Engeland 01-08-1982 Silverstone

Egbert Streuer en Bernard Schnieders loon naar werken

De Zilvervloot, ondersteund door zwaaiende programmaboekjes in Nederlandse handen, voerde ook dit jaar de boventoon in Silverstone. Voor het eerst in de GP historie werd een Nederlands duo als eerste afgevlagd in een race meetellend voor de wereldtitel. Egbert Streuer en Bernard Schnieders zetten in het hol van de leeuw, want juist in Engeland telt de zijspanklasse net zo zwaar als de 500, deze mijlpaal in de Nederlandse racehistorie neer. De naam van een Nederlandse GP-winnaar ontbreekt nu alleen nog in de 250 en 350 cc. Duizenden Nederlanders waren naar Silverstone gekomen om Boet en Jack te zien schitteren. Zij haakten onvrijwillig af, maar Egbert en Bernard namen uiterst koelbloedig het vaandel over.

De GP van Silverstone wordt al jaren gekenmerkt door spanning op het circuit en geruchten in het rennerskwartier. Een aantal coureurs proberen alsnog aansluiting te vinden bij de leiders in de tussenstand voor de wereldtitels en de mannen voorin geven alles om hun hoge klasseringen te handhaven. Er resten na Silverstone namelijk niet zoveel GP's meer om eventuele misstappen goed te maken. De geruchtenstroom over transfers en spectaculaire aanbiedingen voor het volgend seizoen barst juist op Silverstone in alle hevigheid los. Zo zou Marco Lucchinelli weg willen bij Honda en zou hij volgens vele Italianen een prachtig aanbod van Cagiva hebben gekregen. Dat de wereldkampioen het bij Honda niet meer ziet zitten is een publiek geheim. De reden hiervan is wellicht het feit dat Lucchinelli al spoedig na het tekenen van zijn contract ontdekte dat hij niet de eerste, maar de tweede man bij Honda was. Honda wilde achter Freddie Spencer een ervaren coureur hebben, die met zijn ervaring de ontwikkeling van Spencer en de NS 500 zou bespoedigen. Bovendien was het voor de publiciteit bijzonder waardevol om de wereldkampioen onder contract te hebben. Natuurlijk wist iedere insider in Silverstone wel een naam te noemen van Lucchinelli's opvolger. Opvallend hierbij was dat de naam van Kenny Roberts het meest naar voren kwam, hoewel Kenny glashard ontkende met de woorden: "Hoe kom je erbij. Jullie journalisten weten altijd veel meer dan de rijders." Bijzonder interessant was het antwoord van Didier de Radiguès op de vraag naar zijn plannen voor volgend jaar. ,Ik stap over naar de 500 cc. Diverse teams (lees ook fabrieken) hebben mij al benaderd. Er zijn zelfs al contracten onder mijn neus geschoven. Het is nog te vroeg om te zeggen wie of wat het gaat worden, omdat ik er zelf ook nog niet uit ben." Enig speurwerk leverde echter de namen op van het HB-Suzuki team en het Marlboro-Agostini team als sterkste kandidaten. Ook de naam van Kork Ballington kwam veelvuldig in de geruchtenstroom voor. Over zijn plannen voor volgend jaar was de ex-wereldkampioen bijzonder openhartig. "Voor mij is de 250 cc nog steeds een bijzonder interessante klasse. Wanneer een fabriek met een goed aanbod en een kansrijke fiets komt, stap ik zondermeer over. Ik voel mij ook best thuis in de 500, maar niet op een negende of tiende plaats. Het 500 project van Kawasaki is goed, maar het budget is veel te klein om werkelijk succes te hebben. Het motorisch gedeelte is goed, maar de machine is veel te zwaar, zodat met accelereren ontzettend veel terrein wordt prijsgegeven. Bij Kawasaki wil men nog steeds geen geld uittrekken voor de noodzakelijke veranderingen. Ik blijf alleen bij Kawasaki wanneer ze een goed raceplan op tafel kunnen leggen met natuurlijk een gezonde financiële basis." Kawasaki is overigens wel van plan door te gaan met het 500 project en boze tongen beweren dat Kawasaki niet gelukkig is met Ballington. 

