Na de "plot" in Assen waren Egbert Streuer en Bernard Schnieders binnen een uur alweer in gedachten bezig met de volgende Grand Prix. Vol zelfvertrouwen begon het Barclay-team aan het karwei in Francorchamps. Driehonderd meter voor de eerste doorkomst van La Source hoorde Streuer "krrrrr". Opnieuw had de pechduivel genadeloos toegeslagen. Gelaten incasseerden de wereldkampioenen ook deze tegenslag. "Met nog vier GP's te gaan; moeten wij de opgelopen achterstand van 12 punten zondermeer goed kunnen maken. " Brigaglia en Webster/Hewitt proefden voor de eerste maal het zoet van een GP overwinning en Randy Mamola stond na ruim een jaar weer op de hoogste trede van het ere­podium.

De trainingen konden onder ideale weersomstandigheden worden afgewerkt en ook de warming-up werd nog op een droge piste verreden. Daarna begon het te regenen, waardoor de afstelling en de bandenkeuze slechts op de gok bepaald konden worden. De slechte weersomstandigheden en de natte baan zorgden dan ook voor enorme verrassingen. Vele valpartijen, uitvallers en slecht lopende machines bepaalden het verloop van de races.

500cc  Mamola watervlug

Kevin Schwantz (boven) en Raymond Roche (onder).

De hairpin La Source is na de 500 cc race uitgegroeid tot de Stekkenwal van Assen. Kevin Schwantz ging daar in de opwarmronde al onderuit, maar ging toch met een van pijn vertrokken gezicht van start. Nadat hij als tiende was afgevlagd, constateerde de medische dienst een gebroken sleutelbeen. Van de toprijders ging Ron Haslam met de ELF 3 in de vierde ronde onderuit. Paul Lewis volgde drie ronden later. De baanposten hadden hun bezems nog niet weggezet of Raymond Roche vloog met de kostbare Honda viercilinder van de baan. De machine reed vervolgens geheel zelfstandig door en kwam via de vangrail in een groepje toeschouwers tot stilstand. In de dertiende ronde remde Mike Baldwin zich als laatste topper in La Source onderuit. Randy Mamola trok zich van al het puinruimen niets aan. Hij leidde van start tot finish. "Ik heb ruim een jaar (Assen '85) op een GP zege moeten wachten. Het is een heerlijk gevoel om weer als eerste te worden gehuldigd." Eddie Lawson werd onbedreigd als tweede afgevlagd. "Ik heb geen enkel risico genomen," was zijn commentaar. Na een matige start knokte regenspecialist Christian Sarron zich naar de derde plaats. "Mijn machine liep na de start een tijdje op twee cilinders. Waarschijnlijk veroorzaakt door het vele water. Door al het opspattende water heb ik pas laat de aanval in kunnen zetten. Ik heb gewacht tot de rijders voor mij op enige afstand van elkaar reden. Toen ik na de crash van Baldwin in derde positie lag, heb ik geen enkel risico meer genomen." Didier De Radiguès kwam in de beginfase als vierde door, maar moest wegens bandenproblemen Wayne Gardner, Rob McElnea en Pier-Francesco Chili voor laten gaan. Met name Pier Francesco Chili leverde met een geblesseerde voet een uitstekende prestatie. Krimpend van de pijn moest hij na de finish van zijn Suzuki worden gedragen. De ACHTSTE plaats van Mile Pajic moet met hoofdletters worden geschreven. Zeer beheerst stuurde Mile zijn Honda vanaf de start over de spekgladde piste. "Ik ben in de beginfase jammer genoeg door Schwantz van de baan gereden. Hoe ik op de been ben gebleven weet ik niet, maar de schrik zat er toch wel even in. Waarom het de laatste tijd zo goed met mij gaat? Wij gaan als vrienden naar de race. Er wordt niet meer gezeurd en als coureur heb ik veel meer over de motor te vertellen. Er rust helemaal geen druk meer op mij, waardoor ik lekker ontspannen aan de race kan beginnen. Niet dat het allemaal vanzelf gaat, want we werken op een wankele financiële basis. Gelukkig levert een achtste plaats weer genoeg op om naar Paul Ricard af te reizen." Boet van Dulmen was niet zo zeer te spreken over zijn negende plaats als wel het rijden van Kevin Schwantz. "Onvoorstelbaar wat die makker onderweg allemaal uithaalt. Hij is werkelijk nergens bang voor. Als je achter zo'n cowboy zit bedenk je je echt wel even voordat je hem probeert uit te remmen, tenminste op mijn leeftijd. Een paar jaar geleden had ik daar geen enkele moeite mee, maar in dit stadium liggen mijn grenzen heel duidelijk dichter bij huis. Ik heb mij tijdens de trainingen al verbaasd over het feit dat die ontwikkeling zo snel gaat. Ik reed bijna vier seconden langzamer dan vorig jaar." Evenals Burnett en Garriga moest Maarten Duyzers met water in de carburateurs naar de pits.

