REGEN MOEILIJKSTE TEGENSTANDER

Bernard Schnieders sloeg met de vuist op tafel en riep: "Wij gaan ook goed! We pakken ze nog we!." Ook Egbert Streuer bleef vol goede moed: "Er is nog niets verloren. In Assen krijgen we een nieuwe kans." De teleurstelling over de vierde plaats op de Salzburgring werd professioneel verwerkt door elkaar moed in te spreken. Freddie Spencer herhaalde het huzarenstuk van Mugello, zij het maar nipt. In de 125 cc zaten de jonge Italiaanse coryfeeën deze keer stevig in het zadel. Fausto Gresini scoorde het maximale aantal punten.

Wéér speelt het weer Streuer parten

Na afloop van de trainingen kwamen er niets anders dan positieve geluiden uit het kamp van Egbert Streuer. Alles was van een leien dakje gegaan en er kon van pole-position vertrokken worden. Maar vlak voor de start van de race kwamen er evenals twee weken geleden in Hockenheim onzekere factoren aan de hemel opdoemen. Blijft het droog of gaat het regenen? Weerselementen, die eerder de halveliterrace danig in de war hadden gestuurd. Nadat ook Rolf Biland nog op de startplaats het schoeisel had gewisseld, vertrokken alle toppers op slickbanden. Er was één uitzondering: Alain Michel. Die vertrok namelijk helemaal niet, omdat na de opwarmronde de ketting van zijn LCR brak. Al gauw hadden ze elkaar weer gevonden, de duo's Werner Schwärzel/Fritz Buck, Egbert Streuer/Bernard Schnieders en Rolf Biland/Kurt Waltisperg. De drie snelste spannen reden als een touwtje over de snelle Salzburgring, totdat het begon te regenen en er een gevaarlijke situatie ontstond. Na elf van de 23 te verrijden ronden besloot de wedstrijdleiding wel wat erg laat de race af te vlaggen. Volgens het nieuwe reglement geldt op dat moment de stand van de vorige ronde en worden voor het eindklassement de tijden per rijder van de twee afzonderlijke races bij elkaar opgeteld. Zo luidde de stand na het eerste optreden: aan de leiding Schwärzel, op 0,2 seconde gevolgd door Biland. Streuer zat op zijn beurt daar weer 0,73 seconde achter. Terwijl de monteurs de wielen wisselden, toonde Egbert Streuer zijn ongenoegen: "We zaten gewoon wat plaagstootjes bij Schwärzel uit te delen. Biland kon alleen maar bijblijven door bij ons te slipstreamen. Hoewel de motor van Schwärzel een hogere topsnelheid had, waren wij sneller door harder in de bochten te sturen. Zeker weten dat we ze gepakt hadden." Omdat de race vroegtijdig werd afgevlagd, kwam het dus niet zover. Na drie kwartier oponthoud, waarin Werner Schwärzel even een sjekkie bij Egbert Streuer kwam draaien, moesten de heren zijspancoureurs aantreden om de rest van hun wedstrijd (13 ronden) te rijden. Het was inmiddels harder gaan regenen en het hele veld stond nu op regenbanden. Direct nadat de vlag voor de tweede keer gevallen was, was eigenlijk ook de wedstrijd beslist. Biland vertrok als een pijl uit de boog, terwijl Schwärzel in het middenveld wegkwam. Dat was echter altijd nog beter dan Streuer, die als één na laatste vertrok. "Ik denk door gebrek aan concentratie. Door het oponthoud waren we helemaal niet nerveus meer en dat is verkeerd," aldus Bernard Schnieders. Omgeven door opspattend water wensten de Nederlanders tijdens hun inhaalrace geen enkel risico te nemen en stonden op het eind zelfs naast het podium. Steve Webster en Tony Hewitt reden namelijk ook nu weer erg sterk in de regen en wisten hun in de eerste "manche" opgelopen achterstand van tien seconden op Streuer/Schnieders helemaal weg te werken. De zege in Oostenrijk ging uiteindelijk op eenvoudige wijze naar Biland, die geen problemen kende. Schwärzel was niet helemaal tevreden met z'n tweede plaats, maar hij blijft wel aan de leiding in de titelstrijd. Hierin zijn Streuer en Schnieders nu vierde. Over ruim drie weken willen de Assenaren echter terugslaan. "Als we nou eens normaal weer hebben, dan pakken we ze allemaal. Aan ons sturen zal het zeker niet liggen," aldus een vastberaden duo. Voor Theo van Kempen en Bally de Haas was er weinig geluk in Oostenrijk weggelegd. Na een harde crash in de training, die gelukkig goed afliep, lag het tweetal in het begin van de race op de vijfde plaats, totdat de motor vastliep. In de grimmige omstandigheden hield Hein van Drie dit maal het hoofd koel en pakte samen met passagier Ian Colquhoun via een tiende plaats netjes het laatste WK-puntje.

