© foto Hero Drent                             klik voor vergroting

Eddie Ray Lawson was na Kenny Roberts en Randy Mamola, de volgende Amerikaan die zeer succesvol zou worden. Geboren 11-03-1958 in: Upland, Californië. Op 7-jarige leeftijd kreeg hij zijn 1e 80cc mini-bike zijn 1e race: 1968, professional racer in 1975 (17 jaar. Begon met motorcross en dirt-track en wegrace, zoals alle Amerikaanse toppers. In 1978, op 19-jarige leeftijd vierde hij triomfen in het AMA dirtrack-circus, waarna hij na 2 jaar overstapte naar de wegrace op Kawasaki in de AMA Superbike en AMA 250cc GP championships. Daar was zijn eerste ontmoeting met “fast” Freddie Spencer, die hij in 1981 versloeg zowel in de 250cc als in de Superbike. Hij verdedigde, nog steeds met Kawasaki, zijn Superbike-titel, in 1981 en kreeg nu te maken met een 1 jaar jongere andere Amerikaanse “Superstar in wording”, Wayne Rainey. Ondertussen was Freddie Spencer naar Europa gegaan om daar met Honda deel te nemen aan de GP’s. Als beloning voor zijn prestaties voor Kawasaki, mocht Lawson met een “wildcard” deelnemen aan 3 GP’s in de 250cc klasse, deze machine was echter niet competitief genoeg en zijn eerste tredens op het GP podium waren niet erg succesvol. Zijn 1e GP was dus in 1981 in de 250cc op Hockenheim. In 1983 besloot hij deel te gaan nemen aan de 500cc GP’s.  

Aan het begin van zijn GP racecarrière werd hij opgenomen, in 1983, in het team van Kenny Roberts, waar hij de laatste lessen tot zich nam. Hierdoor moest hij afscheid nemen van Kawasaki, waar hij jaren mee had gereden, maar nu zou hij samen met Roberts voor het Marlboro Yamaha-fabrieksteam uit komen. Het eerste seizoen viel niet mee voor de met heimwee kampende Lawson en hij zag zijn tegenstrever Freddie Spencer de wereldtitel pakken, voor teamgenoot Roberts. Hij scoorde, op 1 race na, wel in elke GP punten en het ging steeds beter. Hij zou later ook de bijnaam 'Steady' Eddie verdienen. Zijn beste resultaat boekte hij in de Oostenrijkse GP, toen hij 2e werd achter zijn teammaat "King Kenny". 

Toen Roberts in 1984 stopte met zijn loopbaan als coureur, nam Lawson zijn taken over. In 1984 leek het erop dat Honda, met Spencer, nog sterker was geworden en het voor de nieuwe Yamaha-leider Lawson, nog moeilijker zou worden om Spencer te verslaan. Spencer trainde zich in de eerste GP van het seizoen naar een snelste trainingstijd, maar het ongeluk sloeg toe in de race, een gebroken achterwiel leverde hem een blessure op en hij zag vanaf de zijlijn hoe Eddie Lawson zijn 1e GP-zege boekte. De tweede GP op Misano bracht wel een victorie voor Spencer, echter Lawson werd 2e en won beide opvolgende GP’s en sloeg een aardig gat met zijn landgenoot, ook omdat die de GP in Spanje mistte door een val en voetbreuk op Donington Park tijdens de Transatlantic Trophy. Freddie won de 6e t/m 8e GP en kwam dus aardig terug, aangezien Eddie er 2 tweede en 1 vierde plek scoorde. Het werd nu weer erg spannend in de strijd, vooral omdat Freddie, door succes van zijn teamgenoten bij Honda, Randy Mamola en Raymond Roche, op het oude model van 1984 stapte en daar veel harder mee rondging. Uiteindelijk schakelde hij zich uit door een valpartij in Leguna Seca, de Amerikaanse GP, waar hij een blessure opliep die hem de rest van het seizoen uitschakelde. Zodoende pakte Lawson zijn eerste titel! Freddie won 5 GP’s tegen Eddie 4. 

In 1985 pakte Freddie Spencer zijn titel terug en versloeg Lawson met 141-133 punten, Freddie won 7 GP’s tegen Eddie slechts 3. 

1986 was het jaar dat Spencer met blessures (echte en denkbeeldige) begon te stoeien, maar Lawson kreeg er een nieuwe rivaal voor in de plaats: Australiër Wayne Gardner op Honda, hij wist deze dit jaar nog wel van zich af te houden. Lawson versloeg Gardner met 139-117 punten, Eddie won 7 GP’s tegen Wayne 3. 

In 1987 was het andersom, Wayne Gardner versloeg Eddie Lawson met 178-157 punten, Wayne won 7 GP’s tegen Eddie 5. Eddie werd slechts derde, want Randy Mamola werd tweede met 158 punten en 3x GP-winst. 

