A DREAM CAME TRUE

Dat riep een dolgelukkige Freddie Spencer nadat hij op magnifieke wijze de 250 cc race had gewonnen op het circuit van Mugello. Een uur eerder was hij ook al gehuldigd als winnaar in de halveliterklasse. Een huzarenstuk wat Jarno Saarinen in 1973 op de Salzburgring voor de laatste maal in de racehistorie had uitgehaald. Na het debacle in Hockenheim sloeg Derbi in de 80 cc hard terug. Jorge Martinez zegevierde, met zijn teammaat Manuel Herreros op de tweede plaats. In de 125 cc afvalrace bleef routinier Pier Paolo Bianchi als snelste op de been. Voor de Nederlanders was de oogst mager. Alleen Paul Rimmelzwaan scoorde zes punten, het hoogste aantal in zijn carrière. 

Spencers dubbele overwinning 

Voor de aanvang van het seizoen kwamen Freddie Spencer en zijn werkgever Honda met de verrassende mededeling dat zij op twee fronten wilden toeslaan. Volgens insiders een onmogelijke opgave vandaag de dag. In de eerste drie GP's zat een dubbele overwinning er nog niet in, maar in Mugello sloeg de combinatie Spencer - Honda keihard toe. Juist onder zware omstandigheden, zoals de hitte, het bochtige circuit en het ongunstige tijdschema, moest de concurrentie diep, heel diep, buigen voor Spencer. Zaterdagmiddag na de laatste training wierp Eddie Lawson eigenlijk al de handdoek in de ring. "Op dit moment kom ik ruim tien kilometer topsnelheid tekort, waardoor ik niet eens in de slipstream van Freddie kan blijven. Mijn machine is nagenoeg hetzelfde als bij de eerste GP, terwijl Freddie ieder weekend een nieuw blok krijgt toegeschoven en al twee keer een vernieuwd frame heeft gebruikt. De race-afdeling van Yamaha kan de ontwikkelingen bij Honda niet bijhouden." Freddie nam in de tweede ronde de leiding, sloeg in enkele ronden een gat van zeven á acht seconden en consolideerde dit. Zodra de regerend wereldkampioen iets in leek te lopen, draaide Spencer even de gaskraan verder open. De strijd om de derde plaats bracht het publiek op de banken. Het werd je Rothmans/Gauloises blauw voor de ogen. Gardner, Mamola, Haslam en Sarron demonstreerden in een keihard gevecht wat er allemaal mogelijk is met een 500 cc machine. Dat iedereen op de been bleef mag een klein wonder genoemd worden, want zwiepers, bijna-crashes, gewaagde inhaalmanoeuvres en het betere driftwerk waren meer regel dan uitzondering. Ron Haslam haakte na een stuurfout als eerste af. Later in de race gingen Gardner en Mamola keihard door, terwijl Sarron zich beperkte tot het blijven volgen. "Mijn achterband was te zacht om nog langer voor de derde plaats mee te vechten". Een algemeen probleem in Mugello, waar Gardner zich helemaal niets van aantrok en Mamola in de laatste ronden definitief los reed. De geblesseerde Raymond Roche, hij was in de training hard onderuit gegaan, vocht een fraai duel uit met publiekslieveling Franco Uncini. Ondanks een pijnlijke en dikke enkel won Roche. Achter de eenzaam strijdende McElnea en De Radigues zagen we weer een ouderwets vechtende Boet van Dulmen. "Inderdaad, het gaat steeds beter en dus wordt het weer tijd om echt mee te knokken. Baldwin had echter iets meer vermogen onderin en Biliotti was zo aan het rammen dat ik het in de laatste twee ronden wel best vond, temeer omdat er voorin geen fabrieksrijders uitvielen en er dit keer dus geen WK puntje in zat." Henk van der Mark manifesteerde zich goed, maar was zelf enigszins teleurgesteld. "Gezien de trainingstijd (18e) had ik op meer gerekend dan een achttiende plaats. In de opwarmronde werd mijn motor echter al veel te warm door een te kleine radiateur. Bovendien ging ik slecht van start en kampte ik met een te zachte achterband." 

Lekker knokken, ja gezellig: Christian Sarron (#6), Ron  Haslam (#5), Randy Mamola (#2) en Wayne  Gardner (#7).

Freddie Spencer liet zich uitgebreid huldigen, friste zich even op, trok een schone overall aan en zette een droge helm op, om vervolgens plaats te nemen op de tweede startplaats in de 250 cc klasse. Martin Wimmer stond op pole-position, maar deze bedreiging voor Spencer was al in de eerste ronde verdwenen. "Tijdens de opwarmronde heb ik de fout gemaakt om de koppeling te lang vast te houden, waardoor deze verbrandde." Spencer maakte het zichzelf lastig door slecht van start te gaan. Na de eerste ronde kwam Fausto Ricci als eerste door, met Carlos Lavado op een tweede plaats en Freddie Spencer zat in twaalfde positie. In de vijfde ronde konden we Spencer al als derde noteren. Vier ronden later passeerde hij Ricci en reed vervolgens heel beheerst naar Lavado. Eenmaal aan het achterwiel van Lavado leek Spencer even op adem te komen. Drie ronden lang bleef hij in de slipstream van Carlos hangen. In de zeventiende ronde sloeg de met nummer negentien rijdende Spencer toe en reed zomaar drie seconden bij Lavado weg. Deze vertelde na afloop: "Ik probeerde direct een flink gat te slaan om uit de greep van Spencer te kunnen blijven. Helaas, zijn Honda is veel sneller, waardoor hij mij toch nog te pakken kreeg." Achter Ricci knokten Reggiani, Mang en Cardus om de vierde plaats. Cardus nam teveel risico en ging onderuit (voet gebroken), Reggiani en Mang gingen onverminderd door. Op een fantastische manier kwam Loris Reggiani in de laatste bocht voor start en finish onder Mang door en pakte de vierde plaats. De resterende WK punten werden verdeeld onder Freymond, Cornu, Roth, Carter en Bolle, die de gehele race als een zwerm bijen rond gingen. Tot de uitvallers behoorde August Auinger, die met een defecte accu zijn vijfde trainingstijd niet kon verdedigen. Miguel Reyes, in Spanje en Hockenheim zevende, kwam tijdens de race ten val en brak daarbij zijn sleutelbeen. 

80 cc: Derbi slaat terug

Jorge Martinez  aan de leiding, o.a. #15. Paul Rimmelzwaan en #11. Henk van Kessel volgen.

Jorge Martinez sloeg hard terug ten koste van Stefan Dörflinger, Gerhard Waibel en Gert Kafka  

125 cc: routinier Bianchi  

                                         Jacques Cornu                                                                       Pierre Bolle

Raceverslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.