Egbert Streuer (geboren 01-02-1954) is Nederlands bekendste en onbetwist de meest succesvolle zijspancoureur, zijn eerste GP reed hij in 1978 op de Salzburgring, toen nog samen met bakkenist Johan vd Kaap. Zij, beiden afkomstig uit Assen, begonnen samen in 1975 met de zijspansport. Dit kwam eigenlijk door, Nederlands kampioen 1976 en 77, Jaap Geerts. Ook al een Assenaar, deze wilde een nieuwe combinatie aanschaffen, maar moest eerst zijn oude kwijt. En dat lukte dus, hij verkocht hem aan Streuer/v.d Kaap. Dit leverde in 1975 een zesde plaats op in de eindstand in het Nederlands kampioenschap. Hun eerste Nederlandse titel pakten ze in 1978 en prolongeerden die in 1979, Egbert zou er nog diverse op zijn conto bijschrijven in de jaren die komen gingen.

In 1978 rijden ze hun eerste GP-seizoen en in de laatste GP in Tsjecho-Slowakije pakken ze hun eerste puntje. Als V/d Kaap er halverwege 1980 mee stopt, stapt Boy Brouwer bij Egbert in het bakkie. Een 4e plaats in de eindstand van het WK is al een aardige opmars en de laatste GP in Duitsland brengt de eerste podiumplek (3e). Kampioen dat jaar wordt het Finse olijke duo; Jock Taylor &  Benga Johansson. Jock Taylor zal in 1982 om het leven komen in de Finse (thuis) GP. In 1981 zakt Egbert weer iets terug, nl. naar een 8e plaats in de eindstand, maar dat heeft ook te maken met de vele bakkenisten die hij dat jaar "gebruikt", Kenneth Williams (GB), Jouko Leppänen (Fin), Charles Vroegop en dan Bernard Schnieders en de laatste betekend de sleutel naar het begin van de triomftocht! 1982 brengt de eerste overwinning op het circuit van Silverstone! Samen met bakkenist Bernard Schnieders (01-02-1958) werd Egbert wereldkampioen in 1984, 1985 & 1986. In de vijf daarop volgende jaren stond hij in de eindklassering steeds in de top drie. Schnieders was een echte motorfanaat, persoonlijk deed hij aan motorcross, grasbaanrace en speedway. De zijspanklasse maakte in die tijd nog volop deel uit van het Grand-Prixcircus en er was redelijk veel concurrentie. De zijspanklasse werd niet tijdens elke GP verreden, maar ongeveer 75% van de circuits liet ze toe. Egbert Streuers voornaamste rivalen waren Rolf Biland, de meest succesvolle zijspancoureur aller tijden uit Zwitserland, die meestal met Kurt Waltisperg in “het bakkie” reed. Verder Steve Webster uit Engeland, ook meervoudig wereldkampioen en de Fransman Alain Michel. In totaal behaalde Streuer 22 Grand Prix overwinningen, waarvan 15 met Bernard Schnieders.

