Randy Mamola geboren op 10-11-1959 in Santa-Clara Californie, was heel erg geliefd bij elk motorsportpubliek, dit om zijn spectaculaire manier van rijden en vooral ook om de vele wheelies die hij maakte. Randy werd maar liefst 4x 2e in de eindstand van het wereldkampioenschap, maar wereldkampioen werd hij nooit. De motorcarrière van Randy Mamola begon toevallig. Zijn vader, kind van Italiaanse immigranten, en moeder, van Portugese afkomst, kochten een Honda 50cc mini-bike voor hem. Samen met zus Sharron ging de hele familie naar een oefenveldje, waar Randy direct zijn kwaliteiten liet zien. Al snel terroriseerde Randy de 50, 100 en 125cc dirt-track klasse. Zo erg zelfs, dat hij jaren voor tijd gepromoveerd werd tot junior en later zelfs tot seniorrijder. Hij won alles. De krant meldde in 1975 zelfs dat Mamola eindelijk verslagen was, toen hij een keer verloor. Randy had echter een heel groot probleem, hij wilde maar niet groeien, in 1974 was hij nog steeds kleiner dan 1.20 meter, ook al was hij inmiddels 15 jaar. Ook in 1974 ontmoette hij Jim Doyle, Doyle was een Pan Am piloot die zelf geracet had, maar op Daytona beide benen had gebroken en niet goed meer liep. Doyle had Kenny Roberts op zijn motoren laten racen, maar toen hij in contact kwam met Randy, werd deze zijn nieuwe oogappel. Randy kon op dat moment een normale jeugd wel vergeten, Doyle zijn obsessie was het wereldkampioenschap. Hij was er in Japan achter gekomen, dat nummer één in het Amerikaanse AMA kampioenschap erg leuk was, maar je werd pas voor vol aangezien als je wereldkampioen in de GP racerij was. Om te beginnen zou hij Randy in Nieuw-Zeeland de Marlborough series laten rijden (1974), daarna weer in 1975 om hem zo tegen een internationaal wegraceveld te kunnen testen. Dat ging best. Randy zou acht van de veertien races gaan winnen. Omdat hij pas 15 was, moest hij wel eerst in Nieuw-Zeeland zijn rijbewijs halen, anders mocht hij niet meedoen. De pers in Nieuw-Zeeland moest zich verbijten, het aardige knulletje bleek een winnaar te zijn en daar had eigenlijk niemand op gerekend. In Amerika was wegrace echter nog steeds vrijwel onbekend. Daarom was de volgende stap om Randy in Imola en in de Trans­atlantic serie aan de start te krijgen. Het kostte een fortuin om het hele team daar te krijgen en de teleurstelling was dan ook zeer groot dat ze on­danks bevestigingen geen start konden krijgen. Want hij mocht dan meer dan 400 senior over­winningen in Amerika hebben gehaald, in Europa moet je nu eenmaal minimaal zestien zijn om in een wegrace te mogen starten. Toch leerden ze van de reis, ze zagen de tegenstanders en de enorme menigten die hier naar een Grand Prix kwamen kijken. Het jaar daarop was Randy oud genoeg, toen al was zijn reputatie zo groot dat de organisatie in Imola zich garant stelde voor de 5000 dollar voor de terugreis. Sponsors genoeg waaruit Bimota en het Belgische Zago team overbleven. Randy startte in 1979 met een Bimota in de 250cc en 350cc klasse. Na een paar hele goeie resultaten (2x tweede na 3 races) in de kwartliterklasse, ontstonden er flinke problemen in het team, waarop Doyle zijn rijder meenam en op zoek moest naar een andere machine. De rest van het jaar reed hij voor het Belgische Zago-team (Belgische Yamaha-importeur) in de 250cc en 500cc klasse. In de laatste klasse wist hij aan het eind van het seizoen maar liefst 2x tweede te worden! Wie dat jaar heeft meegemaakt herinnert zich ongetwijfeld het optreden en de rijstijl van Mamola. Hij was bijna onzichtbaar, zover hing hij naast de machine! Maar wat belangrijker was; hij ontdekte dat veel van de gevestigde sterren helemaal niet zo hard door een bocht gingen. Hij kwam er ook achter dat het vrijwel onmogelijk is om de echte fabrieksmachines en hun teams te kloppen. En er waren zo veel getalenteerde nieuwe rijders, dat zijn kans op een fabrieksfiets erg klein was. Maar Randy had geluk. Barry Sheene was weggevallen en Suzuki GB was van plan om Mike Baldwin daarvoor in de plaats te nemen. Jim Doyle wist echter dat Baldwin in een onbelangrijke wedstrijd in Amerika was gevallen. Doyle belde de voormalige Kawasaki rijder direct op en Baldwin was zo vriendelijk om Doyle bij Suzuki te introduceren, hoewel Randy ook een Yamaha contract kon krijgen. Hoewel in het algemeen de Yamaha racer toen als de betere machine werd gezien, prefereerde Doyle voor Randy Suzuki, omdat Mamola bij Yamaha altijd achter Roberts had moeten finishen. Eerst waren vooral de Britse fans teleurgesteld. Een Amerikaan in plaats van Sheene en dan nog in een Engels team ook! Maar die houding sloeg snel om. Randy reed met zoveel plezier, dat het gewoon oversloeg op de toeschouwers. Wanneer Mamola een wheelie maakt met 250 kilometer per uur en dan ook nog vriendelijk naar het publiek zwaait, moet dat gewoon goed overkomen. Zijn resultaten in 1980 waren zo goed dat hij voor het volgende jaar financieel  geborgen was. Dat bleek ook wel uit de speciaal voor hem gebouwde motorhome van 110.000 dollar, het huisje in de bergen van Lake Tahoe van 150.000 dollar en auto’s ter waarde van nog eens 100.000 dollar. In de daarop volgende jaren zou hij met 4 verschillende merken fabrieksmachines de wereld (bijna) veroveren. Vier keer werd hij vice-wereldkampioen achter illustere namen, Kenny Roberts, Marco Lucchinelli, Eddie Lawson en Wayne Gardner. Helaas stapte hij in 1988 over naar Cagiva, want toen was zijn carrière over, maar niet het spektakel! In 1992 kwam hij, na een jaar gestopt te zijn, nog een keer terug op een privé-Yamaha en stopte aan het einde van dat seizoen op 33 jarige leeftijd. Topper!

Randy Mamola won 13 GP's, werd 22x 2e en 19x 3e in de 500cc klasse.