Stefan Dörflinger prolongeert titel

0ndanks het feit dat Stefan Dörflinger op de eerste startrij werd omgeven door drie fanatieke Derbi coureurs, wist hij al in Le Mans de 80 cc wereldtitel binnen te halen. Freddie Spencer nadert, na weer een dubbeloverwinning, met rasse schreden de titel in de 250 en 500 cc klasse. In de 125 cc is, mede door een misrekening bij Garelli, de strijd nog volledig open en Bernard Schnieders riep hetzelfde over de zijspanklasse. Samen met Egbert Streuer domineerde hij op superieure wijze de vijfde zijspan Grand Prix race.

In het draaiboek van Egbert Streuer en Bernard Schnieders voor de Grote Prijs van Frankrijk kwam alleen na de trainingen een fout aan het licht. Een grote fout, want bij de traditionele motorinspectie ontdekte het Barclay team dat er een gebroken veertje van een oliekeerring in een van de cilinders terecht was gekomen. Zo moesten Streuer & Co. tot diep in de nacht aan de slag om de aangerichte schade te herstellen. Ondanks dit euvel realiseerden de Assenaren met 1.39.45 verreweg de snelste trainingstijd en konden vol vertrouwen de race tegemoet zien. Normaal gesproken leek niemand in staat om ook maar bij hen in de buurt te komen. Ook Rolf Biland niet. Diens Krauser motor had duidelijk te weinig vermogen. Bovendien kreeg ook de Zwitser in de laatste training een grote tegenslag te verwerken. In de krachtbron ging een krukaslager aan diggelen. Na de warming-up training kon Egbert Streuer reeds melden, dat de nachtelijke operatie was geslaagd en de zaak optimaal liep. In het kamp van Biland was men minder gerust. De bange vermoedens kwamen uit, want na dertien ronden kwamen Rolf Biland en Kurt Waltisperg - op dat moment derde - niet meer door. Een gebroken drijfstang bleek de oorzaak te zijn. Zo verspeelden de Zwitsers niet alleen belangrijke punten, maar ook de leiding in de strijd om de wereldtitel. Die kwam namelijk opnieuw in handen van Werner Schwärzel en Fritz Buck. Deze "heelhouders bij uitstek" zagen ook nu weer de finish en wel op de tweede plaats. Maar ook dit Duitse duo had in Le Mans niets tegen Egbert Streuer en Bernard Schnieders in te brengen. De Assenaren wonnen onbedreigd. In het wereldkampioenschap klommen ze naar de tweede plaats en naderden  Schwärzel/Buck tot op drie punten (61-58). "Geen enkel probleem gehad", meldde een gelukkige Egbert Streuer nadat hij zijn tweede GP­zege van dit jaar had behaald. "In het begin heb ik de zaken even aangekeken. Nadat Biland twee rondjes op kop had gereden ben ik hem gepasseerd en heb toen een ronde goed gasgegeven. Toen ik hierna omkeek, bleek dat er al een heel gat was geslagen". Rustig rijdend om de banden te sparen konden Egbert en Bernard de voorsprong alleen maar vergroten. Met hun favoriete Grand Prix voor de boeg, die van Engeland op het circuit van Silverstone, hebben de titelhouders alle kansen weer volledig in eigen handen gekregen. Toch houdt Bernard Schnieders een slag om de arm: "Natuurlijk zijn wij favoriet voor Silverstone, maar  Schwärzel gaat daarentegen altijd goed in Zweden. Bovendien kan er altijd iets kapot gaan en heeft Biland theoretisch ook nog kansen.'" Gezien de wijze waarop de Assenaren de laatste twee GP's hebben weten te winnen, lijkt alleen de pechduivel hen van een tweede wereldtitel af te kunnen houden. De derde plaats in Le Mans ging naar het duo Masato Kumano/ Helmut Diehl, die daarmee voor het eerst sinds lange tijd weer eens op het podium stonden. Grootste pechvogels waren (natuurlijk) Alain Michel en Jean­Marc Frese. De Fransen brachten voor eigen publiek de tweede trainingstijd op de klokken, maar moesten in de race reeds na twee ronden de pits opzoeken. Een gedesillusioneerde Michel: "Sta ik in de nacht voor de wedstrijd nog krukassen voor Egbert en Rolf te persen, zeg ik tegen m'n vrouw, let maar op morgen vliegt de onze ons om de oren. Dat is het hele seizoen al zo. Nu, het was dan wel niet de krukas maar de koppeling." Ook Theo van Kempen en Bally de Haas kwamen niet uit de hoek waar de klappen vielen. Dit keer zorgden versnellingsbakproblemen ervoor, dat ze op vijf ronden als laatsten eindigden. Hein van Drie/lan Colquhoun werden geconfronteerd met een kapitale vastloper terwijl de tweetallen Martin Kooy/Raimond van der Groep en Jos Modder/Martin van 't Klooster met een elfde respectievelijk twaalfde plaats net buiten de puntenrangen belandden.