In 1988 zag Lawson zijn “oude maatje” Wayne Rainey ook in het de GP 500 racerij mee gaan draaien. Deze vormde, samen met ook nieuwkomer, de Australiër Kevin Magee, het Roberts-Lucky Strike Yamahateam. Kevin Schwantz, de volgende “rookie” ging voor Suzuki rijden, terwijl Honda, Niall MacKenzie en Pier-Francesco Chili overhaalde om over te stappen van de 250cc op een 500cc Honda om Gardner te ondersteunen. Dat was in theorie, de eerste GP deed iedereen al schrikken, aangezien Kevin Schwantz deze direct op zijn naam bracht. De schrik van Yamaha was van kort duur, want ze wonnen de volgende 4 GP’s (1x Magee en 3x Lawson), voor Schwantz zijn 2e en laatste van het seizoen won. Na nogmaals Lawson, won Gardner er 3 op rij en liep zo flink in. Echter van de laatste 5 won Lawson er weer 3, Gardner 1 en Rainey (zijn 1e) ook 1. Eddie Lawson pakte zo dus zijn 3e wereldtitel.

1989  Lawson - Rainey, deel I: Wayne Gardner viel ver terug in 1989, slechts 1x winst en de titelstrijd ging nu tussen de 2 Amerikaanse matadoren, zo nu en dan even verstoord door Kevin Schwantz, die wel 5 overwinningen (Lawson 4x, Rainey 3x) pakte, maar geen rol van betekenis speelde in het WK. Het was erg verrassend dat Lawson overstapte van Yamaha naar Honda en hij zou het vertrouwen van de laatste niet beschamen, want de eerste confrontatie tussen hem en Rainey werd in zijn voordeel beslist en zo was daar de vierde wereldtitel in 7 jaar GP racen.

1990  Lawson - Rainey, deel II: Wederom verrassend was de overstap van Lawson terug naar Yamaha, na 1 jaar! Zeker gezien het feit dat hij Rainey’s teammaat werd bij het Roberts-Marlboro team. Het werd het meest teleurstellende jaar voor hem. Zevende in de eindstand, zonder overwinning en zijn teammaat die wereldkampioen werd, met maar liefst 7 overwinningen! Het was ook erg dom of dapper, of beiden, om over te stappen naar een team wat volledig opgebouwd is om je rivaal. Rainey maakte er echter geen probleem van en Kenny Roberts had zijn “dreamteam”. Eddie Lawson zou in de tweede GP in Amerika een crash maken, wat hem zeer weinig overkwam, en zijn voet breken, wat hem tot halverwege het seizoen buitenspel zette. Hij maakte zijn rentree pas in Assen en toen had Rainey al 4 overwinningen en 3 tweede plaatsen gescoord, tegen “zero points” voor Lawson. Lawson won wel de “Suzuka 8 Hours”, met Yamaha favoriet Tadahiko Taira. In 1991 ging er weer door Lawson een “schok” door de racewereld, toen hij voor Cagiva tekende. Het bracht hem tot een zesde plaats in de eindrangschikking, zonder podiumplaats. Wayne Rainey werd met 1 punt! verschil wederom wereldkampioen voor de nieuwe “ACE” op Honda, Australiër Michael Doohan. 240-239 eindstand, Rainey 6x winst, Doohan 3x winst, 3e Kevin Schwantz 5x winst.

Eddie Lawson behoort zeker tot de beste 500cc coureurs aller tijden. Hij won 4 wereldtitels en 31 GP’s in de belangrijkste klasse, terwijl hij voor 3 verschillende fabrieken uitkwam, nl. Yamaha, Honda en Cagiva. Nadat hij de 4 wereldtitels op zak had keerde hij de Japanse fabrieken dus de rug toe, om naar de Italiaanse fabriek Cagiva over te stappen in zijn laatste 2 GP jaren en gaf ze hun eerste GP zege in 1992 in Hongarije. Claudio Castiglioni eigenaar van het Cagiva-team was zo bij dat hij Lawson een Ferarri Testarossa schonk. In zijn laatste jaar, 1992, eindigde hij met de Cagiva op de ngende plaats in het WK. Na gestopt te zijn met Grand Prix wegrace, won hij voor de tweede keer in zijn carrière de Daytona 200 in 1993, na hem ook in 1986 te hebben gewonnen. In zijn laatste optreden in 1994 werd hij derde. Waarna hij overstapte naar het “IndyCar championship” in 1996. Hij reed bij het Galles Racing team met een Mercedes in de Indycar en zijn beste resultaat was een 6e plek. Hij reed ook nog tegen de bekende namen: Al Unser Jr., Michael Andretti, Gil de Ferran, Jimmy Vasser, Alex Zanardi en Emerson Fittipaldi. Aan het einde van het jaar, raakte de geldbron van zijn team opgedroogd en besloot hij op bijna 40-jarige leeftijd te stoppen met de gemotoriseerde sport. Terugkijkend op een zeer bevredigende carrière!

Eddie Lawson – 500cc, 1983-1992:

500cc Grand Prix starts: 134
500cc Grand Prix overwinningen: 31 
500cc Grand Prix podiums: 76 (31/31/16)
500cc World Championships: 4 [‘84, ‘86, ‘88 en ‘89]