1985

Wereldkampioen 250cc, Christian Sarron, stapte over naar de halve-liters, en dit leverde geen problemen voor hem op. Hij had de overstap in het verleden al eens gemaakt, maar beschikte nu over het snelste materiaal. Ook had hij veel ervaring met zwaardere machines opgedaan in het F750 circus. 

De 1e GP van het seizoen vond plaats in Zuid-Afrika op het circuit van Kyalami. Hier werd alleen de 250cc en 500cc verreden. Freddie Spencer was weer geheel fit en zou zowel de 250cc als de 500cc op de Honda verrijden. Hij won direct de 1e GP met de nieuwe 250cc machine en het was de 1e overwinning van Honda in de 250cc sinds 1967. De 500cc race was voor de regerend wereldkampioen Eddie Lawson.

Angel Nieto was overgestapt na een jarenlange triomftocht in de lichtste klassen naar de 250cc klasse. Hij zou zich echter, mede door een blessure, de 1e drie GP's maar 1x kunnen kwalificeren, zonder resultaat en besloot zich voor een poosje terug te trekken om zijn blessure te laten genezen en daarna weer op zijn vertrouwde lichtere machines stappen.

SPENCER SPAANSE FURIE!

Met 100.000 man op de tribunes, had het Jarama circuit een absoluut bezoekersrecord. Zaten er goed vijf jaar geleden nog nauwelijks 10.000 man, dit jaar leek half Spanje de taluds te bevolken om hun favorieten - Jorge Martinez, Manuel Herreros, Angel Nieto, Carlos Cardus en Sito Pons - naar de overwinning toe te schreeuwen. De fans van het Derbiduo Martinez en Herreros maakten het helemaal bont door als de "chinezen van Spanje" regelmatig een hels vuurwerk te ontketenen. De streek rond Valencia is daar beroemd om en zodra de speaker een Spaans succesje meldde, vlogen de donderbussen en vuurpijlen iedereen om de oren. Ook de overwinningen van Freddie Spencer en Carlos Lavado kregen een warm onthaal, terwijl een wheelie van wie dan ook bijna massahysterie veroorzaakte. Jorge Martinez (80 cc), Pier­Paolo Bianchi (125 cc), Carlos Lavado. (250 cc) en Freddie Spencer (500 cc) waren op Jarama de grote winnaars.

