ZIJSPANCOUREURS VORMEN EEN FRONT

0p een door regen en windvlagen geteisterd Silverstone liet de zijspan-elite en het merendeel van haar collega's zich niet uiteenslaan. Ondanks ieders eigen commerciële, financiële en sportieve belangen vonden Streuer, Schwärzel, Biland, Michel en Co. hun eigen veiligheid en die van anderen belangrijker. Men hield voet bij stuk en de organisatie werd gedwongen de zijspanrace af te gelasten. De solorijders durfden de toorn van de weergoden wel te trotseren. Freddie Spencer kwam als grote overwinnaar uit alle nattigheid te voorschijn. Een vierde plaats bij de 250 cc'ers leverde hem zijn eerste wereldtitel van dit seizoen op. Bovendien won hij op indrukwekkende wijze de halveliterrace. Overwinningen waren er verder voor August Auinger bij de 125 cc'ers en Anton Mang in de kwartliterklasse.

Opgewekte gezichten na de training bij Egbert Streuer en Bernard Schnieders, want het tweetal realiseerde met 1.31,34 de snelste tijd en waren op "hun" Silverstone nog nooit zo rap rond geweest. Even ter vergelijking: bij de 500cc solo's zouden de Assenaren op de zevende startplaats staan! Bovendien kon het nog veel sneller. "We kunnen onder de 1.30 komen", aldus Egbert, die dit in de laatste training wilde bewijzen, maar zijn poging zag mislukken door een defecte ontsteking. Na de warming-up training van zondagmorgen was het Barclay duo niet zo optimistisch meer. Na regen en windvlagen getrotseerd te hebben reden ze hun pitsbox binnen waar Bernard onthutst meldde: "Levensgevaarlijk". Egbert kwam tot een nog radicalere conclusie: "Onder deze omstandigheden rijd ik niet. Eén en al aquaplaning. Op de rechte einden is volgas rijden niet mogelijk. Bovendien kun je door het opspattende water niets meer zien." Hij was niet de enige die racen onder gegeven omstandigheden niet zag zitten. Buurman Alain Michel kwam direct naar het Streuer kamp en verkondigde dezelfde mening. Terwijl de solo­rijders zich opmaakten voor hun races, ondernam de zijspan top-vier, Egbert Streuer, Rolf Biland, Werner Schwärzel en Alain Michel, actie om hun wedstrijd niet te laten verrijden. Via de Nederlandse vertegenwoordiger Jo Zegwaard en diens Duitse collega Werner Haupt werd de internationale jury verzocht de zijspanrace af te gelasten. Ondertussen peilde rijderskontaktpersoon Mike Trimby de meningen van de andere coureurs. Het bleek, dat slechts drie van hen wel van start wilden gaan. Pas enige minuten voor het officiële vertreksein besloot de internationale jury de race af te gelasten. Terwijl een groot deel van de rijders al bij de uitgang van het rennerskwartier stond opgesteld om zich naar hun startplaatsen te begeven, was de top-vier nog steeds met de officials in de slag. Egbert Streuer: "De heer Zegwaard heeft goed werk gedaan. Die Engelsen hebben hem aan het lijntje gehouden en geprobeerd de zaak zo lang mogelijk uit te stellen. Als er namelijk een aantal rijders op de startlijn staat, wordt er toch gereden." Vernon Cooper, het hoofd van de organisatie in Silverstone en de man die in het verleden al vaker in opspraak is geweest als het om het begrip "veiligheid" ging, uitte na afloop zijn ongenoegen omtrent de gang van zaken. Hij vond dat de internationale jury buiten haar boekje was gegaan door bij haar beslissing de organisatie te passeren. Cooper verklaarde een krachtig protest bij de FIM in te zullen dienen. Wat er ook besloten zou zijn, Egbert Streuer zou evenals Werner Schwärzel sowieso niet van start zijn gegaan. "Het is een goede zaak in zulke gevallen als rijders op één lijn staan," aldus de regerend wereldkampioen." Tenslotte kunnen wij het beste over de situatie oordelen. Maar helaas moeten er voor veel organisatoren eerst doden vallen. Dat zagen we toen met Jock Taylor in Imatra." Ondanks alle winstkansen in Silverstone was het voor Egbert Streuer niet moeilijk om zijn besluit te nemen: "Dat is dan gewoon pech voor ons. Ik vind het te gevaarlijk en dan is het ja of nee. Voor mij was het dus nee. Voor mij is racen niet alleen deze wedstrijd. Ik hoop er nog veel meer te kunnen rijden. Rolf Biland heeft zo door deze beslissing zijn eventuele wereldkampioenschap nagenoeg verspeeld." 

