|
Wereldkampioenen
1984: Egbert Streuer en Bernard Schnieders (zijspan), Eddie
Lawson (500cc) en Christian Sarron (250cc)
"Oh, wat duurde deze race lang", pufte Bernard
Schnieders, die samen met Egbert Streuer met hun bekende "stoïcijnse
strategie" de vierde plaats behaalde en daarmee een
wereldtitel in de wegracerij eindelijk weer eens naar Nederland
brachten. Precies tien jaar hebben we hierop moeten wachten.
Egbert en Bernard hebben het dan toch maar "even"
gepresteerd. De titel is hun van harte gegund. Samen met
technicus Hans Klaassens is jaren achtereen doelbewust naar dit
succes toegewerkt. Zonder grootspraak, maar in alle rust en
altijd zeker van hun zaak, hebben de mannen uit Assen het karwei
geklaard. Niet alleen Streuer reed in Zweden koelbloedig naar de
wereldtitel, ook Christian Sarron en Eddie Lawson stelden de
nummer één plaat voor volgend jaar veilig.
Wereldkampioenen
1984 Egbert Streuer en Bernard Schnieders voor de start
Wat had er niet allemaal fout kunnen gaan. Toen we
donderdagavond met Bernard de stand van zaken doornamen kwamen
al die zaken boven water: niet in de bak springen, machinepech,
aangereden worden. En zo groeide een waslijst van mogelijkheden
en onmogelijkheden. "Allemaal onzin verdomme, alles is al
twee jaar achtereen normaal verlopen, dus dat zal nu ook wel
weer zo gaan. Als we door domme pech geen wereldkampioen worden,
hebben we op Silverstone toch laten zien dat wij recht op de
titel hebben. Geen gezeur meer. We rijden gewoon onze eigen race
en worden heel simpel vierde. Klaar, afgelopen uit," riep
Bernard tenslotte 's nachts om twaalf uur. En zoals het al
enkele jaren in het Barclay-team gaat, maakten de mannen het
gewoon waar. Niets ging er mis. Zowel voor als tijdens de
wedstrijd; De trainingen werden rustig afgewerkt en bij de start
stond de combinatie met nummer 2, met een ogenschijnlijk zeer
rustige bemanning op de vierde plaats. Egbert en Bernard hadden
van hun collega's niets te vrezen, want de afstand tot de
trainingssnelsten, Biland/Waltisperg, bedroeg slechts een halve
seconde, terwijl er ten opzichte van de vijfde een gat van twee
seconden prijkte. Bovendien moesten Schwärzel/Huber en Michel/Fresc
ook nog maar zien te winnen! Voor de Nederlanders leek er dan
ook geen race, maar een voorzichtig toertochtje op het programma
te staan. Een reis omringt met de grootst mogelijke zorg. De
motor werd rijk afgesteld, er werd een sloot benzine meegenomen
en elk klemmetje, schroefje en slangetje was extra geborgd.
Bovendien stonden Hans Klaassens, Henk Jansen en Johan van der
Kaap met de meest denkbare reserve onderdelen in de pits gereed.
Het team werd ook nog moreel gesterkt met de komst van enige
honderden Nederlandse supporters, onder wie Jaap Timmer, Barclay
Lee van Dam, Karin Streuer en de Asser wethouder van sportzaken
De Roos. Veertig minuten hebben zij, en vele anderen, niet echt
genoten, want daar was de spanning te groot voor. "Deze
wedstrijd leek wel een vierentwintig uurs race", werd er
terecht opgemerkt. Na het vallen van de startvlag zaten Egbert
en Bernard al gauw op de gewenste vierde plaats. Elk duel werd
gemeden en de aanwijzingen vanuit de pits werden met een heftig
"ja" geknik beantwoord. Nadat de nodige achterblijvers
met een ruime boog gepasseerd waren, viel er na 23 ronden de
bevrijdende finishvlag en ontlaadde de spanning in Asser
feestvreugde: nuchterheid dus!
Wereldkampioenen
1984 Egbert Streuer en Bernard Schnieders 4e in Zweden
Egbert's commentaar: "Ik was alleen even bang voor
Barton, toen die in de eerste ronde voor ons zat. Die ben ik
maar gauw voorbij gegaan. In dit tempo en al die benzine had ik
wel naar huis kunnen rijden. De motor draaide slechts 11.000 tpm.
