STREUER/SCHNIEDERS DOLLEN MET CONCURRENTEN

Slechts in de laatste twee ronden waren Egbert Streuer en Bernard Schnieders bereid een tipje van hun vermogens aan de concurrenten te tonen. "Eigenlijk had ik ook in de laatste ronde toe kunnen slaan. Ik wist tijdens de race dat ik zeker drie seconden per rondje sneller kon," vertelde Streuer direct na afloop van de race. Het zijn niet alleen zijn rijkunst en de vele pk's, maar ook zijn stoïcijns optreden, dat zijn tegenstanders slechts een ijdele hoop mogen koesteren op een Grand Prix overwinning. De Assenaren waren niet alleen heer en meester op de Nürburgring. Eddie Lawson, Carlos Lavado en Luca Cadalora wonnen op overtuigende wijze hun races. Echt spannend was de wijze waarop Manuel Herreros, Stefan Dörflinger wist te verslaan.

 Zijspannen

Egbert en Bernard vieren feest, met links Biland/Waltisperg, rechts Abbott/Smith & Jones

© foto Wout Meppelink

Rivaal Rolf Biland had dan wel de snelste trainingstijd op de klokken gebracht en Egbert en Bernard hadden vanwege een gebroken gaskabel slechts drie rondjes gereden in de laatste tijdtraining, van enige paniek was absoluut geen sprake in het Barclay kamp. "Biland kan die tijd nooit de hele race vasthouden, terwijl wij nog heel veel over hebben," luidde het trainingsverhaal van Bernard Schnieders. Biland beaamde deze conclusie. "Ik heb die tijd met speciale banden kunnen zetten. Dat doe ik om mijn grens te kunnen bepalen. Overigens zal de bandenkeuze een zeer belangrijke rol gaan spelen tijdens de race." Biland/Waltisperg hadden kopstart. In de derde ronde nestelden de titelverdedigers zich aan het achterwiel van de Zwitsers. Het was duidelijk te zien dat Streuer absoluut geen moeite had het tempo van de Krauser-LCR te volgen. "Wij deden onze uiterste best om achter hem te blijven, ondanks dat wij later konden remmen, de bochten korter namen en sneller accelereerden. Wat heb je eraan om meteen al het achterste van je tong te laten zien," was het tactische verhaal. Onder het zeventigduizend koppige publiek groeide de spanning naar de afloop. Vooral toen Biland bij de passage van achterblijvers tientallen meters voorsprong kon nemen. Bij het ingaan van de vierentwintigste ronde bleef Streuer iets langer achter de stroomlijn liggen, draaide de gaskraan echt even open en liet Biland binnen twee ronden zes seconden achter zich. De eerste Grand Prix overwinning was een feit en het is nog maar de vraag of de concurrenten in de overige zeven GP's onder normale omstandigheden een kans maken tegen Egbert Streuer en Bernard Schnieders. Op ruime achterstand leek Steve Webster zonder enige tegenstand naar een derde plaats te koersen. Door machinepech kwamen Webster en Hewitt, waarvan veel wordt verwacht dit seizoen, niet verder dan de elfde ronde. De derde plaats werd vervolgens fel bestreden door Michel/Fresc, Abbot/Smith, de gebroeders Egloff en Steinhausen/Hiller. Aan de kop van deze groep liggend moest Steinhausen met pech de strijd staken. Alain Michel kon tegen het eind van de race zijn achtervolgers van zich afschudden, maar moest driehonderd meter voor de finish lijdzaam toezien hoe Abbott, Zurbrügg en Jones hem eenvoudig konden passeren. Met een rokend zijspanwiel ging hij als zesde over de finish. Later bleek de ophanging van het zijspanwiel te zijn gebroken. Theo van Kempen en Geral de Haas reden een onopvallende race. "De motor liep prima, maar ik ging zelf voor geen meter. Een negende plaats is teleurstellend, maar als het niet gaat, gaat het niet," was de eerlijke verklaring van Theo van Kempen.