Alain Michel en Jean-Marc Fresc

Duits Supertrio in 250

In een regenwolk van water beginnen Alan Carter (9), Freddie Spencer (19), Reinhold Roth (13), Carlos Lavado (3), Anton Mang (5) en Jacques Cornu (6) aan hun 250cc race.

Menig insider voorspelde al in Le Mans dat Freddie Spencer op het circuit van Silverstone niet zomaar zou winnen. "Op dit snelle circuit hebben Mang, Lavada en Herweh een reële kans om Spencer in een rechtstreeks duel te kloppen", stelde Martin Wimmer vast. De Yamaha coureur is met een handblessure zeker tot midden september uitgeschakeld. Zeer geïnteresseerd volgde hij de verrichtingen van Carlos Lavado op de nieuwe Yamaha. "Ik had anders ook op zo'n machine gereden. Deze halve V-4 biedt veel mogelijkheden voor de toekomst." Carlos Lavado probeerde zo nu en dan met handgebaren aan ons duidelijk te maken hoe de machine in elkaar zat, maar de speciaal uit Japan overgekomen ingenieurs stelden alles in het werk om het nieuwe wapen aan het oog van de camera te onttrekken. Lavado realiseerde in de derde training de snelste tijd, waarbij het verschil met Freddie Spencer meer dan een seconde bedroeg. Lavado ging echter, zoals zo velen, door de stormachtige wind in diezelfde training onderuit en blesseerde daarbij zijn voet. Met een van pijn vertrokken gezicht meldde Carlos zich aan de start, maar na acht ronden stuurde hij zijn machine de pits in. "Het gaat echt niet". Intussen ging Alan Carter tot ieders verrassing met ruim tien seconden voorsprong aan de leiding. Anton Mang reed in tweede positie, gevolgd door zijn landgenoot Reinhold Roth. Freddie Spencer zette even de aanval in, maar zo vertelde hij later: "Ik heb een keer enorm dwars gestaan. Onder deze slechte weersomstandigheden heb ik verder geen risico's meer genomen. Een vierde plaats was voldoende voor de wereldtitel." Halverwege de race verspeelde Carter zijn riante voorsprong, door het gras in de duiken. Hij kon de race voortzetten, maar meer dan een zevende plaats zat er toen niet meer in. Manfred Herweh bewees weer helemaal de oude te zijn. Na een matige start stuurde hij zijn snelle Real naar de derde plaats, waardoor het erepodium door drie West-Duitsers werd gevuld. Mattioli finishte achter Spencer als vijfde. Pierre Bolle bracht ook dit maal de Parisienne met een zesde plaats in de WK-punten. De creatie van Jörg Möller doet het in zijn eerste jaar bijzonder goed. Freddie Spencer heeft de helft van zijn gestelde doel bereikt en Honda heeft na achttien jaar (Mike Hailwood '67) weer een wereldkampioen in de 250 cc klasse. Freddie Spencer zal overigens zijn wereldtitel volgend jaar niet verdedigen. "Het is voor 95 procent zeker dat ik mij volgend jaar volledig op de 500 cc concentreer. Het rijden in twee klassen is lichamelijk geen enkel probleem, maar door allerlei representatieve verplichtingen is de mentale belasting erg zwaar."

