Toen op maandag 10 juni een aannemer begon met het wegschrapen van de toplaag op het stratencircuit van Francorchamps, startte een heuse race tegen de tijd. Op heel korte termijn moest het circa zeven kilometer lange circuit ontdaan worden van de door de formule-I autocoureurs afgekeurde toplaag, en er moest tegen uiterlijk 25 juni een nieuwe, vijf centimeter dikke deklaag gelegd zijn, want op die dag zouden een aantal motorpiloten het vernieuwde wegdek komen testen met het oog op de Belgische Grand Prix die op 7 juli op de internationale kalender staat. Wegschrapen en heraanleggen gebeurde op de gekende wijze. Net zoals op de snelweg gebeurt als men besluit een kilometerlang wegvak te gaan behandelen dat diepe rijsporen vertoont. Wegbranden dus en gewoon een andere bovenlaag gieten en walsen. Zo geschiedde, in ijltempo maar toch heel secuur, in Francorchamps. En men schonk daarbij vooral aandacht aan de samenstelling van het asfalt. Tijdens de testdag zei Adrien Veys, de voorzitter van de Belgische Motorrijders-Bond: "Dat nieuwe wegdek diende een heel droge samenstelling te hebben. De problemen die er in 1979 waren, kwamen voort uit het feit dat er toch te veel bindmiddel in het asfalt was gebruikt." Testdag in Francorchamps op 25 juni dan. Rondjes werden er wel gereden door 500 cc wereldkampioen Eddie Lawson, Didier de Radiguès, Boet van Dulmen, Rob McElnea, Pierre-Etienne Samin en enkele mindere goden. Uncini en Wimmer waren daarbij toeschouwers. Op de persconferentie achteraf verklaarde Martin Wimmer, de zegsman van de coureurs: "Zoals het wegdek er nu bijligt, kan het gebruikt worden om op te racen." Maar stipte daarbij wel aan dat afgewacht moet worden hoe het wegdek zal reageren bij b.v. grote hitte. Dat zou geen probleem mogen zijn vermits het gelegde asfalt van een "klassieke" kwaliteit is. Het verwijderde asfalt had als hoofdeigenschap goed berijdbaar te blijven bij regen. Zowel Lawson als "Den Boet" en De Radiguès stelden na hun testritten vrijwel unaniem: "Hier racen zou geen problemen mogen stellen." Maar wel werd er aangedrongen dat het hele circuit nog een poetsbeurt zou krijgen. In de dagen voor de testritten werd het nieuwe wegdek immers kunstmatig verouderd via een zandprocédé en liet men constant zeven grote vrachtauto's rondtoeren om dit proces te versnellen. Maar dinsdag 25 juni was het allerlaatste restje van dit zand natuurlijk nog niet weg van het circuit. Adrien Veys kon de coureurs geruststellen: "In de dagen tussen nu en het begin van de trainingen op 4 juli, zal men het hele circuit nog met de waterlans schoonspuiten om het laatste zand en kleine steentjes weg te krijgen."

Eindelijk zijn Egbert Streuer en Bernard Schnieders verlost van de pechduivel. In Assen konden ze hun kunnen nog niet omzetten in een overwinning, maar op de fraaie Ardennenomloop moest alles en iedereen diep buigen voor de pure klasse van het Asser duo. Freddie Spencer zorgde opnieuw voor een mijlpaal. Het Honda-wonder reed zowel in de 250 cc als de 500 cc klasse alle ronden op kop. In de 125 cc maakte Fausto Gresini veel terrein goed in de WK tussenstand door te winnen, terwijl koploper Bianchi niet verder kwam dan een vijfde plaats.

