|
Franco
Uncini ijskoud
Franco Uncini en Eric
Saul waren de twee verrassende winnaars van respectievelijk de
500 en 350cc klasse. In de 125cc boekte Angel Nieto zijn 73e
GP-zege, terwijl het duo Biland-Waltisperg de zijspanklasse op
overtuigende wijze won.

De Salzburgring liet zich weer eens van haar
slechtste zijde zien. Sneeuw op de beide trainingsdagen zorgde
voor de nodige paniek bij organisatie en coureurs, die via
allerlei kunstgrepen toch nog in de middag- en avonduren aan de
voorgeschreven vier trainingsperioden wisten te komen. Zondag
scheen er tot ieders verbazing een waterig zonnetje en werden de
dreigingen van coureurszijde, bij sneeuw niet te zullen rijden,
definitief terzijde gelegd. Na de privé-trainingen in de voorgaande
dagen waren de fabrieksploegen duidelijk in het voordeel
t.o.v. mannen als Boet van Dulmen, Seppo Rossi en Leandro
Becheroni, die het allemaal uit eigen zak moesten betalen. Maar de privé-rijders
kregen op de Salzburgring een erg sterke bondgenoot
in de vorm van sneeuw en regen, waardoor natweerspecialist Boet
van Dulmen voortdurend handenwrijvend (en niet vanwege de kou...)
naar de donkere lucht stond te kijken. Ook op de valpartijen van
de coryfeeën in de privé-trainingen en de vrijdagtraining had Boet
een geheel eigen commentaar. Na valpartijen van Randy Mamola,
Marco Lucchinelli, Takazumi Katayama, Kork Ballington, Jack
Middelburg en Freddie Spencer zei Boet breed grijnzend: "zo,
nog een stuk of vier fabrieksrijders en dan kom ik eindelijk aan
de beurt bij de Japanners!" Op de natte koude baan bleven de
trainingstijden ver boven de tijden van vorig jaar (ronderecord
Randy Mamola: 1.20,74). De snelste tijden werden op vrijdag al
gezet. Crosby pakte de "poleposition" met 1.25,49, met
naast zich op de eerste startrij Sheene, Roberts (die twee nieuwe
V-4 racers tot zijn beschikking heeft), Fontan, Van Dulmen en
Gustav Reiner. De laatste, bekend om zijn wilde rijstijl, zou
weinig plezier aan zijn optreden op de Salzburgring beleven,
want zowel in de 350 als in de 500cc race kwam
hij ten val.
|

|

|
|
Randy
Mamola
|
Marco
Lucchinelli
|
Randy
Mamola beleeft toch wel plezier aan de sneeuw

350
cc: Didier de Radiguès de grote verrassing
|

|
|
Didier de
Radiguès |
Omdat niemand vanwege de natte baan al te veel
waarde hechte aan de trainingsresultaten, was het optreden van de
Belg Didier de Radiguès des te verrassender. De Brusselse coureur
vestigde vorig jaar en in de Argentijnse GP al de aandacht op zich
en ook in Salzburg pakte hij de snelste trainingstijd met zijn
Chevallier Yamaha. Reiner, Fernandez, Sarron, Cornu en Sibilie
maakten de eerste startrij vol. Eric Saul, samen met de Radiguès
in het Johnson-Elf team, en Carlos Lavado, de winnaar van Argentinië,
stonden op de tweede rij, terwijl titelverdediger Anton Mang tot
zijn eigen verbazing samen met Peter Looijesteijn op de derde
startrij terecht kwam.
De race werd in verband met het
opdrogen van de baan drie kwartier later gestart
dan gepland, zodat alle races qua lengte een aantal ronden
ingekort werden. De Radiguès en thuisrijder Siegfried Minich hadden beiden
een droomstart. De Radiguès liet er vanaf de eerste meters geen twijfel
over bestaan dat hij op de snelste machine zat en reed zonder
problemen weg van Anton Mang, Patrick Fernandez en de sterk
sturende Oostenrijker Minich. "Ik kon zelfs niet in zijn
slipstream blijven" verzuchtte Mang na afloop. "We
hebben de machines door de natte weersomstandigheden van de
laatste maanden niet optimaal af kunnen stellen. In Italië en Argentinië, en ook hier weer, regende het voortdurend, zodat we op
safe gegaan zijn." Carlos Lavado zag kans zich na een zeer
matige start snel naar voren te werken. Vanuit 18e naar een vijfde
positie gekomen, moest hij echter in de elfde ronde met pech
opgeven. Nog veel dramatischer verliep de race voor De Radiguès. Met elke ronde liep hij verder van het veld
weg, om in de veertiende ronde plotseling geconfronteerd te worden
met een blokkerende versnellingsbak, waardoor hij op moest geven.