500cc Lawson komt 0,03 seconden tekort

De 500 cc race werd ook in twee etappes verreden. Op het moment dat Randy Mamola kopstart pakte, scheen de zon. Sarron en Lawson volgden onmiddellijk, terwijl Freddie Spencer omstreeks een tiende plaats was vertrokken. Thierry Espié en Mike Baldwin kwamen bij de start met elkaar in botsing. Baldwin kon desondanks vertrekken, maar Espié moest lijdzaam toezien hoe zijn beschadigde machine naar de pits werd geduwd. Christian Sarron leek samen met Eddie Lawson een flink gat te slaan, maar in de vijfde ronde nam Freddie Spencer alweer de voor hem zo vertrouwd geworden eerste plaats over en liep snel uit op het Yamaha duo. Zou het dan weer een saaie optocht worden met de alles overheersende Spencer aan de leiding? Nee dus. Een druilerige regenbui deed het gat tussen Spencer en zijn achtervolgers zienderogen slinken. Boet van Dulmen manifesteerde zich ook onmiddellijk toen de baan nat werd. Binnen twee ronden had hij een twaalfde plaats verwisseld voor een negende. Op het moment dat de rijders voor de zestiende maal voor start en finish langs kwamen werd de race afgevlagd. "Volledig terecht. De dikke druppels achterop het circuit maken de baan zeer gevaarlijk", riep Randy Mamola. Echt hard regenen deed het niet, waardoor de beslissing over het schoeisel in bijna alle teams steeds weer werd uitgesteld. Na een lange pauze volgde een verkenningsronde, waarna vele coureurs hun regenbanden door intermediates lieten vervangen. Christian Sarron presteerde het zelfs om na de opwarmronde nog banden te wisselen. Toen de rijders uiteindelijk voor de laatste veertien ronden van start gingen, stond bijna iedereen op intermediates of een licht opgesneden slick. Alleen Haslam en Gardner vertrokken op volle regenbanden en zouden dus verkeerd gokken. Het was niet Christian Sarron (te zachte voorband), maar Eddie Lawson die de aanval op Freddie Spencer opende. In de laatste vier ronden wist de regerend wereldkampioen zelfs zijn grootste rivaal op afstand te rijden. "Ik heb gedaan wat ik kon", was het commentaar van een uitermate teleurgestelde Lawson, toen hij vernam dat hij slechts driehonderdste van een seconde tekort kwam op de tijd van Spencer. "Dat het verschil zo klein was had ik bij het ingaan van de laatste ronde niet in de gaten. Het tweede gedeelte van de race was door de weersomstandigheden erg zwaar. Ik wilde graag winnen, maar niet ten koste van alles. Temeer omdat mijn opgesneden slick iets te zacht was", vertelde Freddie. Christian Sarron werd als derde afgevlagd. Achter Mamola knokten Baldwin en McElnea op het scherpst van de snede. Vooral Mike Baldwin nam veel risico en besliste het duel in zijn voordeel. Toen de totaaltijden bekend werden gemaakt vonden we Boet van Dulmen op een achtste plaats. "Dankzij de regen heb ik wat plaatsen op kunnen schuiven. Als het droog was gebleven was ik waarschijnlijk niet verder gekomen dan een elfde plaats", liet een uiterst tevreden Boet ons weten. Rob Punt, voor de eerste maal dit seizoen aan de start van een GP, finishte als vierentwintigste. SNRT-coureur Henk van der Mark werd door pech achtervolgd. "Bij de eerste start werd ik door de botsing van Espié en Baldwin opgehouden en in de tweede sessie droogde de baan te snel op voor mijn regenband, waardoor ik onderuit ging."