Tijdens de eerste twee ronden van de vrije training in Francorchamps was het even wennen voor Egbert Streuer. "Na alle panische reacties in de laatste ronden te Assen was het hier een hele opluchting om weer over goede remmen te beschikken." Een verkeerde samenstelling van de remvoering bleek de boosdoener in Assen geweest te zijn. In België had het Barclay team de zaken - dus ook de remblokken - weer volledig onder controle en Egbert en Bernard doken in de training maar liefst drie seconden onder hun tijd van verleden jaar. Ze bezetten dan ook poleposition met 1,7 seconde voorsprong op Rolf Biland en Kurt Waltisperg. In de race gingen de Assenaren op een verstandige manier te werk. Biland mocht de eerste vier ronden op kop rijden, waarna Egbert Streuer het initiatief overnam. Er ontspon zich een fraai en spannend gevecht tussen de twee snelste duo's op drie wielen. Een strijd die in wezen ongelijk was, omdat de Nederlanders duidelijk de meerdere waren. Maar dat kwam pas in de slotfase tot uiting. Een eindelijk weer eens stralende Egbert: "Ik heb in het begin bewust rustig aan gedaan. Wij hadden zachtere banden dan Biland gemonteerd en moesten dus oppassen dat ze niet te snel zouden slijten. Daarom dacht ik, laat Biland het werk maar doen en ging rustig achter hem zitten." Waarom nam je dan toch in de vijfde ronde de leiding over? "Ik wist niet hoe hard Schwärzel op de derde plaats reed en of hij in staat was om bij ons te komen. Na twee ronden kopwerk kreeg ik vanuit de pits door dat onze voorsprong op Na deze fraaie winst zien Egbert en Bernard de toekomst vol vertrouwen tegemoet en zien ze ook een prolongatie van de wereldtitel nog wel zitten. Bernard: "We staan dan nog wel zeven punten achter op Biland, maar we weten dat we sneller zijn." Met nog drie Grands Prix voor de boeg is er inderdaad nog van alles mogelijk. Ondanks hun nederlaag namen Biland/Waltisperg de leiding in de tussenstand van het wereldkampioenschap over van de combinatie Schwärzel/Buck, die tot Francorchamps aan de leiding hadden gestaan. De Duitsers kwamen in België niet verder dan de derde plaats. Na alle pech in Assen gunde Biland zijn grote rivaal Streuer het succes van harte: "Natuurlijk had ik liever zelf gewonnen, maar Egbert heeft zeer verstandig gereden. Zijn motor liep een stuk sneller. Ik kon niet harder. Ook al omdat ik tegen het einde met schakelproblemen te kampen kreeg. Hoewel we tweede werden, was het een mooie race." Kurt Waltisperg was het volledig met zijn stuurman eens. Groot was de teleurstelling in het kamp van Alain Michel. De kleine Fransman had zich zoveel van dit seizoen voorgesteld, maar zag voor de derde achtereenvolgende keer de finish niet. De oorzaak was dit keer een volledig aan flarden gereden achterband. Door dit euvel belandden Michel/Fresc ook nog tegen de vangrail. Een diep in de put zittende Michel: "Zoals het er nu naar uitziet, stop ik aan het einde van dit seizoen. Het geld is op." Ook voor de overige Nederlandse zijspannen verliep de GP van België niet al te positief. Zaten er tijdens de TT naast Streuer/Schnieders nog drie combinaties in de punten, in Francorchamps niet één. Theo van Kempen en Geral de Haas vielen al na twee ronden uit door een gebroken zuiger. Van Kempen: "Mijn hele seizoen is kapot. Ik denk, dat ik dit jaar alleen nog in Le Mans rijd." Ook Jos Modder en Martin van 't Klooster vielen door mechanische pech uit. Martin Kooy/ Raimond van de Groep werden vijftiende, op de voet gevolgd door Hein van Orie/lan Colquhoun.

