Wayne Rainey, geboren 23-10-1960, in Downey, Californië. Op 6-jarige leeftijd kreeg hij zijn 1e mini-bike. Begon met motorcross en dirt track en wegrace, zoals alle Amerikaanse toppers op 9-jarige leeftijd. Op 15 jarige leeftijd stapte hij over op een 125cc Yamaha en won alles wat er te winnen viel in de wijde omtrek. Toen hij 16 jaar was, in 1976, maakte hij de overstap naar het AMA-kampioenschap. Zestien jaar was de minimum leeftijd. Het was een schok voor de tengere Rainey, dat hij plots niet alles meer won in de dirttrack en F750 waar hij in uit kwam. Hij was gewend om alles te winnen en nu was er plots flinke tegenstand. Dat resulteerde in zijn eerste seizoen in een blessure, na een val en ook dat was hem nog nooit overkomen. Hij zou de daarop volgende jaren wel een top 10 rijder zijn, maar het winnen was over! Op 21 jarige leeftijd stopte Wayne gefrustreerd, door het uitblijven van resultaten wilde hij overstappen naar de wegrace. Dankzij Eddie Lawson, die bij Kawasaki overstapte naar de Superbike, die een goed woordje voor Wayne deed bij Kawasaki, kon Rainey bij Kawasaki aan de slag en vond de overwinningen en het plezier weer terug. Aangezien hij het goed deed met de 250cc, werd hem een contract aangeboden om samen met Lawson in de Superbikes deel te nemen met een 1000cc Kawa. Dit pakte hij met beide handen aan, hoewel Eddie Lawson kampioen werd in 1982, deed Rainey het met een derde plaats in de eindrangschikking helemaal niet verkeerd, met zijn tengere gestalte op de zware machine. In 1983 stapte Lawson dus over naar de GP-racerij en kreeg Rainey, een ervaren rot naast zich in de Kawasakistal, Mike Cooley, samen bereden ze de nieuwe 750cc Kawa in het Superbike-kampioenschap van 1983. Wayne won 6 van de races en werd de opvolger van Lawson, als winnaar van het AMA-Superbikekampioenschap. Er was echter wel een teleurstelling, Kawasaki trok zich aan het eind van het seizoen terug uit de racerij en Wayne zat zonder machine. Maar de “redding” was nabij, Kenny Roberts die dus gestopt was met de actieve racerij, begon een eigen renstal als teameigenaar/manager, met privé-Yamaha’s en bood Wayne Rainey een kans om met een 250cc de GP’s te gaan rijden in 1984. Samen met de Brit Alan Carter ging Wayne dus op een Marlboro gesponsorde Yamaha 250cc tweecilinder het circuit op. Echter de Yamaha’s waren niet concurrerend in deze klasse. Zelfs de beroemde teammanager Roberts kreeg het niet voor elkaar, dat ze in Japan betere onderdelen voor de machines gingen maken. Rainey eindigde op een achtste plaats in de eindstand, met één podiumplaats, een derde plek in Misano, een circuit wat hem 9 jaar later niet zo goed zou bevallen….. 

Gefrustreerd keerde Wayne aan het eind van het seizoen 1984, terug naar Amerika, waar hij besloot deel te gaan nemen aan het AMA Formula One championship op een Honda RS500 en met een 250cc aan het AMA Formula Two championship. Alhoewel hij voor beide titels een favorietenrol had in het begin van het seizoen kwam hij niet verder dan een 8e plaats (2x winst) in de “Formula One” en een 3e (ondanks 5x winst) in de “Formula Two”.

In 1986 werden de AMA-Superbike en AMA-Formule one samengevoegd onder de naam “Camel Pro Series”. Met een Honda VFR reed hij de Superbikeklasse en met zijn Honda 500RS de F1 klasse, in de zwaarste klasse pakte hij 6 uit 9 en met de 500, 1 uit 9. Beide klassen gecombineerd maakten hem kampioen, omdat hij in de F1 klasse tweede werd, ondanks maar 1 overwinning, maar er reden er erg veel mee, dus vele rijders die de punten verdeelden.