zijspannen winnaars Streuer-Schnieders voor Schwärzel-Buck en Kumano Diehl

 80cc Eénling sterker dan trio

Jorge Martinez	Hans Keulemans met Stefan Dörflinger

Jorge Martinez

Met hand en tand verdedigde Derbi de laatste kansen van Jorge Martinez op de wereldtitel in de kleinste klasse. Met drie rijders, vier machines en een legertje monteurs benutten de Spanjaarden elke mogelijkheid om in Le Mans te kunnen trainen. Uiteindelijk werd hun grote concurrent, Krausercoureur Stefan Dörflinger, op de tweede startplaats omringd door drie vuurrode Derbi's: Jorge Martinez, die op pole­position stond, Manuel Herreros en Angel Nieto. Het Spaanse trio reed niet alleen hard, maar deed er ook van alles aan om Dörflinger zoveel mogelijk te intimideren. De Zwitser nam de aanvalsactie hoog op en verklaarde daarom reeds voor de race: "Als ze zich niet sportief gedragen, dien ik na afloop een protest tegen de Derbi zitjes in. Die zijn volgens het reglement namelijk te hoog." Zo ver kwam het echter niet. Nadat het licht op groen gesprongen was, nam Herreros, tegen zijn gewoonte in, al snel de leiding. Tot grote schrik van alles wat bij Derbi hoorde, vertrokken Nieto en Martinez als laatsten. WK-kandidaat Martinez hield zijn zenuwen niet in bedwang en stortte tijdens zijn inhaalrace al in de derde ronde ter aarde. Zo hoefde Dörflinger slechts als zevende te eindigen om verzekerd te zijn van de wereldtitel. Het werd de Zwitser, op dat moment in tweede positie liggend, in de vierde ronde nog gemakkelijker gemaakt, toen ook kopman Herreros onderuit ging. De felle Spanjaarden hadden niet Dörflinger maar zichzelf blijkbaar zenuwachtig gemaakt. Alleen oude rot Nieto bleef overeind. En hoe. Zes ronden voor het einde nam hij de leiding over en won zo zijn negentigste GP! De eerste in de 80 cc klasse. Of de oude heer op een lichte fiets nog rijden kan. Stefan Dörflinger vond het allemaal prima. Hij had aan de tweede plaats genoeg om zijn vierde wereldtitel veilig te stellen. Dat de Krausercoureur aan het einde van zijn (zenuwen) Latijn was, bleek direct na afloop. Met de helm nog op het hoofd liet Stefan zijn tranen de vrije loop en kon tussen de vele snikken door alleen maar zeggen: "Ik had nooit verwacht hier al kampioen te worden." Niet alleen vanwege de leeftijden, Nieto (38), Dörflinger (36), leverde Henk van Kessel (39) keurig werk door als nummer drie het podium te mogen bestijgen. De 50 cc wereldkampioen uit 1974 troefde daarvoor Jean-Marc Velay en Gerhard Waibel geraffineerd af. "Nee, ik had nooit meer verwacht om nog eens met Nieto op het podium te staan", aldus een stralende Henk. Na de nodige schermutselingen gepleegd te hebben zat Paul Rimmelzwaan met een zevende plaats opnieuw keurig in de punten. Theo Timmer was met zijn tiende plaats niet erg tevreden. Dat viel te begrijpen, want ondanks heel veel sleutelwerk, bleef het vermogen van zijn Huvo-Casal beneden peil. Van de overige Nederlanders behaalde Jos van Dongen een verdienstelijke twaalfde plaats, terwijl Kees Besseling zijn eerste buitenlandse GP afsloot als zestiende. Aad Wijsman (gebroken zuigerveer) en Hans Koopman (defecte koppeling) haalden de finish niet. Opvallend was wederom het optreden van Ian McConnachie. De jonge Engelsman raakte in het begin van de race door een vastloper naast de baan, maar kreeg zijn Krauser toch weer aan de praat. Hij wist zelfs op te klimmen tot de derde plaats, totdat vlak voor het einde de motor opnieuw vast liep en hij zo slechts negende werd. Omdat het merkenkampioenschap in de 80 cc tijdens de laatste GP van dit seizoen beslist gaat worden, krijgt McConnachie in Misano waarschijnlijk de beschikking over een fabrieks Krauser. Asser TT winnaar Gerd Kafka moest zich in Le Mans tevreden stellen met de achtste plaats, maar klom wel naar de derde positie in het wereldkampioenschap. 

