|
Vier diepteleurgestelde landgenoten waren het
resultaat van de Engelse Grand Prix. Peter Looijesteijn zag een
mogelijk glorierijke dag al in de opwarmronde verpest. Wil
Hartog mocht tot in de laatste ronde bewijzen dat hij weer
helemaal terug is, maar toen was het voor hem gedaan. Klaas
Hernamdt kwam weer niet aan racen toe en Boet van Dulmen zag het
helemaal niet zitten. Roberts zal toch naar de Nürburgring
moeten, want hij heeft z'n derde wereldtitel nog niet zeker
kunnen stellen.
De
trainingen
Bij aankomst op het rennerskwartier verwezen
donker kijkende Yamaha-rijders ons naar de pitsbox van Barry
Sheene. En jawel hoor, Sheene had uit het Yamaha hoofdkwartier
in Amsterdam een complete fabrieksmachine, voorzien van het
superlichte vierkante aluminium buizenframe weten los te
krijgen. Ook het elektronische powervalve-systeem en de speciale
carburateurs behoorden nu tot zijn middelen. Toch kende Sheene
ook nu nog talrijke problemen. Na de vrije training werd het
speciale fabrieksblok in een nieuw Harrisframe gebouwd. Veel
hielp het allemaal niet, want Sheene kwam niet verder dan een
tiende plaats. Ondanks het feit dat hij na de race alles
onmiddellijk weer moest inleveren, voelden vele coureurs zich
gepasseerd. Jack Middelburg gaf bijvoorbeeld als commentaar:
"Sheene heeft nog niets laten zien dit seizoen, en dan toch
dit materiaal. Ik had na mijn overwinning op Assen toch wel als
eerste steun van Yamaha verwacht". Een tweede spectaculaire
gebeurtenis in de training was een Nederlandse aangelegenheid.
Peter Looijesteijn ging al in de eerste training als vergif en
hield dit vol tot en met de laatste training. Niet alleen in de
125 maar ook in de kwartliter-klasse stond Peter op de eerste startrij. De sensatie van de
training, maar er moest nog wel even geracet worden......
Guy Bertin dook met zijn snelste trainingstijd
bijna een seconde onder het ronderecord. Hetzelfde deed Toni
Mang in de 350 cc, maar in de 250 bleef hij zevenhonderdste
boven het ronderecord. Katayama ging op de NR 500 ook sneller
dan vorig jaar. Al was de winst van twee seconden niet meer dan
een negenentwintigste startplaats waard. Mick Grant zag evenals
vorig jaar zijn machine al in de training in vlammen opgaan en
wist zich op de herstelde motor niet te kwalificeren. Marco
Lucchinelli maakte in de laatste training een schuiver en reageerde dit af door een toegesnelde baancommissaris voor zijn
hoofd te slaan.
De motivatie van Van Dulmen was zaterdag tot het nulpunt gedaald:
"Alweer een vastloper. Ik werd bijna naar de eretribune
gelanceerd. Hoe harder we aan
die
fietsen werken, hoe slechter die dingen gaan lopen. Ik vind het
wel best zo".
350cc
Mang erg snel
 |
|
Jon
Ekerold |
Onder ideale weersomstandigheden werd het
programma in Silverstone geopend met de race in de 350 cc. Jon
Ekerold had
voor de training al verklaard terdege rekening te houden met
Toni Mang. "Ik had eerst gedacht dat ik met tien punten per
race wereldkampioen kon worden, maar nu Mang zo goed gaat moet
ik er in ieder geval een tweede plaats bij zien te
krijgen". Het liep voor Ekerold precies zoals hij het
minimaal wilde hebben. Hij vertrok wel als eerste, maar na twee
rondjes draaide Mang het gas helemaal open wat hem het ronderecord
en de koppositie opleverde. Ekerold probeerde het nog wel even,
maar voelde er weinig voor te veel risico's te nemen. "Die
tweede plaats vasthouden", werd al snel het motto voor de
Zuid-Afrikaan, want Fernandez drong stevig aan. Ook dat gevaar
was na tien ronden verdwenen, zodat zowel Mang als Ekerold hun
posities tot aan de finish eenvoudig konden handhaven. Het gat
tussen de nummers één en twee was op de finish wel uitgelopen
tot elf seconden. De goed gestarte Greame McGregor moest al
vroeg in de race een grote groep rijders onder leiding van Eric Saul voor laten gaan. De
Fransman schudde Baldé, Williams, Head en debutant Keith Huewen
van zich af en ging op jacht naar zijn landgenoot Patrick
Fernandez. Halfweg koers moest Fernandez zijn derde positie
prijs geven. De Franse coureurs maakten elkaar het leven
behoorlijk zuur in deze race, want vervolgens was het
Jean-Francois Baldé die aan het achterwiel van Fernandez wist
te komen. Ook deze strijd verloor Patrick. Een laatste
slotaanval moest hij tenslotte nog met een zware valpartij
bekopen. Een heup uit de kom en een gebroken pols waren de
gevolgen. Achter Baldé finishte Tony Rogers, terwijl de zesde
en zevende plaats ingenomen werden door Keith Huewen en Tony
Head. Ekerold behoudt dus de leiding in de strijd om de
wereldtitel met 47 punten. Door het uitvallen van Johnny Cecotto
volgt Toni Mang nu op de tweede plaats met een achterstand van veertien punten.
