Nieuwe Suzuki 500cc, zou niet erg succesvol zijn

Nieuwe Honda 500cc, zou het veel beter doen

Italië 15-04-1984 Misano, 80cc/250cc & 500cc

Uitslagen Misano

In de 80cc zorgde Pier Paolo Bianchi voor een Italiaans-Hollands succes door de Huvo-Casal in de slotfase verrassend naar de zege te rijden. Hans Spaan (vierde) en Willem Heykoop (zesde) maakten het Nederlandse succes compleet. In de 125cc, die al op zaterdag verreden werd voor half lege tribunes, zorgden Angel Nieto en Eugenio Lazzarini voor een fraai gevecht, dat door de oude meester gewonnen werd. In de 250cc viel wereldkampioen Carlos Lavado in de eindfase van de race van zijn Yamaha, waardoor de 23-jarige Italiaan Fausto Ricci in zijn eerste GP direct een zege scoorde. In de 500cc gaf Boet van Dulmen het goede voorbeeld aan zijn leerling Rob Punt door een zevende plaats te pakken. Punt stuurde zich beheerst naar de achttiende plek in het ijzersterke deelnemersveld. 

80cc:  Stefan Dörflinger aan de leiding

In de trainingen demonstreerde Van Dulmen al in goede vorm te zijn, ondanks een ingetapte enkel, gekneusde ribben en een afgebroken voortand, de zichtbare gevolgen van het drama in Tolbert. Mentaal leek hij zijn valpartij goed verwerkt te hebben, want met een tiende tijd meldde hij zich direct al als kanshebber op WK-punten. ,,De motor loopt erg goed, maar ik zal ook een 16 inch radiaal achterband moeten gaan gebruiken. Bij Michelin staat de ontwikkeling van de 18 inch banden stil, zodat die net iets minder zijn. Als testrijder kan ik die nieuwe 16 inch banden nu ook krijgen, alleen zal Gerrit (Veldscholten) een bredere achtervork moeten maken", aldus Van Dulmen. Rub Punt deed het in Misano beter dan iedereen had durven hopen. Met een 23e plaats kwalificeerde hij zich zonder problemen. Diverse malen was hij tijdens de trainingen in het kielzog van Boet te vinden, terwijl ook Gerrit Veldscholten hem met raad en daad terzijde stond. Er is geen twijfel mogelijk: Rob Punt grijpt zijn kans met beide handen aan. In de race stuurde hij zich naar een 18e plaats. ,,Ik wilde de koplopers bij het dubbelen vooral niet in de weg zitten. Maar toen ik voor Spencer aan de kant ging, kwam de concurrentie gelijk mee. Dat kostte me twee, drie plaatsen. Maar ik wil niets forceren en rustig opbouwen. Als ik goed ga krijg ik van Michelin dezelfde banden als Boet nu heeft. Dat scheelt weer 1 á 2 seconden per ronde", aldus Rob. Boet van Dulmen had het overigens niet gemakkelijk in de race, want halfweg verloor hij bij een omkijkmanoeuvre naar Rob Punt zijn helmvizier. Boet en Rob kwamen beiden goed weg bij de start. Na de eerste schermutselingen kwam Van Dulmen als 9e door, terwijl Punt achter Virginio Ferrari de twaalfde plaats bezette, na de vierde ronde. In feite was de strijd om de kop snel beslist. Aanvankelijk zorgde Reinhold Roth met zijn door Helmuth Fath getunede Honda voor enige opschudding door brutaal de kop te pakken, gevolgd door Ron Haslam en Didier De Radiguès. Freddie Spencer en Eddie Lawson kwamen halfweg de eerste ronde in 5e en 6e positie door, heel wat beter dan de mannen van het HB-Suzuki team. Franco Uncini kwam slecht weg en voor hij zich door het fileverkeer had geworsteld, was de kop onbereikbaar geworden. In de 6e ronde was hij pas gevorderd tot de twaalfde plaats. Zijn teamgenoot Sergio Pellandini verging het nog slechter. Vijfhonderd meter na de start gleed de nog koude voorband weg en belandde Pellandini in de wei. Een fraaie inhaalrace bracht hem niet verder dan een veertiende plaats.