80cc Hans Koopman in de pits (no5: Gerhard Waibel).

125cc Foutieve Garelli dubbelzege

Lange tijd werd in de 125 cc race weer eens het bekende Nieto/Lazzarini spelletje gespeeld. Alleen werd het toneelstuk nu opgevoerd door het duo Gresini/Gianola. De Garelli tandem was oppermachtig en reed als aan een touwtje over het Bugatti circuit. Gezien de WK-stand lag het in de bedoeling dat Fausto Gresini als eerste de finish zou passeren. Dat was volgens teammanager Eugenio Lazzarini tenminste de afspraak. Maar wat gebeurde er? In tegenstelling tot vele andere circuits liggen in Le Mans start en finish niet op dezelfde lijn. Op deze roemruchte baan valt de beslissing direct na de laatste bocht en hier gebaarde de in de laatste ronde op kop liggende Ezio Gianola aan Fausto Gresini "Ga jij maar voor", denkende dat de eindstreep honderd meter verder lag. Maar in werkelijkheid was de tweede Garelli coureur de echte finish reeds gepasseerd met 0,22 seconden voorsprong op Gresini! Na de uitloopronde werden de totaal overblufte Italiaantjes op hun fout gewezen en werd de feeststemming even gedempt. Niet-winnaar Gresini haalde z'n schouders op en was allang blij, dat hij de leiding in het wereldkampioenschap van Bianchi had overgenomen. Daarentegen was Lazzarini niet echt gelukkig. Volgens zijn zeggen had hij zijn pupillen voor de race op de finishsituatie gewezen. Maar daar leek het, gezien hun reactie toen ze het nieuws vernamen, totaal niet op. Derhalve een unieke dubbelzege. Bruno Kneubühler reed de gehele race op een eenzame derde plaats, terwijl Dominico Brigaglia en Pier Paolo Bianchi na matige starts sterk naar voren kwamen en respectievelijk vierde en vijfde werden. Bianchi verloor door dit resultaat zijn eerste plaats in de titelstrijd. De MBA rijder ziet de toekomst met zijn eigen machine blijkbaar donker in. Direct na afloop vroeg hij namelijk aan Kneubühler of die z'n snelle MBA blok niet wilde verkopen. Voor de als een raket gestarte Anton Straver was de race al in de eerste ronde afgelopen toen hij inreed op een misschakelende Alex Bedford. Een afgebroken benzinekraan zorgde ervoor, dat de snelste Nederlander in deze klasse tot toekijken werd gedwongen. Zo zag hij ook onder andere, dat Boy van Erp tweeëntwintigste werd. 