Nee, dit was geen race. Silverstone was dat!" Geen moment
in angst gezeten voor een technisch mankement? "Nee, alleen
twee ronden voor het einde hoorde ik een ander geluid. Gelukkig
kwam dit door mijn oordop, die was gaan wandelen." Nadat
zij als wereldkampioenen waren gehuldigd, werden Egbert en
Bernard op de schouders genomen door hun sportieve tegenstanders
Biland, Waltisperg, Schwärzel, Huber, Michel en Fresc. Dit
zestal mikte vervolgens de Assenaren in het zwembad en deelden
in de feestvreugde door eveneens te water te gaan! In de race
leek het er trouwens op, dat Werner Schwärzel en Andreas Huber
voor een grote verrassing zouden gaan zorgen door eindelijk weer
eens een Grand Prix winnend af te sluiten. De Duitsers lagen
halverwege de race aan de leiding, totdat zij bij het lappen in
aanraking kwamen met Hein van Drie. Na een draaier kon Schwärzel
zijn weg vervolgen, maar moest zich achter Biland tevreden
stellen met de tweede plaats. Michel werd derde, Theo van Kempen
en Geral de Haas hadden de pech, dat zij al na drie ronden door
een vastloper langs de kant kwamen te staan. Van Drie werd
uiteindelijk dertiende en het duo Jos Modder/Martin van 't
Klooster vijftiende. Dat obstakels niet langs een circuit
thuishoren ondervond Masato Kumano. Nadat de Japanner door een
stuurfout rechtdoor was gegaan, klapte hij met hoge snelheid
onder een "verblijf" van baanposten en raakte hierbij
gewond.
500cc Eddie Lawson stijlvol wereldkampioen
500cc
Randy Mamola voor Ron Haslam en aanstaand wereldkampioen 1984 Eddie
Lawson
Met de wetenschap dat hij aan een vierde plaats genoeg had
bij een overwinning van Randy Mamola, begon Lawson aan zijn
race. Ron Haslam, verrassend snelste in de training, nam zoals
te doen gebruikelijk dit seizoen de leiding, met in zijn
slipstream Mamola, Roche, Lawson en Gardner. Het volgende trio
bestond uit Katayama, De Radiguès en McElnea. Zij werden
gevolgd door Ferrari en Boet van Dulmen. De Suzuki rijders
Franco Uncini en Barry Sheene kwamen niet één keer langs start
en finish. Uncini parkeerde zijn machine al na honderd meter
tegen de vangrail en Sheene trok zijn motorfiets onderuit. In de
negende van de te verrijden dertig ronden verdween Ron Haslam
met een slecht lopende Honda in de pits. Mamola ging vervolgens
veelvuldig aan de leiding, maar kon Lawson niet van zich
afschudden. Plotseling kwam Mamola niet meer door. Na de race
vertelde hij waarom: "Aan het einde van het rechte stuk
bleven mijn gasschuiven hangen. Ik wilde het gas dicht doen,
maar er gebeurde niets. Toen ik vol in de remmen ging stuiterde
mijn machine zo erg dat ik er bijna vanaf werd geslingerd. Ik
weet niet hoe het is gelukt, maar in het gras kwam ik tot
stilstand, zonder dat ik onderuit was gegaan." Eddie Lawson
kreeg geen tijd om op adem te komen, want nadat hij Mamola kwijt
was geraakt meldde Raymond Roche zich onmiddellijk aan zijn
achterwiel. In de voorlaatste bocht probeerde de wakkere
Fransman definitief toe te slaan. Er
ontstond
een identieke situatie á la Spencer/Roberts in '83 op dezelfde
plaats. Roche moest door het gras en Lawson ging zegevierend
over de finish. "Ik ben erg blij dat ik de wereldtitel met een
overwinning heb kunnen binnenhalen. Er is een enorme druk van
mij afgevallen" aldus een glimlachende Lawson. Roche was
bepaald niet tevreden met zijn tweede plaats. "Het is weer
niet gelukt om een Grand Prix te winnen. Het moet dan maar in
Mugello gebeuren." Wayne Gardner was wel tevreden: "Ik
heb mijn doel bereikt, namelijk een keer op het erepodium
komen." Katayama ging als vierde over de streep, gevolgd
door Rob McElnea. Nadat Didier De Radiguès met remproblemen de
strijd had moeten staken, werd Boet van Dulmen als zevende
afgevlagd. "Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar die
fiets van Virginio Ferrari liep wel zo verschrikkelijk hard, dat
ik geen schijn van kans had. Ik heb hem maar laten gaan."
