0p de fraaie, maar weinig sfeervolle Nürburgring sloegen Egbert Streuer en Bernard Schnieders andermaal keihard toe. De Assenaren haalden in een tijdsbestek van acht dagen voor de tweede keer de volle buit binnen. Bij de 500cc'ers zagen we Freddie Spencer in z'n oude doen. Hij veegde het veld aan... op een driecilinder Honda! Tot grote teleurstelling van het Duitse publiek was Christian Sarron bij de kwartliters in de laatste bocht net iets sluwer dan "ihre" Martin Wimmer en Manfred Herweh samen. In de lichtste klassen stonden twee bekenden in het midden bij de huldiging. Stefan Dörflinger won vrij gemakkelijk de 80 cc race en Angel Nieto was bij de 125 cc' ers dit keer niet alleen de sterkste, maar ook de slimste! "Dat is dan 30 - 0", merkte Egbert Streuer droog op, toen hij uit z'n afgeplakte Barclay combinatie was gestapt. "Het ging nu eigenlijk nog gemakkelijker dan afgelopen week." Inderdaad, daarmee bevestigde Egbert dat Bernard en hij ook bij de tweede confrontatie met Rolf Biland en Kurt Waltisperg niets hadden hoeven vrezen. Hoewel de Zwitsers tijdens de training op het laatste moment de pole-position van de Nederlanders hadden weten af te snoepen, was Streuer zo zeker van zijn zaak, dat hij de "warming­up" training liet lopen, omdat de baan nat was. "Biland kan dat tempo maar enkele ronden volhouden", luidde de voorspelling van Egbert. Hij zou gelijk krijgen.  

In de race waren we tot het einde van de twaalfde ronde getuige van wat we wel de "Stoïcijnse Streuer/Schnieders strategie" kunnen noemen: het kleven aan het achterwiel van de LCR van Biland/Waltisperg. Toen werd eigenlijk toch nog wel onverwacht het initiatief overgenomen. Egbert: "Ze werden steeds langzamer en ik dacht, nu er langs anders komen de achtervolgers alleen maar dichterbij." En Bernard vult aan: "Als Biland uit zou vallen zouden de mensen tenminste niet meer kunnen zeggen dat wij alleen maar wonnen, omdat Biland uitviel." Als het daarom te doen was, was het goed bekeken, want na de zeventiende ronde zochten de Zwitsers inderdaad de pits op. Biland: "Waarschijnlijk is er een zuiger kapot, maar ik was toch niet in staat om Streuer te houden. Die is te snel op het ogenblik. Bovendien kregen wij problemen met de banden." Maar er was nog iets. "Het startnummer één heeft me nog nooit geluk gebracht. Het is "Der Eggi" echter gegund", liet de sportieve verliezer weten. Voor achtervolgers hoefden Egbert en Bernard niet bang te zijn. Zeker niet nadat Werner Schwärzel en Andreas Huber in de zevende ronde een pitsstop moesten maken om het achterwiel, lekke band, te wisselen. Dat gebeurde in een razend tempo en na een fantastische inhaalrace finishten de Duitse routiniers toch nog op de vierde plaats. Daardoor bleven ze ook tweede in de stand om het wereldkampioenschap, hoewel ze die positie nu moeten delen met Michel/Fresc. Dit Franse duo eindigde namelijk als tweede op de "Ring". Nadat de combinaties Bayley/Dixon en Jones/Ayres (vijfde en zesde in de training) al vroeg in de race door vastlopers waren uitgevallen, zorgden Stephen Webster en Tony Hewitt er toch voor, dat er een Engels duo op het schavot kwam te staan. Evenals in Oostenrijk, maar nu in omgekeerde volgorde, zaten Hein van Drie/Willem van Dis (achtste) en Theo van Kempen/ Geral de Haas (negende) in de punten. Van Drie was dik tevreden, Theo van Kempen iets minder. En dat was te begrijpen, want hij moest een vijfde plaats prijs geven door zijn in Salzburg opgelopen handblessure (brandwonden). "Toch mag ik eigenlijk niet klagen," aldus de Ringelberg-coureur. "Eerst zag het er naar uit dat we zelfs helemaal niet zouden kunnen rijden. Dan is dit toch mooi meegenomen. Nu eerst de zaak laten genezen en dan er weer tegen aan." Nadat de passagier in de training bij hoge snelheid uit de bak was gevallen, bleef het duo Jos Modder/Martin van 't Klooster tijdens de race wel intact. Deze samenwerking leverde voor de vierde Nederlandse combinatie de dertiende plaats op.

