De Grand Prix van Duitsland was nat, heel nat en ontzettend spannend. Het uitverkochte Motodrom schudde op haar grondvesten toen zowel Martin Wimmer als Christian Sarron de gedoodverfde favoriet Freddie Spencer op indrukwekkende wijze wisten te verslaan. August Auinger werd voor de eerste maal in zijn carrière als Grand Prix winnaar gehuldigd en Werner Schwärzel proefde na zeven jaar opnieuw het zoet der overwinning. Stefan Dörflinger boekte de maximale winst, omdat zijn naaste concurrenten de finish niet haalden. Het Nederlandse kamp werd in meer of mindere mate door pech achtervolgd.

De trainingen werden onder ideale weersomstandigheden afgewerkt, maar de pits waren zaterdagavond nog niet leeg of er brak een zware onweersbui los. Toen het zondagochtend nog steeds volop regende zagen diverse coureurs hun kansen stijgen. Anderen beschikten over voldoende zelfvertrouwen om de veranderde condities aan te kunnen. Freddie Spencer bijvoorbeeld, maakte geen gebruik van de warming-up training. "Het heeft geen zin om nu te trainen, wij weten hoe onze kaarten liggen en het zal voor iedereen even nat zijn in de regen. Alleen Christian Sarron kon weleens extra gevaarlijk worden in de regen," liet Spencer weten, Eddie Lawson trainde wel op de natte, baan, maar maakte zich ook niet zenuwachtig. "In de eerste plaats weet ik dat ik nog harder kan. Hockenheim is een geschikt circuit voor zowel mijn machine als Freddies Honda. Mocht het tijdens de race nat zijn, dan blijf ik toch in mijn kansen geloven." Het pakte allemaal even iets anders uit voor de beide Amerikanen. De eerste ronden gaven het vertrouwde beeld: Spencer aan de leiding, gevolgd door Haslam, De Radigues, Mamola, McElnea en Lawson. Boet van Dulmen zat op een zevende stek. "Als het regent zit ik zeker in de punten," had hij al voorspeld, Christian Sarron had een matige start, maar kwam razendsnel naar voren. In de negende ronde lag hij op een tweede plaats met ruim negen seconden achterstand op Spencer. Drie ronden later nam Sarron de leiding van Spencer over en kon er eindelijk weer eens een Europeaan als eerste in een 500 cc Grand Prix worden afgevlagd (Franco Uncini won als laatste Europeaan de GP op Silverstone in 1982). "Ik had een slechte start, maar was ook vol zelfvertrouwen. Hockenheim is mijn favoriete circuit en we moesten onder voor mijn ideale weersomstandigheden racen. Toen ik aan Freddies achterwiel kwam, wist ik dat er een overwinning voor mij in kon zitten. Bovendien zag ik het achterwiel van Freddies machine regelmatig spinnen. Ik ben natuurlijk erg gelukkig met deze overwinning, maar we zijn nog aan het opbouwen. Op dit moment zijn Freddie en Eddie de allersterksten. Alleen dit keer was de situatie in mijn voordeel." Freddie Spencer haalde na afloop opgelucht adem. "Ik ben blij dat ik de race uit kon rijden. Mijn regenband was anders gesneden dan die van Christian. Ik had helemaal geen rubber meer, waardoor het achterwiel geen grip meer had. Christian heeft overigens sterk gereden. Ik zag hem vanmorgen al als mijn grootste concurrent. " Achter Ron Haslam finishte Eddie Lawson, ook al met een versleten achterband, als vierde. Vanwege een beslagen vizier zakte Randy Mamola tijdens de race terug naar een achtste plaats. Boet van Dulmen had met hetzelfde euvel te kampen. "Al vroeg in de race besloeg mijn vizier. Ik had ook bij McElnea (zevende) kunnen zitten, maar goed, we hebben eindelijk een WK-puntje." Maarten Duyzers sloot zijn eerste buitenlandse GP met een drieëntwintigste plaats af. Henk van der Mark was na de dood van zijn teamgenoot Ruud van Leyden  (zie onderste column) niet naar Hockenheim afgereisd.  

Christian Sarron zeer blij met zijn 1e en enige 500cc overwinning uit zijn carrière.