Rob Punt kwam in het stuk niet voor. Al vroeg in de race moest
hij met een defecte remverankering de pits in.
Christian Sarron: de nieuwe 250 cc
nummer 1
"Als Manfred Herweh wint, heb ik aan een zevende plaats
nog genoeg om wereldkampioen te worden., ik ga deze race niet proberen te winnen. Alleen de wereldtitel pakken is vandaag
belangrijk", vertelde een ontspannen Christian
Sarron anderhalf uur voor de start van de 250 cc race. Nadat het startsein was gegeven vormde zich al na enkele
ronden een grote kopgroep bestaande uit: Herweh, Sarron, Pons,
Wimmer, Baldé, Carter, Cornu, Eckl en Bertin. Carlos Lavado was
na een fout gemaakt te hebben in de middenmoot beland, maar wist
later toch weer heel sterk terug te komen. Veel indruk maakte
Anton Mang, door helemaal van achteren in een streep naar de
kopgroep te rijden. Toen hij zelfs de leiding had genomen sloeg
de pechduivel voor de Duitser toe. Met een uitgelopen big-end
moest hij de race staken. De strijd vooraan gaf weer het
vertrouwde beeld: positiewisselingen, lijf aan lijf werk, maar
niemand kon weg komen. In de voorlaatste ronde verdween Martin
Wimmer met een vastloper uit de strijd, terwijl Sito Pons op dat
moment aan de leiding ging. Toen de kopgroep voor de laatste
maal het rechte eind opdraaide nam Herweh met zijn snelle Real
de leiding over. Sito Pons probeerde aan het eind van het rechte
stuk Herweh er uit te remmem, maar dat ging helemaal mis. Met
zijn achterwiel van de grond reed hij het gras in, maar hield
zich wonderwel staande. Herweh flitste als eerste over de
finish, met Sarron in zijn slipstream. Jacques Cornu finishte als derde. Na
de race vertelde Manfred Herweh: "Op Silverstone verspeelde ik twee bochten voor de finish de wereldtitel. Ik was daar
erg ongelukkig. Vandaag heb ik lekker vrij uit kunnen racen. Ik
ben blij dat ik gewonnen heb en dat de tweede plaats in het WK
zeker is gesteld. Volgend jaar hoop ik op beter. Dit seizoen
moest het zo zijn. Christian eerste en ik tweede." De
kersverse wereldkampioen bleef erg nuchter na de race. "Ik
zou op de noodzakelijke punten rijden, maar omdat de kopgroep
erg groot was, ben ik toch maar naar Herweh gereden. Het leek
mij beter om voorin te rijden, dan middenin de kopgroep te
blijven hangen. Niet ver achter ons zaten ook nog eens zes man,
dus een foutje was al voldoende om buiten de punten te geraken
en dan was de wereldtitel nog niet binnen." Later vertelde
Christian nog: "Ik heb zeven jaar op dit succes gewacht.
Veel dank ben ik verschuldigd aan het team. Zij hebben er voor
gezorgd dat ik dit seizoen slechts één keer een steekje heb
laten vallen en het feit dat ik een snelle motor had, maakte het
allemaal wat gemakkelijker. Volgend jaar zou ik graag in de 500
cc klasse willen rijden." Na
de huldiging verdween Sarron op de schouders van Herweh en Cornu
in het zwembad, terwijl de onttroonde wereldkampioen Carlos
Lavado riep: "Fantastico, fantastico; volgend jaar weer
Lavado,.."
125 cc: Gresini's eerste
 |
|
125cc
Winnaar Fausto Gresini voor Maurizio Vitali (4) en
Jean-Claude Selini (12) |
 |
Bij afwezigheid van Angel Nieto kreeg Fausto Gresini de
beschikking over de snelste Garelli, in de hoop hiermee achter
Nieto en Lazzarini derde in het wereldkampioenschap te worden.