Sergio Pellandini onderuit

Haslam en Spencer verdrongen Roth al snel van de eerste plaats. ,,In het begin vergde ik teveel van mijn banden. Daardoor moest ik tenslotte veel prijs geven" straalde de Duitser na afloop. Terecht, want een negende plaats en 2 WK-punten vormden zijn beloning. In de derde ronde nam Spencer de leiding over van Haslam, waarna de Amerikaan precies zo hard bleef rijden als nodig was om Eddie Lawson op afstand te houden. In de 6e ronde ging Lawson over Haslam heen naar de tweede plaats, waarna ook Eddie door een onwillige achterband moest consolideren. Raymond Roche, die evenals in Kyalami een fabrieksblok in de Hondatent mocht halen, stuurde zich bekwaam naar de derde plaats, waarbij hij voortdurend de hete adem van de verrassend sterk rijdende Wayne Gardner (de man die Uncini in Assen raakte) in zijn nek voelde. Gardner na afloop: ,,Toen ik kort na de start weer een HB-Suzuki zag vallen, flitste het door me heen: toch niet weer!? Ik reed er angstvallig om heen. Later bleek het Pellandini te zijn. Dit was m'n tweede GP, dus je begrijpt dat ik ontzettend blij ben met deze vierde plaats". Franco Uncini, die in de laatste ronde Ron Haslam van de 5e plaats verdrong, liet door een kwinkslag blijken Wayne Gardner niets kwalijk te nemen. ,,Veiligheidshalve ben ik deze keer maar achter je gebleven!" lachte Franco.

Wayne Gardner

Zeer teleurstellend was opnieuw het rijden van Virginio Ferrari, die ook in zijn thuis-GP geen indruk kon maken. ,,Wat die man op een Yamaha V4 doet is niemand duidelijk" was de mening van veel collega-coureurs. Ook teambaas Giacomo Agostini maakte zich duidelijk zorgen over Ferrari, want in de training kwam hij hoogstpersoonlijk kijken of Virginio - die in Italië niettemin ongelofelijk populair is - het gas wel vroeg genoeg open draaide. In de race werd hij achtste achter Van Dulmen. Reinhold Roth en Massimo Broccoli, beiden op Honda productieracers, vlogen echter pal achter hem over de streep en grepen de laatste WK-punten. Rob McElnea, Didier De Radiguès, Gustav Reiner, Sergio Pellandini en Gary Lingham, die respectivelijk de elfde tot en met de vijftiende plaats bezetten, kregen allen een rondje lap aan de broek.

Boet van Dulmen	Rob Punt
Freddie Spencer	Ron Haslam

De 125cc race, die op zaterdag verreden werd, had een zeer spannend wedstrijdverloop. Maurizio Vitali had de snelste trainingstijd neergezet voor Eugenio Lazzarini, Luca Cadalora, Bruno Kneubühler en Fausto Gresini. Van de Nederlanders plaatste Henk van Kessel zich als 23e, terwijl Anton Straver (na de eerste training gemist te hebben, omdat hij geen start had) zich als 26e kwalificeerde. Ton Spek, die wel een startplaats had, moest onverrichter zake naar huis terug. De tijdwaarneming had Spek aanvankelijk een 12e trainingstijd toegekend, maar die tijd was zo snel dat Spek zelf toegaf dat dit waarschijnlijk op een vergissing berustte. ,,Door griep heb ik weinig kunnen trainen. Ik heb nog te weinig km's in de benen. Ik denk dat ik eerst maar weer in de EK's begin en als dat goed gaat nog een paar GP's probeer", aldus Ton Spek. In de race viel Henk van Kessel na een goeie start helaas uit met koppelingsproblemen. Anton Straver had een slechte start, maar knokte zich ,,naar mijn eigen plek", zoals de 39-jarige veteraan zei, in dit geval dus een 15e positie. Maurizio  Vitali pakte direct de kop, maar nadat Nieto zijn voorzichtige start had goedgemaakt, sleepte hij Eugenio Lazzarini mee naar de kop. Nieto had duidelijk een één-twee zege voor Garelli in zijn hoofd, maar Vitali dacht daar anders over en bleek Lazzarini te snel af. In de slotfase besloot Nieto er dan maar alleen vandoor te gaan, hetgeen hem vrij makkelijk lukte. In de laatste ronde reed hij bewust erg langzaam, waardoor het gat met Vitali op de streep niet al te groot was. Lazzarini die na zijn zware val in Imola '83 weer voor het eerst in het zadel zat, greep de derde plaats. Om de vierde plaats werd lange tijd geknokt door Luca Cadalora, Bruno Kneubühler, Fausto Gresini, Pier-Paolo Bianchi en Stefano Caracchi. Bianchi moest als eerste afhaken door technische problemen (6e ronde), terwijl Gresini in de 15e ronde naar de kant moest met pech. Bruno Kneubühler moest in de slotfase Luca Cadalora en Stefano Caracchi laten gaan, doordat hij vermogen verloor, waarschijnlijk door een defect krukaslager. In de laatste bocht wist Caracchi in een alles of niets poging naast Cadalora te komen, om hem op de streep met één honderdste seconde te kloppen.  

