Wie herinnert zich niet de TT van Assen? Egbert Streuer en Bernard Schnieders hadden zo graag met een overwinning de kroon op hun werk gezet. Het mislukte en zelfs de grootste optimist gaf eigenlijk geen cent meer voor de prolongatie van de wereldtitel. Alleen Egbert en Bernard bleven in een goede afloop  geloven. "De stopwatch levert steeds weer het bewijs dat wij de snelsten zijn", riepen de Assenaren voortdurend. "Het zit gewoon tegen", was een veel gebruikte uitdrukking van de heren. En ziedaar, een rotsvast geloof in eigen kunnen bracht hun opnieuw de wereldtitel in de zijspanklasse. Heel motorrijdend Nederland, maar ook fietsers, automobilisten en wandelaars worden maandag 19 augustus uitgenodigd voer een grandioze happening in Assen. Konden Egbert en Bernard niet na afloop van de TT worden gehuldigd, nou dan doen ze het in Assen gewoon aan het eind van het seizoen. O ja, Freddie Spencer werd in Zweden de nieuwe wereldkampioen in de 500 cc.

De uitgangspositie van Egbert Streuer en Bernard Schnieders voor de Zweedse Grand Prix was precies tegengesteld aan die van verleden jaar. Toen kon er op heel houden worden gereden, nu moest er worden aangevallen. Dit alles om hetzelfde doel te bereiken: de wereldtitel. Gezien de stand gold er voor de Assenaren maar één ding: winnen. Verschillende factoren in ogenschouw nemend, leek dat niet bepaald een gemakkelijke opgave. Ten eerste hadden Egbert en Bernard nog nooit goed hun draai op het bochtige Zweedse circuit weten te vinden, dit in tegenstelling tot hun grootste concurrenten, Werner Schwärzel/Fritz Buck. Bovendien was er dan nog het duo Rolf Biland/Kurt Waltisperg. De Zwitsers, die de afgelopen vier jaar in Anderstorp wisten te winnen, hadden theoretisch gezien ook nog kansen op de wereldtitel, maar mede door het afgelasten van de Engelse GP waren deze nihil geworden. Zo waren zij de grote onzekere factor in de strijd Streuer - Schwärzel. Ondanks alles was Egbert Streuer toch hoopvol gestemd: "Onder druk gaat het altijd het beste!" De trainingen, die zonder veel problemen verliepen, leken Streuer's voorspelling te bevestigen. Voor Schwärzel/Buck, maar achter Biland/Waltisperg pakte het Barclay-duo de tweede startplaats. Egbert en Bernard hadden voor de race een grote wens: een droge baan. Die leek in eerste instantie niet in vervulling te gaan, maar gelukkig keerde het tij in Nederlands voordeel en in de namiddag brak er in Anderstorp zowaar een zonnetje door. De directe invloed van Rolf Biland en Kurt Waltisperg in de titelstrijd werd al tijdens de start flink gereduceerd toen de Zwitsers in het middenveld vertrokken. Daarentegen lagen Schwärzel/Buck aan de leiding met in hun kielzog Streuer/Schnieders. Maar in de vierde van de drieëntwintig te verrijden ronden nam het span met startnummer één onder gejuich van een grote schare Nederlandse supporters de noodzakelijke koppositie over. Tot het vallen van de finishvlag kwam de overwinning van Egbert en Bernard niet meer in gevaar en werd de prolongatie van wereldtitel een feit!

Een ook nu weer buitengewoon rustige, maar duidelijk gelukkige Egbert Streuer: "Ja, ik ben blij! Het was een probleemloze wedstrijd. Zeker nadat we Werner Schwärzel voorbij waren gegaan. Vanaf dat moment heb ik me tijdens de race namelijk volledig op hem gericht. Via de pitssignalen van Hans Klaasssens wist ik, dat de voorsprong alleen maar groeide. Ik vond Schwärzel niet zo sterk rijden als in de training. Hij stond duidelijk onder druk." Een eventuele bedreiging van Biland/Waltisperg viel in de achtste ronde weg, toen dit Rothmans­duo met een defecte versnellingsbak de pits op moest zoeken. De Zwitsers waren op dat moment reeds op de derde plaats aangeland. "En daar was ik ook gebleven", aldus Rolf Biland, die zich niet met de strijd om de wereldtitel tussen Streuer en Schwärzel wilde bemoeien. Vanaf de kant keek Biland daarna uiterst tevreden toe hoe Egbert en Bernard de zege en zo de titel pakten. Werner Schwärzel toonde zich na afloop een sportief verliezer: "Ook in deze race heb ik niet gepokerd. We zijn op zeker gegaan en hebben onder andere hardere banden dan Egbert gekozen. Egbert en Bernard hebben hier goed gereden en zijn terecht kampioen." Met dat laatste zal iedereen het eens zijn. Tegenslagen in het begin van het seizoen zorgden ervoor dat de Assenaren pas op het laatste moment hun titel konden prolongeren. "Maar ook na de TT heb ik erin geloofd. Je kunt pas niet meer winnen, als je verloren hebt. Gelukkig heb ik gelijk gekregen." Daarmee drukte een zielsgelukkige Bernard Schnieders de instelling van de oude en nieuwe wereldkampioenen op juiste wijze uit.