125cc
Bianchi loopt uit
Gespannen zagen alle Nederlanders de start van
de 125 cc tegemoet. Maar helaas, toen de start viel was de
spanning bij velen al geheel verdwenen. Peter Looijesteijn was
namelijk in de opwarmronde onderuit gegaan. Hoe was dat nu
mogelijk? "Gewoon stom. Ik trok hem onderuit", was het
antwoord van de diep teleurgestelde Looijesteijn. Met een groot
gat op de derde startplaats werd het sein voor vertrek van de
125 cc gegeven. Harold Bartol reageerde het snelst, maar bij het
ingaan van de eerste bocht was het Guy Bertin die de leiding
nam, met aan zijn wiel Angel Nieto. Ronde na ronde streden de
Motobecane en Minarelli rijder op het scherp van de snede. Ook
om de derde plaats ontbrandde een prachtige strijd. Bruno Kneubühler, Loris
Reggiani en de leider in de strijd om de wereldtitel Pier Paolo
Bianchi, gaven elkaar geen meter toe. In de elfde van de twintig ronden moest Angel
Nieto zijn Minarelli met een defekt schakelmechanisme in de pits
parkeren, waardoor Bertin het rijk alleen kreeg. Op zes seconden
volgden Loris Reggiani, Bianchi en Kneubühler. Op enige afstand volgden Ivan Palezzese en
Eugenio Lazzarini. Henk van Kessel was van een negentiende
plaats doorgestoten naar een tiende plaats, maar werd fel op
zijn huid gezeten door Michel Galbit. Tot aan de laatste ronde
bleef de situatie aan de kop gehandhaafd. Toen was het koploper
Bertin die zijn machine tegen het asfalt kwakte. Loris Reggiani
kon zo voor het eerst in zijn carrière de volle vijftien
WK-punten mee naar huis nemen. Bruno Kneubühler verdreef in de laatste ronde Bianchi nog van de
tweede plaats. Henk van Kessel wist Galbit keurig van het lijf
te houden en pakte twee WK-punten. Martin van Soest reed een
knappe race en was met een dertiende plaats best tevreden. Jan
Huberts finishte als achttiende. Bianchi gaat nu met tachtig
punten aan de leiding. Het zal nog een hele toer worden voor
Nieto om de veertien punten achterstand in Brno en op de
Nürburgring goed te maken.
250cc
Volop spanning
Ondanks dat Toni Mang nog nageniet van zijn
wereldtitel, maakten de heren coureurs er in de kwartliterklasse
geen zacht eitje van. Integendeel zelfs. Van start tot finish
stond deze race bol van spanning. De kersverse wereldkampioen
nam direct na de start de leiding en leek regelrecht op de
overwinningsbloemen af te gaan. Kork Ballington, die de tweede
trainingstijd had gerealiseerd, ging slecht van start. Na vier
ronden lag de exwereldkampioen echter al in tweede positie,
vier seconden achter Mang. Achter dit tweetal ontstond een
adembenemende strijd om de derde plaats. Grame McGregor, Thierry
Espié, Steve Tonkin, Edi Stöllinger en Hans Müller maakten er
een echt racefestijn van. Graeme McGregor had maar liefst
zeventien ronden lang de leiding van deze groep, maar zijn
Cotton kwam in de slotfase net wat adem tekort. Twaalf seconden
verspeelde McGregor in de laatste twee ronden. Espié kreeg als
derde de zwart-wit geblokte vlag op de voet gevolgd door
Stöllinger, Hans Müller en de tweede Cotton rijder bij de
eerste tien, Steve Tonkin. Ballington was intussen steeds
dichter naar het achterwiel van Mang weten te komen. In de
veertiende ronde zette Kork de aanval serieus in. Mang vocht
voor wat hij waard was, maar Ballington was niet meer te houden.