Boy van Erp

500cc Sarron valt aan en d'r af

De trainingen verliepen bepaald niet vlekkeloos voor Freddie Spencer. Nadat hij in de tweede training maar liefst acht verschillende type banden had getest verklaarde Freddie: "Op dit hobbelige circuit krijg ik het vermogen niet op het asfalt. Het achterwiel spint voortdurend." Zaterdagochtend trainde Spencer dan ook met de driecilinder. Nadat de stuurhelften op de juiste plaats waren gezet, realiseerde Spencer het rondje daarop al een tijd van 1.34,2 min. Verder kwam hij niet omdat een krukaslager stuk liep. Mede door de gebrekkige onderdelenvoorziening voor de driecilinders werd de viercilinder de enige keuze voor Honda’s eerste man. Christian Sarron en Eddie Lawson wisten de afstand tot Spencer binnen drietiende van een seconde te houden. De afstand na de eerste ronde van de race was beduidend groter. De kopgroep bestond uit Haslam, Mamola, Spencer en Gardner. Achter De Radiguès en Samin kwam Sarron als eerste niet-Hondarijder als achtste door. Eddie Lawson noteerden we als voorlaatste. "Ik ben te vroeg op de machine gesprongen. Toch heb ik bewezen hoe sterk ik ben. Er blijven nog drie GP's over om mijn wereldtitel met succes te verdedigen", vertelde hij na een fantastische inhaalrace. Als een raket vloog de wereldkampioen door het deelnemersveld en werd uiteindelijk als vierde afgevlagd. Ook Christian Sarron maakte binnen enkele ronden vele honderden meters goed op de Rothmans Armada. In de vijfde ronde passeerde hij Mamola en twee ronden later had hij Haslam te pakken. Wayne Gardner bleef  zonder veel problemen aan het achterwiel van koploper Spencer. "Ik had de race zelfs kunnen winnen, maar een gat in de achterband maakte aan alles een eind", was zijn commentaar nadat hij in de veertiende ronde de pits had opgezocht. Spencer kreeg niet de gelegenheid om er alleen van door te gaan. Sarron opende de aanval en nam binnen een ronde de plaats van Gardner over, zei het niet voor lange tijd. "Het verbaasde mij dat ik zo snel bij Spencer kon aansluiten. Bij het passeren van achterblijvers wilde ik niet teveel terrein prijs geven. Freddie passeerde en ik moest van mijn lijn om hetzelfde te doen. Ik moest daarop iets te hard remmen, waardoor mijn voorwiel weg brak," was de Sarronsverklaring voor zijn schuiver in de zestiende ronde. Het Franse publiek vond echter snel een nieuw idool. Raymond Roche had de aanval geopend. Eerst passeerde hij Haslam en vier ronden voor tijd moest ook Mamola zijn tweede plaats aan de ontketende Roche prijsgeven. Samin was de enige coureur uit het Johnson Elf team, die de finish wist te halen. Didier DeRadiguès moest met een gebroken ketting, de strijd staken en Le Liard parkeerde de experimentele Elf 2 met motorische problemen in de pits. Rob McElnea kampte al in de opwarmronde met een defecte ontsteking en Franco Uncini maakte een overbodige pitstop. "Ik dacht, dat de vering of het frame kapot was, maar het bleek de uitlaat te zijn. Domme pech, want er had zeker een vijfde plaats ingezeten." Boet van Dulmen ging onderuit. "Bij het remmen raakte Gentile mij,  waardoor ik de rem even los moest laten. Ik reed daarop bij Hyvärinen binnen en wij kwamen ten val. Dat is nu al de vijfde keer dat ik in de Franse GP's onderuit ben gegaan", meldde Boet zonder noemenswaardig letsel. Rob Punt redde de Nederlandse eer met een veertiende plaats. Overigens kwamen er maar vierendertig coureurs aan de start, waarvan er slechts achttien de finish haalden en maar zes coureurs finishten in dezelfde ronde als winnaar Freddie Spencer.

