De Italiaan Virginio Ferrari, geboren 29-10-1952, in San Pellegrino, was klein begonnen. Hij reed zijn eerste race in 1972, op een 50 cc Minarelli. Maar al in hetzelfde jaar kwam hij met een 750 cc Honda uit in produktieraces en vervolgens werd hij door de Paton­konstrukteur Giuseppe Pattoni ontdekt. Pattoni stelde zijn 500 cc viertakt Paton ter beschikking aan Ferrari. Die maakte met deze machine in 1976 zijn GP-debuut in Mugello. Op zijn "thuis-circuit" maakte Ferrari direct een zeer goede indruk, hij pakte de derde plaats achter Barry Sheene en Phil Read. Hij was uiteraard de grote bazen van Suzuki-ltalië opgevallen. Ze stelden Roberto Gallina voor, het veelbelovende jonge talent in zijn renstal op te nemen. Gallina liet zich dat geen tweemaal zeggen en haalde Ferrari naast Marco Lucchinelli in de "Squadra Gallina". Vijfde in Imatra, eerste op de Nürburgring: in de training zat Ferrari altijd voorin. Maar destijds was Lucchinelli nog Gallina's favoriete rijder; Ferrari kreeg pas een voorkeursbehandeling, nadat "Lucky" was overgestapt naar het Life-team. Hij maakte dus in 1976 indruk door als GP-nieuweling tijdens de training op de Nürburgring de pole-position te veroveren, daarom stelde Suzuki hem voor de laatste GP op dezelfde Nürburgring, in 1978 een fabrieksmachine ter beschikking, waardoor hij voor 1979 een fabriekscontract zou krijgen. In 1978 was Virginio Ferrari slechts in drie van de elf Grand Prix aan de finish gekomen; de snelle Italiaan deed zijn naam van brokkenpiloot dat jaar alle eer aan, ook al waren de meeste uitvallen te wijten aan mechanische defecten. Hoewel Virginio dus in 1978 in de eindstand voor het 500 cc wereldkampioenschap niet verder kwam dat de 11e plaats, werd hij toch als fabrieksrijder gekozen door de Suzukifabriek. Dit kwam voornamelijk omdat hij de laatste GP op de Nürburgring wist te winnen voor Yamaha-azen Johnny Cecotto en Kenny Roberts en hierdoor stelde Suzuki het merkenkampioenschap veilig. Het was dus een beloning voor zijn werk in deze laatste GP. Hij was op dat moment nog niet verder gekomen dan een 6e en een 10e plek. Hij had in 1978 de beschikking gekregen over de oude “fiets” van Barry Sheene en halverwege het seizoen kwamen ze erachter dat het frame krom was. Ook na het vernieuwen van het frame, was er niet veel verbetering met het de afgedankte fiets tegen de vier nieuwe fabrieks-Suzuki’s van Sheene, Hartog, Baker en Rougerie. En dan kwamen daar nog de Yamaha’s van Cecotto, Roberts en Katayama bij. Kun je nagaan wat  de echte privé-rijders zoals Jack voor moeite hadden om deze bij te houden. Vanwege zijn waaghalzerige rijstijl viel Ferrari overigens bij Agostini in ongenade. Deze had geen hoge pet op van Ferrari en zei dat hij zijn nek eerder zou breken dan dat hij een doorbraak zou maken. In 1979 maakte hij plotseling wereldkampioen Kenny Roberts het leven zuur en was hij de fabrieksrijder, waarop het Suzuki-team al haar hoop had gevestigd. Eén crash van het seizoen 1978 vond overigens plaats op het Franse circuit van Nogaro, waar Virginio in 1979 wederom onderuit ging, tijdens de Formule 750 ­race in Nogaro werd Virginio van de sokken gereden door een jonge Franse coureur, wat hem een gebroken pols opleverde. Hij zou er echter geen GP door missen. Gelukkig voor hem, want de eerstvolgende GP was tijdens de TT van Assen, die hij in een heroïsch duel met Barry Sheene zou winnen, het was zijn tweede 500cc overwinning, en zo zou later blijken ook zijn laatste. Na zijn winst in Assen ging Virginio fier aan de leiding in de tussenstand, maar hij zou daarna 3 GP's op rij niet scoren, waardoor Kenny Roberts hem voorbij ging. In de laatste GP op Le Mans, had Virginio nog een klein kansje om wereldkampioen te worden, maar dan moest hij winnen en Roberts moest uitvallen. Het verliep echter anders, Ferrari kwam zwaar ten val en door tijdig ingrijpen van de arts Costa, werd zijn leven gered en kon zijn arm behouden worden! Ik heb dit voorval van redelijk dichtbij meegemaakt en het zag er niet fraai uit. Hij kreeg voor 1980 geen fabrieks Suzuki's meer, na in 1979 2e geworden te zijn in de strijd om de wereldtitel, voornamelijk omdat hij getekend had voor de World Series en weigerde om nog verder in de FIM Grand Prix te rijden. Hierdoor werd hij door Roberto Gallina ontslagen (zijn plaats werd ingenomen door de terugkerende Marco Lucchinelli) en Gallina zorgde ervoor dat hij bijna nergens meer aan de bak kon komen. In 1982 werd hij door HB echter wel weer aan een fabrieks-Suzuki geholpen, tot grote ergernis van Gallina, maar door vele valpartijen en blessures, kwam hij niet verder dan 1x een derde plek. Dit was voor Gallina erg plezierig, aangezien hij de wereldkampioen van dat jaar, Franco Uncini, in huis had. Virginio probeerde het ook nog met Cagiva fabrieksmachines, maar dat liep op niets uit. Hij heeft ook nog even meegedaan aan autoraces in een Lancia Stratos, waarin hij best succesvol was. Hij besloot dan maar over te stappen naar de Formule I TT, toen verder succes in de 500 cc uitbleef. Direct in zijn 1e seizoen in de Superbikes werd hij verrassend winnaar van de TT (Tourist Trophy) met een Yamaha, dit was verrassend, want de laatste jaren maakte Honda daar de dienst uit met de legendarische Joey Dunlop (5x winnaar op rij).