350cc Schitterende race

350cc: 3.Jean-Francois Baldé   2.Didier De Radiguès    1.Anton Mang    5.Carlos Lavado

Martin Wimmer had zowel in de 250 als 350 pole-position. Bij de start van de race in de 350 cc moest hij echter het hele deelnemersveld voor laten gaan, omdat zijn machine niet direct aansloeg. Anton Mang, Alan North en Didier de Radiguès gingen in de eerste helft van de race gedrieën aan de leiding. Na zijn sterke optreden in Assen leek Alan North opnieuw een belangrijke rol te kunnen gaan spelen. Nog enigszins bleek van zijn koortsaanvallen, die hij tijdens de trainingen te verwerken had gekregen, trok de Zuid-Afrikaan het initiatief in de beginfase naar zich toe. Op enkele seconden zat een groep achtervolgers met Lavado, Robinson, Baldé, Sarron, Sayle en Watts. Close-racing volop dus. Het tempo in deze groep werd dermate opgevoerd dat het gat met het leiderstrio snel werd dichtgereden. Toen begon het spel pas goed. Posities wisselden voortdurend, zodat we een raceshow kregen te zien als nooit tevoren. In Becketts-corner, een snelle rechtse ging eerst Jeffery Sayle onderuit. In dezelfde bocht raakten De Radiguès en North elkaar twee ronden later. Alan verloor de macht over het stuur en na een spectaculaire duik moest hij de race als toeschouwer verder volgen. Zijn machine kon door een zestal achtervolgers ternauwernood worden ontweken. Martin Wimmer had zich inmiddels ook in de kopgroep gemeld en stoof gelijk door naar de tweede plaats. Iets te hard dus, want een ronde later kwakte ook hij in Becketts-corner tegen het asfalt. Baldé had blijkbaar de gehele race in de wachtkamer gezeten, want toen de zwart-wit geblokte vlag langzamerhand tevoorschijn werd gehaald, meldde hij zich plotseling voorin. In de laatste ronde sloeg de Fransman toe en nam hiermee de leiding in de tussenstand voor de wereldtitel over van De Radiguès, die tweede werd. Titelverdediger Toni Mang werd derde. Lavado, Sarron, Watts en Robinson volgden pal achter de eerste drie. Lange tijd zag het er naar uit dat Mar Schouten zich ook in de punten zou rijden. De hele race knokte hij met Tony Head, Pekka Nurmi en Steve Tonkin om de resterende WK punten. Helaas kwam Mar op de streep net een meter tekort. 

podium 350cc:  Didier De Radiguès   Jean-Francois Baldé   Anton Mang

Streuer/Schnieders Olé

Na de eerste ronde van de race in de zijspannen werd het even stil onder de Nederlanders. Biland had met een gat in een zuiger de piste verlaten. Na enkele ronden kregen de Hollanders door dat Egbert Streuer en Bernard Schnieders regelrecht naar hun eerste GP overwinning zouden kunnen rijden. Heel voorzichtig kwam de Zilvervloot de tribunes op, gevolgd door de spreekkoren "Oleee, olé, oleee, Streuer, olé, oleeee ". Na de trainingen vertelde de Assenaar: "Wij hadden niet verwacht dat we met een tweede trainingstijd uit de bus zouden komen. Dit circuit heeft mij nog nooit goed gelegen. Blijkbaar weten we nu de weg hier". Zonder ook maar een keer bedreigd te zijn geweest reden Egbert en Bernard regelrecht naar de eerste 15 WK punten voor een Nederlands duo. "Het ging ontzettend gemakkelijk. We hebben onderweg geen enkel probleem gekend. We konden onze positie zonder extra inspanning consolideren", verklaarde een uiterst nuchtere Egbert Streuer, direct na zijn overwinning. Slechts éénhonderdste seconde bleef hij van het ronderecord van Biland. De strijd om de tweede plaats ging in de beginfase tussen Derek Jones. Werner Schwärzel en Trevor Ireson. Jones had duidelijk iets teveel haast. Nadat hij al meerdere malen dwars had gestaan verdween hij bij Woodcote-corner in de strobalen. Ireson moest later met een kapotte drijfstang de strijd om de tweede plaats staken. Jock Taylor was ook al uit de strijd verdwenen met een geblokkeerde rem. Achter Schwärzel finishte Steve Abbott als derde, na een sterk gereden inhaalrace. Hein van Drie was na een pechvol weekend met een vijftiende plaats best tevreden. "Ik kan niet opnoemen wat niet kapot gegaan is deze dagen. We hebben nauwelijks kunnen trainen, maar gelukkig stonden we er net bij. We hebben tenminste de eindstreep gehaald". 