Begin van de race: Rolf Biland leid voor Egbert Streuer en Werner Schwärzel

Zijspannen (v.l.n.r) Bernard Schnieders, Tony Hewitt en Egbert Streuer

  80cc: Bianchi beperkt de schade  

80cc start met o.a. , Hubert Abold (20), George Looijesteijn (5), Bertus Grinwis (54), Stefan Dörflinger (1), Hans Koopman (53), Gerhard Waibel (30), Hans Müller (57), Bernd Rossbach, Thomas Engl (40) en Willem Heykoop (26).

Ondanks de derde trainingstijd had Huvo-manager Jan Huberts voor de start van de 80 cc race weinig vertrouwen in de kansen van "zijn" Pier-Paolo Bianchi. "Als hij op het podium komt, zal het me meevallen." Nou de Italiaan kwam er op en zelfs op de tweede trede. En dat ondanks een slechte start. Z'n scherpe sturen maakte echter veel goed. Zowel Bianchi als Dörflinger hadden het geluk, dat de snelste man uit de training, Jorge Martinez, vooraan liggend in de elfde ronde uitviel. "Mechanische problemen," was het spaarzame commentaar uit het Derbi kamp. Zo kon Stefan Dörflinger gemakkelijk voor de tweede keer in successie de zege in de kleinste categorie voor zich opeisen. Het enige wat hem dwars zat, was het feit, dat stalgenoot Hubert Abold niet verder wist te komen dan de vierde plaats en zodoende geen punten van Bianchi afpikte. Dat deed ook Massa-Seel coureur Gerhard Waibel niet. "Ik stond verkeerd gegeared en was zodoende niet in staat om Bianchi achter me te houden." Hoewel Dörflinger de Huvo-coureur nu op vier punten genaderd is, ziet Jan Huberts de toekomst met vertrouwen tegemoet. "De laatste twee circuits waren in ons nadeel en voor Assen komt Jorg Möller nog een week aan onze motoren werken." Omdat Hans Spaan dit keer iets te fanatiek stuurde en onderuit ging, werd Willem Heykoop met een vijfde plaats de best geklasseerde Nederlander in deze klasse. Ais zesde eindigde George Looijesteijn, die met zijn prestatie wel blij, maar niet tevreden was. "Ik kwam in de race niet meer aan de tijden uit de training," liet hij weten. Hans Müller moest zijn Sachs met ontstekingspech aan de kant zetten. Bertus Grinwis viel met een elfde plaats net buiten de punten, terwijl Paul Rimmelzwaan zijn eigenbouw als dertiende over de streep bracht. Bert Smit en Jos van Dongen eindigden in de achterhoede. Drie landgenoten werden door pech tot vroegtijdig toekijken veroordeeld: Hans Koopman (vastloper), Theo Timmer (koppeling) en Eico Rispens. In onderstaande uitslagtabel is goed te zien hoeveel Nederlandse coureurs er indertijd in de lichtste klasse meededen. En dan zeker als het om de GP's in de buurlanden ging (GP).

125cc: Nieto omzeilt teamorders

Begin 125cc met o.a.: Muarizio Vitali (4), Fausto Gresini (8), Hans Müller (5), Luca Cadalora (22), Eugenio Lazzarini (3), Bruno Kneubühler (2), Helmut Lichtenberg (66), Johnny Wickström (6), Jean-Claude Selini (12), Domenico Bragaglia (57) en Henk van Kessel (26).