In 1987, het jaar dat Virginio kampioen werd, met een Bimota (foto's links en rechts) werd de race op Assen op donderdagavond gereden. Een schitterend gezicht en de tribunes zaten overvol. Deze race was de 2e overwinning van het seizoen voor Virginio. De volgende race was in Noord-Ierland op het 12 km. lange circuit van Dundrod. Tijdens zeer slecht weer liet de organisatie de race toch van start gaan op het zeer gevaarlijke circuit, het kostte de Duitser Klaus Klein het leven. Hij kwam door aquaplaning al in de 1e ronde ten val. En Ferrari? Die zat thuis, nadat hij op donderdag het circuit had gezien, verdween hij direct weer naar huis.... Hij werd uiteindelijk met drie overwinningen winnaar van het kampioenschap voor Joey Dunlop.

De TT races waren afgeleid van de races op het Eiland Man, het beruchte 66 km. lange circuit in Groot-Brittannië, waar meer dan 100 coureurs het leven lieten. Hier werd in 1976 voor het laatst om de wereldtitel gereden, daarna werd er een wereldkampioenschap TT opgezet in Brittanië, waar bijna geen Europeanen aan deel namen. Na 1987, het jaar dat Ferrari dus won, werd het wereldkampioenschap Superbike geboren, zoals we dat nu ook nog kennen. In de maand september doet dit 'circus' ons land aan en wordt de Nederlandse 'GP' op Assen verreden. Dit zijn meestal spectaculaire races over 2 manches. Begin jaren tachtig werd er onder alle coureurs een verkiezing gehouden, wie zij de beste coureur vonden. Virginio's nummer 1 was Jack, omdat zoals hij zei: ,als je in een bocht zit en denkt nu kan er niemand langs en je kijkt opzij, dan zit Jack naast je!' Na zijn actieve racecarrière is Virginio ook nog teammanager geweest bij Ducati en Bimota in de Superbikeseries waarin hij anno 2005 nog steeds actief is. 

1979, Virginio Ferrari voor Barry Sheene tijdens de TT van Assen.

1978, Virginio Ferrari winnaar op de Nürburgring

1983 GP Frankrijk Ferrari voor Keith Huewen