Lawson vecht ­Spencer wint

Randy Mamola en Wayne Gardner mochten voor de eerste en laatste keer dit GP seizoen in het zadel van de 140 pk sterke NSR500 plaats nemen. Mamola vertelde na de trainingen over zijn ervaringen met de viercilinder. "De machine is erg geschikt voor dit circuit, vanwege de snelle bochten. Je steekt de bochten in met ongeveer 9500 toeren; juist het punt waarop de echte power uit de machine komt. Draai je bij het uitkomen het gas verder open, dan schiet de machine naar voren. Door mijn rijstijl heb ik bij het uitkomen veel problemen gehad. Freddie is langer en kan daardoor zijn gewicht sneller naar voren brengen. Ik heb de zitpositie moeten veranderen om de machine voor stabieler in de hand te kunnen houden. In de laatste training ging het perfect." De bizarre weersomstandigheden maakten het voor Mamola onmogelijk om te laten zien wat hij werkelijk met de viercilinder kan presteren. "SOS", riep hij al voor de start. Na de race vertelde hij: "Onder deze weersomstandigheden had ik te weinig ervaring met deze motor. Twee keer lag ik er bijna af. Het was voor mij een vervelende race." Wayne Gardner hield het in de race slechts vijf ronden vol. Nog slechter verging het Roger Marshall. Hij beschikte over het drie cilinder fabrieksblok van Gardner, maar viel in de derde ronde al uit. Ron Haslam zat aanvankelijk helemaal voorin, maar zijn vizier raakte beslagen, zodat hij naar de pits moest om van helm te wisselen. Titelverdediger Eddie Lawson vertelde voor de race: "Realistisch gezien heb ik geen kans meer, maar zolang er rekenkundig nog een mogelijkheid is vecht ik door. Het circuit is uitermate geschikt voor de Yamaha. Als de start lukt, kan ik zeker bij Spencer blijven." Spencer's start was echter zo fantastisch dat Lawson al na twee ronden tegen een hopeloze achterstand aan keek. Spencer is op dit moment gewoon een klasse apart. Zelfs met zware regenval, harde windstoten en net een race achter de kiezen, draaide hij direct na de start al zo'n hoog tempo dat zijn voorsprong na vier ronden al was opgelopen tot vijftien seconden op de nummer twee in de race Didier De Radiguès. De Belg moest later Lawson en Sarron voor laten gaan. Raymond Roche reed bijna de gehele race op de zesde plaats. Hij wist steeds dichter bij Mamola te komen, maar miste de moed om de aanval echt in te zetten. Met veel respect volgden wij de race van éne Boet van Dulmen. Problemen met de remklauwen brachten Boet niet verder dan een zesentwintigste trainingstijd. Bij de start gleed Sarron onderuit. Rob McElnea moest helemaal van zijn lijn af om hem te ontwijken en Boet moest op zijn beurt vol in de remmen om het tweetal niet van de sokken te rijden. Pas als tweeëndertigste dook Boet de eerste bocht in. "De eerste ronden zag ik door het opspattende water helemaal niets meer. Ik heb gewacht tot het veld wat uit elkaar lag. Toen ik eenmaal het ritme te pakken had heb ik constant hetzelfde tempo gedraaid. Het was enorm zwaar en je moest voortdurend op je hoede zijn voor coureurs die van hun lijn af moesten wijken", vertelde een vermoeide Van Dulmen, nadat hij als zevende was afgevlagd. Rob Punt had een prima start en reed lange tijd in de WK-punten. Tegen het eind van de race zakte de Nederlands kampioen terug naar de dertiende plaats. Maarten Duyzers sloot zijn debuut op Silverstone als drieëntwintigste af.  

Podium 500cc Silverstone: Lawson, Spencer & Sarron

© foto Wout Meppelink

 Bianchi weer WK­-leider

Pier-Paolo Bianchi

De 125 cc race werd van begin tot eind gedomineerd door August Auinger. De Oostenrijker liet eerder in een nat Hockenheim reeds zien goed onder barre omstandigheden uit de voeten te kunnen. Ook nu buitte 'Gustl' het voordeel van goede Dunlop regenbanden uit en reed onbedreigd naar zijn tweede GP-zege. De leider in het WK tussenklassement, Fausto Gresini, lag aanvankelijk op de tweede plaats, maar deze positie kon de Garelli rijder niet vasthouden. Hij werd door zijn grote concurrent Pier-Paolo Bianchi gepasseerd. Bianchi kwam na een matige start indrukwekkend naar voren en verzekerde zich van de 12 punten behorende bij de tweede plaats. Gresini werd ook geen derde, omdat hij op de streep nog gepakt werd door Jean Claude Selini. Het verschil bedroeg dan maar tweehonderdste seconde, voor de WK stand betekende het voor Gresini een verlies van twee extra kostbare punten. Auinger klom niet alleen door zijn overwinning naar de derde plaats in de tussenstand. Dit kwam mede door het feit, dat Ezio Gianola en Bruno Kneubühler in Silverstone niet tot scoren kwamen. Het tweetal bezette na de trainingen weliswaar de eerste respectievelijk tweede startplaats, in de race verdwenen zij al snel van het natte toneel. Gianola was ook nu weer snel, maar te onstuimig en zo vloog de Italiaan al in de tweede ronde met zijn Garelli van de piste. Kneubühler was in de derde training hard onderuit gegaan en de hierbij opgelopen handblessure dwong hem na acht ronden de pits op te zoeken. De Nederlandse eer werd ook nu weer hoog gehouden door Anton Straver. Helaas had Anton dit keer niet zo'n geweldige start en kwam na een sterk gereden race daarom "slechts" tot de twaalfde plaats. 'Bij een beter vertrek hadden er zeker WK-punten ingezeten. Boy van Erp zag de finishvlag niet.

Boy van Erp

Verslag door Toon Kannekens (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.