250cc Wimmers eerste

Martin Wimmer hier bij de start op Silverstone (350cc), boekt zijn 1e Grand Prix zege

Tot ieders verbazing was Baldé tot aan de laatste training de snelste man bij de kwartliters. Sinds Nogaro heeft Baldé alleen maar teleurgesteld in deze klasse. "Behalve in Misano, want daar ging ik voor geen meter, hebben we steeds met de afstelling gezeten. We lijken nu aardig op de goede weg". In de laatste training werd Baldé echter voorbij gestoken door Martin Wimmer en Roland Freymond. In de race kwam Baldé echter weer niet in het stuk voor. Guignabodet ging op zijn Kawasaki enkele ronden aan de leiding, maar daarna was het Martin Wimmer die de dans ijzersterk leidde. Op zijn speciale Yamaha was hij niet te volgen en reed dan ook naar zijn eerste GP zege. Achter Guignabodet reden de Pernod-coureurs Thierry Espié en Christian Estrosi acht ronden lang zij aan zij. Toen echter werd de aanval ingezet op de resterende ereplaatsen, onder leiding van Roland Freymond, die overigens aan het eind van het seizoen wil stoppen, trokken Mang, de tweede MBA coureur Ferretti, Jean-Louis Tournadre, Carlos Lavado en Didier de Radiguès, die als laatste was vertrokken, ten aanval. Tegen al dit geweld waren de Pernods niet opgewassen en ze zakten dan ook terug naar een zesde (Espié) en negende (Estrosi) plaats. Ook Guignabodet moest terug. Hij zakte van de tweede naar de vijfde plaats. Mang werd uiteindelijk tweede, maar was niet bepaald gelukkig. "Na Joegoslavië heb ik bij Kawasaki Duitsland mijn eisen voor het volgend seizoen op tafel gelegd. Voor het seizoen '83 wens ik een aluminium frame en magnesium carter, want anders kan ik het echt wel vergeten. Bij Kawasaki lijkt de tijd stil te staan. Ik kan mij niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst iemand van de fabriek heb gezien. Wanneer uit Japan geen betere berichten komen, koop ik wel een productiefiets of stop ik misschien wel met racen". Jean-Louis Toumadre reed weer een uitgekookte race. Om zijn machine te sparen kiest hij niet de aanval, maar probeert hij bij de kopgroep te blijven. In Silverstone sloeg hij in de laatste ronde zijn slag en pakte daarmee een derde plaats. Hiermee blijft hij ruimschoots aan de leiding in de tussenstand voor de wereldtitel. Onbegrijpelijk dat deze man geen steun krijgt van de fabriek. Financieel is hij zo langzamerhand aan het eind van zijn verhaal. Zelfs de 110 gulden voor de vrije training kon hij niet op tafel leggen. "Dat was geen bittere noodzaak, dus dan houden we het geld in de zak. "Freymond werd vierde en Ferretti zevende. De Radiguès pakte nog net een WK puntje mee. Mar Schouten moest met afstellingproblemen de race voortijdig staken.