500cc Meedogenloos optreden Spencer

De GP racerij in de twee populairste klasses gaat gebukt onder het regiem van Freddie Spencer. Immers, op zijn favoriete circuit boekte Spencer voor de derde maal dit seizoen een dubbele zege en kon voor de zoveelste maal in zijn carrière weer een persoonlijk record laten optekenen. In beide races kwam hij namelijk alle ronden als eerste door. Freddie's optreden was niet alleen weergaloos, maar ook meedogenloos. De concurrentie werd in twee ronden op veilige afstand gezet en afhankelijk van de pitssignalen werd de gaskraan verder open gedraaid. Het is allemaal schitterend om te zien, maar het publiek wil meer dan alleen een one-man show. Fluiten en boegeroep zijn de alleszins verklaarbare reacties van de toeschouwers. Terwijl de hevig transpirerende tegenstanders zich naar een verfrissing snellen, vertelde een nauwelijks verhitte Spencer na afloop van de 500cc race zijn verhaal: ,De tactiek was zo snel mogelijk een voorsprong nemen en deze consolideren. Nadat het gat zeven á acht seconden was, was het niet meer nodig harder te gaan. Ik had slechts één probleem, maar dat gold voor iedereen. De grip van de banden was niet optimaal." Achter Spencer viel gelukkig toch nog het één en ander te beleven. Eddie Lawson en Christian Sarron vochten op hun Yamaha's een spannend duel uit om de tweede plaats. In de twaalfde ronde viel de beslissing. Sarron: ,Ik raakte even buiten de baan. Bovendien kreeg ik in dezelfde ronde problemen met de ontsteking, waardoor ik tweeduizend toeren minder kon draaien. Toch ben ik tevreden, want ik sta weer derde in de WK-stand." Lawson probeerde nog wel dichter bij Spencer te komen, maar het gat werd niet kleiner dan vijf seconden. "Bij de start miste ik al de aansluiting en dan wordt het erg moeilijk om nog bij Spencer te komen." Wayne Gardner kwam na de eerste ronde als achtste door, maar de Australiër, helemaal niet bang voor "bijna schuivers" werkte zich op spectaculaire wijze op naar de vierde plaats. Haslam, Mamola, Roche en De Radiguès waren de leden van de achtervolgende groep. De Radiguès moest als eerste lossen, hij finishte als zevende en Mamola ging in de veertiende ronde onderuit. Met een flink geschaafde vinger vertelde hij na afloop: "Ik remde mijzelf onderuit." Haslam moest tegen het eind van de race gas terug nemen om de grip op het asfalt te kunnen behouden, waardoor Roche toch nog vrij gemakkelijk vijfde werd. Grootste pechvogel was Dave Petersen. "Ik kon Katayama goed volgen en zag zeker kansen om hem in de laatste ronde te verslaan. Helaas kwam ik in de laatste ronde zonder benzine te staan en dat terwijl ik al een liter extra had meegenomen," vertelde de Zuid-Afrikaan ons diep ongelukkig. Boet van Dulmen werd negende, ondanks het feit dat hij met meerdere problemen af moest rekenen. "Toen Baldwin mij voorbij wilde trok ik bijna de machine onderuit. Later stuiterde mijn voorvork nogal, waardoor ik Gustav Reiner niet van mij af kon schudden. Gustav was eigenlijk het grootste probleem. Of ik nu rondjes reed van 2.33 of 2.36 maakte niets uit, Gustav volgde gewoon blindelings. Je kunt het beste maar achter hem blijven zitten en in de laatste ronde toeslaan." De overige Nederlanders kwamen ook allemaal aan de finish. Henk van der Mark werd achttiende. Rob Punt, zonder de technische steun van Willy van Wanrooy werd twintigste, op afstand gevolgd door Mile Pajic. Maarten Duyzers bracht zijn stokoude Suzuki als zevenentwintigste over de streep. Onder de 500 cc coureurs is hier en daar vrij veel frustratie merkbaar. Mamola begrijpt niet waarom hij niet op een viercilinder mag rijden. Hij bracht dit probleem als volgt onder woorden: "Eigenlijk kent de 500 cc twee kompetities. Eén voor de viercilinder rijders Spencer, Lawson, Sarron en Roche. En een voor de driecilinderrijders Haslam, Gardner, Katayama en mijn persoontje.

500cc Franco Uncini (13e) en Ron Haslam (6e)