Zondagmorgen vroeg kreeg Angel Nieto van de Garelli-direktie te horen, dat Eugenio Lazzarini in Duitsland maar eens moest winnen. Dit vanwege het feit dat de Italiaanse pers nou eenmaal liever een landgenoot ziet zegevieren dan een Spanjaard. Bovendien levert dat voor Garelli meer publiciteit op. Binnen het oppermachtige Garelli-team is de laatste weken niet alles koek en ei meer. Dit kwam o.a. tot uiting in een interview dat Lazzarini aan een krant gaf. Bovendien vertrok team manager Michele Verrini en werd opgevolgd door Roberto Patrignani. Nieto haalde na het horen van de opdracht z'n schouders op en vestigde zijn hoop op Maurizio Vitali, de MBA-rijder, die in de training het snelste geweest was. Indien Lazzarini hem namelijk niet zou kunnen voorblijven, dan mocht Nieto wel volgas geven om zo toch de overwinning voor Garelli veilig te stellen. Onmiddellijk na het vallen van de startvlag leek Nieto's vlieger op te gaan. Vitali nam de leiding en liep weg. De beide Garelli's gingen in de achtervolging, waarbij de Spanjaard het initiatief aan Lazzarini liet. Toen de voorsprong van Vitali desondanks groter werd, besloot Nieto het gat alleen dicht te rijden. In de zesde ronde kon de wereldkampioen echter zijn pogingen staken, omdat Vitali weer eens van zijn machine was gedoken. Zo kwamen de beide Garelli's weer "broederlijk" aan de leiding met de nummer 3 meestal voor de nummer 1. De kaarten leken geschud, totdat tegen het einde van de race een hevig knokkende groep bestaande uit Luca Cadalora, Fausto Gresini en August Auinger (Hans Müller was door een kapotte krukas uit deze groep verdwenen) aansluiting bij de koplopers kreeg. Bij elke doorkomst gebaarde Angel Nieto volop naar z'n pits: "Wat nu? Want inmiddels was Lazzarini gepasseerd door Cadalora en leek niet in staat te kunnen winnen. Als eerste en achterom kijkende kwam Nieto de laatste bocht uit. Lazzarini lag derde, dus kon de Spanjaard de gaskraan open draaien en z'n 86e GP-zege boeken. Een vette knipoog maakte na afloop duidelijk, dat Angel het allemaal wel prima vond, Hij had gewonnen en z'n voorsprong in het wereldkampioenschap met vijf punten vergroot! Lazzarini had niets te vertellen. Opvallend punt was wel, dat de kleine Italiaan in de laatste ronde de snelste ronde van de race reed en desondanks niet in staat was geweest om uit de greep van het achtervolgende trio te blijven. Gresini en Auinger finishten in deze race als vierde en vijfde. Op grote afstand vlogen Jean-Claude Selini, Guiseppe Ascareggi en Johnny Wickström binnen een seconde over de streep. Een opnieuw tegenvallende Bruno Kneubühler moest zich tevreden stellen met de negende plaats. Henk van Kessel kreeg in de laatste ronde letterlijk en figuurlijk een grote klap te verwerken. "In een vijfde versnellingsbocht stond Brigaglia plotseling dwars voor me, Ik kon hem niet meer ontwijken en klapte er volop in." Henk kwam er nagenoeg zonder kleerscheuren vanaf, maar zijn machine - en ook die van de Italiaan - was zwaar beschadigd. Boy van Erp werd verdienstelijk vijftiende.   