De strijd tussen de beide Kawasaki rijders laaide zo hoog op dat
de achtervolgende groep op een achterstand van zesendertig seconden
werd gereden. Om de resterende WK-punten werd ook keihard
geknokt. Freymond finishte uiteindelijk als achtste met in zijn
wiel Williams en Rogers. Peter Looijesteijn was ondanks een
vijfde trainingstijd als één na laatste vertrokken. Even leek
het er nog op dat Peter aan een geweldige opmars begon, maar een
versleten achtertandwiel maakte daar een eind aan. Klaas
Hernamdt wist zich evenals in de 350 cc opnieuw niet te
plaatsen. De vele tegenslagen hebben ook het zelfvertrouwen van
de Fries aangetast. "De 250 liep helemaal niet zo gek, maar
ik kan op dit moment gewoon niet harder. Verschrikkelijk zo'n
seizoen. We moeten dit seizoen maar snel vergeten en starten met
de voorbereidingen voor het volgende jaar. Als ik tenminste nog
een kans krijg", was het relaas van de diep in de put
zittende Hernamdt.
500cc
Mamola stelt beslissing uit
De eerste zeven in de wedstrijd om de
wereldtitel stonden, aangevuld met nummer negen Crosby, op de
eerste startrij, met Roberts in pole-position. Toch was het weer
Wil Hartog die als eerste weg was. Bij de eerste doorkomst was
het Mamola, gevolgd door Lucchinelli, Hartog, Roberts, Rossi en
Crosby. Op enige afstand volgden Sheene en Uncini. De daarop
volgende vier ronden brachten een adembenemende strijd om de
eerste plaats, waarbij Rossi en Crosby een tiental meters
moesten afhaken. In de zesde ronde moest ook Hartog uit de
kopgroep lossen. De daarop volgende twee ronden verwezen Rossi
en Crosby de toch uitstekend rijdende witte reus terug naar de
zesde plaats. De strijd aan de kop werd een
Amerikaans-Italiaanse aangelegenheid. Het was vooral Marco
Lucchinelli die de toeschouwers de adem benam. Zeer veel risico
nemend probeerde de Italiaan Roberts en Mamola het leven zuur te
maken. Hij vocht letterlijk om elke centimeter, waarbij Marco
wel erg dicht naast Roberts bleef rijden. Toch moest de Italiaan
de Amerikanen laten gaan. "Mijn band was na tien rondjes
niet meer vertrouwd, dus ik moest ze wel laten gaan", was
het relaas van Lucchinelli. Roberts wist twee keer als eerste
door te komen, maar in de twaalfde ronde nam Mamola definitief
de leiding. In de tweede helft van de race bouwde Randy zijn
voorsprong op Roberts uit tot elf seconden. Zwaaiend naar het
publiek reed het Amerikaantje zijn laatste ronde. Samen met
Kenny reed Mamola daarop nog een ererondje, waarbij de beide
Amerikanen het publiek trakteerden op prachtige wheelies. Crosby
en Rossi streden tot aan de voorlaatste ronde om de vierde
plaats. De beslissing in dit duel kwam geforceerd tot stand
omdat Crosby te maken kreeg met een langzaam leeglopende
achterband. Uiteindelijk finishte hij als vijftiende. Wil Hartog
lag bij het ingaan van de laatste ronde op een vijfde plaats,
maar toen sloeg de pechduivel genadeloos toe. Een krukaslager en
een gebroken ketting waren de oorzaak dat Wil de finish niet
bereikte. "Verschrikkelijk zoiets. Als zoiets in de vijfde
ronde gebeurt is het jammer, maar in de laatste ronde.
