Het succes leek Michel ook in 1976 toe te lachen, toen hij evenals Philippe Coulon en Bruno Kneubühler een aantrekkelijk aanbod kreeg van de oliemaatschappij Elf. Maar interne strubbelingen en een ondermaatse teamleiding waren niet bevorderlijk voor dat succes, en het team viel weldra uit elkaar. Het "enige" wat Rougerie aan het seizoen '76 had overgehouden, waren een vierde plaats op de eindranglijst van de Formule 750 FIM-Cup (6e in Daytona, 2e in Imola en 1e in Jarama) en twee vierde plaatsen in de 500cc Grands Prix (Salzburg en Francorchamps). Daarbij kwam ook nog een verkeersongeval in de buurt van Parijs met als gevolg een gecompliceerde beenbreuk die hem midden in het wedstrijdseizoen een lange periode van gedwongen rust bezorgde. Doordat Elf z'n wedstrijdbudget voor 1977 sterk inkromp, kwam Michel begin 1977 min of meer op straat te staan. Twee 500cc Suzuki's en twee 750cc Yamaha's, prachtig rood-oranje-geel gespoten in zebramotief, stonden klaar voor het seizoen, maar er was geen cent meer beschikbaar voor de meest noodzakelijke uitgaven. Het was om wanhopig te worden. Rougerie stond op het punt, de hele Grand Prix-racerij de rug toe te keren en een aanbod van Honda voor de endurance­races aan te nemen, toen zich  ineens een kans voordeed.

Het Italiaanse Diemme-team bood hem aan, de snelle 350 cc Morbidelli over te nemen van Mario Lega, die zich liever wilde concentreren op de kwartliter-klasse. "Mimile", zoals Rougerie door zijn vrienden genoemd werd, greep deze kans met beide handen aan, vooral omdat hij wist dat het in Lugo gevestigde Diemme-team al enkele jaren lang steeds over topmateriaal kon beschikken. Johnny Cecotto was in 1975 met een Diemme-Yamaha wereldkampioen 350cc geworden en na Johnny hadden ook Buscherini en Uncini in ditzelfde team goede prestaties geleverd. En inderdaad bleven de successen niet uit voor het team van manager Rino Melandri. Het hoogtepunt vormde de 350cc GP-zege in Spanje en de samenwerking resulteerde aan het eind van het jaar in de vierde plaats op de eindranglijst. Bovendien pakte Rougerie op zijn eigen Suzuki met slechts drie meetellende uitslagen de 13e plaats in de categorie 500cc.

Maar na het aflopen van Michel's contract met Diemme waren de vooruitzichten voor 1978 weer even somber als een jaar tevoren. Er was geen geld en Rougerie besloot zichzelf op een nogal ongewone manier aan de man te brengen. "Wie mij contracteert en me de financiële mogelijkheden á la Elf-1976, en machinemateriaal á la Diemme-1977 biedt, die krijgt van mij aan het eind van het seizoen een wereldkampioenschap als tegenprestatie" kondigde hij nogal eigenwijs aan. Maar er meldde zich geen enkele gegadigde, behalve Diemme. Rougerie en Melandri werden het eens en het was nu aan Rougerie om zijn belofte waar te maken. Wie de mollige, iets te zware en tamelijk klein uitgevallen Fransman met zijn pikzwarte krullenkop en zijn donkere huidskleur voor het eerst zag, zou hem kunnen houden voor een levensgenieter die een goed glas wijn en vrouwelijk gezelschap best weet te waarderen. Maar Michel beantwoordde niet helemaal aan het beeld van de typische Franse bon-vivant. Hij is een individualist met weinig gevoel voor gezelligheid. Hij wilde maar één ding en dat was wereldkampioen worden, maakte niet uit wat voor klasse, daar had hij alles voor over en hij was van zichzelf overtuigd dat hij het kon. Helaas voor hem pakte dat op een voorjaarsdag in 1981 totaal anders uit.........

Rougerie (net als Wil Hartog) werd halverwege 1978 plotseling, vanwege zijn prestaties, opgenomen in het Suzuki-GB fabrieksteam, om Barry Sheene aan zijn 3e wereldtitel te helpen. Tijdens de Belgische GP lag hij lang aan de leiding, maar redde het niet, vanwege een verkeerde bandenkeuze. uiteindelijk redde Sheene het niet, om de wereldtitel te continueren, en Rougerie verdween weer uit het fabrieksteam. Hartog mocht wel blijven, omdat hij geholpen had het merkenkampioenschap veilig te stellen. Daarna braken er magere jaren aan voor de kleine Fransman, tot aan het dodelijke ongeluk in Joegoslavië in mei 1981..