Graziano Rossi,  geboren op 14 maart 1953, was een hele vrolijke Italiaan, schoolmeester van beroep, die altijd in was voor een grap. Ik heb hem diverse keren in het rennerskwartier bezig gezien en er was altijd wel wat aan de hand als je voorbij liep. Ik ben Graziano gaan volgen vanaf het moment dat hij de show stal tijdens de TT van Assen in 1979. Met zijn Morbidelli reed hij iedereen, incl. Kork Ballington en Greg Hansford op hun Kawa's, uit het niets eigenlijk, helemaal zoek. Ik vond dat fenomenaal. Dat hij eigenlijk daarna nooit veel aansprekende resultaten meer neer heeft gezet, ondanks goed materiaal, interesseerde me eigenlijk niet zo. Ook de show die hij weggaf in de 2e manche van Raalte in 1980, die Jack voor hem won, was prachtig. Wheelies over het rechte eind van tientallen meters. Hij won uiteindelijk in 1979 nog 2 GP's in de 250 klasse en werd daarmee 3e in de eindstand achter de 2 ongenaakbare Kawa's. En overigens net voor Randy Mamola. Hij pakte dat jaar ook 2 punten in het WK 500cc. De 3 overwinningen in de 250 cc zouden de enige zijn in zijn loopbaan. Zijn beste prestatie op de fabrieks-Suzuki van het Robert Gallina team was in 1980 een 2e plek achter Jack in Assen. Hij raakte dan ook zijn fabrieksmachine al weer snel kwijt. Begin 1981 was hij te gast op de speedshow van Jack en ging toen het seizoen beginnen op een 500c Morbidelli, maar dat bracht geen succes. Hij beëindigde het seizoen weer op Suzuki. Punten werden er niet behaald. In 1982 kreeg hij toch nog een fabriekscontract bij Yamaha, maar zeer vroeg in het seizoen raakte hij vrij ernstig geblesseerd en stopte met racen. Enige maanden voordat hij de show stal in Raalte werd zijn zoon Valentino geboren en wat dat in de motorsport heeft betekend de laatste jaren hoef ik niet uit te leggen....

Raalte 1980, Graziano Rossi nog voor Jack

1980, teamgenoten bij Gallina Suzuki, Marco Lucchinelli & Graziano Rossi