 500 cc: crashrace

Randy Mamola voor de start, door een val zou hij de finish niet halen

Nadat in de vrije training op donderdag en de tijdtrainingen op vrijdag en zaterdag zo'n kleine vijftig rijders al gecrasht waren, ging het zondagmorgen tijdens de warming-up training vrolijk verder. Meest prominente crasher was ditmaal niemand minder dan Freddie Spencer, die hard de strobalen invloog, maar gelukkig alleen zijn duim kneusde. De hele racedag verliep tamelijk chaotisch door het dolle optreden van het publiek, dat zelfs strobalen in brand schoot, terwijl ook de weersomstandigheden en - uiteraard - de Spaanse organisatie niet bijdroegen aan een vlot verloop van de races. De 500 cc start moest door een plotselinge hoosbui circa 30 minuten verlaat worden en alle paniek van bandenwisselen, deed een flink aantal rijders de concentratie verliezen. Franco Uncini was er daar één van, want bij het vertrek voor de opwarmronde trok hij zijn machine op de spekgladde reclameslogans (die dwars over de baan geschilderd waren) op schlemielige wijze onderuit. Einde verhaal. In de race vielen achtereenvolgens Randy Mamola, Dave Petersen, Alex Valesi, Rob McElnea en Takazumi Katayama, terwijl snelle starter Ron Haslam notabene door teamgenoot Spencer de grintbak werd ingestuurd. Ook in de grintbak kwamen Wayne Gardner, Wolfgang von Muralt, Raymond Roche en Didier De Radigues. De race had hierdoor een zeer chaotisch en onregelmatig verloop. Op de nog enigszins vochtige baan produceerde Ron Haslam weer een van zijn befaamde raketstarts, met De Radigues, Mike Baldwin en Wayne Gardner eveneens in goede posities. Freddie Spencer en Eddie Lawson zaten volop in het "spits­uur", maar wisten zich na enkele ronden goed te verbeteren. Nadat Spencer op het rechte eind zijn V-4 voorbij de NS500 driecilinder van Haslam geprikt had (die hier zo van schrok dat hij rechtdoor de grintbak in reed), nam hij de kop over en gaf deze nooit meer uit handen. Eddie Lawson zat rond de tiende ronde op slechts 4 seconden achter Spencer, maar door een onwillige voorband moest hij uiteindelijk terrein prijsgeven. Ten opzichte van Kyalami waren de rollen hiermee precies omgedraaid. Daar had Spencer problemen met de banden en moest hij Lawson voor laten gaan. Beiden hebben nu 27 WK-punten. Christian Sarron nestelde zich, na de val van Takazumi Katayama, stevig op de derde plaats. Tegen het eind van de race werd hij nog wel even bedreigd door Wayne Gardner, die na een aanrijding met De Radigues ver terug gevallen was, maar daarna als een raket door het veld ploegde. "Toen ik weer in het zadel zat, hing ik de eerste ronden meer naast dan op m'n fiets. Ik moest te veel forceren. Ik ben wel tevreden met m'n vierde plaats, maar niet met m'n rijden!" becommentarieerde Gardner zijn spectaculaire race. Ron Haslam kwam na zijn escapade in de grintbak uiteindelijk nog goed terug naar een achtste plaats. Zeer fraai was ook het duel in de slotfase tussen Raymond Roche, Didier de Radigues en Mike Baldwin, waarbij vooral de twee laatstgenoemden zich sterk weerden en voortdurend stuivertje wisselden. In het Nederlandse kamp deed alleen Henk v.d. Mark het uitstekend. Boet van Dulmen had weliswaar een goede start, maar door een defecte versnellingsbak moest hij al vroeg opgeven (elfde plaats op dat moment). Henk v.d. Mark reed zich beheerst naar een uiteindelijke elfde plaats toe, helaas net buiten de WK-punten. Teamgenoot Mile Pajic was in Spanje nog wat van slag door zijn valpartijen van de laatste tijd. Als eerste reserverijder mocht hij toch nog aan de race deelnemen doordat Thierry Espié, die zich als elfde kwalificeerde, in de laatste training onderuit ging en zijn rug blesseerde.

Podium 500cc: Lawson, Spencer en Sarron

© foto Wout Meppelink

125 cc: Viva Italia!

Het opzetten van een nationaal raceteam, begint de Italiaanse bond resultaten op te leveren. De 125 cc klasse werd zowel in de training als in de race volledig beheerst door Italiaanse coureurs. Toch werd de 125 cc niet gewonnen door een van de jonge talenten, maar door oudgediende Pier-Paolo Bianchi, die in de slotfase van de race zijn MBA voorbij de Garelli van Fausto Gresini schoof. Gresini was in de training aan de linkerhand geblesseerd geraakt en wist zijn koppositie niet tot aan het eind toe vast te houden. In de training was Luca Cadalora het snelste geweest, gevolgd door Gresini, Ezio Gianola, Bianchi, de Oostenrijker August Auinger, Dominico Bragaglia, Johnny Wickström en Bruno Kneubühler. Kneubühler: "Ik heb waarschijnlijk alleen een kans, als de Italianen elkaar in de haren vliegen." Nou, dat deden deze warmbloedige heren, want Cadalora torpedeerde Gianola, waardoor Cadalora op moest geven en Gianola ver achterop raakte. Maar na een fraaie inhaalrace werd hij toch nog vierde achter winnaar Bianchi, tweede man Gresini en derde man Bragaglia. Minder voorspoedig verliep de race voor August Auinger. De snelle Oostenrijker had kopstart, maar in de eerste ronde schoof hij al onderuit. Onderuit schuiven deed Anton Straver nog veel eerder. In de warming-up training kwam hij plotseling ten val door een vastloper en de schade aan zijn machine was zo groot, dat hij direct besloot richting Holland te vertrekken. Ton Spek reed de race uit op een 25e plaats.

125cc: Gianola kan de race voortzetten, Cadalora niet meer.