In Anderstorp stonden buiten Streuer/Schnieders en Schwärzel/Buck, Steve Webster en Tony Hewitt als derden op het podium. Door dit resultaat en het niet kunnen starten van de gebroeders Zurbrügg verzekerden de talentvolle Engelsen zich van de vierde plaats in de WK-eindstand, Alain Michel/Jean-Marc Fresc zagen in Zweden eindelijk weer eens een finishvlag. Ze werden vierde voor Rolf Steinhausen/Bruno Hiller. Door de successen van Egbert Streuer en Bernard Schnieders kwamen de goede prestaties van Theo van Kempen/Geral de Haas en Hein van Drie/lan Colquhoun een beetje in de schaduw te staan, maar deze duo's werden respectievelijk zesde en zevende. De gebroeders Egloff en Kumano/Diehl zagen hoge klasseringen de mist ingaan door crashes, die gelukkig goed afliepen.

100% voor Spencer

Freddie Spencer pakt zijn tweede titel in 1985

© foto Wout Meppelink

Erv Kanemoto, de stille kracht achter Freddie Spencer, liep zondagochtend voortdurend heen en weer tussen het kampement van Spencer en de racepiste. "Wordt het nu droog, of blijft de baan nat en hoelang nog?" Spencer zat er niet zo mee. Uiterst relaxed wachtte hij op het moment dat de 500 cc zou worden opgeroepen. Een Grand Prix zonder kwartliter perikelen deed Spencer zichtbaar goed en het verschil op Eddie Lawson bedroeg maar liefst twintig punten. Voor de tweede wereldtitel hoefde dus feitelijk niet echt hard gereden te worden. Deze laatste gedachte komt echter nooit bij Spencer op. Ron Haslam demonstreerde zijn bekende start, maar in de tweede ronde ging de absoluut snelste man in het huidige Grand Prix circuit alweer aan de leiding. Het tempo werd nog enkele ronden hoog gehouden, zodat de concurrenten alleen nog maar voor de troostprijzen konden vechten. "Ik heb de laatste jaren niet meer zo'n gemakkelijke race gereden. Bovendien was het gelukkig droog, waardoor het allemaal nog eenvoudiger ging", verklaarde de nieuwe wereldkampioen. Eddie Lawson kwam dus helemaal niet voor de eerste plaats in aanmerking. Sterker nog, hij werd zelfs nog in de twintigste, van de te verrijden dertig ronden van de tweede plaats verdrongen door Wayne Gardner. De reden hiervan was echter duidelijk zichtbaar. Bij het accelereren gleed de Marlboro-coureur alle kanten op. "Wij hadden voor een te zachte compound gekozen." Toch werd Lawson als tweede gehuldigd. Gardner bleef halverwege de laatste ronde steken. Een lege benzinetank maakte wel een bijzonder knullig einde aan zijn sterk optreden. Bovendien duikelde hij twee plaatsen in de WK-stand! De start van Christian Sarron mislukte weer eens. Als een raket schoot hij echter door het deelnemersveld, daarbij regelmatig de nodige risico's nemende. In de tiende ronde meldde hij zich al op de vijfde plaats en zijn onstuimige rijstijl veranderde op dat moment in een bedaard optreden. "Het had verder geen zin om risico's te nemen. Ron Haslam lag al te ver voor om hem nog serieus te kunnen bedreigen." Randy Mamola schudde uiteindelijk Didier De Radiguès van zich af. Raymond Roche, ook op een te zacht compound vertrokken, werd tegen het eind van de race voorbij gestoken door de nieuwbakken Amerikaans kampioen Mike Baldwin. De laatste WK punten gingen naar Thierry Espié en Massimo Messere. In het Nederlandse kamp werd 's morgens voor de start nog volop aan mens en machine gewerkt. Masseur Joop Andriessen was speciaal over gekomen om de vele pijnlijke plekken van Rob Punt af te tapen en bij Boet van Dulmen werd nog keihard gesleuteld. "Een cilinder is gescheurd. We rijden nu met een samengeraapt zootje. Als het regent weet ik de afstelling wel, maar nu de lucht opklaart ben ik absoluut kansloos." De zon scheen zelfs, dus Boet moest genoegen nemen met een veertiende plaats. Rob Punt kwam enkele tellen later over de streep als vijftiende. Opvallend was ook dit keer weer het optreden van Maarten Duyzers. De doorzetter bij uitstek wist zich opnieuw te kwalificeren en bracht zijn hoog bejaarde Suzuki als achttiende over de streep. Tijdens de race deed zich nog een vervelend incident voor. Franco Uncini maakte bij het uitaccelereren een klein foutje, probeerde te corrigeren, maar een windvlaag deed hem over zijn machine duikelen. Aanvankelijk zag het er allemaal niet zo mooi uit, maar later in de middag kon de wereldkampioen van '82 zich alweer zonder steun van anderen redden. Ook Rob McElnea (zwaar gekwetste enkel) en Gustav Reiner gingen onderuit.