Ivan Palazzese † 28-05-1989 (250cc) en Ricardo Tormo † 27-12-1998 (80cc) in gesprek.

De titelstrijd in de 80cc zal dit jaar gaan tussen Stefan Dörflinger (Zündapp), Ricardo Tormo (Derbi) en Pier-Paolo Bianchi (Huvo-Casal). Dörflinger lijkt - ondanks zijn nederlaag in Misano - toch de beste papieren te hebben, want in pure snelheid is de Zündapp de Derbi en Huvo-Casal (nog) de baas. Waarschijnlijk door een vastzittende zuigerveer verloor de nieuwe monochoque Zündapp (het frame werd gebouwd door Louis Christen van LCR) wat PK's, waardoor Bianchi het gat met Dörflinger dicht kon rijden. Dörflinger werd in de slotfase bovendien geplaagd door zijn knie, souvenir van een paar weken eerder gebeurde valpartij op Hockenheim. Ricardo Tormo was toen echter al lang in het rennerskwartier verdwenen. Na drie ronden als tweede man doorgekomen te zijn, gaf de Derbi in de vierde ronde de geest. Tot halfweg de race leek de 80cc hierdoor te eindigen in een één-twee zege voor Zündapp, want Europees kampioen Abold nam gretig de tweede plaats van Tormo over. Halfweg de koers had Bianchi echter zijn matige start goedgemaakt en zette hij eerst Abold en daarna Stefan Dörflinger onder druk. Vier ronden voor het einde moest de regerend wereldkampioen in de 50cc (die zich dit seizoen uitsluitend op de 80cc klasse concentreert) zich gewonnen geven, tot uitbundige vreugde uiteraard van Jan Huberts, Jaap Voskamp en Jörg Möller van het Huvo-kamp. Hans Spaan reed een uitmuntende race. Snel en strak sturend greep hij een onbedreigde vierde plaats, ruim 15 seconden voor Gerhard Waibel (Seel Real), Willem Heykoop reed zich beheerst en zonder risico's naar de zesde plaats. Theo Timmer en George Looijesteijn vielen met een elfde en twaalfde plaats net buiten de WK-punten. Een val in de training bezorgde Theo overigens het nodige werk om zijn machine startklaar te krijgen. Hans Koopman ging in de training eveneens plat. In de race kreeg hij opnieuw problemen door benzine op zijn achterband, waardoor hij het rustig aan moest doen. Jos van Dongen kwam door een slecht lopende machine niet verder dan de 20e plaats, terwijl Paul Rimmelzwaan in de eerste ronde al bleef steken met een vastgelopen motor.

80cc podium:  2e. Stefan Dörflinger 1e en aan de champagne, Pier-Paolo Bianchi  3e. Hubert Abold

Monteur van Pier-Paolo Bianchi, Frans Kannekens (ex-monteur van Jack Middelburg en broer van Toon Kannekens) met de beker.

Regerend wereldkampioen Carlos Lavado aan de leiding voor Massimo Matteoni (#30) en de verrassende winnaar Fausto Ricci (#22). Lavado en Matteoni gingen beiden later onderuit.

