Hans Spaan in de 50cc klasse van Raalte 1982, in de stortende regen.

© foto Toon Kannekens

Hans Spaan, 24-12-1958, is de beste coureur in de lichtste klassen die Nederland ooit heeft gehad. Hij behaalde 9 nationale titels en werd 2x vice-wereldkampioen in de 125cc, helaas redde hij het net niet om wereldkampioen te worden. In 1989 was, Alex Crivillé hem net te snel af en in 1990 kon Loris Capirossi, hem net in de laatste 2 GP's achterhalen. Voorwaar kun je van mindere coureurs verliezen! Beide coureurs hebben later bewezen ook in de zwaardere klassen hun mannetje te staan. Hans zijn 1e race in Nederland is halverwege de jaren 70 op het circuit van Tolbert, waarna hij in 1979 zijn 1e titel pakt in dienst van Van Veen Kreidler, waarmee hij ook in 1980 en 1982 de titel pakt, onderbroken in 1981 door de winst van Theo Timmer.  Hans is net als o.a. Jack Middelburg afkomstig uit de N.M.B. gelederen en moet dus ook overstappen naar de K.N.M.V. om internationaal te kunnen gaan rijden. Hans reed zijn 1e GP tijdens de GP van Joegoslavië in 1980, in de 50cc klasse, zijn 2e GP is de TT van Assen, waar hij direct een prachtige 4e plek pakt. Daarna volgen dat jaar nog 2 vierde plaatsen, wat hem direct al een 6e plaats in de eindstand oplevert. Zijn 1e podiumplaats (2e) pakt hij in de GP Joegoslavië in 1983. Hij blijft in de 50cc rijden, totdat deze klasse wordt opgeheven. Zoals bijna al zijn collega's stapt hij daarna over naar de 80cc en rijdt nu op een Huvo-Casal. Ook in deze klasse pakt hij menige WK punten en zit regelmatig bij de eerste 10 aankomenden. Ook wordt hij in deze periode vele malen Nederlands kampioen. 1987 wordt een teleurstellend jaar en hij stapt over naar de 125cc en zal dan Honda gaan rijden. Vanaf de overstap naar de 125cc en Honda gaat het steeds beter en in 1988, het 1e jaar in de 125cc, wordt Hans derde in de eindstand voor het WK, achter de Spanjaard Jorge Martinez en de Italiaan Ezio Gianola. De achterstand op zijn 2 opponenten is zeer ruim (zij verdelen alle 11 de overwinningen), maar Hans behaald elke race de finish én in de punten. in 1989 wint hij zijn 1e GP op de Salzburgring in Oostenrijk, de volgende GP voor de 125cc is dan 3 weken later op het circuit van Drente, Assen! Deze TT race wint hij op spectaculaire wijze. Direct na de start zit hij in de kopgroep en zal ook de kop nemen, maar door een foutje komt hij achter Alex Crivillé, de anderen uit de kopgroep vallen uit of worden op afstand gereden. Het publiek staat op de banken, de laatste overwinning in de soloklassen, is al weer 9 jaar geleden, de 500cc met Jack. Niet te vergelijken natuurlijk, maar Nederlandse winst is Nederlandse winst! Hans wacht tot de laatste ronde om Crivillé voorbij te gaan, door hem uit te remmen voor de Stekkenwalbocht en met een zeer klein verschil gaat Hans als 1e over de finish! Een week later wint Hans ook de Belgische GP, dus dat zijn er 3 op rij! Helaas valt hij uit in Frankrijk, waarna hem nog 2x een tweede plaats wacht in de laatste 2 GP's. Hij komt uiteindelijk 14 pnt. te kort op Alex Crivillé voor de wereldtitel. In 1990 wint hij maar liefst 5 GP's en de strijd om de titel wordt pas in de laatste van 14 GP's beslist in Australië. Helaas trekt Luca Cadalora aan het langste eind (1e), wel heel erg hard geholpen door zijn Italiaanse landgenoten, Fausto Gresini, Doriano Romboni en Bruno Casanova, die Hans op allerlei manieren dwars zitten en afhouden. Hans wordt 4e en het scheelt 9 pnt. voor de titel. Daarna gaat het langzaam bergafwaarts. Na nog 1 jaar Honda rijdt Hans ook met Aprilia en met Rumi en met die laatste motor wordt het helemaal niks, zodat hij halverweg het seizoen, weer met een Honda productieracer ging rijden, maar zonder al te veel succes. 1993 wordt zijn laatste racejaar. Begonnen in 1975, met een 50cc Kreidler op Tolbert en geëindigd met een 125cc Honda in 1993, de cirkel was rond. Hans was 9x Nederlands kampioen, won 9 GP's en stond 20x op het podium na een GP.

Buiten een goed coureur was Hans ook een goeie tuner/monteur, dus aangezien de motorrace in zijn bloed zit, blijft hij in het wereldje als monteur. Hij was jarenlang werkzaam voor het WK-team van Arie Molenaar. Zo zorgde hij er voor dat Haruchika Aoki in 1995 en 1996 de wereldtitel binnen sleepte. Daarna sleutelde hij voor de veel minder succesvolle Raymond Schouten, de zoon van Mar Schouten, die in de loop van het seizoen 2005 met hem brak i.v.m. verschil van inzicht.