 500cc Eddie Lawson in superieure vorm  

Randy Mamola op weg naar een 6e plaats

Het laatste kwartier van de tijd­training op zaterdagmiddag kreeg plotseling het karakter van een race, toen Eddie Lawson, Mike Baldwin en Randy Mamola elkaar hadden gevonden. Er ontstond een waar gevecht om pole-position. Lawson verbeterde de tijd van 1.42,83 minuten, die hij na de tweede training met Wayne Gardner moest delen, met ruim drietiende van een seconde. Vervolgens bleef hij achter Baldwin en Mamola rijden, die niet in staat bleken deze tijd te verbeteren. In de laatste trainingsronde zette Rob McElnea zijn tijd een seconde scherper en kwam daarmee verrassend op de derde startplaats. Wayne Gardner oefende zaterdagavond laat de duwstart. Vanwege zijn pijnlijke knie mislukte dat steeds. De Hondatechnici gaven vervolgens de juiste stand van de gashandel aan met een streepje, waarop de NSR 500 na een stap aansloeg. Ook bij de officiële start werkte deze aanwijzing voortreffelijk. Met een pijnstillende injectie in zijn linker knie vertrok Gardner, samen met De Radiguès, Lawson, Roche en McElnea als één van de eersten, achter de snelste starter Manfred Fischer. Het tempo lag voor de Duitser natuurlijk veel te hoog. Hij finishte uiteindelijk net buiten de punten. Eddie Lawson kwam na de eerste ronde al met voorsprong door. In een bijzonder vloeiende stijl bouwde Lawson een voorsprong op van dertien seconden. "Alles liep opnieuw perfect. De start, de motor en de banden waren optimaal. Ik heb geen enkel probleem gekend. Gelukkig had ik weinig last van een verrekte spier in mijn bovenarm."De achtervolgende groep bestond uit Gardner, Sarron, McElnea, De Radiguès en Baldwin. Wayne Gardner en Christian Sarron schroefden het tempo dermate hoog op, dat McElnea en De Radiguès moesten lossen. Halverwege de race had Gardner alle moeite om zich tussen de Yamaha coureurs Baldwin en Sarron staande te houden. Drie ronden voor de finish leek Sarron de definitieve aanval op de tweede plaats te hebben ingezet. Hij sloeg een gat van enkele tientallen meters. Een ronde later kwam hij echter onnodig ten val, doordat hij iets te abrupt de gaskraan open draaide. Met een enorme smak werd hij van zijn machine geslingerd. Later bleek Sarron zijn middenvoet te hebben gebroken. Wayne Gardner wist toch enigszins verrassend Baldwin achter zich te houden. McElnea finishte op afstand als vierde, gevolgd door een sterk rijdende Didier De Radiguès. Randy Mamola werd als zesde afgevlagd. Een teleurstellende uitslag? "Misschien wel, maar ik vind dit een rot circuit. Bovendien had ik een slechte start. De volgende drie, vier GP's mag je veel meer van mij verwachten, al zal het moeilijk worden om Eddie te kloppen. Hij is erg goed in vorm en zijn team werkt natuurlijk al drie jaar samen met Yamaha. Je kunt niet verwachten dat wij na drie GP's alle mogelijkheden van deze machine al kennen." Achter Raymond Roche werd van meet af aan een schitterend gevecht geleverd om de laatste WK-punten, tussen Ron Haslam, Gustav Reiner en Dave Petersen. Zij kwamen ook in deze volgorde over de streep. Boet van Dulmen en Henk van der Mark zaten aan het achterwiel van de fel vechtende Paul Lewis, Fabio Biliotti en Pierfrancesco Chili. "WK-punten zaten er niet meer in, anders had ik het nog wel geprobeerd. Bovendien is het echt oppassen geblazen met Lewis in je buurt. Als je hem uitremt, laat hij gewoon zijn rem los, of dat nu wel of niet kan," vertelde Boet van Dulmen, nadat hij als dertiende was afgevlagd. Henk van der Mark finishte als vijftiende. Rob Punt stuurde zijn slecht lopende Honda naar een twintigste plaats en Maarten Duyzers werd als tweeëntwintigste genoteerd. Mile Pajic moest met nog zes ronden te gaan de strijd staken.  

250cc Viva Lavado  

,,Je ziet het, ook als je dertig bent kun je nog een Grand Prix winnen," was de eerste reactie van Carlos Lavado. In de tweede ronde had hij de leiding genomen in de 250 cc race. Op magnifieke wijze bouwde hij een voorsprong op van maximaal dertien seconden. "Dit is de mooiste dag van mijn leven. Deze overwinning en de leiding in de WK-tussenstand op mijn verjaardag.... Het is niet te geloven,"sprak Carlos Lavado met tranen in zijn ogen. Achter Lavado vormde zich in de beginfase van de race een groep van zes rijders, bestaande uit Ricci, Bolle, Cornu, Cardus, MacLeod en Wimmer. Anton Mang had een slechte start. "Ik had deze keer net zo'n slechte start als Martin Wimmer in de voorgaande GP's heeft gehad. Pas in de negende ronde kon ik bij Martin aansluiten, maar toen was Lavado voor ons al onbereikbaar geworden." Zestien ronden lang was het stuivertje wisselen tussen de beide favorieten. "Ik heb genoten van deze race. Voor mijn doen was ik goed weg. Het was een hard maar eerlijk gevecht tussen Toni en mij om de tweede plaats," aldus Martin Wimmer nadat hij als derde was gehuldigd. Het gevecht om de resterende WK-punten werd naarmate de race vorderde steeds boeiender. In eerste instantie leken Fausto Ricci en Pierre Bolle met z'n tweeën op weg te zijn naar de vierde plaats. Zij kregen in een later stadium gezelschap van de alweer sterk rijdende Jean Francois Baldé en ook Jacques Cornu, Donnie McLeod en Carlos Cardus konden weer aansluiten. Baldé finishte op een Honda uiteindelijk als vierde, gevolgd door Ricci, ook op een Honda NSR 250 en Bolle op de Parisienne. Vijf seconden later werden Cornu (Honda RS 250) en McLeod (Armstrong Rotax) afgevlagd. Carlos Cardus had hen eigenlijk voor moeten gaan, maar in de laatste bocht voor start en finish ging hij onderuit. Hij haalde de eindstreep nog wel, maar zag ook Taira, Carter, Sarron en Foray nog voorbij komen. Cees Doorakkers kwam een seconde tekort om zich te kunnen kwalificeren.    