Pier-Francesco Chili

125cc Brigaglia profiteert

De felle broederstrijd tussen Fausto Gresini en Luca Cadalora werd deze keer in de kiem gesmoord. Luca Cadalora kreeg zijn machine slechts moeizaam aan de praat, maakte vervolgens na de eerste ronde een pitstop (tankontluchting) en ging in de vierde ronde onderuit. Boy van Erp was een ronde eerder op dezelfde plaats (La Source) gevallen. Regenrijder August Auinger werd ook al vroeg in de race uitgeschakeld. Ditmaal niet door een schuiver, maar een defecte ontsteking was de reden van zijn opgave. Een euvel waarmee ook Bruno Kneubühler te kampen kreeg. Het tempo aan de kop werd in de beginfase bepaald door Bianchi met Gresini, Perez, Pietroniro, Brigaglia en Liegeois in zijn spoor. Met nog acht ronden te gaan nam Domenico Brigaglia de leiding over. Even leek Ezio Gianola hem te kunnen bedreigen. Op schitterende wijze trotseerde hij de elementen en stuurde zijn MBA in enkele ronden van een tiende naar een tweede plaats. Een remfoutje wierp hem echter weer terug naar een zesde plaats, net voor Bianchi, die ook al een keer rechtdoor was gegaan. "Ik heb gewonnen vanwege een perfecte motor. Ook de weersomstandigheden waren bepaald niet in mijn nadeel," vertelde Brigaglia na zijn eerste Grand Prix zege. De verrassende nummer twee, Lucio Pietroniro, voelde zich als een vis in het water. "De regen is natuurlijk in ons voordeel geweest. Het verschil in vermogen valt onder dergelijke omstandigheden volledig weg. Ik heb vanaf de start voorin mee kunnen strijden." Olivier Liegeois maakte met een vijfde plaats, achter Willy Perez en Fausto Gresini, het Belgische succes kompleet. "Ik had zelfs op het ere-podium kunnen komen, maar mijn motor hield bij het uitkomen van langzame bochten weleens in. Desondanks ben ik dik tevreden. In Assen kon ik mij niet kwalificeren wegens stuurproblemen. Ik heb van Docshop een nieuw frame gekregen en dat stuurt perfect." Uit het Nederlandse kamp viel ook een tevreden stemgeluid te horen. "Ik ben erg onzeker aan deze GP begonnen. In Assen was mijn versnellingsbak vast gegaan en ik kon de oorzaak niet vinden. Na elke training heb ik mijn motor grondig gecontroleerd en nog wat zaken veranderd. In de laatste training was alles weer honderd procent in orde. Met een dertiende plaats ben ik zeer tevreden, " aldus Anton Straver. Ton Spek finishte als twintigste, net even voor Jan Eggens. 