Verschrikkelijk gewoon. Het mag dit jaar absoluut niet. Eerst
moest ik in de zesde ronde de drie koplopers laten gaan, omdat
mijn achterband begon te glijden, maar ik was er van overtuigd
dat ik zeker een zesde plaats kon pakken. Dan krijg je nog een
verschrikkelijke tik in de laatste ronde", was de reactie
van de totaal ontgoochelde Hartog. Door het uitvallen van Hartog
en het afzakken van Crosby pakte Jack Middelburg nog net twee
punten. Hij had al vroeg in de race Johny Cecotto, Kork
Ballington en Philippe Coulon moeten laten gaan. "Ik had
voor mijn doen een redelijk goede start en had al snel de
aansluiting met die heren te pakken. Ik moest me op een gegeven
moment helemaal wezenloos sturen om ze bij te kunnen houden. Het
is een wonder dat ik het eind nog heb kunnen halen", was
het commentaar van Jack. Cecotto finishte als vijfde, voor
Uncini, Ballington en Coulon. En Boet van Dulmen dan? Hij moest
zelfs Katayama nog net voor laten gaan, omdat Boet er helemaal
niet meer in gelooft. Willem Zoet reed een regelmatige race en
finishte als negentiende. Henk de Vries, die in de training twee
krukassen verspeelde en twee vastlopers had gehad, kon niet
verder komen dan een vijfentwintigste plaats. Barry Sheene moest
met een fabrieksblok, op een achtste plaats liggend, in de
zeventiende ronde de pits in. Patrick Pons crashte in de vierde
ronde en nam daarbij Michel Rougerie mee. Rougerie liep daarbij
een gebroken enkel op. Patrick kwam er echter veel slechter af.
ln zorgwekkende toestand moest hij naar het ziekenhuis worden
vervoerd, waar hij enige dagen later overleed. Door de
overwinning van Mamola moet Roberts toch nog naar de
Nürburgring. Ook Yamaha wil Roberts aan de start van de Duitse
GP. Mamola is reeds zeker van in elk geval een tweede plaats in
de eindrangschikking. Een zeer opvallende zaak was dat alle
fabrieksrijders tot aan de laatste ronde nog in de strijd waren.
Ook Katayama leverde met zijn NR 500 een opmerkelijke prestatie.
Hij bracht zijn machine zelfs als vijftiende over de streep.
zijspannen
Taylor/Johansson wereldkampioen
De strijd om de wereldtitel in
de zijspanklasse was na de opwarmronde eigenlijk al beslist.
Rolf Biland kreeg namelijk al tijdens die
opwarmronde een vastloper en moest dus de race vanuit de pits
gadeslaan. Voor de overwinning van deze race moesten Taylor en
Johansson veel meer moeite doen. Derek Jones, bijgenaamd "grazy
horse", was namelijk uit op een overwinning op eigen
grondgebied. Een prachtig duel was het resultaat, wat in het
voordeel van de 39-jarige Jones met Ayres in de bak werd
beslist. "Taylor is dan wel wereldkampioen, maar ik kan nu
tenminste wat schuldeisers tevreden stemmen", was het
nuchtere commentaar van Jones op zijn eerste GP-overwinning.
Egbert Streuer en Boy Brouwer (Johan van der Kaap voelde zich
nog niet sterk genoeg na de crash in Engeland) vertelden voor de
race 't volgende: "Ik voel me op dit circuit niet gelukkig.
We zijn hier nu voor de derde keer, maar ik voel me op deze baan
lang niet lekker. Dat gooi- en smijtwerk zie ik niet zitten. Het
valt me trouwens nog mee dat we de elfde trainingstijd hebben
gemaakt. Als we ook in de race zo ver komen zul je mij niet
horen mopperen". Egbert zag het voor de race toch wat te
donker in. Want zonder veel problemen reed hij naar een
uitstekende zesde plaats. "Tsjonge, dat ging toch aardig
goed. Er had zelfs een vijfde plaats ingezeten, als ik geweten
had wanneer we de laatste ronde waren ingegaan. Ik zat namelijk
lekker in de slipstream van Greasley en wilde hem in de laatste
ronde pakken", aldus Streuer. De zijspanrace werd
overschaduwd door een ernstig ongeluk. De Engelse combinatie van
White kwam in aanraking met de Franse combinatie van Trolliet in
de snelste bocht van het circuit. Mel White kwam hierbij om het
leven. Een bijzonder trieste afloop van de races op Silverstone. |