 250cc Het wordt ééntonig

Bij de tweede doorkomst van de kwartliterrace riep een Nederlandse fotograaf: "Camera's inpakken maar. Pakkende duels om de eerste plaats vinden tegenwoordig alleen in de eerste ronde plaats." Spencer had alweer een gat van drie seconden geslagen op zijn achtervolgers Anton Mang en Carlos Lavado. Met nog vier races te gaan heeft Spencer inmiddels al een voorsprong van maar liefst 34 punten op Mang, die met een derde plaats achter Lavado best tevreden was. "De laatste ronden liep de motor afwisselend op één en twee cilinders. Ik kon Lavado op die manier niet meer volgen en ik ben allang blij dat ik de race uit kon rijden. Martin Wimmer kwam de laatste twee ronden ook razendsnel naar voren." De strijd om de troostprijzen ging aanvankelijk tussen Pierre Bolle, Stéphane Mertens, Carlos Cardus en Jean-Francois Baldé. Martin Wimmer had een slechte start, maar reed op sublieme wijze naar deze groep toe. In de achtste ronde dook hij temidden van dit kwartet op en vier ronden later verliet hij de groep om jacht te maken op zijn landgenoot Anton Mang. Cardus handhaafde zich op de vijfde plaats. Mertens moest na een schuivertje de strijd staken en ook Pierre Bolle kon voor de eerste maal dit seizoen de Parisienne niet onder de zwart-wit geblokte vlag door sturen. Dat lukte wel Manfred Herweh die voor de eerste maal dit jaar vijf WK punten wist te scoren. Een knappe prestatie van de lang geblesseerde vice-wereldkampioen, temeer omdat hij fel belaagd werd door Juan Garriga, Dominique Sarron en Alan Carter. Baldé moest drie ronden voor tijd met een gebroken schakelpedaal uitvallen. De race verliep voor Loris Reggiani dramatisch. Al in de eerste ronde ging hij hard onderuit en liep daarbij een heupfractuur op. Reinhold Roth en Hans Lindner kwamen in de tweede ronde met elkaar in aanraking en vlogen uit de baan. Roth brak een sleutelbeen en Lindner, in Oostenrijk nog zesde, brak beide voeten. Mar Schouten was de enige Nederlandse coureur die  van start mocht gaan. Helaas maar voor Korte duur, want na de vijfde ronde parkeerde hij zijn Yamaha al met een defecte koppeling in de pits. Cees Doorakkers was in de training gevallen en na een bezoek aan de dokter kreeg hij toestemming om van start te gaan, echter na 2 ronden kreeg hij de zwarte vlag en bleek dat hij zich bij een verkeerde arts had gemeld. dit betekende dus einde race voor hem.

Freddie Spencer op weg naar de overwinning in de 250cc

125cc Gresini niet te pakken

Het 125cc gebeuren in Spa werd volledig gedomineerd door Fausto Gresini. De Garelli coureur was eerst verreweg het snelste in de training en boekte in de race een start-finish zege. Vanzelfsprekend was Fausto na afloop erg tevreden: "Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan. Jammer dat Gianola er niet bij was, want dan had die ook wat punten van Bianchi af kunnen pakken." De leider in de tussenstand van het wereldkampioenschap kwam in Francorchamps niet verder dan de vijfde plaats en zag zo zijn voorsprong op Gresini slinken tot vijf punten. M'n motor heeft het hele weekend niet goed willen lopen. Hij werd veel te heet," aldus Bianchi, die zijn teleurstelling afreageerde door na de race tegen de cilinderinhoud van Gresini's Garelli te protesteren. Ook hier haalde de MBA rijder bakzeil, want na controle bleek, dat de Garelli kleiner dan 125 cc was! Na een kortstondig duel toonde Bruno Kneubühler zich de meerdere van Lucio Pietroniro en werd tweede. De Belg mocht voor eigen publiek als derde het podium bestijgen. Nadat Jean-Claude Selini met schakelmoeilijkheden was uitgevallen, pakte August Auinger de vierde plaats. Anton Straver knokte de gehele race met Waibel, Olsson en Freuz en werd met een veertiende plaats de beste Nederlander in deze klasse. Boy van Erp pakte de twintigste plek. Ton Spek werd tweeëntwintigste. Gianola was in de vrije trainingen hard ten val gekomen en liep hierbij een gescheurde kaak en diverse verwondingen in zijn gezicht op. Teammanager Eugenio Lazzarini dacht er even aan om Luca Cadalora op de fabrieks-Derbi te laten rijden, maar dit hoefde al niet meer, want de jonge Italiaan ging ook onderuit en liep hierbij inwendige kneuzingen op. Hein Vink en Jan Eggens wisten zich niet te plaatsen.