250cc Uit- en afvallers 

Anton Mang

"De regen vormt geen extra probleem. Niemand heeft zich tijdens de trainingen op deze weersomstandigheden kunnen voorbereiden," vertelde Carlos Lavado een uur voor de start van de kwartliterrace. Al bij de eerste doorkomst in La Source ging Lavado onderuit en Giacomo Agostini moest er aan te pas komen om de totaal onthutste Carlos van de baan te halen. Na de race was hij weer enigszins voor rede vatbaar. "De schade valt gelukkig mee. Mang en Wimmer behalen geen punten. Alleen het verschil op Sito Pons wordt toch wel erg klein." De Spanjaard had een goede start en bouwde gestaag aan een veilige marge op zijn achtervolgers. "Ik ben in de eerste ronde met de nodige risico's naar de eerste plaats gereden. Toen ik vanuit de pits door kreeg dat Lavado weg was en Mang en Wimmer in de achterhoede zaten, heb ik heel ontspannen gereden. Wie weet wat er dit seizoen nog allemaal mogelijk is, nu het verschil op Lavado nog slechts tien punten bedraagt." Tot ieders verrassing konden Mang en Wimmer geen vuist maken. "Ik reed met een totaal verkeerde afstelling en kwam daardoor vijfhonderd toeren tekort," luidde het excuus van Martin Wimmer. Anton Mang bepaalde zich, nadat hij enige malen gevaarlijk dwars had gestaan, tot uitrijden. De beide Duitsers finishten achter elkaar als zeventiende en achttiende. Tot de bekendste uitvallers behoorden Stéphane Mertens en Jean Francois Baldé (crash), Loris Reggiani (afstellingsproblemen), Manfred Herweh (beslagen vizier) en Pierre Bolle (te koude motor). Fausto Ricci lag aanvankelijk op een vijfde plaats, maar moest vanwege een beslagen vizier het tempo laten zakken en kwam daarna niet verder dan een elfde plaats. Achter Sito Pons was Donnie McLeod de enige coureur die serieus voor de eerste plaats in de aanval ging. "Ik wist het verschil tot vier seconden terug te brengen, maar toen kwam ik bij het uitkomen van La Source zo dwars te staan, dat ik maar voor de tweede plaats heb gekozen." Jacques Cornu knokte zich ten koste van Alan Carter naar de derde plaats, die in de voorlaatste ronde ook Dominique Sarron nog voorbij zag komen. Sarron kwam op de streep slechts enkele meters tekort om ook Cornu nog van de derde plaats te verdringen. Cees Doorakkers hield zich goed staande en finishte net achter Anton Mang als negentiende.

 Geen paniek

"Het is nog nooit zonder problemen gegaan en als het allemaal normaal verloopt hoeven wij voor niemand bang te zijn," vertelde Bernard Schnieders nadat de pechduivel opnieuw had toegeslagen. "We lagen al zeker honderd meter voor op Steve Webster toen ik bij het terugschakelen voor de chicane "krrr" hoorde. Even dacht ik aan de ketting, maar bij het opschakelen was alleen de eerste versnelling nog voorhanden. De versnellingsbak moet vol liggen met afgebroken tanden. Met nog vier GP's te gaan is het zeker mogelijk om twaalf punten achterstand goed te maken, maar ik moet wel op jacht naar materiaal," liet Egbert Streuer weten. Theo van Kempen kwam vanwege een defecte ontsteking ook niet verder dan de eerste ronde. Steve Webster reed na de eerste doorkomst fier aan de leiding en boekte zijn eerste Grand Prix overwinning. Alain Michel consolideerde zijn tweede plaats. "Toen ik vanuit de pits vernam dat Streuer uit de race was, heb ik geen risico's meer genomen." Good-old Rolf Steinhausen stuurde zijn knalgele span met grof geweld naar de derde plaats. Het echte vuurwerk kwam deze race toch weer van Rolf Biland. "In de eerste ronde heb ik mij verremd." Vanuit de achterhoede stuurde hij zijn Krauser-LCR naar de vierde plaats. "Als ik die fout niet had gemaakt, had ik met één hand op mijn rug de race gewonnen." Het enige overgebleven Nederlandse span in de race, Cor van Reeuwijk en Hans Blaauw, zagen hun positie in de middenmoot verloren gaan door een pirouette bij het uitkomen van La Source. Zij konden de race vervolgen, maar als gevolg van een beslagen bril moest stuurman Van Reeuwijk met een open vizier zijn weg door de neervallende regen proberen te vinden. Een negentiende plaats in zijn eerste Grand Prix was zeker geen slecht resultaat gezien de genoemde omstandigheden.

Helaas hield de Belgische organisatie zich niet aan de aanbeveling om het programma voor 17.00 uur af te werken. De zijspanklasse ging pas om 17.40 uur van start, waardoor met name radio en tv in de problemen kwamen en vele bezoekers voortijdig het circuit verlieten om toch enigszins op tijd in hun bed te kunnen kruipen.

Verslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.