 

Totale uitslag 125cc
1e	Angel Nieto	Niet gefinishte coureurs:
2e	Luca Cadalora	22e	Domenico Brigaglia
3e	Eugenio Lazzarini	23e	Henk van Kessel
4e	Fausto Gresini	24e	Willi Hupperich
5e	August Auinger	25e	Pablo Cambertini
6e	Jean-Claude Selini	26e	Stefan Schmitt
7e	Giuseppe Ascareggi	27e	Mike Leitner
8e	Johnny Wickström	28e	Willy Perez
9e	Bruno Kneubühler	29e	Tony Smith
10e	Lucio Pietroniro	30e	Hans Müller
11e	Olivier Liegeois	31e	Thomas Weickardt
12e	Stefanio Caracchi	32e	Jacques Hutteau
13e	Gerhard Waibel	33e	Beat Sidler
14e	Helmut Lichtenberg	34e	Bady Hassaine
15e	Boy van Erp	35e	Chris Baert
16e	Alojz Pavlic	36e	Maurizio Vittali
17e	Peter Sommer	37e	Neil Robinson
18e	Robert Hmeljak	38e	Joe Genoud
19e	Dirk Hefeneger	39e	Tony Head
20e	Peter Balaz	40e	Ezio Gianola
21e	Horst Elsenheimer	41e	Wilhelm Lücke
		42e	Thomas Möller-Pedersen
		43e	Hubert Abold

250cc: Christian Sarron loopt uit

Op het moment dat de coureurs in de 250 cc zich voor de opwarmronde opstelden, zag het schoeisel van de machines er zeer gevarieerd uit. Slicks, intermediates en regenbanden waren in het rennerskwartier gemonteerd. Sarron besloot als eerste tot een bandenwissel en koos daarbij voor slicks. Herweh, Wimmer en Lavado volgden onmiddellijk zijn voorbeeld. Mattioli wachtte gelaten af, hij was namelijk als enige op slicks uit het rennerskwartier vertrokken. Na de opwarmronde koos Toni Mang alsnog voor slicks, terwijl Alan Carter en Wayne Rainey op intermediates bleven staan. Nadat het licht op groen was gesprongen vertrokken vijfenveertig rijders voor hun race over vijfentwintig ronden, met Martin Wimmer aan de leiding. Na zeven ronden werd duidelijk hoe de kaarten lagen. Aan de kop gingen Herweh, Wimmer en Sarron. Op afstand volgden Lavado, Espié en Carter. Deze groep werd gevolgd door de slecht gestarte Rainey, Cornu en Mang. "Ik moest de eerste paar ronden rustig aan doen, omdat ik na de opwarmronde pas voor slicks had gekozen. Jammer, want de kopgroep was nu te ver uitgelopen", vertelde Mang na afloop van de race. Doordat Espié in de tweede groep moest lossen, vormde hij een ideale springplank voor het trio onder leiding van Rainey. Er vond dan ook een hergroepering plaats tussen de tweede en derde groep. Aan de kop volgde de ene uitlooppoging de andere op. Vooral toen het leidende trio te kampen kreeg met achterblijvers zette met name Wimmer alles in het werk om weg te komen. "In de twintigste ronde leek het erop dat ik Sarron en Herweh gelost had en ik verheugde mij al een beetje op de overwinning. Toch kwamen ze weer aan mijn achterwiel", verklaarde Wimmer toch tevreden na afloop van de race. Sarron ging niet in de aanval, maar wachtte beheerst op zijn kans. Bij het ingaan van de laatste ronde passeerde Herweh zijn landgenoot en tikte hem daarbij enthousiast op zijn rug. Bij de voorlaatste bocht ging Herweh ontzettend laat in de remmen. Het ging allemaal goed, maar het bleek voor niets te zijn. "Mijn achterband was versleten. Ik wist dat ik in de laatste bocht voorzichtig moest zijn, wilde ik over de finish komen", vertelde Herweh nadat hij als derde werd afgevlagd. Sarron koos in die laatste bocht de ideale lijn en ging zegevierend over de finish, met Wimmer in zijn spoor. "Dit is een van mijn mooiste overwinningen. Herweh en Wimmer reden erg sterk, maar ook fair," verklaarde Sarron na afloop. Het achtervolgend peloton was inmiddels opnieuw uit elkaar gevallen. Anton Mang ging in de slag met Lavado en besliste de strijd in zijn voordeel. Rainey werd als vijfde afgevlagd. "Ik kon het tempo niet helemaal meer volgen omdat ik voor intermediates had gekozen. Op slicks was ik zeker verder gekomen". Alan Carter had dezelfde keuze gemaakt, maar wist Cornu toch achter zich te houden. Thierry Espié pakte de negende plaats en Mattioli eindigde als tiende. Mar Schouten finishte als drieëntwintigste. Sarron bouwde door deze overwinning zijn voorsprong in de tussenstand voor de wereldtitel verder uit, temeer daar zijn naaste belager Alfonso Pons al vroeg in de race het strijdperk had verlaten.   

