Jon Ekerold

Ekerold-1979-crash-Raalte.jpg (21994 bytes)

Jon Ekerold werd geboren op 08-10-1949 in Zuid-Afrika, hij had toen hij 16 jaar was zijn paspoort vervalst, omdat hij als huurling naar Belgisch Kongo wilde, vandaar dat er in zijn Zuid-Afrikaanse paspoort de geboortedatum 08-10-1947 stond. Hij had echter ook een Noors paspoort, vanwege het racen en het feit dat Zuid-Afrikanen in een hoop landen niet toegelaten werden vanwege de boycot tegen Zuid-Afrika. In zijn Noorse paspoort stond de geboortedatum: 08-10-1948. Men had per abuis 1948 ingevuld, i.p.v. 1949. Hij was dus in werkelijkheid van 1949, dus beide datums in zijn paspoorten klopten niet. Snap je het nog? Hij wilde naar Kongo, om geld te verdienen, om te gaan racen. Hij werd echter bij aankomst in Kongo direct teruggestuurd, omdat ze niet geloofden dat hij 18 jaar oud was. Jon was net als Jack een vechter, hij brak o.a. 5x een sleutelbeen, 8 ribfracturen, diverse been- en voetbreuken, 2 armbreuken, zware ruggengraatfactuur, amputatie van zijn linkerduim, etc. Je moet wat voor je sport overhebben, nietwaar... één van zijn ernstigste ongelukken beleefde Jon op het circuit van Raalte, waar hij beide sleutelbenen brak en daar 2 hele grote littekens aan overhield. Jon was overigens een zwager van de andere Zuid-Afrikaanse topper, Alan North. Jon maakte zijn GP debuut in de Finse GP van 1976 met een 7e plaats. In 1977 eindigde hij als privé-coureur al op de 3e plaats in de eindstand, met 2x een 2e plaats en 1x een 3e! Na een even mooie 4e plaats in de eindstand van 1978, kwam het jaar 1979. Nog steeds op een privé-machine, werd hij in de 2e GP van Oostenrijk 2e en pakte in Duitsland een week later zijn 1e victorie. Helaas beleefde hij daarna het ernstige ongeluk in Raalte, dat hem pas tegen het eind van het seizoen nog 1 puntje deed behalen. 1980 werd zijn jaar, de 1e privé-coureur die wereldkampioen in de 350cc klasse werd! Er werden dat jaar slechts 6 races verreden in de 350cc klasse, waarvan Jon er 3 won en 1x 2e werd en zo werd hij dus wereldkampioen voor Anton Mang en Jean-François Baldé. Een jaar later moest hij de titel aan Anton Mang laten, maar werd wel weer heel knap 2e. In 1982 maakte hij de overstap naar de 500cc klasse, want hij zei letterlijk: wat Jack kan, kan ik ook, als privé-coureur een 500cc GP winnen! Hij heeft het nooit waargemaakt! Hij zei ook: de 500cc wordt zwaar overschat, het is net een bejaardenhuis. Hij kwam erachter dat hij zichzelf overschatte, ook al was hij een topper 1e klas. Zijn verhaal:

