1) en Carlos Lavado (6) in de 350cc klasse

 

 

50cc: Dörflinger kan de spanning niet aan

Ricardo Tormo achter Stefan Dörflinger

© foto  Wout Meppelink

Met twee Nederlanders op de eerste startrij - een derde plaats voor Henk van Kessel en een vierde plaats voor Theo Timmer­ zag het er hoopvol uit voor het Nederlandse kamp. Toch hadden de trainingstijden wel duidelijk gemaakt, dat Timmer en Van Kessel nooit bij de favorieten in deze klasse, Tormo en Dörflinger, zouden kunnen blijven. De race ontwikkelde zich geheel volgens verwachting tot een duel tussen dit tweetal, waarbij Dörflinger op de snelste machine bleek te zitten. Door detonatieverschijnselen liep Tormo's Bultaco zelfs zo slecht, dat hij na de opwarmronde nog razendsnel een ander achterwiel liet monteren, omdat de machine te hoog gegeard bleek te staan. In de race werd het vier ronden lang stuivertje wisselen, totdat Dörflinger in de vijfde ronde aan het eind van de Bedeldijk rechtdoor ging en veel tijd verloor. Niettemin kwam hij op fantastische wijze terug naar de kop, waarbij hij per ronde twee á drie seconden goed maakte. Net na het ingaan van de laatste ronde nam hij de leiding weer over, leek een meter of vijftien van Tormo weg te lopen, totdat het achterwiel op verraderlijke wijze onder hem weg sloeg en Dörflinger een angstaanjagende crash maakte, vlak voor de wielen van Tormo. De Zwitser liep daarbij niet alleen een 6-voudige polsbreuk op en gescheurde enkelbanden, maar verspeelde tevens zijn kans op het 50 cc wereldkampioenschap. Henk van Kessel reed de gehele race op een onbedreigde derde plaats, totdat Dörflinger crashte en hij plotseling tweede werd. Ook Blatter en Timmer, die in de beginfase even met elkaar in de slag waren, profiteerden van deze val. Jos van Dongen, zoon van Cees van Dongen, greep via een achtste plaats zijn eerste WK-punten. Floor Maasland zat daar met een elfde plaats net naast. George Looijesteijn kwam voor eigen publiek niet tot dezelfde resultaten als in het buitenland, maar bleef door problemen met de benzinetankontluchting rond de tiende plaats hangen. In de laatste ronde zou hij zelfs terugvallen naar de zeventiende plaats. 

 

125cc: Verwachte Minarelli overheersing

Loris Reggiani, Angel Nieto en Pier-Paolo Bianchi

© foto  Wout Meppelink

 

Het Minarelli team kende in Assen maar één zorg en dat was de linker grote teen van Loris Reggiani. De jonge Italiaan was tijdens de 250cc training op woensdag ten val gekomen en brak daarbij genoemde teen. Door de zorg van dokter De Costa en het feit dat Martin Mijwaart het schakelmechanisme van zijn machine ombouwde, kon Loris toch op puntenjacht gaan. Voor de start stippelde kopman Angel Nieto de Minarelli tactiek uit, want ondanks de handicap was men op een dubbeloverwinning uit. En hoe oppermachtig Nieto met zijn Minarelli op het ogenblik wel in de 125 cc klasse is, werd ook in Assen gedemonstreerd. De Spanjaard wint niet alleen, nee, hij bepaalt ook wie er tweede wordt! Nadat het licht op groen gesprongen was, bereikte regerend wereldkampioen Pier-Paolo Bianchi als eerste de S-bocht. In zijn kielzog waren Reggiani ­die hoewel hij nauwelijks lopen kon toch een erg goede start produceerde - en Nieto gedoken. Na een ronde zat echter niet één van deze drie heren op kop, maar de tweede man (achter Nieto) uit de training Hans Müller. Vlak achter de Zwitserse privé-rijder reden Nieto, Reggiani en Bianchi. Dit viertal zou de resterende dertien ronden niet verder dan drie seconden uit elkaar zitten! Angel Nieto was er alles aangelegen om Loris Reggiani in zijn slipstream te krijgen om zo samen weg te lopen. Deze vlieger ging in eerste instantie niet op, omdat vooral Bianchi niet wenste mee te werken. De MBA-fabrieksrijder kwam vanaf de zevende ronde zelfs viermaal in leidende positie door. In de elfde ronde stelde Nieto echter orde op zaken, hij schoot achter de rug van Reggiani vandaan, remde Bianchi eruit en pakte de kop. Daarop gaf hij zijn teamgenoot aan hem te volgen en samen wisten de beide Minarelli rijders een gat te slaan van twee seconden en bereikten zxo hun doel: een dubbeloverwinning. Pier-Paolo Bianchi wist op de finish Hans Müller nog net voor te blijven en werd zo derde. 