Anton Mang voor Donnie McLeod

80cc Ian McConnachie bijzonder snel

80cc Stefan Dörflinger achtervolgd winnaar Manuel Herreros

80cc Hans Spaan op weg naar een mooie 6e plaats.

Het kan niet lang meer duren of Ian McConnachie zal zijn eerste Grand Prix overwinning gaan behalen. De sympathieke Engelsman heeft niet alleen een schitterende stijl, maar is bovendien een enorme vechtjas, die helaas nog door pech wordt achtervolgd. Ook op de Nürburgring werd hij gedwongen een ongelooflijk knappe inhaalrace te rijden. In de eerste bocht na start en finish gingen een aantal rijders onderuit, waardoor McConnachie werd opgehouden en als laatste coureur de eerste ronde verder af moest leggen. Ook Bert Smit was bij deze valpartij betrokken, maar kon de race ook vervolgen. McConnachie vloog weer door het deelnemersveld, realiseerde daarbij de snelste ronde en finishte slechts zestiende seconde achter Stefan Dörflinger als derde. Nadat Jorge Martinez in de zevende ronde de eerste plaats met een defecte ontsteking af moest geven, kreeg Stefan Dörflinger het met de tweede Derbi coureur Manuel Herreros aan de stok. De bepaald niet bang uitgevallen Herreros maakte Dörflinger het leven behoorlijk zuur. "Deze man rijdt als een wilde," klaagde de Zwitser na afloop. Herreros had bij het passeren van achterblijvers in de laatste fase van de strijd de regerend wereldkampioen van zich af weten te schudden. Dörflinger klaagde na afloop ook nog over een slecht verende machine. Met de overwinning van Herreros wordt het voor de teamleiding van Derbi een moeilijke zaak om een kopman aan te wijzen. De voorkeur gaat uit naar Martinez, maar die staat met zevenentwintig punten op een derde plaats, terwijl Herreros de leiding heeft in de WK-tussenstand.  Angel Nieto kwam niet verder dan een vierde plaats. Hans Spaan lag in de beginfase in derde positie, zakte vervolgens terug naar de vijfde plaats. In de laatste ronde werd Hans nog door Gerhard Waibel voorbij gestoken. Henk van Kessel reed een eenzame race op een achtste plaats. Theo Timmer was na de race nog woedend op Rainer Kunz, die hem in de achtste ronde onderuit had gereden. Hans Koopman werd als negentiende geklasseerd, Jos van Dongen als tweeëntwintigste en Aad Wijsman als zesentwintigste. Bert Smit leek zich na zijn valpartij uitstekend op te werken naar een plaats in de middenmoot, maar zijn BZ Minarelli begon steeds slechter te lopen. Als voorlaatste werd Smit afgevlagd. Opvallend was het relaas van zowel Bert Smit als Jos van Dongen. "Wat opvalt is dat de middenmoot in de 80 cc klasse veel sterker is geworden. Als je vorig jaar zeven seconden achter de snelste man stond, was je zeker van een drie-vierentwintigste startplaats. Je mag nu al blij zijn dat je met zo'n achterstand nog mag starten."  

125cc Geen stalorders in team-Italia  

In de stijl van Angel Nieto speelde Luca Cadalora het spel in de 125 cc klasse. Gebarend en wijzend naar zijn teamgenoot Fausto Gresini dirigeerde hij tot halverwege de wedstrijd het verloop aan de kop. De afstand tot de achtervolgers was inmiddels zo groot, dat Gresini het verder maar alleen moest klaren. Met dertien seconden voorsprong behaalde Cadalora een schitterende Grand Prix overwinning. August Auinger lag de eerste zes ronden riant op de derde plaats. Moest vervolgens een pitstop maken en raakte daardoor op een ronde achterstand. Bruno Kneubühler en Ezio Gianola duelleerden de gehele race om de derde plaats. De laatste honderd meter moest Kneubühler met een muisstille machine afleggen. Hij had in het heetst van de strijd teveel benzine verbruikt. Gianola greep de tien WK-punten. Angel Nieto kwam in het stuk niet voor. Een slecht lopende machine deed hem in de tiende ronde besluiten de race als toeschouwer verder te volgen. Achter Thierry Feuz en Willy Perez finishte Olivier Liegeois als zevende, na een fel gevecht met Paolo Casoli, Johnny Wickström en Alfred Waibel. Van de Nederlanders wist alleen Jan Eggens zich te kwalificeren. Hij finishte als vierentwintigste. Ton Spek werd in de trainingen twee maal geconfronteerd met een kapotte krukas. "Ik heb er niet meer bij me."

Raceverslag door Toon Kannekens   (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.