Mamola in duel met De Radiguès en Roche, waarvan ook fraaie beelden op TV verschenen via de boardcamera van Mamola

Gresini: geen loon naar werken

Meest teleurgestelde coureur na de 125 cc race was ongetwijfeld Fausto Gresini. De jeugdige Italiaan reed, hoewel August Auinger hem de gehele race op enkele meters als een schaduw volgde, een foutloze wedstrijd totdat twee bochten voor het einde het noodlot toesloeg. "M'n motor begon toen op één cilinder te lopen", aldus een zwaar gedesillusioneerde Garelli kopman na afloop. In het zicht van de haven werd Gresini niet alleen door August Auinger gepakt, maar ook nog door Pier-Paolo Bianchi. Winnaar Auinger: "Ik was allang blij met de tweede plaats!" Ook Bianchi was best tevreden, omdat hij op het laatste moment geen vijf punten - en zo de WK-leiding - aan Gresini verloor, maar er juist twee wist uit te lopen. Met nog één Grand Prix voor de boeg, die van San Marino welke nu definitief op 1 september op het circuit van Misano wordt verreden, heeft Bianchi een voorsprong van vijf punten op Gresini. Laatstgenoemde kan nog wereldkampioen worden als hij weet te winnen en zijn grote rivaal geen tweede wordt. Zo kan Ezio Gianola misschien dan toch nog wat voor zijn teammaat terug doen. Gianola werd na een voorzichtig gereden race in Anderstorp vierde voor de ook nu weer sterk acterende Jussi Hautaniemi. Deze Fin heeft zich ondertussen ontpopt als één van de betere natweer rijders. En dat is gezien het tegenwoordige weerbeeld een groot voordeel! Domenico Brigaglia had het geluk, dat een andere Fin, Johnny Wickström, een pitsstop moest maken om een losgeschoten bougiekabel vast te zetten. Zij werden respectievelijk zesde en zevende. Giuseppe Ascareggi ging als achtste over de streep, gevolgd door onze zuiderburen Olivier Liegeois en de weer herstelde Lucio Pietroniro. Jean-Claude Selini en Bruno Kneubühler kwamen door pech dit maal niet tot het scoren van punten. Anton Straver moest vroegtijdig naar de kant door een uitgelopen big-end.

  Anton Mang nu de snelste

Carlos Lavado realiseerde met de nieuwe V2-Yamaha, waarvan de zuigers gelijktijdig op en neer gaan, de snelste trainingstijd, maar na een matige start kwam hij na de eerste ronde slechts als vijfde door. De ronde daarop noteerden wij hem als derde en bij de volgende doorkomst zat de Zuid-Amerikaan al aan het achterwiel van de leidende Anton Mang. "Lavado eiste teveel van zijn banden, dus ik heb hem rustig laten passeren om hem enkele ronden later weer terug te pakken", verklaarde Anton Mang, die de kwartliterrace toch eigenlijk vrij gemakkelijk op zijn naam wist te brengen. Fausto Ricci lag probleemloos op de derde plaats en scoorde daarmee voor de vierde maal dit seizoen tien WK-punten. Manfred Herweh, opgerukt naar de vierde plaats, ging, evenals in de training, in de gemene linkerbocht bij de pits onderuit. Achter Alan Carter manifesteerde Jacques Cornu zich opvallend goed. "Met deze vijfde plaats heb ik laten zien dat ik weer helemaal op het oude niveau terug ben. Ik voel mij weer net zo sterk als in '84." Zijn teamgenoot Pierre Bolle werd ruim anderhalve seconde later afgevlagd.  Opvallend was het succes van het Silverstone Armstrong team. Voor het eerst dit seizoen zaten beide rijders in de punten. Donnie McLeod werd zevende en Niall Mackenzie tiende.

Mike Baldwin moest vanwege het Amerikaans kampioenschap drie GP's dit seizoen laten lopen, maar bezet momenteel toch een elfde plaats in de WK-tussenstand. En dat nog wel met een privé-Honda, waarop geen sticker van een sponsor te bekennen is. "Ik hoop dat Honda Amerika mij volgend jaar als fabrieksrijder in de Amerikaanse competitie kan gebruiken. Als dat niet het geval is kom ik naar Europa voor de GP's. Ik doe in ieder geval of het één of het ander."

Verslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.