© foto Wout Meppelink

80 cc: "Spaanse" toestanden 

Via een derde trainingstijd had Hans Spaan zich op de eerste startrij genesteld naast de WK-favorieten Stefan Dörflinger en Jorge Martinez. Dit drietal pakte direct de kop, maar doordat noch Martinez, noch Dörflinger kopwerk wilde doen (het leek wel wielrennen) had Hans Spaan de pech dat de matig gestarte Manuel Herreros uiteindelijk aansluiting kon vinden. Vanaf dat moment ging het gas wel ver open bij Martinez en Dörflinger, waardoor Herreros en Spaan achterbleven om de derde plaats onder elkaar te verdelen. In de laatste ronde wist Spaan zich door beter stuurwerk voor Herreros te plaatsen, maar daarbij kwam het tempo kennelijk net iets te hoog te liggen op de niet al te stroeve baan en op nog geen 500 meter voor de finish vloog Spaan plotseling de stropakken in. Daarmee verspeelde hij 10 kostbare WK-punten, dubbel kostbaar omdat de Derbi's van Martinez en Herreros en de Krauser van Dörflinger net iets sneller zijn dan de Huvo Casals. De Nederlandse eer werd nu hoog gehouden door Theo Timmer, die na een zeer lang duel met Gerhard Waibel de vijfde plaats greep. Waibel werd ondanks schakelproblemen toch zesde, voor Paul Rimmelzwaan, die zijn Harmsen op een fraaie zevende plaats over de eindstreep stuurde. Boze pech was er wederom voor Hans Koopman, die in de slotfase uitviel, terwijl Henk van Kessel al in een vroeg stadium met koppelingsproblemen het veld moest ruimen.

80cc: winnaar Jorge Martinez voor Stefan Dörflinger.

© foto Wout Meppelink

250 cc: kopstart Spencer  

500 cc winnaar Freddie Spencer hoefde zich voor de kwartliterrace nauwelijks op te warmen, want hij kon zo vanaf het podium op zijn 250 cc machine stappen. Tot halfweg de race leek het een one-manshow voor Spencer te worden. Freddie reed steeds verder weg van Carlos Lavado, Martin Wimmer en Fausto Ricci. Maar halfweg de race kwam er plotseling een kentering voor Honda. Spencer's machine verloor veel vermogen door een kapotte uitlaat, terwijl Ricci met pech naar de pits moest. De Spaanse held Carlos Cardus was toen inmiddels ook uit de strijd verdwenen, signaal voor de 100.000 toeschouwers om massaal op te stappen. Lavado en Wimmer namen de leiding van Spencer over, die uiteindelijk pas als negende over de eindstreep zou komen. De Honda-eer werd gered door Anton Mang, die in de slotfase een derde plaats veilig stelde. De goed gestarte Alan Carter greep een mooie vierde plaats, terwijl Reinhold Roth zich net voor Maurizio Vitali over de eindstreep wist te schuiven. August Auinger liet met zijn achtste plaats zien, dat hij van zijn schuiver in de 125 cc race niet al te zeer geschrokken was. Cees Doorakkers was de enige Nederlandse vertegenwoordiger in de 250 cc. Doordat hij lichamelijk nog niet helemaal fit was na zijn valpartij, wist hij zich niet te kwalificeren. "Mijn machine, maar vooral ikzelf, komen nog snelheid en ervaring te kort. Bovendien komen we net van de stratencircuits af in Nederland, dus de overgang is wel erg groot."     

Maurizio Vitali	Cees Doorakkers

Spannend seizoen

Met de GP in Hockenheim voor de deur, staat ons een spannend seizoen te wachten. In de 80 cc mag Hans Spaan zich tot de kanshebbers op de wereldtitel rekenen, zeker als er nog wat meer topsnelheid in de Huvo-Casals te stoppen is. In de 125 cc zal het beeld dit jaar bepaald worden door de Italiaanse talenten. In de kwartliterklasse wacht ons wederom een spannend seizoen, want hoewel de Honda van Spencer superieur is, zijn mannen als Lavado, Wimmer en Mang zeker niet kansloos. In de 500 cc lijken de Honda NRS500 en de Yamaha YZR500 zeer aan elkaar gewaagd. En datzelfde kan gezegd worden van de stuurkwaliteiten van Freddie Spencer en Eddie Lawson. Maar ook achter deze twee toppers mag er volop strijd verwacht worden. Wie er in 1985 één en twee worden, is wel bekend. Maar wie aan het eind van het seizoen als derde op de wereldranglijst zal staan, dat is nog lang niet beslist!

De gebroeders Sarron, Dominique (250cc) en Christian (500cc) in discussie.

Verslag door Coen Verburg (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.