Het kan niet lang meer duren of de kwartliterklasse zal in populariteit de halveliterklasse evenaren en wellicht voorbij streven. Van de eerste tot de laatste minuut stond de race bol van strijd en spektakel. Het gevecht ontbrandde al in de trainingen. Op het circuit met de kleurrijke naam Santamonica bleven maar liefst negen coureurs uit zes verschillende landen binnen een halve seconde. De Fransman Jean-Michel Mattioli realiseerde met zijn Yamaha-Chevalier de snelste tijd van 1.25.32. Rotax rijder Manfred Herweh maakte samen met Fausto Ricci, Carlos Lavado en Massimo Matteoni, allen op Yamaha, de eerste startrij compleet. De winnaar van Kyalami, Patrick Fernandez, kwam niet verder dan de 25e plaats. Het Marlboro-team, onder leiding van Kenny Roberts, kampte met allerlei problemen. Wayne Rainey werd in eerste instantie niet tot de trainingen toegelaten. ,,In het programma werd ik als favoriet genoemd, maar op de deelnemerslijst was ik niet te vinden. Uiteindelijk heeft de jury gestemd en de uitslag van 8 voor en 5 tegen betekende voor mij alsnog een start", aldus de sympathieke Amerikaan. De jury kwam na afloop van de trainingen opnieuw voor het Marlboro team bijeen, naar aanleiding van een protest van enkele Italiaanse coureurs. Rainey en Alan Carter zouden hun trainingstijd op dezelfde machine hebben gerealiseerd, maar dat is helemaal niet verboden, tenzij je de startnummers niet verandert. Gelukkig ontdekte de jury dit ook, al moesten ze de regels nog eens grondig bestuderen", lichtte Rainey toe. Tevens vertelde hij waarom ze slechts één machine goed aan het draaien hadden. ,,Wij kunnen niet terugvallen op oude onderdelen. Bovendien hebben we nog niet voldoende tijd gehad om alles te testen." Alan Carter kwalificeerde zich niet. Zijn teamgenoot Wayne Rainey realiseerde een 14e trainingstijd. Anton Mang en Pernod-rijder Jean-Francois Baldé kwamen met hun Yamaha en Pernod niet verder dan een plaats in de achterhoede. De race kreeg een zeer spectaculaire ontknoping. Direct na de start ontstond een kopgroep van 6 man, waaruit Martin Wimmer, Donnie McLeod en Jean-Michel Mattioli na enkele ronden moesten lossen. Carlos Lavado werd fel aangevallen door de Italianen Fausto Ricci en Massimo Matteoni. Voortdurend prikten zij hun machines naast of voor die van de regerend wereldkampioen. Christian Sarron was al vroeg uit de race, doordat hij op dezelfde plaats als zijn teamgenoot Thierry Rapicault onderuit was gegaan. Ivan Palazzese reed lange tijd op een zevende plaats, maar een afgebroken schakelpaneel zette hem aan de kant. De zeer slecht gestarte Rainey had zich halverwege de race door het hele veld van rijders geworsteld naar een 7e plaats. Daarachter zaten Cornu, Grässel en Bolle. De volgende groep rijders werd aangevoerd door Mario Rademeyer met in zijn kielzog de Duitsers Anton Mang en Manfred Herweh. Zes ronden voor tijd werden de 60.000 Italianen helemaal dol. Lavado was in de fout gegaan, waardoor Ricci en Matteoni aan de leiding kwamen. Een ronde later kwam Matteoni ten val toen hij Sito Pons een ronde lap wilde geven. Fausto Ricci werd in zijn eerste Gran-Prix als winnaar afgevlagd. De pas 23-jarige debutant werd vorig jaar in het EK-team van de Italiaanse bond opgenomen. De steun en begeleiding van de FMI werpt dus duidelijk vruchten af. Martin Wimmer werd tweede en vertelde na de race: ,,Mijn helm zat niet goed, waardoor ik Lavado moest laten gaan. Zij gingen als gekken tekeer vooraan." Wayne Rainey zorgde aan het eind van de race voor een regelrechte sensatie. In de laatste 3 ronden reed hij van een zesde plaats naar een derde. Op de vraag waarom hij zo slecht van start kwam antwoordde hij: ,,Ik was voor de start zeer nerveus en mijn gedachten zaten al helemaal bij de eerste bocht. Daardoor miste ik de start. Een ding is zeker, geen organisatie kan mij meer weigeren met zo'n resultaat." Jean-Michel Mattioli en Donnie McLeod gingen bijna gelijktijdig onder de finishvlag door. Jacques Cornu werd zesde. Rademeyer was dolgelukkig met zijn 8e plaats achter Bolle. Herweh en Mang maakten de eerste tien vol. Na twee GP's hebben al achttien rijders WK-punten. Eens temeer het bewijs hoe spannend de 250cc klasse is.