125cc,  35.Alfred Waibel  29.Anton Straver  32.Thierry Feuz  46.Hakan Olsson

Uitslagen:

125cc: 1. Fausto Gresini (I), Garelli, 14 ronden in 39.17,63 (gemiddeld 148.359 km/uur); 2. Bruno Kneubühler (CH), LCR-Krauser, 39.32,92; 3. Lucio Pietroniro (B), MBA, 39.36,34; 4. August Auinger (A), Castrol-MBA, 39.37,76; 5. Pier Paolo Bianchi (I), MBA, 39.39,33; 6. Willy Perez (RA), Zanella, 39.52,30; 7. Domenico Brigaglia (I), MBA, 39.53,44; 8. Olivier Liegeois (B), KLS, 39.55,70; 9. Johnny Wickstrom (SF), MBA, 40.08,20; 10. Jussi Hautaniemi (SF), MBA, 40.08,71; 11. Alfred Waibel (D), Waibel-Spezial, 40.31,67; 12. Hakan Olsson (S), Starol, 40.32,54; 13. Thierry Feuz (CH), MBA, 40.32,76; 14. Anton Straver (NL), Jong-MBA, 40.34,46; 15. Eric Gijsel (B), MBA; 20. Boy van Erp (NL), MBA; 22. Ton Spek (NL), MBA.

Snelste ronde: August Auinger, 2.45,36 = 151.088 km/uur.

250 cc: 1. Freddie Spencer (USA), Honda, 16 ronden in 42.05,73 (gemiddeld 158.268 km/uur); 2. Carlos Lavado (YV), Yamaha, 42.18,43; 3. Anton Mang (D), Honda, 42.23,12; 4. Martin Wimmer (D), Yamaha, 42.45,69; 5. Carlos Cardus (E), JJ-Cobas, 42.51,51; 6. Manfred Herweh (D), Real, 43.05,18; 7. Juan Garriga (E), JJ-Cobas, 43.05,65; 8. Dominique Sarron (F), Honda, 43.06,51; 9. Alan Carter (GB), Honda, 43.06,73; 10. Patrick Igoa (F), Honda, 43.21,29; 11. Jacques Cornu (CH), Honda; 12. Luis Reyes (E), JJ-Cobas; 13. Siegfried Minich (A), Yamaha; 14. August Auinger (A), Bartol; 15. Guy Bertin (F), Malanca.

Snelste ronde: Freddie Spencer, 2.36,12 = 160.030 km/uur.

500 cc: 1. Freddie Spencer (USA), Honda, 20 ronden in 49.51,80 (gemiddeld 167.016 km/uur); 2. Eddie Lawson (USA), Yamaha, 49.57,07; 3. Christian Sarron (F), Yamaha, 50.28,09; 4. Wayne Gardner (AUS), Honda, 50.42,31; 5. Raymond Roche (F), Yamaha, 51.06,17; 6. Ron Haslam (GB), Honda, 51.17,75; 7. Didier de Radigues (B), Honda, 51.27,88; 8. Takazumi Katayama (J), Honda, 51.30,14; 9. Boet van Dulmen (NL), Honda, 51.51,36; 10. Gustav Reiner (D), Honda, 51.52,46; 11. Mike Baldwin (USA), Honda; 12. Thierry Espie (F), Chevallier; 13. Franco Uncini (I), Suzuki; 14. Christian Ie Liard (F), Honda; 15. Alfonso Pons (E), Suzuki; 18. Henk van der Mark (NL), Honda; 20. Rob Punt (NL), Suzuki; 21. Mile Pajic (NL), Honda; 27. Maarten Duyzers (NL), Suzuki.

Snelste ronde: Eddie Lawson, 2.28,35 = 168.412 km/uur.

Zijspannen: 1. Streuer/Schnieders (NL), LCR-Yamaha, 16 ronden in 42.28,33 (gemiddeld 156.865 km/uur); 2. Biland/Waltisperg (CH), Krauser, 42.44,05; 3. Schwarzel/Buck (D), LCR-Yamaha, 43.07,22; 4. Abbott/Smith (GB), Ham-Yam, 44.02,26; 5. Kumano/Diehl (J-D), Toshiba-Yamaha, 44.07,49; 6. Christinali/Fahrni (CH), LCR-Yamaha, 44.08,70; 7. Egloff/Egloff (CH), Yamaha, 44.11,18; 8. Bayley/Nixon (GB), LCR-Yamaha, 44.11,72; 9. Zurbrügg/Zurbrügg (CH), LCR, 44.12,05; 10. Hügli/Schütz (CH), LCR, 44,32.59; 15. Kooy/v.d. Groep (NL), Kova-Yamaha; 16. Van Drie/Colquhoun (NL-GB), LCR.

Snelste ronde: Streuer/Schnieders, 2.36,05 = 160.102 km/uur.

Raceverslag door Toon Kannekens & Henk Keulemans  (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.