250cc: Martin Wimmer in eigen huis superieur

Slechts twintig trainingsronden draaide Freddie Spencer met zijn 250 cc Honda. Martin Wimmer, sinds kort technisch gesteund door Helmut Fath, draaide het dubbele aantal en bleef desondanks viertiende van een seconde achter op Spencers tijd. Het verhaal van de race is snel verteld. Martin Wimmer was voor alles en iedereen gewoon te snel in de regen. Van meet af aan ging hij aan de leiding, met in zijn kielzog Anton Mang. Freddie, die geen volle regenband om zijn voorwiel had laten leggen, kwam na een mislukte start in de negende ronde aan het achterwiel van Mang, toen de regen iets minder gestaag het asfalt teisterde. Nadat hij in de elfde ronde Mang was gepasseerd werd het angstig stil op de volgepakte tribunes. Zou Spencer ook Wimmer nog pakken? ,,Ik had gehoopt op regen, want alleen dan had ik kans tegen de snelle machine van Spencer. Halverwege de race wist ik dat de overwinning voor mij was. Freddie heeft met een 250cc weinig ervaring in de regen, maar een wereldkampioen moet ook in de regen hard kunnen gaan, " aldus Wimmer na de huldiging van zijn tweede Grand-Prix overwinning (in 1982 won hij zijn eerste GP op het circuit van Silverstone). Alan Carter reed, nadat Carlos Lavado onderuit was gegaan, een eenzame race op de vierde plaats. Achter Carlos Cardus finishte Donnie McLeod als zesde, nadat hij het trio Reyes, Foray en Reggiani in de laatste drie ronden was gepasseerd. Maurizio Vitali werd al in de opwarmronde getroffen door een vastloper en ging onderuit. Cees Doorakkers finishte als achtentwintigste. Met enkele pk's meer aan boord moet er voor de Nederlandse kampioen veel meer in zitten, want Cees stuurt bijzonder hard.

Martin Wimmer 1e op Hockenheim	Freddie Spencer 2e

80 cc: beter kon niet voor Dörflinger  

80 cc: Henk van Kessel gevallen

Na zijn val in Spanje had Hans Spaan in Hockenheim maar een doel voor ogen: op zekerheid gaan en punten scoren. In de training verliep alles naar wens en de Huvo-Casal coureur wist de derde tijd te realiseren. Spaan werd vooraf gegaan door Stefan Dörflinger en Jorge Martinez, die zoals verwacht over duidelijk sneller materiaal beschikten. Maar op zondag zou het geluk de Nederlander danig in de steek laten. In de warming-up training liep de snelste motor vast. Voor de race kon alles nog gerepareerd worden, maar het leed was nog niet geleden. Hans Spaan kwam namelijk met een lekke achterband uit de opwarmronde terug. Snel werd het wiel gewisseld, maar het noodzakelijke regenschoeisel moest noodgedwongen worden gewisseld voor intermedium. En dat was gezien de erbarmelijke weersomstandigheden nou niet bepaald ideaal te noemen. Tot overmaat van ramp vertrok de Nederlandse 80 cc hoop na het vallen van de vlag als één der laatsten. Over pech gesproken... Uiteindelijk werd Spaan na een fraaie inhaalrace nog zesde. Lange tijd was deze klassering in handen van Theo Timmer. Deze "Hertog Jan" rijder wist als eerste uit het Motodrom te vertrekken, maar viel tegen het einde van de race door benzinetoevoerproblemen terug naar de achtste plaats. Niet alleen het Huvo-team werd geplaagd door tegenslagen. Ook concurrent Derbi kon er in Duitsland van meespreken. Manuel Herreros vertrok nog na Spaan en werd in het verdere verloop van de race geplaagd met een over het achtertandwiel springende ketting. Niet veel beter verging het Jorge Martinez. De Derbi nummer één viel al na een ronde uit door een kapotte bougie. Al deze ontwikkelingen speelden vooral één man in de kaart: Stefan Dörflinger, die zelf onbedreigd op zijn snelle Krauser naar de zege ijlde. "Ik had maar één probleem, m'n vizier besloeg," aldus de regerend wereldkampioen. Achter Dörflinger legden de Seelrijders Gerhard Waibel en Gerd Kafka beslag op de tweede en derde plaats. Een fraai sukses voor konstrukteur Horst Seel. Als vierde ging Ian McConnachie over de streep. Deze verrassende Britse nieuwkomer wist op een Huvo-Casal al in Madrid het 80 cc veld een halve ronde aan te voeren. In Hockenheim zat de Brit voor het eerst in het zadel van een Krauser produktieracer en wist daarmee direkt acht WK-punten te pakken! Achter Stefan Prein werd Hans Spaan dus uiteindelijk zesde. Van de overige Nederlanders wist buiten Timmer niemand zich bij de eerste tien te rijden. Paul Rimmelzwaan werd elfde, Jos van Dongen veertiende, Hans Koopman vijftiende, Bertus Grinwis achttiende en Bert Smit kwam met een sputterende motor nog als vijfentwintigste over de streep. Aad Wijsman haalde door machinepech de finish niet, terwijl Henk van Kessel al in de eerste ronde door toedoen van een iets te enthousiaste Rainer Kunz ten val was gekomen.