350cc
Didier de Radiguès valt uit en ziet Anton Mang (achterwiel net
zichtbaar) voorbij flitsen.
Halfweg de race werd de situatie daardoor als volgt:
Mang, Fernandez en Minich vormden de kopgroep, maar werden al in
de rug gekeken door Eric Saul en Gustav Reiner. Daarachter volgde
een fraai gevecht tussen Wolfgang von Muralt, Jacques Cornu, Alan
North, Tony Rogers, Jeffrey Sayle en Jean-Francois Baldé. Eric
Saul toonde zich in de slotfase verrassend de meerdere van Mang en
Fernandez, Minich greep de vierde plaats tot grote vreugde van het
Oostenrijkse publiek, terwijl Cornu en North de volgende
ereplaatsen voor zich opeisten. Geen WK-punten waren er voor
"Kamikaze" Gustav Reiner, die er in de chicane afviel
met nog slechts drie ronden te gaan, en Baldé, die over de
brokstukken van Reiner tuimelde. Peter Looijesteijn, Edwin Weibel,
Pekka Nurmi en Mar Schouten zaten lange tijd bij elkaar in het
middenveld. Alleen Looijesteijn en Weibel haalden de eindstreep.
Mar Schouten moest opgeven door een kapotte koppeling, terwijl
Nurmi eveneens de pechduivel tegenkwam.

winnaar
Eric Saul (staand) 2e. Anton Mang 3e. Patrick Fernandez
125
cc: Lazzarini niet, Nieto wel

start
125 cc, 1.Angel Nieto, 6.August Auinger, 12.Willy Perez, 3.Pier-Paolo
Bianchi, 8.Ricardo Tormo, 4.Hans Müller
"Samen over de eindstreep" zingt Wim
Kan in één van zijn oudejaarsconferences. Dat leek er in het
begin ook in te zitten voor het Garelli-duo Lazzarini, die een
kleine voorsprong had genomen, en Nieto, die de grootste moeite
had met de Oostenrijker August Auinger en Ricardo Tormo. Met nog
zes ronden te gaan moest Lazzarini echter met een kapotte motor
naar de pits, waarna Nieto heel vakbekwaam afrekende met Auinger.
Tormo was er toen al niet meer bij, want die trok zijn Sanvenero
bij het uitkomen van de chicane onderuit, waarbij hij zijn hand
blesseerde. Van Kessel had datzelfde al enkele ronden eerder
gedaan, eveneens in de chicane, hetgeen de Nederlander een paar
geblakerde billen bezorgde. Voor Jan Eggens, die meeknokte in een
grote groep in het middenveld, liep een valpartij minder
fortuinlijk af. Eggens liep een gecompliceerde armbreuk op, die
hem voor lange tijd buiten spel zet. Theo Timmer leek hierna de
Nederlandse eer hoog te gaan houden. Na heftige schermutselingen maakte
hij zich los uit een groep van tien rijders en leek hij op een
fraaie achtste plaats af te stomen. Een enorme sliding haalde Theo
echter vlak voor het eind uit zijn ritme, waardoor hij slechts
achttiende werd. Voor Stefan Dörflinger en Hans Müller verliep
de race matig. In de vrije training op zondagmorgen draaide
Müller
nog even gauw een krukas kapot, zodat hij in recordtempo het blok
moest reviseren. Dat resulteerde in een bijzonder slechte start,
waarmee hij de voordelen van zijn snelste trainingstijd totaal
verspeelde. Dörflinger kwam al even beroerd weg en zag na enkele
ronden het hopeloze van zijn situatie in. Müller wist echter van
geen opgeven. Hij joeg zijn MBA door het veld naar voren, om
uiteindelijk op een vierde plaats te finishen.
500
cc: titanenstrijd
Als alle 500cc wedstrijden zo mooi zijn als de race in Oostenrijk, dan staat de
fans nog wat te wachten komend seizoen! De 500cc race ging onder dreigende
weersomstandigheden van start, maar meer dan enkele spatjes regen
vielen er gelukkig niet. Sheene opende sterk en wist als nummer 7
ook zeven ronden op kop te blijven. Alle favorieten zaten voorin
of slaagden erin om na enkele ronden de aansluiting te herstellen
met de kopgroep. Eén man lukte dat niet: Randy Mamola, die nog
liep te duwen toen alle anderen al uit het gezicht verdwenen
waren. Bij de derde doorkomst was de volgorde: Sheene, Roberts,
Crosby, Lucchinelli, Spencer, Van Dulmen, Reggiani, Reiner
(of te wel "Kamikaze Gustl"), de Europese kampioen Becheroni,
Fontan, Uncini, Ballington, Katayama, Paci, Rossi en Pelletier.
Jack Middelburg had, na twee vastlopers en een valpartij in de
training, een slechte start in de race. In de vijfde ronde was het
al afgelopen voor Jack toen hij met een vetgeslagen bougie te
kampen kreeg en op moest geven. Bijzonder ongelukkig verliep de
race voor Peter Looijesteijn. Vanwege het koude weer werden er twee
opwarmronden verreden. In de tweede ronde kwam Peter,
vermoedelijk door een lekke voorband of een gebroken wiel, bij dik
200 km/uur ten val. Jon Ekerold zag het voor zijn ogen gebeuren:
"Peter kon er absoluut niets aan doen. Het voorwiel begon
plotseling te zwabberen. Hij was kansloos. Dat overleeft hij niet,
flitste het door mij heen". Peter kwam
echter als door een wonder met lichte verwondingen weg: gebroken
kuitbeen, verrekte enkelbanden, 15 hechtingen in de hand en
een shock. Afgelopen vrijdag kwam hij, met beide benen in het
gips, weer in Nederland. Zijn Suzuki veranderde in schroot,
hetgeen de toch al wankele financiële positie van Looijesteijn
nog verder uit balans bracht. De 500cc race kreeg in de achtste ronde een
plotselinge wending toen Sheene's Yamaha op drie cilinders begon
te lopen en hij in een paar ronden tijd terugviel naar de
achtste plaats. "Ik dacht al aan stoppen toen de fiets
plotseling weer op vier cilinders begon te lopen" aldus Barry,
die in de slotfase - mede door valpartijen van Lucchinelli en
Reggiani - terug kwam naar de tweede plaats. Roberts nam vervolgens
enkele ronden de kop over, om daarvan weer verdreven te worden
door Uncini en Lucchinelli, die daarna het gezicht van de race
bepaalden. Samen liepen ze weg van Spencer (die in de
negentiende ronde uit zou vallen), de fantastisch sterk rijdende
Reggiani, Sheene, Roberts en
Crosby. Boet van Dulmen bleef na zijn goede start trouw
"zwaan kleef aan" spelen, al moest hij halfweg de race
het tempo iets laten zakken. "Ik moest constant op de grens
rijden om er bij te blijven. Dat hield ik niet de hele race
vol". De man uit Ammerzoden profiteerde echter dankbaar van
het uitvallen van Spencer en de val van Lucchinelli en Reggiani in
de laatste ronde, waardoor hij een fantastische vijfde plaats
greep met zijn privé Suzuki.moest van de ideale lijn af om Uncini buitenom
voorbij te kunnen. Daar bleek de weg net iets minder stroef door
wat regen of misschien wel olie van Reiner's machine".
Inderdaad, "Kamikaze Gustl" ging in zijn eerzucht net
even iets te ver in zijn duel om de zevende plaats met Seppo Rossi
en stortte twee ronden voor de finish opnieuw ter aarde. Reggiani
werd indirect ook slachtoffer van de val van Lucky, die geen
verwondingen opliep. In paniek geraakt door alle vlaggen en
brokstukken kneep hij iets te hard in de voorrem en ging plat. Ook
hij bleef ongedeerd, maar Sheene profiteerde dankbaar. En Uncini?
Die reed ijskoud als eerste
over de finish. "Ik heb vijf jaar op een nieuwe GP-zege
moeten wachten. In 1977 won ik de 25 cc races in Imola en Brno.
Dit jaar ben ik de nummer één van Suzuki-Italië. Ik ben 27,
maar m'n carrière lijkt nu pas te beginnen!" Roberts greep al even koel de derde plaats.
"Als koploper in het wereldkampioenschap wilde ik niet al te
veel risico's nemen. Laat de anderen maar aanvallen. Daarvoor is
de OW-61 nog te nieuw".