Hoewel Streuer en Schnieders al op bijna alle circuits triomfen hadden gevierd, wilde het aanvankelijk maar niet lukken om de TT van Assen, nota bene in hun eigen woonplaats, te winnen. Een overwinning op Assen werd op een gegeven moment belangrijker dan de wereldtitel. In 1987 gingen ze eindelijk als eerste over de finish in hun thuis-GP. Streuer herhaalde dit kunststukje in 1991 (met Peter Brown), nadat Bernard Schnieders begin 1989, na de eerste GP van Amerika, plotseling stopte. Zijn plaats werd in eerste instantie ingenomen door Geral de Haas, wat twee vice-wereldkampioenschappen opleverde in 1989 en 1990. Met De Haas won Streuer nog vijf GP's. Geral "Bally" de Haas maakte zijn debuut tijdens de Duitse GP van 1989 en na jarenlang actief te zijn geweest met Theo van Kempen, mocht hij nu gelijk voor het eerst van zijn leven plaatsnemen op het erepodium. Nog niet op de hoogste trede, maar één trede lager, wat hij in zijn tweede GP in Oostenrijk nogmaals mocht herhalen. Na nog enige podiumplaatsen mocht Geral zijn 1e overwinning vieren tijdens de Belgische GP op Francorchamps. Tegen het einde van het seizoen 1990 wordt De Haas vervangen door Scott Whiteside, die het seizoen afmaakt. Het nieuwe seizoen besloot Egbert de overstap van Yamaha naar Krauser te maken en hij moet op zoek naar een nieuwe bakkenist. Geral de Haas wilde zelf weg, omdat Egbert in 1991 met twee bakkenisten wilde gaan rijden, één voor de GP's en één voor de NK races. Harry Hoofsteenge voor de nationale en De Haas voor de internationale wedstrijden. Dit zag Geral de Haas niet zitten en stapte daarom op. In 1991 begon Egbert met Harry Hofsteenge, maar die rolde in zijn 1e GP (USA, Laguna Seca) uit de bak! Vervolgens was de Amerikaan Pete Essaff bereidt om in te vallen tijdens deze Amerikaanse GP. Op Hockenheim viel Hofsteenge nogmaals uit de bak en vroeg Egbert wederom Pete Essaff om in te vallen. Uiteindelijk liep deze samenwerking na een paar races ook op niets uit, omdat Essaff niet kon aangeven als er problemen waren met het zijspan. En deze problemen bleken er wel te zijn, aangezien het chassis niet goed in balans was. En wederom moest er in dit jaar een nieuwe bakkenist komen en dat werd de ervaren Engelsman Peter Brown, die in het verleden jarenlang met Derek Jones had gereden. Samen met Peter Brown wint Egbert nog 2 GP's, waaronder voor de tweede maal de TT van Assen in 1991. Egbert werd overigens met Hofsteenge wel Nederlands kampioen in 1991, ondanks zijn twee buitelingen in de GP's.

In 1992 is Streuer bezig zelf een nieuw motorblok te bouwen voor zijn zijspan (Stredor), maar heeft door gebrek aan sponsorgeld niet de gelegenheid om die goed te ontwikkelen. Ook door alle slechte ontwikkelingen in de zijspanracerij besluit hij begin 1993 om dan maar te stoppen. Nu blijkt dat zijn laatste race die van september 1992 tijdens de superbike in Assen te zijn, dan zijn de zijspannen dus al verbannen uit de GP racerij en mogen hun races niet meer tijdens de top GP's verrijden. Zijn laatste race weet Streuer toch nog te winnen, dus zo neemt hij waardig afscheid van de racerij met een overwinning en dan nog wel in zijn eigen stad. Streuer stond niet alleen bekend als een snel en veilig coureur, maar ook als een begenadigd technicus. Met zijn grote baard was hij een opvallende verschijning in het rennerskwartier, hoewel hij liever bescheiden op de achtergrond bleef. De resultaten van Egbert zijn heel erg goed te noemen:  Wereldkampioen in '84,'85 en '86, vice-wereldkampioen in '83,'87,'89,'90. GP overwinningen: 22 stuks, podiumplaatsen: 56 en Nederlands kampioen: 11x.

Bernard Schnieders overleed op 21-10-2005, op 47-jarige leeftijd, aan een slopende ziekte. Bernard had het motorsportwereldje geheel de rug toegekeerd na zijn plotselinge stoppen begin 1989. Onderstaand vind je een interview dat hij vlak na zijn stoppen gaf aan Toon Kannekens.