500cc: Freddie Spencer met driecilinder ook snel

In de vrije training op zondagmorgen probeerde Freddie Spencer nog even de Honda V4, maar hij besloot toch met de oude driecilinder de race te rijden. "Ik moet deze race winnen, en neem daarom geen risico met de V4". De strijd om de eerste plaats is snel verteld. Haslam was zoals gebruikelijk als eerste weg, maar in de tweede ronde had Spencer de leiding al in handen. Een ronde later was Eddie Lawson Randy Mamola en Ron Haslam voorbij en de kaarten waren wat de koppositie betreft geschud. Even leek het er op dat Lawson de jacht op Spencer had geopend. "De kans dat ik Freddie zou pakken was snel verkeken. Door een achterblijver raakte ik van de baan en kon maar net op de been blijven. Ik verloor hierbij zeker negen seconden". 

500cc: Eddie Lawson "slippertje"

Mamola finishte als derde, op ruime afstand gevolgd door Haslam. Raymond Roche reed een eenzame race op de vijfde plaats. De verrassing uit de training, Rob McElnea, was in de derde ronde onderuit gegaan.

val Rob McElnea (eigen foto)

De strijd om de zesde plaats kreeg een bijzonder interessant verloop. Ferrari, De Radiguès, Huewen, Sheene, Van Dulmen en Uncini gaven elkaar geen meter kado. Virginio Ferrari wist uit deze groep te ontsnappen en de slecht gestarte Reinhold Roth kreeg aansluiting. Franco Uncini kroop elke ronde een plaats naar voren. Toen hij aan de leiding van de groep kwam ging de voormalige wereldkampioen zo sterk door dat hij zelfs Ferrari nog wist te pakken. Didier de Radiguès deed er alles aan om zich in de groep te handhaven, maar ging hierbij te geforceerd te werk. Zeven ronden voor tijd ging de Belg onderuit. Reinhold Roth knokte zich ook naar voren, maar volgde toen het slechte voorbeeld van De Radiguès. Barry Sheene kon enkele ronden voor tijd het tempo van Keith Huewen en Boet van Dulmen niet meer volgen. Nog nahijgend van deze zware klus vertelde Boet: "Ik heb alles geprobeerd, maar de motor liep onderin niet goed, Daarom kon ik Keith niet pakken. Ik heb dit seizoen nog niet zo hard moeten werken als in deze race. We hebben toch weer twee punten..." Sheene werd tiende. Rob Punt was eveneens dik tevreden met zijn dertiende plaats. "Het gaat elke race steeds beter. We bouwen het rustig op en ik hoef steeds minder prijs te geven". SNRT-coureur Henk van der Mark (opvolger Jack Middelburg) keek met zijn zeventiende plaats erg tevreden terug op zijn eerste GP-optreden. "Niets forceren was mijn motto. Ik begon met rondjes van 1.50 minuten en tegen het eind van de race draaide ik 1.48". Op de vraag of hij geen moeite had met de overstap van de Endurance naar de GP antwoordde hij: "Nee, het eerste uur van een Endurance lijkt erg veel op een GP. Ik had alleen moeite met de start. Met zo'n dertig man tegelijk een bocht in vond ik even griezelig". De vierde Nederlander, Henk de Vries, ging als vierentwintigste over de finish. 

500cc: Henk van der Mark zijn GP-debuut op de motor van Jack Middelburg en met Jack zijn monteur voor 1984, Rini van Kasteren en manager Jan Muis.

Raceverslag door Toon Kannekens  (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.