 250 cc: Spelenderwijs Spencer

Tot groot enthousiasme van de toeschouwerschare, onder wie natuurlijk veel Duitsers, nam Anton Mang direct de leiding in de kwartliterrace. De Zuid-Bayer probeerde met een razendsnelle start uit de greep van Freddie Spencer te blijven. Maar zijn dappere poging was tevergeefs. Al in de vijfde ronde klonk er een hevig gefluit van de berghellingen ten teken dat Spencer de leiding had overgenomen. Jammer dat een groot gedeelte van het publiek zich zo meent op te moeten stellen ten aanzien van een groot coureur. De ijskoele Spencer trok zich echter niets van dit concert aan en was nog zo sportief om een "gevecht" met Mang aan te gaan. Zeven ronden voor het einde vond de Rothmans-rijder het welletjes, ging z'n Marlboro-konkurrent voorbij en reed zonder noemenswaardige inspanning naar de zege. Met geen enkel zweetdruppeltje op zijn hoofd onderging "Fast Freddie" zijn zoveelste huldiging om daarna direct aan de volgende opgave, de race in de 500 cc, te beginnen. Ondertussen konden de andere kwartlitercoureurs hun wonden gaan likken. Voor Anton Mang was één ding duidelijk, de tweede plaats lag niet zozeer aan hem zelf, als wel aan Spencer’s speciale Honda: "Dat ding is niet bij te houden." Het Honda-succes op de Salzburgring werd kompleet gemaakt door Fausto Ricci. De Italiaan reed zich op een keurige manier naar een eenzame derde plaats. Ricci wist een onderling hevig knokkende groep van zeven rijders net voor te blijven. Martin Wimmer, Loris Reggiani, Carlos Lavado, Pierre Bolle, Siegfried Minich en de nieuwkomers Hans Lindner en Juan Carriga waren 25 ronden maar met één ding bezig; stuivertje wisselen. Uiteindelijk speelde Martin Wimmer het spel het slimste en werd vierde. Een ook nu weer sterk rijdende Reggiani werd vijfde voor het Oostenrijkse talent Hans Lindner. De onbekende Spanjaard Garriga pakte de zevende positie voor Pierre Bolle op de Parisienne. Daarachter pas kwam Carlos Lavado over de streep. De anders zo opgewekte Venezolaan was duidelijk teleurgesteld met zijn klassering. Met gebarentaal gaf hij aan, dat het niet aan zijn rechter pols, maar aan zijn motor lag. Maurizio Vitali reed in het beginstadium van de race op de derde plaats, maar vermogensverlies bij de Garelli zorgde ervoor dat het aan de finish slechts een vijftiende was.

Winnaar Freddie Spencer voor 2e.Toni Mang
Salzburgring 250cc podium  2e. Toni Mang  1e. Freddie Spencer  3e. Fausto Ricci

125 cc Italianen houden hoofd koel 

Gezien het beeld in de vorige Grands Prix moest August Auinger in staat worden geacht om voor eigen publiek te winnen. Een Oostenrijkse GP winst zou een primeur op de Salzburgring zijn. Auinger's Bartol-MBA is zeer snel gebleken, maar helaas valt de bestuurder er nog wel eens af. De Oostenrijker is echter niet de enige 125 cc topper, die dit doet. De avond voor de race sprak FMI-Garelli teammanager Eugenio Lazzarini met zijn jeugdige beschermelingen Fausto Gresini en Ezio Gianola. Om de kansen op de wereldtitel te behouden moesten in Salzburg zeker punten worden gescoord en het liefst zoveel mogelijk, anders zou de titel wel eens al te gemakkelijk bij Pier Paolo Bianchi kunnen komen. Genoemde vier coureurs vormden prompt de kopgroep in deze race. Van het viertal moest Bianchi al snel lossen, omdat zijn MBA minder ging lopen. De strijd om de eerste plaats ging echter onverminderd en op fraaie wijze door. Dankzij ééndrachtig samen te werken wisten Gresini en Gianola te voorkomen, dat Auinger op kop kwam. Dit was de Oostenrijker - rijdend met het startnummer één - tot groot enthousiasme van het publiek alleen even in de tweede ronde gelukt. Hierna was het steeds één van de Garelli's. Op de streep bleek een dolgelukkige Gresini het snelste te zijn. Auinger werd tweede, Gianola derde. Zo werd Lazzarini een tevreden manager en stak zijn lof over zijn twee jonge rijders niet onder stoelen of banken. Gresini's commentaar na afloop: "zo zie je maar hoe moeilijk het is je thuis-GP te winnen. Mij lukte het verleden week niet en nu Auinger niet." Bianchi en Bruno Kneubühler reden een éénzame wedstrijd op de vierde en vijfde plaats. Om de zesde positie knokte een grote groep rijders. Uiteindelijk bleek Olivier Liegeois van hen de sterkste te zijn. Anton Straver had weliswaar een bliksemstart, maar was niet in staat om bij genoemde groep aan te klampen. Anton streed in een tweede peloton van zeven rijders en werd uiteindelijk veertiende. Na alle ellende in de afgelopen weken was hij daar best tevreden mee: "Dit is een pak van m'n hart. Eindelijk weer eens een fijne race gereden." Dat kon Ton Spek niet zeggen, want na een vastloper in de warming-up training kon hij zijn motor niet meer op tijd herstellen. Boy van Erp, die een goede indruk in de training had achter gelaten, kwam na een slechte start helaas niet verder dan de drieëntwintigste plaats.

125cc winnaar Fausto Gresini (3) voor 2e August Auinger (1) en 3e Ezio Gianola (15)

Anton Mang (boven) en Freddie Spencer in actie tijdens de 250cc.

Raceverslag door Toon Kannekens   (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.