Christian Sarron	Wayne Gardner

500 cc (boven) winnaar Freddie Spencer en (beneden) Raymond Roche (2e) in Le Mans

250cc Vijf ronden voor Toni Mang

Toni Mang en Freddie Spencer, kwamen in de kwartliter race al in de eerste ronde met een flinke voorsprong op de rest van het deelnemersveld door. De eerste vijf ronden passeerde Mang als eerste de finishlijn, maar toen draaide Spencer even de gashandel helemaal open, zette de snelste rondetijd neer en was meteen onbereikbaar voor alles en iedereen. Fausto Ricci lag inmiddels met voorsprong op de derde plaats, waarmee de kaarten voor de ereplaatsen al erg vroeg in de race waren geschud. Het kwartet Lavado, Bolle, Herweh en Cornu zorgden gelukkig voor het nodige spektakel in hun strijd om de vierde plaats. Het betere stuurwerk kwam van Lavado en Bolle, maar vooral Herweh beschikte over de meeste pk's. Cornu moest zich beperken tot het blijven volgen. Herweh werd uiteindelijk als vierde afgevlagd en liet ons weten zijn zinnen gezet te hebben op een overwinning in de GP op het snelle circuit van Silverstone. Carlos Lavado maakte zich na afloop van de race zo kwaad over het gebrek aan pk's dat hij zijn Yamaha tegen de dichtstbijzijnde muur kwakte. "Wat heb ik aan een nieuw frame, als er geen vermogen aan boord is", riep hij na het behalen van de vijfde plaats. Pierre Bolle scoorde het beste Parisienne resultaat tot nu toe met een zesde plaats. De laatste zes WK-punten moesten worden verdeeld onder Baldé, Sarron, Reyes, Garriga en Cardus. Aanvankelijk zat ook Alan Carter in deze groep, maar hij moest met mechanische problemen afhaken. Overigens reed Carter op een uit tweederangs onderdelen opgebouwde Honda. Bij een race op het circuit van Snellerton kwam hij namelijk een week voor de GP van Frankrijk ten val en zijn machine brandde geheel uit. Carlos Cardus verdween enkele ronden voor tijd in het niemandsland, omdat zijn remmen alle dienst weigerden. Jean-Francois Baldé, Dominique Sarron en Luis Reyes reden nog in de WK punten. Stéphan Mertens zorgde in de laatste bocht voor start en finish enkele ronden voor tijd nog voor de nodige paniek. Hij zette bij het uitkomen van de bocht iets te vroeg het gas erop en vloog spectaculair door de lucht, achtervolgd door zijn machine. Met een gebroken enkel en een opnieuw beschadigde knieschijf moest hij van het asfalt worden gedragen. De Nederlandse deelname reikte niet verder dan de trainingen. Cees Doorakkers wist zich niet te kwalificeren.

250 cc (boven) winnaar Freddie Spencer en (beneden) Carlos Lavado (5e) in Le Mans tijdens de training.

Ton Spek kwam tijdens de tweede training ongelukkig ten val en liep daarbij een scheurtje op in zijn middenhandsbeenlje. "Gelukkig was de tijd uit de eerste training voldoende voor een drieendertigste startplaats, zodat ik toch nog wat geld krijg, waarmee ik de reis kan betalen. "Lucio Pietroniro liep bij een schuiver een gebroken enkel op. In de 250 cc kwam Guy Bertin met zijn Malanca ten val en brak daarbij zijn schouderblad en een arm. Martin Wimmer ging als gevolg van een vastloper onderuit. Hij liep daarbij een vleeswond en een gekneusde rechterpols op. Wimmer verscheen voor de warming-up training weer op het circuit, maar na twee ronden gereden te hebben, kwam hij krimpend van de pijn de pits binnen. "Dit gaat niet. Als de race over twee ronden zou gaan, ging ik zonder meer van start. "

Takazumi Katayama gaf in Frankrijk aan dat hij aan het einde van het seizoen zou stoppen met racen. Hij mistte de passie en ook de resultaten waren niet goed meer en na de trainingen had hij besloten dat het mooi was geweest.

Takazumi Katayama in 1984 en 1985

Raceverslag door Toon Kannekens  (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.