Teamgenoten Hans Spaan en Henk Timmer	Ian McConnachi

125 cc: Auinger's eerste  

August Auinger

Door het vertrek van een aantal routiniers is de spanning in de 125 cc kategorie zeker toegenomen. Tijdens de konfrontatie op het circuit van Hockenheim bestond de kopgroep op een gegeven moment maar liefst uit negen man: Pier-Paolo Bianchi, Luca Cadalora, Olivier Liegeois, Bruno Kneubühler, Fausto Gresini, Alfred Waibel, Domenico Brigaglia, August Auinger en JeanClaude Selini. De eerste drie losten elkaar op kop af, totdat Auinger in de tiende ronde definitief het heft in handen nam, wist weg te lopen en te zegevieren. Daarmee haalde de 30-jarige Oostenrijker dan eindelijk zijn eerste GP-zege binnen. "Door het opspattende water liep mijn motor tijdens het rijden in de kopgroep niet goed, Toen ik éénmaal vooraan zat, waren alle problemen voorbij," aldus de gelukkige coureur, wiens MBA al vele jaren door Harold Bartol wordt getuned. Na een lijf aan lijf gevecht werd Gresini tweede voor Bianchi. De tweede Garelli man, Ezio Gianola, kwam na een slechte start stormachtig naar voren en leek aansluiting te krijgen bij de voorsten, totdat hij door hangende gasschuiven onderuit ging en in de modder dook. Ook Cadalora haalde het einde niet. Deze jonge Italiaan werd geveld door machinepech. Iets dat ook Boy van Erp en Ton Spek overkwam.  Nu werd Anton Straver met een negentiende plaats weer eens beste Nederlander. Toch was hij niet tevreden: "Eerst besloeg mijn vizier en bovendien liep mijn machine geregeld op één cilinder."

Fausto Gresini (2e plaats)

Zijspannen: bandenroulette

Vlak voor de start van de zijspanrace hield het eindelijk op met regenen en brak er zowaar een zonnetje door. Toch waren de heren driewielercoureurs niet gelukkig met deze situatie. De vraag was hoe snel de baan zou opdrogen en welk type band er gekozen moest worden; Uiteindelijk kozen alle toprijders wel voor regenschoeisel,  maar van verschillend fabrikaat. Zo gingen Egbert Streuer en Rolf Biland op Yokohama banden van start. Werner Schwärzel, die verrassend het snelste in de training was geweest, en de Engelse "coming man" Steve Webster reden met Avon. Dit keer zouden de laatstgenoemden in het voordeel blijken te zijn. Egbert Streuer: "Moet je nagaan, dan heeft het vele uren geregend en wordt het vlak voor de start droog. Welke keuze moet je dan maken. Het wordt puur gokken, want je weet niet hoe snel het asfalt droog wordt." In eerste instantie leek de Nederlandse titelhouder goed gegokt te hebben, want in de achtste ronde nam hij de leiding over van Biland. "Toen wist ik jammer genoeg ook dat het wel eens fout zou kunnen gaan, want m'n helmvizier droogde te snel op." De veranderende omstandigheden zorgden ervoor dat Streuer/ Schnieders op de rechte stukken niet meer voluit konden rijden, omdat de combinatie dan begon te zwabberen. Ze moesten gas terug nemen en werden eerst gepasseerd door Schwärzel/Buck en even later door Webster/Hewitt. Deze duo's waren door hardere regenbanden in het voordeel. Ondanks hun nederlaag bleken de Nederlanders niet teleurgesteld te zijn. Bernard Schnieders: "Dit waren geen normale omstandigheden. We weten echter dat we voor de volgende Grand Prix goed zitten." En Egbert Streuer vulde aan: "Natuurlijk is en blijft Schwärzel voor het wereldkampioenschap gevaarlijk, maar de grootste concurrenten blijven toch wel Rolf Biland en Alain Michel en die hebben we hier achter ons gelaten." Biland kwam niet verder dan een vierde plaats, omdat hij op het allerlaatste moment een nog zachtere achterband dan Streuer gemonteerd had. Alain Michel moest zich na een bar slechte start tevreden stellen met de zesde positie. Werner Schwärzel was in Hockenheim een gelukkig man, want de wereldkampioen uit 1982 wist na zeven jaar dan eindelijk weer eens een Grand Prix te winnen. De tiende uit zijn carrière. En voor passagier Fritz Buck was het een droomdebuut, want hij zat voor het eerst tijdens een GP bij Schwärzel in het bakje. Het duo Theo van Kempen/Bally de Haas werd in Duitsland door de nodige pech achtervolgd. Eerst ging tijdens de trainingen de motor enkele keren goed stuk en vervolgens kwamen ze niet uit de opwarmronde terug. Theo: ,In de tweede chicane was ik het span in één keer kwijt en vlogen we over de kop. De schade was te groot om door te kunnen rijden. We zijn toen de race maar gaan bekijken en zagen hoe eerst Derek Jones en later Hein van Drie ons voorbeeld volgden. "Laatstgenoemde wist zijn machine met de nodige hulp weer op z'n drie pootjes te zetten om nog als zestiende te eindigen. Eén plaats achter het duo Kooy/ Van der Groep. 

