Cornu voor Tournadre en Carter, GP Frankrijk 1983

Jacques Cornu (15-05-1953 geboren in Aigle in Zwitserland) is een van de populairste en succesrijkste Zwitserse coureurs aller tijden. De zeer lange coureur was erg populair onder zijn collega’s. Hij begon met racen in 1974 en na diverse nationale titels van 1977 t/m 1979 (1977, 500cc, 1978 125cc, 250cc & 500cc), ging ook hij GP’s rijden in 1980. In 11 jaar zou hij 21x het podium beklimmen, waarvan 3x op het hoogste schavot, 7x tweede en 11x derde. Als fabriekscoureur voor Kawasaki bleek hij, samen met zijn teamgenoot Jean-Claude Chemarin, in 1982 verreweg de sterkste in het wereldkampioenschap Endurance, samen met Jean-Claude Chemarin uit Frankrijk, waarmee zijn eerste mondiale titel een feit was. Hij reed de Endurance naast het GP-gebeuren. Chemarin had overigens eerst een duo gevormd met Christian Léon, de wereldbefaamde Fransman in het lange-afstandracen, waarmee hij al 4x op rij de titel had gewonnen. Toch was de uitdaging, voor Jacques, in de wegrace G.P.'s groter (Cornu was al twee keer als zesde geëindigd in de 250cc klasse) en toen er in Zwitserland sprake was van de oprichting van een groot professioneel team, dat met een eigenbouw motor voor de 250cc klasse zou inschrijven, viel de keuze al snel op Cornu. Het experiment met deze, door Jörg Möller geconstrueerde, 250cc Parisienne, leverde echter niet de gewenste resultaten op en Cornu stapte over op Honda. In hetzelfde team moest hij aanvankelijk genoegen nemen met gewone productiemotoren, maar eind 1986 kwam het verlossende nieuws dat Honda voor het volgende seizoen fabrieksmotoren zou leveren. Voor Jacques betekende dit niet alleen een geweldige kans om zich waar te maken, maar bovenal een stuk erkenning waar hij jarenlang voor gevochten had. Cornu manifesteerde zich op het hoogste plan, werd tweede in de Grote Prijs van Duitsland, maar kwam net iets te kort om zich direct te mengen in de strijd om de wereldtitel. Door een valpartij op het circuit van Anderstorp (Zweden) verdween hij met een zware bekkenfractuur in het ziekenhuis, moest de laatste vijf races voor het wereldkampioenschap missen en kelderde van de vierde naar de negende positie in het WK-klassement. De revelatie in 1988 was er niet minder verrassend door. Jacques had succesvol aan zijn lichamelijk herstel gewerkt. De Duitse tuner Jörg Möller was na een jaar afwezigheid in de renstal teruggekeerd en teammanager Michel Metraux (tevens voorzitter van de IRTA, de club van racing-teams) continueerde de samenwerking met de sponsors en de Japanse fabriek. Op 35-jarige leeftijd zorgde Cornu voor een hoogstandje door op de Salzburgring zijn eerste Grand Prix te winnen om enkele weken later op het circuit van Paul Ricard opnieuw toe te slaan en in de laatste ronde de aanstaande wereldkampioen Sito Pons uit Spanje te bedwingen.Voor 1989 werd de samenwerking met Honda voortgezet en Lucky Strike werd als nieuwe hoofdsponsor geïntroduceerd. Door de samenwerking met de tabaksfabrikant ontstond direct een wisselwerking met Kenny Roberts, de teambaas van de Lucky Strike coureurs Wayne Rainey en Kevin Magee. Roberts inviteerde Cornu op zijn ranch in Californie om hem te onderrichten in het rijden met dirt-track motoren, de basis van succes voor alle Amerikaanse coureurs. Nadat hij in 1992 gestopt was begon hij een motorrijderschool. Zijn grootste zeges: 1988: winnaar 250cc GP Frankrijk en België en in 1989 in Oostenrijk met beide jaren een 3e plaats in de eindstand voor het WK.