De jonge Italiaan greep zijn kans en reed onbedreigd naar zijn
eerste Grand Prix overwinning. Met deze overwinning stelde hij
tevens het merkenkampioenschap voor Garelli veilig. Vitali,
Auinger, Lazzarini, Wickström, Kneubühler en Selini vochten om
de resterende ere-plaatsen. Kneubühler en Selini gingen echter
al vroeg in de race in de fout en moesten vanuit het gras
toezien hoe Auinger wist te ontsnappen en daardoor tweede werd.
Lazzarini finishte als derde, direct gevolgd door de fel
duellerende Vitali en Wickström. Anton Straver reed nagenoeg de
gehele race op een prima elfde plaats. "Voor mij zaten
Liegeois, Pietroniro en Olson. Ik kon wel bij deze mannen blijven,
maar kwam topsnelheid tekort om een puntje te pakken."
Desondanks was de "Jong" coureur dik tevreden. Ton
Spek en Boy van Erp werden respectievelijk vijftiende en
zeventiende. Henk van Kessel (val in de training) viel al vroeg
in de race uit.
 |
|
125cc
Eugenio Lazzarini voor August Auinger en Maurizio Vitali |
.
Maurizio Vitali 4e plaats
Uitslagen:
125
cc: 1. Fausto Gresini, (I), Garelli, tijd 41.34.20 = 133,8
km/uur: 2. August Auinger, (A), Monnet, 41.37.92: 3. Eugenio
Lazzarini, (I), Garelli, 41.47.58: 4. Maurizio Vitali, (I), MBA,
4150.82; 5. Johnny Wickström, (S), MBA, 41.50.86: 6. Alex
Bedtord, (GB), MBA, 42.13.00; 7. Stefano Caracchi, (I), MBA; 8. Hakan Olson, (S), Starol; 9. Lucio
Pietroniro, (B), MBA; 10. Olivier Liegeois, (B), MBA; 11. Anton Straver, (NL), MB; 15. Ton
Spek, (NL), MBA; 17. Boy van Erp, (NL), MBA. Shelste ronde:. Gresini, 1.47,11 '" 135,4km/uur.
250 cc: Manfred Herweh, (D) Real, tijd 43.28.67= 139.0
km/uur; 2. Christian Sarron, (P), Yamaha, 43.28.91; 3. Jacques Cornu, (CH), Yamaha, 43.29.21; 4.Alan Carter, (GB),
Yamaha, 4329.28; 5: Harald Eckl, (D), ES,
43.30.47;" 6. Jean Frangois Baldé, (F), Pernod, 43.30.78;
7. Carlos Lavado (YV), Yamaha, 43.30.95; 8; Guy Bertin; (F),
MBA, 43.33.12; 9. Alfonso Pons: (E), Kobas, 43.35.79; 10. Jean-Michel Mattioli,(F), Yamaha, 43.41.24;
11. Jacques Bolle, (F), Pernod; 12, Sigfried Minich, (A), Yamaha; 13. Wayne Rainey, (USA), Yamaha; 14, Donnie McLeod, (GB),
Yamaha; 15. Herbert Besendorfer,(D) Yamaha;';16. Ivan
Palazzese, (YU), Yamaha; 17: Stéphane Mertens, (B), Yamaha: 21.
Richard Hubin, (B), Yamaha.
Snelste ronde: Herweh, 1.42,68 = 141,4..km/uur.
5OO cc: Eddie Lawson, (USA), Yamaha, tijd 50.01.03 = 145.0
km/uur; 2. Raymond Roche,
(F), Honda, 50:04.17; 3. Wayne Gardner, (AUS), Honda, 50.20.51;
4. Takazumi Katayama, (J), Honda, 50.3739: 5. Rob McElnea, (GB), Heron Suzuki, 50.5456; 6, Virginia Ferrari, (I),
Yamaha, 50,56.73; 7. Boet van Dulmen, (NL), Suzuki, 50.58.95; 8. Wolfgang
van Muralt, (CH), Suzuki; 9. Keith Huewen, (GB), Honda; 10. Eero Hyvärinen, (SF), Suzuki; 11. Roger Burnett, (GB),
Suzuki; 12. Peter Linden, (S), Honda; 13. Paolo Ferretti, (I). Suzuki; 14, Anders Anderson, (S),
Suzuki; 15. Kjeld Sörensen, (DK), Suzuki. Snelste ronde: Lawson, 1.38,65 = 147,:1
km/uur.
|
