De Italiaan Franco Uncini op 9 maart 1955 geboren,  begon in 1974 aan een veelbelovende loopbaan. Daarbij werd hij gesteund door z'n rijke vader, die helemaal bezeten was van snelheidssporten. Uncini senior bezat in Pescara een fabriek waar elektronische orgels gemaakt worden (JEN Organs) en werd de hoofdsponsor van z'n zoon. Hij sponsorde ook nog zoon Enrico in de F3 autoracerij. Deze werd later monteur van Franco. Gelijk in z'n eerste jaar werd Franco juniorkampioen van Italië. Ducati nam hem het volgende jaar onder contract. Franco reed negen races en won daarvan zeven en werd eenmaal tweede. Giacomo Agostini won in datzelfde jaar de halveliter wereldtitel voor Yamaha en naderde het einde van zijn carrière, terwijl Franco zich gereed maakte voor z'n eerste internationale seizoen in 1976. Franco werd ingelijfd in het Diemme-team en in z'n eerste GP werd hij 14e met een 350 Yamaha op de Salzburgring. Hij verbaasde iedereen bij de Italiaanse GP in Mugello, want daar werd hij tweede. Reeds toen al raakte iedereen onder de indruk van z'n koelbloedigheid en z'n buitengewone talent. Het duurde niet lang of hij versloeg Ago, bij races op Misano in augustus 1976 liet de 21-jarige coureur Ago twee keer achter zich. Voor het toen zo succesvolle Harley-Davidson-team leek Uncini een geschikte rijder om tweede man te worden achter dubbel wereldkampioen Walter Villa. In zijn tweede jaar als prof kreeg Franco dus al de beschikking over fabrieksmotoren en toonde zich de meerdere van Villa en zijn vriend Mario Lega, maar werd geen wereldkampioen. De Harley’s waren erg snel, maar de frames waren daar niet tegen bestand. Vaak moesten Uncini en Villa door onbenulligheden uitvallen. Hoewel Uncini twee GP's won (Imola en Brno) tegen Mario Lega op Morbidelli maar één, ging de titel toch naar de Italiaan Lega. Franco’s teamgenoot, Walter Villa, won er overigens drie, maar die werd slechts derde in de eindstand.  In 1978 vond Franco Uncini onderdak bij Venemotos. Aan dat jaar denkt Franco met weinig plezier terug, want de Kawa's van Ballington en Hansford en de Yamaha van Roberts in de kwartliter klasse waren veel te snel voor hem. Door een slechte verstandhouding gingen Uncini en Venemotos voortijdig uit elkaar. Ook het contact met de Belgische motorhandelaar Serge Lago was van korte duur. In de eerste GP van werd Franco met een RG 500 vierde in Venezuela. Toen Lago niet toestond dat er aan de Suzuki in Italië gesleuteld werd, ging de Italiaan zijn eigen weg. Zijn welgestelde vader kocht twee Suzuki's, een transporter en een motorhome en nam twee monteurs in dienst. Met een vijfde plaats in de eindstand werd Franco de beste privé-rijder. Natuurlijk meldde zich eind 1979 Roberto Gallina bij Franco toen Virginio Ferrari het Nava-Olio-Fiat-team verliet. Uncini liet Gallina weten uiterlijk oktober mee te delen of hij kon rekenen op een contract met Suzuki, anders zou hijzelf op zoek gaan naar sponsors. Toen Franco op die datum nog niets van Gallina gehoord had ondertekende hij een contract bij Nolan, waardoor een opname in het Nava-team onmogelijk werd. Zelfs in zijn stoutste dromen rekende Uncini er niet op gelijk in de eerste Grand Prix tweede te worden achter Kenny Roberts en dat hij verder weer de schrik van fabrieksploegen zou zijn. Hoewel hij met zijn gewicht van 55 kilo beter geschikt leek voor de lichtste klassen wilde Franco Uncini voor altijd in de zwaarste klasse blijven: "Daarin rijden de beste coureurs, zijn de beste motoren, de beste banden, beste remmen en krijg je ook de meeste publiciteit. Wat kan ik nog meer wensen?" vond hij. Hij werd evenals in 1979 beste privé-rijder en kaapte in 1981 de fabrieks-Suzuki's van de gestopte Wil Hartog, voor Jack zijn neus weg. Die brachten hem dat jaar nog niet veel succes, maar in 1982 meer dan genoeg. Vijf overwinningen brachten hem de wereldtitel, na halverwege het seizoen aan Suzuki gevraagd te hebben om Jack fabrieksmachines te geven om hem te steunen. In 1983 overleefde hij een ongelofelijk ongeluk tijdens de TT van Assen, waarbij Wayne Gardner tegen zijn hoofd reed, nadat Uncini was gevallen en trachtte weg te komen van de baan. Zijn helm vloog af en hij moest in het ziekenhuis, waar men een klein jaar later helaas tevergeefs voor Jack's leven vocht, een levensreddende operatie ondergaan. Na zijn kampioensjaar konden de Suzuki's het niet meer bijbenen tegen de Honda's en Yamaha's en reed Franco geen goeie resultaten meer, wat hem in 1985 deed besluiten te stoppen. 

TT-Assen 1979, Jack voor Franco Uncini

Le Mans 1983, Jack met Franco Uncini

© foto Arthur Thill

Franco Uncini in gesprek met Marco Lucchinelli voor de GP van Frankrijk 1983