Zijspannen: pech en geluk voor Streuer/Schnieders

De startopstelling van de zijspanklasse toonde een uniek beeld. De volgorde van de snelste acht combinaties uit de training correspondeerde exact met de startnummers van de machines. Zo stonden Egbert Streuer en Bernard Schnieders dus met startnummer vier op de vierde startplaats. Het Asser duo had goede hoop de drie voor hen staande spannen, met als bemanningen Jock Taylor/Benga Johansson, Rolf Biland/Kurt Waltisperg en Alain Michel/Michael Burkard bij te houden. De trainingen waren voor Egbert en Bernard zonder noemenswaardige moeilijkheden verlopen en ze waren er van overtuigd dat ze nog wel wat van hun tijd konden afknabbelen. Voor Rolf Biland en Kurt Waltisperg verliepen de trainingen niet bepaald vlekkeloos. Door een storing in het elektrische gedeelte van hun LCR moesten ze zelfs een hele training missen. Bovendien liep er een motor vast. Toch wisten de Zwitsers binnen vijf rondjes de tweede tijd te realiseren! Tot groot ongenoegen van regenrijder Alain Michel was het ,voor aanvang van de zijspanwedstrijd droog geworden. Bij de start schoot de Schot Jock Taylor als een pijl uit de boog richting Bedeldijk. Biland/Waltisperg kwamen minder goed weg en via een knappe stuurbeweging pakten de achter hen staande Streuer en Schnieders de tweede plaats. In de eerste ronde werden de Assenaren echter al weer gepasseerd door Rolf Biland. Deze zette onmiddellijk de jacht in op Jock Taylor. Voor Derek Jones en Brain Ayres was de race toen al ten einde, omdat er in hun spiksplinternieuwe Yamaha T2 motor een drijfstang brak! Werner Schwärzel en Andreas Huber kwamen in de tweede ronde voor een nog onplezieriger situatie te staan, toen bij het uitkomen van de Strubben het stuur blokkeerde en de Seymaz alleen nog maar rechtuit wilde. Als stootblok diende uiteindelijk een walletje, waarop nogal wat mensen van het zijspanspektakel zaten te genieten. Degenen die het gevaarte op tijd zagen aankomen, hadden nog kans om weg te springen. Tenslotte verdween er een man onder de machine van de Duitsers, die over de sloot heen schoot. Gelukkig raakte er niemand gewond, maar de Krauser Seymaz werd zwaar beschadigd. In de vierde ronde verdween ook de Seymaz van de Belgische gebroeders Vanneste van het toneel, doordat het stuur brak. Ook hierbij bleven ernstige ongelukken uit. Het aantal deelnemende combinaties slonk zo snel, omdat Campbell/Goodwin en Steinhausen/Willman ook reeds langs de kant stonden. Aan de kop van het veld vonden er tot dat moment geen wisselingen plaats. Taylor/Johansson leidden vlak voor het afwachtende duo Biland/Waltisperg. Egbert Streuer en Bernard Schnieders volgden de kemphanen op korte afstand, terwijl de matig gestartte Alain Michel veel terrein aan het goed maken was.Na de vijfde doorkomst volgde er opnieuw een sensatie. Rolf Biland maakte in de race weer eens een pitsstop. Eén van de bougiekappen was losgetrild en moest worden vastgezet. Tijdens het rijden zou het nog eens gebeuren, maar toen trad passagier Kurt Waltisperg als monteur op. Door deze voorvallen belandde het dynamische tweetal op een eenzame vierde plaats. Egbert en Bernard schoven door het oponthoud van Biland niet naar de tweede plaats, omdat het North-State duo gepasseerd werd door Michel/Burkard. Daarna liepen de leiders in het wereldkampioenschap zienderogen in op Taylor/Johansson. In de achtste ronde gingen de titelhouders, die last kregen met hun banden, voor de bijl. De race leek gelopen te zijn, totdat er grote opschudding in de Ruskenhoek ontstond. Bij het aansnijden van dit verlegde gedeelte was Egbert Streuer met het achterwiel naast de baan gekomen. Bij zijn pogingen om weer met alle drie de wielen op het asfalt te komen, kwam de LCR helemaal dwars te staan, sloeg zowat rechts om en schoot ongecontroleerd het gras in. Egbert Streuer werd uit het "zadel" geslingerd, maar bleef met één been aan de machine hangen. Na tientallen meters te zijn meegesleurd, waarbij de combinatie over een sloot schoot, rolde Egbert in het gras. Wonder boven wonder mankeerde hij niets. Zonder stuurman ging de LCR met de passagier aan de haal. Uiteindelijk viel ook Bernard eruit, waarbij z'n rechterarm uit de kom school. De machine hobbelde onbemand en in z'n vrijstand via het grasveld over het circuit tussen de Ramshoek en de Timmerbocht en belandde tenslotte in de sloot. De schade bleek later beperkt te zijn tot wat polyester werk. Een toch wel geschrokken Egbert Streuer over dit vreemde voorval: "Omdat de banden te warm werden begon de machine steeds meer te glijden. Nu gleed-ie net naast de baan. Daarna ging alles vliegensvlug. Zonde van die derde plaats." En Bernard Schnieders, die in zijn debuutjaar al heel wat meemaakte: "Ik stap er zo weer in. Omdat ik lag, heb ik niets gezien. Toen het fout ging, dacht ik alleen maar vasthouden. Ik wilde proberen de rem te pakken toen Egbert verdwenen was, maar werd eruit geslingerd. Al met al mag het duo niet over geluk klagen. Hun deelname in Francorchamps is door de blessure van Schnieders op losse schroeven komen te staan. Uiteindelijk ging deze zijspanrace uit als een nachtkaars. Michel/Burkard wonnen voor Taylor/Johansson en hadden zo hun revanche voor de nederlaag van verleden jaar. Biland/Waltisperg werden derde. Piet Huybers en Karl Buchholz werden bij hun TT debuut negende. Jo van der Ven en Tonie Troeyen pakten met de tiende plaats hun tweede WK-punt. Rest nog te vermelden dat de champagne voor de zijspanwinnaars zoek was. Wie?

 

UITSLAGENLIJSTEN TT 1981
50cc	125cc	250cc
350cc	500cc	Zijspannen

©opyright 2006 Gerard van der Pot.