Manfred Herweh was een Duitse topper in de 250 cc klasse. Hij begon in 1976 met racen met een zelf gemodificeerde Maico 250 in Zotzenbach (Odenwald). Hij zou t/m 1981 voornamelijk in Duitsland zijn races rijden. In 1982 maakte hij de overstap naar de GP-wereld. Hij werd in 1982 “ Deutscher Meister im 250 cc en 350 cc”. Tevens won hij direct in dit jaar zijn thuis GP op het circuit van Hockenheim in de 350cc klasse, dit was de laatste GP van het jaar. Ook werd hij nog 7e in de 250cc op Hockenheim, zijn derde GP (na de Duitse GP's van '80 en '81) was dus direct een topper! Een grappige anekdote: een verslaggever van een grote Duitse krant kwam een interview afnemen van Herweh als nieuwkomer voor de GP van Hockenheim. Na het interview vond de verslaggever waarschijnlijk de coureur of het interview niet van belang en gooide het interview weg. Echter toen won Manfred als privé-coureur de 350cc klasse, een uniek feit en moest de verslaggever op “hangende pootjes” terug om het interview nogmaals te doen. In de eindstand pakte Manfred Herweh direct al een prachtige dertiende plaats in de 350cc door die ene score. In 1983 toog Herweh naar de 1e GP in Zuid-Afrika en reed alleen nog de 250cc klasse, 350cc was afgeschaft, en behaalde daar weer een mooie 7e plek op een REAL 250cc machine. Hij won de GP van Oostenrijk, pakte nog 2x een podium (3e) in Joegoslavië en Italië, bracht hem wederom een prachtige zevende plaats in de 250cc eindstand. In 1984 kwam hij lanszaam op gang. In de 1e vier GP's verzamelde hij 10 punten. In de laatste 8 GP's viel hij 1x uit (Silverstone), werd 3x derde (Nürburgring, Paul Ricard en Assen) en won 4x (Rijeka, Francorchamps, Anderstorp en Mugello), op het eind kwam hij 9 punten tekort om Christian Sarron van zijn WK-titel af te houden, maar 2e was ook prachtig. In 1985 ging het, o.a. door een blessure wat minder, zijn topnoteringen waren 2x een 4e en 1x een derde plaats, wat hem een 8e plaats en 31 pnt. opleverde. In 1986 stapte hij over naar Aprilia, maar dit seizoen beëindigde hij met slechts 7 punten. Het jaar erop op een Honda RS bracht hem ook slechts 11 pnt. In 1988, nu weer op een Yamaha TZ, bracht hem ook geen glorie, 31 pnt. met de nieuwe puntentelling. 1989 was helemaal een dieptepunt, 1 punt in de eindstand en 4x niet kunnen kwalificeren, toen was het over. Echter de privé-coureur, die zomaar uit het niets een GP wist te winnen, zal mij altijd bijblijven en zijn prachtige seizoen 1983.

Eindstand	klasse	jaar	merk motor	punten	aantal winst
27e	250cc	1982	Yamaha	4	-
13e	350cc		Yamaha	15	1x
7e	250cc	1983	Real/Rotax	40	1x
2e		1984	Real/Rotax	100	4x
8e		1985	Real/Rotax	31	(1x 3e)
19e		1986	Aprilia	7	-
15e		1987	Honda	11	-
Vanaf 1988 nieuwe puntentelling, meer punten.
15e		1988	Yamaha	35	-
44e		1989	Yamaha	1	-