Het 500 cc wereldkampioenschap is een klasse, die door de journalisten ten onrechte bejubeld wordt, meende Jon Ekerold. "Het is een klasse waarin met schandalig dure machines, hoogstaande techniek en gecompliceerde rubbermengsels, beschamend langzame rondetijden gereden worden". Hij zei mensen als Franco Uncini, die vroeger in het kwartliterwereldkampioenschap in de voorste gelederen reden, niet te kunnen begrijpen. "Franco was de afgelopen jaren in de halveliterklasse een naamloze aan het worden, zonder enige kans op een GP-zege" Na de Grand Prix van Silverstone, waar Jack Middelburg verrassend de 500 cc won, had Ekerold echter een andere mening': "Ook ik word elke dag weer een stukje wijzer" heeft wijlen Winston Churchill al eens gezegd. "In Silverstone probeerde ik voor het eerst na m'n val in Raalte weer te racen" herinnerde Jon zich. "Maar omdat m'n rechter voet nog te pijnlijk was, wist ik mij niet te klasseren en stond ik als toeschouwer langs de kant. Op Silverstone zijn m'n ogen open gegaan. Twee minuten voor de start van de 500 cc race hoorde ik de speaker omroepen "nu start de Britse Grand Prix". Toen dacht ik: wat voor de duivel heb ik dan daarnet allemaal gezien? Telden de 125, 250, 350 en zijspanrace dan niet mee? Waren dat slechts pauzenummers, opwarmertjes of weet ik veel? Veel journalisten haalden toen pas hun notitieblok te voorschijn. De tv kwam "live" in de lucht, de baanposten legden alvast de hand op de brandblussers en opa's en kleinkinderen stroomden plotseling het rennerskwartier uit naar de pitstraat om maar niets van het spektakel te missen. Oké, dacht ik toen, als men dit de belangrijkste klasse vindt, dan zal ik moeten zorgen dat ik daar bij zit. Niet omdat ik wakker lig van die publieke belangstelling, maar omdat men kennelijk vindt dat in de 500 cc klasse de beste rijders te vinden zijn. Dus "let's go and race against them". Misschien kan ik er nog wat van leren". "De enige moeilijkheid is dat ik die schitterende fabrieksmachines zal moeten verslaan; waarop al deze zogeheten superrijders zitten. Ik hoop maar dat de nieuwe Suzuki RGB produktieracer net zo goed is als hij er uitziet. Het is waarschijnlijk de beste produktieracer, die momenteel gebouwd word. Het ding lijkt verdacht veel op de fabrieksmachines van vorig jaar". Helaas voor Jon beschikken mannen als Roberts, Lucchinelli, Sheene en Mamola niet alleen over snellere en lichtere machines, maar bovendien worden ze in de watten gelegd door Dunlop of Michelin. Privé-rijders krijgen - ook als ze Jon Ekerold heten – slechts gewone seriebanden, die men bij elke importeur kan kopen. Jack Middelburg heeft bewezen dat al die jongens, die door de kranten tot superstars verheven worden, dus mannen als Sheene, Roberts, Mamola en kornuiten, niet waar maken wat men van hen verwacht. Tot dusver leden alle privé-rijders aan een soort complex: deze goochelaars waren toch niet te verslaan.... Zondag 10 augustus 1981 was de mooiste dag van m'n leven. Eindelijk bewees iemand dat ook King Kenny te pakken was. En dat alles op een zeer overtuigende manier en op een motorfiets die technisch de mindere was van Kenny's fabrieksfiets. Die dag was Middelburg de 3-voudige wereldkampioen rijtechnisch de baas! In het algemeen is Roberts zonder twijfel de betere coureur, maar die dag gaf hij zijn kaarten bloot en benutte Jack Middelburg koelbloedig zijn kans.

Het werd voor Jon helaas niets in de 500cc klasse, hij is nog een poosje "doorgemodderd" in de 500cc en ik weet niet wanneer hij precies gestopt is. Echter hij is een zeer gedenkwaardige coureur, die ook op alle Nederlandse 'topcircuits' tijdens de internationale wedstrijden aldaar heel wat gevechten met Jack heeft geleverd in de 350cc en 500cc klasse. Ik heb ook heel veel respect voor hem, zoals hij Europa doortrok, vaak zonder maar 1 cent op zak. Een Echte!

Eindstand	klasse	jaar	merk motor	punten	aantal winst
16e	350cc	1975	Yamaha	13	(1x 2e)
31e	350cc	1976	Yamaha	4	-
29e	500cc		Yamaha	5	-
40e	750cc		Yamaha	3	-
3e	350cc	1977	Yamaha	54	(2x 2e) (1x 3e)
4e		1978	Yamaha	64	(2x 3e)
22e	250cc	1979	Yamaha	8	-
8e	350cc	1979	Yamaha	34	1x
1e		1980	Yamaha	63	3x
2e		1981	Yamaha	52	2x
30e	500cc	1982	Cagiva	1	-
-		1983	Cagiva	-	-

1980_Nurnburgring_GP_350cc_Winnaar_en_wereldkampioen_Jon_Ekerold_met_jr_02.JPG (109359 bytes)