250cc: Didier De Radiguès

 Uncini bijna nieuwe wereldkampioen

Even waren de heren coureurs uit de 500 cc aangeslagen na de verschrikkelijke crash van Igoa, Sheene en Middelburg, maar vrijdag bij de eerste officiële training was daar al niets meer van te merken. "Wij moeten en willen zelfs graag verder", was het nuchtere commentaar van Uncini. Direct nadat het licht op groen sprong was de strijd om de wereldtitel eigenlijk al bekeken. Alleen Roberts en Sheene konden Uncini nog bedreigen. Roberts, die andere carburateurs gebruikte, kreeg zijn machine bij de start niet meteen aan de praat. Bij het uitkomen van de eerste bocht na start en finish was het met Kenny gedaan. Samen met Graeme Wood ging hij onderuit. De blessures vielen mee, maar Uncini pakte voor de vijfde keer dit seizoen het volle aantal punten. Het verschil tussen hem en Roberts is inmiddels opgelopen tot 35 punten en dat is in drie GP's normaal gesproken niet meer goed te maken. Uncini dus onbedreigd eerste, al hebben Spencer en Katayama het wel even geprobeerd. In het verdere verloop van de strijd wist Freddie Spencer los te komen van zijn merkgenoot, die zich op zijn beurt tot vijf ronden voor tijd op een derde plaats wist te handhaven. Hij moest echter met machinepech de strijd staken. De Honda's waren overigens weer verder geperfectioneerd. Zij waren nu voorzien van 34 mm carburateurs en de radiateur was vergroot. Bijzonder enerverend was de jacht op de derde plaats. Reggiani, Ballington, Mamola, Ferrari, Fontan en Crosby knokten voor elke meter. En Boet dan? In de laatste training werd hij al geconfronteerd met een vastloper. In de opwarmronde brandde een gat in een der zuigers en piepte de machine dus weer vast. De eerste reacties van Boet waren niet geschikt voor publicatie. Crosby leverde een fantastische prestatie door als derde te eindigen. Wat was er namelijk gebeurd? Al bij de eerste training kwam hij ten val. Flinke schaafwonden aan de binnenkant van zijn hand waren het pijnlijke gevolg. Na afloop vertelde Croz: "Na vijf rondjes begon de pijn weer op te komen, maar ik kon me desondanks goed handhaven. Dat gaf me moed. Bovendien moet ik natuurlijk niet zo stom zijn mijn handen als remmen te gebruiken". Reggiani presteerde uitstekend met een vierde plaats, op de voet gevolgd door Mamola en een herboren Ferrari. Na een slechte start reed de Europees kampioen Beccheroni zich naar een verdienstelijke negende plaats, achter Ballington en Fontan. Het laatste puntje ging naar de Engelsman Chris Guy. Peter Looijesteijn wist zich niet te kwalificeren. "Mijn machine komt wellicht twee en ik nog drie seconden tekort". Dus een race zonder Nederlanders.

500cc: winnaar Franco Uncini

Eindelijk 77 voor Nieto  

Het is Nieto gelukt Mike Hailwood wat het aantal GP-overwinningen betreft voorbij te streven. Hij staat nu met zevenenzeventig overwinningen op de tweede plaats, achter Giacomo Agostini: die met honderdtweeentwintig wel erg ver weg staat. Het ging overigens nog bijna de mist in. Nieto stak iets te vroeg zijn hand al omhoog en had niet in de gaten dat Ricardo Tormo vlak achter hem zat. Het verschil op de streep was precies een honderdste van een seconde. Bianchi werd derde, gevolgd door Lazzarini. Anton Straver werd als vijftiende afgevlagd. Willem Heijkoop zag zijn debuut op Silverstone beloond met een negentiende plaats. "Ik vind dit circuit erg moeilijk. In Nederland ben je niets anders gewend dan smalle banen met haakse hoeken. Het valt voor de eerste keer dan echt niet mee om op zo'n brede baan als Silverstone, met al die snelle bochten de goede weg te vinden. Ik mag denk ik wel tevreden zijn", aldus Heijkoop. 

Raceverslag door Toon Kannekens  (bron Moto 73)

©opyright 2006 Gerard van der Pot.