In 1987 wilde hij zich alleen op de Superbike richten, die races waren op dat moment de allerbelangrijkste in Amerika. Hij wilde persé deze titel nog 1 maal pakken, om daarna zijn rentree te maken in de GP-racerij. Er was echter één man het niet eens met Rainey’s wens, dit was Kevin Schwantz, die sinds 1985, dus vanaf de terugkeer van Rainey naar Amerika, tegen hem had geracet, maar nu zou Schwantz een gooi gaan doen naar de Superbikekroon met een Suzuki. Ze bevochten de strijd zowel binnen als buiten het circuit. Wayne Rainey begon zeer sterk aan het seizoen en won de eerste 3 races op rij, waarna Kevin Schwantz terugsloeg door 5 van de resterende 6 races te winnen. Toch werd Rainey kampioen, omdat hij deed wat hij ook later in zijn GP carrière zou doen, nl. punten verzamelen. Kun je niet winnen, pak dan in ieder geval zoveel punten als mogelijk. Schwantz was heel anders en zou dat ook later als GP-rijder zijn. Altijd proberen te winnen, tegen elke prijs, geen concessies doen en dan eindig je nog wel eens naast de baan en hebt dan helemaal geen punten…. Vrienden waren het al lang niet meer en nu zouden ze beiden de overstap gaan maken naar de meest aansprekende races ter wereld, dé 500cc GP’s!    

De timing was perfect om in 1988 terug te keren in de GP-racerij, aangezien Kenny Roberts nu teammanager was van het 500cc Yamahafabrieksteam en Rainey graag terug wilde hebben in zijn door Lucky-Strike gesponsorde team. Rainey wilde zich bewijzen en niet de op een fabrieks-Suzuki 500 debuterende Schwantz in het voetlicht laten staan. Het was ook het weerzien met “concollega” Eddie Lawson op een Marlboro-Yamaha. De 2-voudig wereldkampioen moest ook verslagen worden. Evenals De Honda’s van Wayne Gardner en coming-man Michael Doohan. De teammaat van Rainey werd Kevin Magee, die het in 1987 nogal goed had gedaan. De Amerikanen Randy Mamola en Mike Baldwin werden bedankt door Roberts vanwege bewezen diensten. Kenny Roberts nam dus wel een gok door 2 onervaren jongens op “zijn” fietsen te zetten.

Groot was overal de verbazing toen Kevin Schwantz direct zijn debuut GP won in Japan, de 1e GP van het seizoen 1988! De eerste die van Roberts nieuwelingen een GP won, was niet Rainey, maar Magee, die de 3e GP won. Daarna ging de strijd om de titel tussen Gardner en Lawson, met een flink puntenscorende Rainey op een derde plaats. Het duurde tot de 12e GP eer hij zijn eerste victorie boekte, op Donington Park, Engeland. Uiteindelijk ging de titel dus naar Lawson, maar Rainey liet zien dat hij het in zich had om “number one” te worden. Hij werd derde in de eindstand, ruim vóór teammaat Magee (5e) en Schwantz (8e).

1989 – Lawson vs. Rainey, deel I: Wayne Gardner viel ver terug in 1989, slechts 1x winst en de titelstrijd ging nu tussen de 2 Amerikaanse matadoren, zo nu en dan even verstoord door Kevin Schwantz, die wel 5 overwinningen (Lawson 4x, Rainey 3x) pakte, maar geen rol van betekenis speelde in het WK, omdat hij óf won, óf er vaak afging, hij kon bijna geen tussenweg. Het was erg verrassend dat Lawson overstapte van Yamaha naar Honda en hij zou het vertrouwen van de laatste niet beschamen, want de eerste confrontatie tussen hem en Rainey werd in zijn voordeel beslist en zo was daar de vierde wereldtitel in 7 jaar GP racen. Rainey zou overigens altijd trouw blijven aan zijn teammanager en landgenoot Kenny Roberts.

1990 – Lawson vs. Rainey, deel II: Wederom verrassend was de overstap van Lawson terug naar Yamaha, na 1 jaar! Zeker gezien het feit dat hij Rainey’s teammaat werd bij het Roberts-Marlboro team. Het werd het meest teleurstellende jaar voor Lawson. Zevende in de eindstand, zonder overwinning en zijn teammaat die wereldkampioen werd, met maar liefst 7 overwinningen! Het was ook erg dom of dapper, of beiden, om over te stappen naar een team wat volledig opgebouwd is om je rivaal. Rainey maakte er echter geen probleem van en Kenny Roberts had zijn “dreamteam”. Eddie Lawson zou in de tweede GP in Amerika een crash maken, wat hem zeer weinig overkwam, en zijn voet breken, wat hem tot halverwege het seizoen buitenspel zette. Hij maakte zijn rentree pas in Assen en toen had Rainey al 4 overwinningen en 3 tweede plaatsen gescoord, tegen “zero points” voor Lawson. Uiteindelijk zou Rainey met 7 overwinningen en 255 punten zijn 1e wereldtitel pakken, voor rivaal Kevin Schwantz met 5 overwinningen en 188 punten.