NK races Assen mei 1985: Bij het aanremmen voor de haakse bocht bij de Stekkenwal kwamen Ruud van Leyden en Duke Wille met elkaar in aanraking tijdens de 250cc klasse. Beiden reden voor in het veld in de finale van de kwartliterrace. Het ongeluk gebeurde in de eerste ronde, toen het veld nog dicht op elkaar zat. Gelukkig wisten vrijwel alle overige rijders de beide gevallen rijders te ontwijken. Van Leyden en Wille werden beiden met hoofdletsel overgebracht naar het Academisch Ziekenhuis in Groningen. Van Leyden overleed twee dagen later op 18 mei. Duke Wille had een zware hersenschudding. Hij kwam tijdens het weekend weer bij kennis. Ruud van Leyden werd 29 jaar. De Schiedammer begon op 19-jarige leeftijd te racen met een Honda CB 750 in de standaardklasse. In 1978 kwam hij via Martin Schouten en Piet Hogervorst in contact met de endurance. Met diverse partners en voor meerdere teams rijdend wist Van Leyden zich in een paar jaar bij de toprijders in de endurance te voegen. In 1981 kon hij zich voor het eerst in de kijker rijden. In de 24 uurs race van Francorchamps reed hij als vervanger van de geblesseerde Jack Buytaert samen met Johan van der Wal. Van Leyden vestigde de aandacht op zich door het hoge tempo dat hij 's-nachts vol wist te houden. In 1982 vormde Van Leyden een team met Johan van der Wal. Ze reden voor Honda Nederland. De samenwerking werd verbroken in Barcelona, omdat Van Leyden zich daar solidair verklaarde met de fabrieksrijders, die van oordeel waren dat het Montjuich circuit niet langer geschikt was voor races. Dat leidde tot een breuk met Van der Wal, die van mening was dat er wel gereden kon worden. Aan het eind van het seizoen 1982 stopte Van Leyden met racen. Wel bleef hij geïnteresseerd in de racerij. Hij kocht zich dit jaar in bij de SNRT. Twee jaar afwezigheid, de overstap van viertakt naar tweetakt en wedstrijden op voor hem onbekende stratencircuits zorgden voor een aarzelend begin. Van wedstrijd tot wedstrijd werden de resultaten beter. Assen betekende zijn eerste wedstrijd met de 250 SNRT Honda op een echt circuit. Van Leyden, een rustige rijder die zich het liefst wat op de achtergrond hield, was zich ten volle bewust van de risico's verbonden aan de beoefening van de wegrace. Hij had een donor codicil getekend. Na zijn dood, die het gevolg was van het wegvallen van de werking van de hersenen, werden zijn organen gebruikt voor transplantatiedoeleinden. Van Leyden liet een vrouw en een dochtertje van twee achter.

Verslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.