De TT overwinning in 1987

De 7e TT van Egbert Streuer en Bernard Schnieders, die sedert 1981 samen een overwinning in Assen najagen, bracht hun eindelijk geluk! Ondanks hun drie wereldtitels en 14 Grand Prix zeges wisten zij nooit hun thuis-GP te winnen. Aan die obsessie kwam zaterdag 27 juni 1987 om zeven voor zeven een eind. Het lange wachten werd eindelijk beloond, niet alleen voor Egbert en Bernard, maar ook voor het uitzinnige publiek, dat - ondanks het barre weer - als één man bleef wachten op deze thuiszege, de apotheose van een unieke TT. Eindelijk!

Hans Klaassens hing over het hek voor de pits en keek naar de grond. Zojuist had de monteur met het rondebord de laatste stand aangegeven en met handgebaren tot kalmte gemaand. Egbert Streuer en Bernard Schnieders waren aan de laatste twee ronden van de Asser TT begonnen. De voorsprong was aanzienlijk. Twee jaar geleden speelde zich op het Asser circuit precies hetzelfde tafereel af. Toen gooiden kapotte remmen alsnog roet in het eten. Wat kon er nu nog gebeuren? De spanning was van het gezicht van de sleutelaar af te lezen. Hans kon zijn zenuwen ook niet afreageren op een door hem zo fel begeerd sigaartje, omdat roken in de pits nu eenmaal verboden is. Zelfs voor de monteur van Egbert Streuer. Het publiek op de tribunes maakte echter aan alle onzekerheid een eind toen het wild enthousiast van de banken omhoog schoot: de Lucky-Strike combinatie naderde voor de laatste keer de Geert Timmer­bocht. Bernard Schnieders zwaaide voor het eerst even vanuit de bak. Later zou hij zeggen "Dat was de eerste keer dat ik dit deed, omdat ik toen wist dat we zelfs nog duwend konden winnen!" Onder een orkaan van gejuich bracht Egbert de machine aan het eind van de pitsstraat tot stilstand. Hans Klaassens rende samen met Rinus van Kasteren, de tweede monteur, naar hun coureurs toe. Eindelijk was het gelukt: een zege in eigen huis, in de Asser TT. Het feesten kon beginnen. Dit jaar rustte er toch minder druk op de schouders van Egbert en Bernard dan een jaar geleden. Toen waren ze de absolute favorieten. Hun overmacht was tot dan erg groot geweest. Alleen pech kon hun van de overwinning afhouden en dat gebeurde dus ook....