Franco Uncini
winnaar 500cc

Barry
Sheene (l) Franco Uncini en Kenny Roberts
Zijspannen:
Biland supersnel, pech voor Streuer
De start van de zijspannen begon chaotisch voor
het Franse koppel Monnin/Gerard. De laatste viel bij de start uit
de bak, hetgeen Monnin pas driekwart ronde later ontdekte toen het
zijspanwiel omhoog kwam en hij in de chicane omkiepte. Rolf Biland
was veruit de snelste in de training en hij stoof na een goede
start regelrecht op de zege af. Alain Michel kon het tempo van
zijn rivaal niet volgen en greep een onbedreigde tweede plaats.
Egbert Streuer had in de vrije training op zondagmorgen nog een
vastloper te verwerken. Daardoor moest hij in de eerste fase van
de race wat kalmer aan doen, om tenslotte in de achtste ronde een
plaats bij de eerste vijf verloren te zien gaan door een gebroken
zuiger. Ook het duo Jones/Ayres zag veel WK-punten verloren gaan
toen Ayres in de chicane uit de bak viel en zij terugvielen tot de
tiende plaats. Piet Huybers finishte met een dertiende plaats als
laatste. Hein van Drie en Jo van de Ven kwamen niet aan racen toe.
Van de Ven stond met een tijd van 1.42.05 als eerste reserve
genoteerd, terwijl Van Drie vanwege een gebroken drijfstang geen
goede tijd neer kon zetten.
|