Nu lagen de kaarten totaal anders. De technische voorsprong was verdwenen. De concurrentie stond op gelijke hoogte. Dat kwam vooral tot uiting in de GP van Oostenrijk. Egbert verwachtte een dergelijk gevecht ook in Assen. Als het tenminste droog zou zijn. Hij was niet de enige, want ook Rolf Biland, Steve Webster en Alain Michel waren die mening toegedaan. De trainingen verliepen voor Egbert en Bernard goed en niet goed. Weliswaar werd tijdens de derde sessie met een frisse krachtbron de snelste tijd neergezet, maar Rolf Biland antwoordde binnen enkele minuten. De 2.19.04 van Streuer/Schnieders werd verpulverd en Biland/Waltisperg lieten de chronometers op 2.18,11 stilstaan! Pats, dat stond! Maar er zat een bekend addertje onder het gras: de Zwitsers waren op erg zachte banden onderweg geweest. In de laatste training werden de tijden niet meer scherper gesteld. Bij Biland ging de waterpomp stuk en bij de Nederlandse machine functioneerde de experimentele ontsteking niet meer naar behoren. De avond voor de TT besloten Egbert & Co op safe te gaan door de originele ontsteking te monteren. Hoewel Egbert Streuer geen specifieke regenrijder is, kwam het hem dit keer goed uit, dat het hemelwater voor en vooral tijdens de zijspanrace in grote hoeveelheden op de Drentse heide neerviel. "De Yokohama-banden zijn op een kletsnatte baan verreweg de beste. Alleen als het half om half is, zijn we in het nadeel", aldus Egbert na afloop."Zo hielden we voor deze race alleen Rolf Biland als grote concurrent over, want hij beschikte over het gelijke materiaal." Nadat het startlicht op groen was gesprongen, bestond er voor de Assenaren eigenlijk helemaal geen concurrentie meer. Via een fantastische start nestelden zij zich direct op kop en lagen na een ronde al drie seconden voor op het duo Steve Webster/Tony Hewitt. Egbert: ,,0e start was nu heel erg belangrijk. Je hebt een veel beter zicht, loopt minder risico's en kunt direct doorgaan." Via een perfect opgebouwde race, in het begin werden er maar liefst drie seconden per ronde gepakt, werd eindelijk die TT overwinning bereikt. Om daar uitzicht op te houden had Egbert Streuer zijn helmvizier voorzien van een soort ruitenwisser en die werkte prima, "Ja, als ik dat ding niet had gehad, was het vast weer niet gelukt." In tegenstelling tot de voorgaande jaren hadden Egbert en Bernard onderweg geen rare geluiden gehoord. Bernard: "Dit was weer zo'n race die heel lang duurde. Je moest oppassen niet je concentratie te verliezen." En Egberts probleem: "Ik moest tegen het einde ook weer niet te langzaam gaan rijden, want dan had je kans dat de motor vet zou slaan." Dit alles gebeurde dus niet en voor een hossende en zingende menigte ("Ole, ole, ole, ole, we are the champions") kon Jaap Timmer dan eindelijk aan DE huldiging beginnen. Steve Webster en Tony Hewitt vonden het allemaal prachtig. Niet alleen vanwege het hele spektakel, maar vooral door hun tweede plaats. "Het was niet mogelijk om bij Egbert te blijven. Het zicht was slecht en onze motor sloeg soms over. Het was de eerste keer, dat wij met de Krauser in de regen reden. Ik ben tevreden met twaalf punten", aldus Steve Webster. Minder content was Alain Michel, die na een imponerende inhaalrace van de twaalfde naar derde plaats was gekomen. "Na de warming-up ronde zette Egbert zijn machine te ver naar rechts. Ik heb gevraagd iets op te schuiven, maar dat gebeurde niet. Ik vind het jammer. Zo kon ik er niet langs en moest dus eigenlijk twee keer starten. Ik heb geen protest ingediend om het feest niet te verstoren, maar ik zal het er met Egbert nog wel eens over hebben." Rolf Biland kwam niet verder dan een teleurstellende vierde plaats. "Volgens de code hebben wij met hetzelfde type. band als Egbert gereden, maar ik heb het idee, dat die van ons veel harder was. Bovendien duurde het erg lang, voordat ik langs Rolf Steinhausen kon komen. De moeilijkheid was zijn rechtse bak." Zo goed de Speedweek voor Egbert Streuer en Bernard Schnieders verliep, zo slecht verliep het allemaal voor hun teammaten Theo van Kempen en Geral de Haas. Dit tweetal had ook de beschikking over de nieuwe membraanmotor, maar met andere carburateurs. Het vinden van de juiste afstelling vergde veel tijd en vooral slaap. Theo van Kempen sleutelde zo'n beetje drie dagen en nachten aan één stuk. Tot overmaat van ramp bleek voor de derde training ook nog een cilinderkop gescheurd te zijn, zodat die training de mist in ging. Ver in de schaduw van Egbert en Bernard pakten Theo en Geral op het allerlaatste moment het laatste WK-puntje in deze historische race. Theo: "We gingen Kumano nog voorbij. Die protesteerde, omdat we bij een gele vlag zouden hebben ingehaald. Ik heb echter geen vlag gezien."

1986 TT start zijspanklasse, pole voor Streuer-Schnieders

1987 Lucky-Strike-team Randy Mamola (500cc) Mike Baldwin (500cc) teammanger Kenny Roberts Theo van Kempen-Geral de Haas en Egbert Streuer-Bernard Schnieders (beiden zijspan)